รวม [SHORT FIC] by MyMind191513

ตอนที่ 1 : [SHORT FIC EXO : น้องเมะ] เฮียครับ...รับรักผมเถอะ (DOKris)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 291
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 ต.ค. 58

[SHORT FIC : น้องเมะ] 

 

เฮียครับ...รับรักผมเถอะ 

(DOKris)

 

 

 

 

 

 

เฮีย...ความรักของผมเป็นของเฮียทั้งหมดเลยนะ

 

เฮีย...เมื่อไหร่จะรับรักผมวะ?

 

ไม่เป็นไรเฮีย ตราบใดที่ผมยังไม่สูง ผมไม่มีทางเลิกรักเฮียหรอก...

 

ผมไม่ชอบนม ผมจะไม่กินนม คอยดู ชิ!

 


เพดานสีเขียวถูกจ้องมองด้วยดวงตากลมโตที่ใกล้เหลือกเต็มทีมาร่วมชั่วโมง นิ้วป้อมกระดิกขึ้นลงตามจังหวะเพลงที่ดังทะลุกำแพงมาจากห้องข้างๆด้วยอารมณ์ที่เลื่อนลอย

 

นี่เขาเป็นอะไรกัน?

 

เพดานสีตะไคร้น้ำนี่มันมีอะไรน่ามองนักหนา?

 

พอคิดได้ก็รีบเด้งตัวขึ้นมานั่งทันที แต่ก็ไม่วายนั่งมองหมอนข้างลายปิกาจูชูสองนิ้วด้วยอารมณ์ที่ไม่ได้ต่างจากเดิม

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามมารยาทที่ควรปฏิบัติไม่ได้เรียกร้องความสนใจจากเจ้าของห้องได้

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

เงียบ...

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

 

กริบ...

 

"ไอ้โด้เว้ยยยยยย! นอนสำลักนมตายกลายเป็นผีเฝ้าหอแล้วเหรอฮะ! มาเปิดประตูดิ๊เฮ้ยยยยยย!"

 

เสียงแว๊ดๆอันแสนคุ้นหูทำลายความเงียบได้อย่างไม่น่าเชื่อ 'คยองซู'หรือ'โด้'หันขวับไปทำตาขวางใส่ประตูเกือบจะทันทีเมื่อได้ยินเจ้าเพื่อนตัวแสบพูดสิ่งที่เขาอคติกับมันมากที่สุดออกมา

 

นม...

 

นมป้าแกดิ เว้ยยยยยย!

 

"ไอ้บี๋! แกอยากกินแตงกวาใช่ม้ายยยยยย!" คยองซูพูดพร้อมๆกับเดินกระฟัดกระเฟียดเบียดซอกโต๊ะออกไปเปิดประตูให้เพื่อนตายที่จะกลายเป็นศัตรูในอีกไม่ช้า

 

"อย่าพูดถึงแตงกวา...ขอร้อง...กราบล่ะ ยี๋..." 'แบคฮยอน'หรือ'บี๋'ที่คยองซูเรียกยืนขนลุกขนพองสยองเกล้าราวกับปวดอึ เมื่อเขานึกถึงเจ้าผักสีเขียวที่มีนามว่าแตงกวาทีไร เขาอยากจะสลายหายตัวให้รู้แล้วรู้รอด ถ้าเป็นไปได้ เขาอยากให้เจ้าผักกลิ่นไม่พึงประสงค์ยามรับประทานสูญพันธุ์ไปเหมือนไดโนเสาร์ล้านปีนั่นซะ

 

แบคฮยอนเดินมานั่งบนเตียงโดยยังขนลุกไม่หาย และเมื่อสายตาของเขามองไปยังเพื่อนรักที่เดินไปเปิดตู้เย็นหยิบบางสิ่งบางอย่างออกมากินน่าตาเฉย ทำให้เขารู้สึกราวกับมีพลังลมปราณปริศนาตีเข้าที่หน้าก่อนจะมาจุกอยู่ที่จมูก

 

"กินมะ?" เจ้าแผ่นๆบางๆที่น่าตาคลับคล้ายคลับคลาว่าจะเป็นแตงกวาถูกยื่นอยู่ตรงหน้าแบคฮยอนโดยคยองซูผู้น่ารัก "ถ้าไม่กินก็เอามาพอกหน้าก็ได้นะ หน้าจะได้ไสยไสยสไตล์โคเรีย"

 

"เอามันออกปายยยยยย!"

