ร้ายเพราะรัก [Yaoi]

ตอนที่ 4 : ทางเดียวกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 เม.ย. 62

3

ทางเดียวกัน

 

               เมื่อวานในช่วงวินาทีที่เค้กแปะหน้า ผมคิดว่าตัวเองต้องตายคาบ้าน ด้วยฝีมือกระทืบจากคุณต้นไม้แน่ ก็แหมไปประกาศกร้าวซะขนาดนั้น ผู้ชายแท้ๆ ซิกส์แพ็คแน่นๆ อย่างเขาต้องกระทืบผมนอนจมกองเลือดแน่ แต่ผิดคาด! พอเค้กแปะที่หน้าผม คุณต้นไม้ก็ทำท่าฮึดฮัด เดินหนีขึ้นเรือนไป ผมมองเห็นได้อีกทีก็ตอนที่เค้กมันลื่นออกไปจากหน้า และกรุ๊งกริ๊งเอาผ้ามาปาดครีมออกจากหน้านั่นแหละ ตกเย็นที่เราทานอาหารร่วมกัน คุณต้นไม้ก็ไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ยังคงส่งสายตาขู่อาฆาตมาให้ผมเป็นระยะๆ จนกระทั่งแยกย้ายกันเข้าห้องนอนใครห้องนอนมัน


เหตุการณ์เหมือนจะจบแค่นั้น แต่แต่มันยังไม่จบครับ!!!


สภาพการจรจรวันนี้ค่อนข้างแออัดเล็กน้อย รถเคลื่อนตัวสะดวกเหมาะแก่การเดินทางมาก!’


เหมาะกับผีน่ะสิ!

          

               ผมก่นด่าในใจขณะที่มองบรรยากาศการจราจรอันแน่นขนัดผ่านหน้าต่างรถยนต์ที่นั่งอยู่ เสียงวิทยุรายงานข่าวเที่ยงยังคงดังเป็นระยะๆ สลับกับเสียงสบถของคนขับที่ดูท่าว่าจะหงุดหงิดกับการจราจรเป็นพิเศษ


พ่อ_ตายหรือไงรีบขนาดนั้น


ครับเสียงสบถอันแสนหยาบคายนั้นคือเสียงของคุณต้นไม้ ที่กำลังใช้นิ้วเคาะพวงมาลัย ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด และสบถคำหยาบออกมาทุกๆ ทีที่รถขยับไปได้แค่คืบ หรือมีมอเตอร์ไซค์มาตัดหน้า ขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัว และผมนั่งอยู่ในรถร่วมกับเขามาสามสิบนาทีแล้วครับพี่น้อง!


ถ้าถามว่าเพราะอะไร? ก็เพราะว่าวันนี้มหาลัยของพวกเราเรียกนักศึกษาเข้าไปยื่นเอกสารอีกนิดหน่อย เพื่อเป็นการยืนยันว่าจะลงทะเบียนเรียนจริง ทีแรกผมก็กะจะขึ้นรถเมล์หน้าปากซอยเข้ามาที่มหาลัย แต่พอเปิดประตูรั้วบ้านออกไปปุ๊บ ก็เจอคุณท่านกับคุณต้นไม้ยืนรออยู่ข้างรถยนต์


มะม่วง


ครับคุณท่าน


กำลังจะไปมหาลัยใช่ไหม?’


ครับ


ผมตอบพลางพินิจมองคนข้างคุณท่านที่สวมชุดนักศึกษาผูกเนคไทเรียบร้อย ดูจากรูปการแล้วเขาก็กำลังจะไปมหาลัยเหมือนกันกับผมแน่


ไปด้วยกันกับเจ้าไมค์สิ


คะครับ?’


ทางเดียวกันไปด้วยกัน ประหยัดจะตาย


แล้วคุณท่านก็ ลากและ ยัดผมเข้าไปในรถที่คุณต้นไม้ขึ้นมานั่งที่นั่งคนขับตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ และขับออกไปท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนในใจของผม


ตายโหงงงง~!!!

 

แม้ว่าตอนนี้เราจะทำธุระที่มหาลัยเสร็จและกำลังอยู่ในเส้นทางกลับบ้าน แต่ดูท่าสภาพการจราจรกำลังทำให้เขาอารมณ์เสียเป็นทวีคูณ ฮือๆๆๆ ตายเป็นผีไม่มีญาติอยู่แถวนี้แน่ตู!


เซ็งว่ะ


อย่าอย่าพึ่งเช็ง อย่าพึ่งหาที่ระบายอารมณ์นะเว้ย! ขอหาที่เปิดประตูรถก่อน!! ตูไม่อยู่แล้ว!!!