 

"จะร้องไห้เหรอ โอ๋ๆ ฉันขอโทษ ก๊ากกกกกก~"

 

"เดี๋ยวจะฟ้องเฮียคริสให้ไล่ไปกินนม"

 

"ก็ลองดู ว่าแต่...ไปหาเฮียคริสดีกว่า ฝากห้องด้วย"

 

"ดะ...เดี๋ยว..."

 

ฟิ้ว~

 

"ไอ้..."

 

"..."

 

"เตี้ย...เฮ้อ..."

 


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 


ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

 

"เฮียเครสสสสสสสามีในอนาคตของเฮียมาหาแล้วววววว เปิดประตูให้ทีคร้าบบบบบบ~" คยองซูพยายามเขย่งเอาหน้าไปจ่อตรงตาแมวเพื่อให้คนที่อยู่ในห้องเห็นหน้าชัดๆ ก่อนจะ...

 

พลั่ก!

 

"เอ๊อะ!"

 

ประตูไม้สีขาวเข้าไปทักทายหน้ากลมๆอย่างจังจนเจ้าตัวแทบจะเซหงายหลัง แต่ด้วยความที่เป็นคนมั่นคงและรักใครรักจริง ทำให้ร่างกลมๆยังยืนหยัดหนักแน่นไม่ไหวติงราวกับหลักกิโลที่แม้จะโดนพายุโหมกระหน่ำก็ยังคงทนยืนอยู่ได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง

 

"เย้ยยยยยยเฮียขอโทษโด้ ฮือ...เฮียละอยากตบคนสร้างประตูจริงๆ ใครมันให้สร้างแบบนี้เนี่ย ดึงเข้าก็ไม่ได้ เฮ้อ...พลาดทุกที"

 

"ไม่เป็นไรเฮียที่รัก ผมทนได้ ไม่มีอะไรมาทำลายความรักของผมได้นอกจากความตายและผู้ชายที่สูงกว่า"

 

"เกี่ยวไรนั่น ฮ่าๆ เข้ามาๆ" 'อี้ฟาน'หรือ'เฮียคริส'สุดที่รักยองคยองซูยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดีก่อนจะดึงร่างกลมๆก้อนๆที่ยืนเกะกะหน้าประตูให้เข้ามา ร่างสูงเดินไปนั่งที่เก้าอี้สีเดียวกับประตูก่อนจะหยิบขนมปังขึ้นมาเคี้ยวตุ้ยๆ

 

"กินไรอ่ะเฮีย กินด้วยดิ" คยองซูเดินดุ๊กๆอ้อมไปหลังเก้าอี้ที่อี้ฟานนั่งอยู่ก่อนจะ...

 

ฟุดฟิด...ฟุดฟิด...

 

"ทำไรอ่ะโด้" อี้ฟานหรี่ตามองเจ้าเด็กตัวกลมที่ทำจมูกฟุดฟิดอยู่ข้างๆแก้มของเขา

 

"ผมมองไม่เห็นว่าเฮียกินไร ตอนนี้ก็ยังเห็นไม่ชัด แต่ได้กลิ่นหอมๆแฮะ สงสัยอร่อยน่าดู" คยองซูทำจมูกฟุดฟิดอยู่ข้างๆแก้มของเฮียตัวโย่งสุดที่รัก และเขาสัมผัสได้ว่า...

 

แก้มเฮียคริสแดง...

 

แดงแน่ๆ

 

ต้องใช่แน่ๆ

 

ลวนลามสำเร็จไปอีกขั้น วะฮะฮ่า~

 

อี้ฟานลุกพรวดพราดขึ้นโดยที่คยองซูยังไม่ทันตั้งแต่ ไหล่กว้างกระแทกเข้าที่คางคยองซูอย่างจังจนหน้าหงายคอแทบหลุดจากบ่า แต่มีหรือที่คยองซูจะร้อง เขาจะร้องเหมือนตอนที่โดนประตูปะทะเข้าที่หน้าแบบนั้นไม่ได้ เดี๋ยวไม่แมน ดูแลเฮียไม่ได้

 

"เฮียจะทำไรอ่ะ" ร่างป้อมเดินตามอี้ฟานด้วยความระรื่นชื่นบานก่อนจะต้องหยุดเมื่อร่างสูงหยุดเดินกระทันหันจนหน้าคยองซูกระแทกแผ่นหลังกว้างของคนตรงหน้า

 

วันนี้หน้าจะแหกไหมเนี่ย...

 

มือกลมๆยกขึ้นมาถูจมูกตัวเบาๆหลังจากที่มันโดนกระแทกเป็นครั้งที่สองในรอบวัน แต่แล้วเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น...

 

"นี่โด้ เฮียว่าช่วงนี้เฮียอ้วนขึ้นนะ ดูแก้มเฮียดิ เฮียจะเลิกกินล่ะ" อี้ฟานหันมาประจันหน้ากับคยองซูในระยะประชิดก่อนจะจับมือเล็กๆขึ้นมากุมหน้าของตัวเองไว้

 

ตึกตัก...

 

"ฮะ...เฮียไม่อ้วนหรอก ไหนให้ผมดูหน่อยซิ" ถึงแม้จะใจเต้นแรงขนาดไหน คยองซูจะไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ

 

 

ด้วยความมือปลาหมึกเรียกพ่อของคยองซู อี้ฟานถูกดึงเข้ามาในอ้อมกอดเล็กๆเบาๆก่อนที่เขาจะรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่ลูบอยู่บริเวณช่วงเอว

 

"ดะ...โด้ ทำไรอ่ะ"

 

"อือ..."

 

"เฮ้ย..."

 

ฟึบ...

 

"ก็ไม่อ้วนนะ พุงยังไม่มี เฮียกินๆไปเถอะหน่า" คยองซูผละคนตัวสูงออกเบาๆก่อนจะพูดในสิ่งที่เขาสัมผัสได้ "นี่เฮียคิดไรป่ะเนี่ย ร้อนเหรอ?"

 

เด็กก้อนเริ่มมือปลาหมึกอีกครั้งด้วยการเอื้อมไปจับต้นคอของคนตัวสูงก่อนจะไล่ขึ้นไปที่แกัมและเลื้อยลงมาที่ต้นแขน

 "ปะ...เปล่า...แล้วนี่มาทำไรที่ห้องเฮียเนี่ย" คนตัวสูงรีบถอยหลังก่อนจะตีโค้งหลบไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิมด้วยใบหน้าร้อนฉ่า ไม่ได้การล่ะ ต้องเปลี่ยนเรื่องคุย

 

"อยากมาหาเฉยๆ"

 

"หือ..."

 

"คิดถึงอ่ะ ผมคิดถึงเฮียไม่ได้เหรอ" เด็กก้อนทำตาเหลือกใส่อีกคนอย่างที่เคยชอบทำ ซึ่งมันเป็นภาพที่ทำให้เฮียของเขายิ้มโชว์เหงือกได้ "เฮียหนาวเหรอ ทำไมอากาศแปรปรวนจัง"

 

"หือ...ไม่หนิ อากาศกำลังดี"

 

"ผมว่าเฮียหนาวนะ...มาๆเดี๋ยวให้ความอบอุ่น" คยองซูทำท่าจะพุ่งตัวมากอดอี้ฟานด้วยความเป็นห่วง

 

"ไม่ได้หนาวเฟ้ย ไม่ต้องมาเนียนเลยเจ้าก้อน"

 

"ไม่หนาวแล้วทำไมฟันถึงออกปาก" และแล้วเด็กก้อนก็ปล่อยมุกออกมาจนคนที่ได้ฟังถึงกับเซ แต่เด็กก้อนก็ไม่หยุดเพียงเท่านี้

 

"ว่าเฮียฟันเหยินเหรอฮะ เดี๋ยวปั๊ดเอาฟันเฉาะหน้าเลย"

 

"เฉาะตรงใจได้ป่ะ แต่เฮียจะเจ็บตัวหน่อยนะ"

 

"หือ...เกี่ยวไรกับเฮีย" คิ้วของอี้ฟานขมวดจนจะผูกเป็นโบว์อยู่ร่อมร่อด้วยความสงสัย

 

"ก็เพราะใจผม มีแต่เฮียไง ฮิ้วววววว~" เสียงโห่ฮิ้วฉลองมุกเสี่ยวดังขึ้นจากปากคยองซูอย่างภาคภูมิใจ แต่คยองซูก็ยังไม่จบเพียงเท่านี้ "นี่เฮีย...เฮียรักผมบนหัวเฮียป่ะ"

 

"หือ...รักดิ ไม่รักจะดูแลมันทำไมทุกวัน ถามไรบ้าๆ" อี้ฟานยกมือสางผมเพื่อโชว์ความพริ้วไสว

 

"เหรอ...ผมก็รักเฮียนะ" คยองซูยิ้มอ่อนก่อนจะส่งจุ๊บไปให้สไตล์เด็กเสี่ยว แต่...มันยังไม่จบเพียงเท่านี้ "นี่เฮีย...มีดอกไม้ให้เลือก คิดว่าดอกไหนผมชอบสุด ระหว่างดอกกุหลาบ ดอกทานตะวัน และดอกรัก"

 

"นี่มาไม้ไหนอีกเนี่ย..."