ไอ้เด็กกำพร้า…”


“…ครับ


ผมรับคำพร้อมกลืนน้ำลายลงคอเอื๊อกใหญ่ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย ทั้งแม่ย่านาง ทั้งเจ้าที่ศาลพระภูมิโดยรอบ โปรดรับวิญญาณลูกไปอยู่ด้วยที


พ่อจะไปหาหมออีกทีเมื่อไร


ห๊ะ…”


ถามว่าพ่อฉันจะไปหาหมออีกทีเมื่อไร


“…คุณหมอนัดที่โรงพยาบาลพรุ่งนี้ครับ


อืม


“…”


“…”


จุดๆๆๆ ไม่มีคำสนทนาอะไรไปมากกว่านี้ โว้ย! ไอ้กรุ๊งกริ๊งถ้าไม่ใช่เพราะคำพูดบ้าๆ ของแกผมคงไม่เกร็งขนาดนี้หรอก! ไม่สิแล้วเราจะไปใส่ใจคำพูดมันทำไมว่ะ ถ้าไม่รู้สึกอะไร ไม่คิดอะไรก็ไม่ต้องไปสนใจสิไอ้มะม่วง!!!


เอ่อคุณไมค์จะพาคุณท่านไปโรงพยาบาลไหมครับ ผมจะได้ยกเลิกแท็กซี่ให้มารับ


อืมฝากด้วยแล้วกัน


ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนกดมือถือเข้าแอพฯ แชตข้อความสุดฮิต เพื่อบอกลุงคนขับว่าพรุ่งนี้ไม่ต้องมารับคุณท่านไปที่โรงพยาบาล ว่าแต่ทำไมคนข้างๆ ไม่สบถอะไรเลยว่ะ ทั้งๆ ที่รถพึ่งขยับไปได้แค่คืบเอง ว่าแล้วผมก็เงยหน้าขึ้นมองคุณต้นไม้ แต่กลับพบว่าเขากำลังมองผมอยู่!


“…”


“…”


ผมแก้บรรยากาศแปลกๆ ที่เกิดขึ้นโดยการหันหน้าตรงไปมองสภาพการจราจรเหมือนเดิม ใช่! ถ้าเราไม่รู้สึกอะไร จะไปหวั่นไหวทำไมไอ้ใจบ้า! หยุดเต้นสักทีสิโว้ย!! นั่นมันผู้ชายผู้ชายมีช้างเหมือนกันนะเว้ย!!!


หลานป้าเหมียนจับฉันกับแกจิ้นกัน รู้ใช่ไหม?”


ไอ้กริ๊ง! พาหายนะมาเยือนแล้วไง!!! ผมค่อยๆ หันหน้าไปมองคนข้างตัวช้าๆ ด้วยความหวาดกลัว คุณต้นไม้ตอนนี้ทำหน้านิ่งมองไปที่ถนน มีสมาธิกับการขับรถ เอาว่ะ! อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้โกรธมาก นิสัยแบบเขาถ้าไม่ชอบอะไรก็พูด หรือไม่ก็ระบายออกมาตรงๆ ไม่ว่าจะเป็นด้วยคำพูด หรือกำลัง


แสดงว่าตอนนี้ เขาไม่ค่อยหงุดหงิดกับเรื่องที่พูดเท่าไร ถึงได้นั่งนิ่งขนาดนี้


แกคิดว่าไง?”


ถามเพื่ออะไร! อยากได้คำตอบแบบไหน!?!


ผมว่ามันเป็นเรื่องที่ไม่ดีเลยครับ ชายทั้งแท่งอย่างเราสองคน จะมาทำอะไรเหมือนคนเป็นแฟนเขาทำกันเนี่ย แค่คิดก็ขนลุกแล้วครับ คุณไมค์ก็เห็นด้วยกับผมใช่ไหมครับ ฮ่าๆๆๆ


ผมหัวเราะตบท้าย แต่คนถามกลับไม่มีอารมณ์ร่วมไปกับคำตอบของผม กูตอบอะไรผิดไปว่ะ! ก็ตอบถูกแล้วนี่!! ผู้ชายแมนๆ คบแต่ผู้หญิงมาตลอดทั้งชีวิตอย่างพวกเราจะมาทำตัวมุ้งมิ้งใส่กัน ผมว่ามันไม่ใช่!


ถ้างั้นผมจะไปบอกกรุ๊งกริ๊งว่าให้หยุดจิ้นนะครับ เราจะได้สบายใจกันทั้งสองฝ่าย


“…”


พอเห็นว่าเขาไม่ตอบอะไร ผมก็ขี้คร้านที่จะหาเรื่องคุยต่อ เลยเอาหัวพิงเบาะและนอนหลับมันตรงนี้ซะเลย ถึงบ้านเมื่อไรปลุกด้วยก็แล้วกันนะครับคุณต้นไม้ คร่อกกกก



 

การจราจรอันแสนแออัดของกรุงเทพฯ และแดดร้อนๆ ยามบ่ายที่ส่องผ่านกระจกรถจนหน้าของต้นไม้แทบไหม้ ชวนให้เขาหงุดหงิดไม่ใช่น้อย ที่ต้องขับรถมาทำในช่วงเวลานี้ ถ้าไม่เห็นว่าเป็นธุระสำคัญที่เกี่ยวกับการศึกษาต่อ เขาคงเอ่ยปากให้คนข้างตัวมาแทนเขาไปแล้ว!


เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนข้างตัว ทำให้ต้นไม้หันไปมองคนที่นอนหลับอยู่เบาะข้างคนขับอย่างนึกโมโห มะม่วงเด็กกำพร้าที่พ่อเขารับมาเลี้ยง เห็นหน้ามันตั้งแต่จำความได้ โตมาด้วยกัน และคอยชิงดีชิงเด่นแย่งความรักจากพ่อเขาไปด้วยหน้าใสๆ ตาแป๋วเหมือนลูกหมา


เห็นทีไร ก็ชวนให้ต่อยชิบหาย!


กูไม่ใช่คนขับรถมึงะเว้ย…”


ชายหนุ่มสบถอย่างหัวเสีย ก่อนเข้าเกียร์เหยียบคันเร่งฝ่าไฟแดงไป แรงกระชากขณะรถออกตัวทำให้มะม่วงสะดุ้งขึ้นมาก่อนจะผล็อยหลับไปเหมือนเดิม พอเห็นอย่างนั้นก็ชวนให้ต้นไม้หงุดหงิดหนักกว่าเดิม!


เป็นแค่เด็กกำพร้า โดนเก็บมาเลี้ยง อยู่ในฐานะคนใช้ของบ้าน ยังมีหน้ามาหลับสบายใจเฉิบ ให้ลูกเจ้านายขับรถนะมึง!...


                เมื่อถึงถนนขาออกจากตัวเมือง ต้นไม้หักหลบรถเข้าข้างทาง ก่อนเท้าแขนข้างหนึ่งเข้ากับพวงมาลัย และชะโงกหน้ามาใกล้มะม่วงเพื่อปลุกให้คนที่นอนหลับอย่างมีความสุข ตื่นขึ้นมาเป็นที่ระบายอารมณ์หงุดหงิดของเขา ซึ่งมันทำให้เขาได้พิจารณาคนข้างตัวชัดๆ อีกที


               มะม่วงตัวเล็กกว่าเขามาก ผิวสีน้ำผึ้งจากการโดนแดดขณะทำงาน ไม่ได้ทำให้ความบอบบางหน้าหวานของเจ้าตัวลดลงไป ผมซอยสั้นสีดำมีหน้าม้าปรกหน้าผากเหม่งเล็กน้อย คิ้วเข้มบาง ขนตายาวพริ้ม จมูกโด่งมน และปากบางสีธรรมชาติ ร่างกายผอมบาง แต่ก็ดูมีกล้ามเนื้อจากการทำงานเล็กน้อย


               ต้นไม้เอื้อมมือไปเขี่ยผมหน้าที่ปรกหน้าผาก เพราะอยากมองคนตรงหน้าให้ชัดๆ ก่อนจะชะงักเมื่อมะม่วงขยับหน้าหนีมือเขาไป


               นี่กูเป็นบ้าอะไร!?! ไอ้นี้เป็นผู้ชายนะเว้ย!!!...


               ต้นไม้กลับมานั่งพิงเบาะด้วยความตกใจ ในการกระทำเมื่อครู่ของตัวเอง เขาคิดสะระตะในหัวว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเขา อาจเป็นเพราะอากาศที่ร้อนจนเป็นบ้า ความหงุดหงิดที่ติดอยู่ดงการจราจรนานนับชั่วโมง หรืออาจเป็นเพราะความโกรธที่คนตรงหน้าชิงหลับไปก่อน ทั้งๆ ที่พ่อให้มานั่งเป็นเพื่อนคุย แต่ไม่ว่ามันจะเกิดขึ้นเพราะอะไร


               เหตุการณ์แบบนั้น จะไม่มีอีกเป็นครั้งที่สองแน่!!!




20/4/2562

               ไรเตอร์กราบขอโทษที่ห่างหายไปสามชาติเศษค่ะ โฮกกกกกก ไรเตอร์ทำงานหนักมาก เป็นพยาบาล มีเวรมีกรรมให้ต้องใช้ค่ะ ฮือๆๆๆ พึ่งได้มีเวลามานั่งแต่งนิยายเอง กราบขออภัยอีกครั้งนะคะ จะไม่ทิ้งเรื่องนี้ไปไหนแล้ว ฮือๆๆๆ


2 ความคิดเห็น