 

"เลือกมาเหอะน่า..."

 

"เออๆ เฮียชอบกุหลาบ งั้นเลือกกุหลาบ"

 

"ผิด"

 

"งั้นทานตะวัน"

 

"ผิด...โธ่เฮีย...ไม่คิดว่ารักบ้างเหรอ" เด็กก้อนทำหน้าน้อยใจปนกวนส้นเท้าไปให้อีกคนอย่างประสบความสำร็จ และไม่ต้องรอให้เจ้าเด็กก้อนปล่อยมุกต่อ อี้ฟานรีบกระทำการปิดปากเด็กก้อนในทันที

 

อุ๊บ!

 

มือใหญ่ของอี้ฟานจัดการปิดปากคยองซูไว้ได้ทันก่อนที่เขาจะอ้วกแตกเพราะมุกเสี่ยวเกี้ยวหนุ่มที่คยองซูอาจจะเตรียมการมานานไปมากกว่านี้

 

"เอีย อ่อยอ๋มอ้ะ"

 

"ไม่ปล่อย เฮียจะอ้วกล่ะ พึ่งกินข้าวมาด้วย"

 

"เอียอะอ้วกอ๋อ เอียอ้องอ๋อ เอียอ้องงงงงง"

 

"อ้องบ้านเอ็งดิ" อี้ฟานดึงมือออกก่อนจะเดินไปนั่งบนเตียง "เฮียง่วงล่ะ เมื่อคืนมัวแต่ทำรายงาน โด้กลับไปได้แล้วไป ไป๊"

 

"นี่เฮียอ่อยผมอยู่ป่ะ" คยองซูทำหน้าเจ้าเล่ห์เหมือนพวกโรคจิตชอบโชว์ของ ขาสั้นๆค่อยๆมุ่งหน้าไปยังเตียงก่อนจะ...

 

ฟรึบ

 

"เหยยยยยย!"

 

ขาก็สั้น ยังอุตส่าห์สะดุดขาตัวเองอีก...

 

คยองซูล็อกเป้าหมายที่จะทิ้งตัวไปที่เตียงเพื่อไม่ให้เจ็บตัว และวันนี้ทำให้เขารู้อะไรบางอย่างเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งเรื่อง คือ...

 

"เฮียหลบดิเฮ้ยยยยยย!"

 

"เฮ้ยยยยยย!"

 

เตียงของเฮียมันช่างเล็กซะจริงๆ

 

ตุบ...

 

ทับเฮียซะเลย...

 

ตึกตัก...

 

"เอ่อ...โด้"

 

"เฮีย..."

 

"ฮะ...มีไรค่อยพูด ลุกก่อนๆ"

 

"เฮียครับ"

 

"..."

 

"เมื่อไหร่จะรับรักผม"

 

"ถามไรเนี่ย"

 

"ทำไงเฮียถึงจะรักผมอ่ะ"

 

"กินนมให้สูงๆก่อน"

 

"ถ้าผมสูง เฮียจะรับรักผมใช่ป่ะ"

 

"เอาจริงดินายไม่ชอบกินนมไม่ใช่เหรอ"

 

"ผมจะกิน ลูกผู้ชาย จะทำอะไรทำจริงครับ เฮียคอยดูเถอะ..."

 

"เออๆ ลุกก่อน เฮียหนัก"

 

"ไม่ลุก ขอจุ๊บทีดิ"

 

"ม่ายยยยยย!"

 

ปั่ก!

 

"โอ๊ย!"

 

คยองซูกลิ้งลงจากเตียงอย่างแรงจนสะดุ้งตื่น...

 

ใช่แล้ว...สะดุ้งตื่นนั่นแหละ

 

มือเล็กๆขยี้ตาสองสามทีก่อนจะกระพริบถี่ๆเพื่อที่จะได้มองเห็นได้ชัดขึ้น ภาพที่เขาเห็นก็คือที่นอนสีเหลือง หมอนข้างลายปิกาจูชูสองนิ้ว พอเงยขึ้นไปก็เป็นเพดานสีตะไคร้น้ำ

 

ฝันเหรอเนี่ย...

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

เงียบ...

 

คยองซูพยายามคิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาโดยไม่สนใจเสียงเคาะประตูนั่นแม้แต่น้อย

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

 

กริบ...

 

"ไอ้โด้เว้ยยยยยย! นอนสำลักนมตายกลายเป็นผีเฝ้าหอแล้วเหรอฮะ! มาเปิดประตูดิ๊เฮ้ยยยยยย!"

 

คยองซูหันขวับไปทำตาขวางใส่ประตูเกือบจะทันทีเมื่อได้ยินเจ้าเพื่อนตัวแสบพูดสิ่งที่เขาอคติกับมันมากที่สุดออกมา

 

นม...

 

นมป้าแกดิ เว้ยยยยยย!

 

"ไอ้บี๋! แกอยากกินแตงกวาใช่ม้ายยยยยย!" คยองซูพูดพร้อมๆกับเดินกระฟัดกระเฟียดเบียดซอกโต๊ะออกไปเปิดประตูให้เพื่อนตายที่จะกลายเป็นศัตรูในอีกไม่ช้า

 

"อย่าพูดถึงแตงกวา...ขอร้อง...กราบล่ะ ยี๋..." แบคฮยอนยืนขนลุกขนพองสยองเกล้าราวกับปวดอึ เมื่อเขานึกถึงเจ้าผักสีเขียวที่มีนามว่าแตงกวาทีไร เขาอยากจะสลายหายตัวให้รู้แล้วรู้รอด ถ้าเป็นไปได้ เขาอยากให้เจ้าผักกลิ่นไม่พึงประสงค์ยามรับประทานสูญพันธุ์ไปเหมือนไดโนเสาร์ล้านปีนั่นซะ

 

แบคฮยอนเดินมานั่งบนเตียงโดยยังขนลุกไม่หาย และเมื่อสายตาของเขามองไปยังเพื่อนรักที่เดินไปเปิดตู้เย็นหยิบบางสิ่งบางอย่างออกมากินน่าตาเฉย ทำให้เขารู้สึกราวกับมีพลังลมปราณปริศนาตีเข้าที่หน้าก่อนจะมาจุกอยู่ที่จมูก

 

"กินมะ?" เจ้าแผ่นๆบางๆที่น่าตาคลับคล้ายคลับคลาว่าจะเป็นแตงกวาถูกยื่นอยู่ตรงหน้าแบคฮยอนโดยคยองซูผู้น่ารัก "ถ้าไม่กินก็เอามาพอกหน้าก็ได้นะ หน้าจะได้ไสยไสยสไตล์โคเรีย"

 

"เอามันออกปายยยยยย!"

 

"จะร้องไห้เหรอ โอ๋ๆ ฉันขอโทษ ก๊ากกกกกก~"

 

"เดี๋ยวจะฟ้องเฮียคริสให้ไล่ไปกินนม"

 

"ก็ลองดู ว่าแต่...ไปหาเฮียคริสดีกว่า ฝากห้องด้วย"

 

"ดะ...เดี๋ยว..."

ฟิ้ว~

 

คยองซูเดินหน้าระรื่นชื่นบานเพื่อมุ่งหน้าไปหาเฮียคริสสุดที่รักที่ห้องอยู่ถัดไปอีกประมาณเจ็ดห้อง และเหมือนเขาจะคิดอะไรได้...

 

"เอ๊ะ...นี่เรากำลังจะไปหาเฮียหนิ..."

 

"..."

 

"ทำไมเหมือนในฝันเลยล่ะ..."

 

"..."

 

"หรือว่า..."

 

"..."

 

"อย่าบอกนะว่าเราต้องกินนมจริงๆเนี่ย อ๊ากกกกกก!"

 

 



[The End]

 

 

 

 

 

 

-เย้ ฟิควูบแรกก็จบไปแล้วนะครัช ฟิคเรื่องนี้เกิดขึ้นได้ก็เพราะเค้าไปฟังเพลงๆนึง เค้าชอบความหมายมาก เพราะมากด้วย แล้วจู่ๆอารมณ์อยากแต่งฟิคก็บังเกิด บวกกับช่วงนั้นรู้สึกว่าดีโอแมนผิดปกติ แล้วยังเอิ๊ญบังเอิญเห็นรูปเฮียเคะเต็มไปหมด เลยตู้มมมมมม เกิดเป็นฟิคเรื่องนี้ ฮ่าๆ

-ที่ตั้งว่าน้องเมะก็เพราะน้องเมะ เอ๊ะ?  เค้ากะว่าจะแต่งฮุนแบคต่อด้วย อารมณ์หลายวูบมากช่วงนี้

-ฝากติดตามด้วยนะฮับ ขอบคุณฮับบบบบบ

                                                              

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

  1. #1 songbh (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 01:55
    ลุ้นตั้งนาน ที่แท้ก็ฝัน โถ่คยอง สู้เค้านะลูก

    ชอบอะคือแบบว่าดีงาม
    #1
    0