Remake Love แปลงโฉมสะกดใจนายเพลย์บอย

ตอนที่ 8 : บทที่ 2 : ความรู้สึก [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    1 ก.ค. 54

“ฉันเหนื่อยอะโซจู พักก่อนได้ไหม =[]=;”
ฉันบ่นกระปอดกระแปด พลางหยุดพักที่ม้านั่งตัวหนึ่งในห้าง เหนื่อย T_T^
หลังจากที่รีเมคฉันเสร็จ โซจูก็พาฉันมาเลือกเสื้อผ้าต่างๆ นานา เข้าร้านนู้น ออกร้านนี้ รูดบัตรเครดิตเป็นว่าเล่น หอบของพะรุงพะรัง แต่ขอโทษ...ฉันต่างหากที่หิ้วคนเดียว ยัยเพื่อนตัวดีเดินตัวปลิว นำหน้าฉันไปเลย
ถ้าไม่เห็นว่าแกซื้อให้ฉันนะ แม่โยนทิ้งไปตั้งแต่ให้หิ้วถุงที่ห้าแล้ว L
“อะไรแก แค่นี้เหนื่อยแล้วเหรอ -*-”
“เออ! แกลองมาหิ้วแทนฉันสิ จะได้รู้ว่าเป็นยังไง TOT”
“ไม่อ่ะ ฉันเป็นคนถือตังค์ ส่วนแกเป็นคนรับของ แกถือเถอะ รู้ไหมว่าฉันเสียสละมากแค่ไหนที่ให้ของแกไปหมด โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน”
ขอบคุณในความเสียสละ พระคุณนี้ฉันจะจดไว้ ในบัญชีแค้นหนังหมา - -^^
ฉันลุกขึ้นเพื่อที่จะเดินต่อไป แต่เหมือนว่าความคิดของฉันจะมุ่งความสนใจไปที่อะไรบางอย่าง ซึ่งอยู่ในกระเป๋ากระโปรง
“แก…ฉันลืมโทรศัพท์!!” ฉันล้วงเข้าไปในกระเป๋าแล้วพบว่ามันคือเรื่องจริง!!!
“อ้าว...ลืมไว้ที่ไหนล่ะพริกแกง”
“สงสัยจะลืมไว้ที่ร้านเมื้อกี้นี้”
”งั้นรีบไปเอาก่อนที่ใครจะขโมยไปดีกว่า”
ฉันพยักหน้ารับ แล้วรีบวิ่งไปทางเก่าพร้อมกับโซจูทันที โทรศัพท์เครื่องนั้น คุณพ่อเป็นคนซื้อให้ฉัน มันสำคัญมาก...มันสำคัญทางจิตใจสำหรับฉันมาก
“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าเห็นโทรศัพท์สีชมพูอยู่ในร้านนี้บ้างมั้ยค่ะ?”
ฉันถามพนักงานที่อยู่ในร้าน ด้วยความร้อนใจ แต่คำตอบที่ได้รับคือการส่ายหน้า โธ่เอ้ย...ไม่น่าลืมเลย ฉันนี่มัน...เฟอะฟะจริงๆ!
“ไม่ทราบว่าใช่เครื่องนี้หรือเปล่าครับ?”
เสียงหนึ่งหยุดความคิดฉัน พร้อมๆ กับมือที่มีโทรศัพท์ของฉันยื่นมาจากข้างหลัง แงๆๆ...ลูกแม่
“ขอบคุณค่ะ...ของฉันเองค่ะ ฮือๆๆ ลูกแม่ นึกว่าจะไม่ได้เจอกันซะแล้ว T.T”
“หึๆๆ”
ฉันคว้าโทรศัพท์ที่อยู่ในมือบุรุษปริศนามาแนบไว้กับแก้ม ผู้ชายคนนั้นเลยหัวเราะออกมา สังเวยความ ติ๊งต๊องของฉัน อ้าว...กวนแล้วนะคุณ
“นี่คุณ...O[]O” ฉันกลืนคำด่าลงคอไปทันที เมื่อเห็นว่าบุคคลที่เก็บโทรศัพท์ฉันได้นั้น คือชายในดวงใจที่ฉันเฝ้าใฝ่หามาตลอด “พี่สปาย ^^;;” จากคำด่า แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่มีเหงื่อเม็ดเป้งๆ ผุดขึ้นมาแทน
อ๊ากกก~!!! ฉันไม่อยากเจอพี่เค้าตอนนี้ TOT
พี่สปายเลิกคิ้วขึ้นนิดหน่อย คงจะสงสัยว่าทำไมฉันถึงรู้จักชื่อเขาได้ ก่อนจะแปรเปลี่ยนมาเป็นสีหน้าปกติ พร้อมกับรอยยิ้มอันดูดี ที่ไม่ว่าใครเห็นก็ต้องละลายเป็นสายน้ำ กองอยู่ข้างล่าง -/ / /-
“เธอเป็นรุ่นน้องที่โรงเรียนฉันสินะ?”
“คะ...ค่ะ”
“น่าแปลกนะ ตั้งแต่อยู่มา ฉันไม่ยักกะเคยเห็นเธอเลย พึ่งย้ายมาใหม่เหรอ?”
“ไม่ใช่ค่ะ”
งานนี้เครื่องหมายคำถาม แปะอยู่ที่หัวพี่สปาย ฮือๆๆ มันน่าน้อยใจ พี่เค้าจำฉันไม่ได้อ่ะ แต่ก็ดีเหมือนกันแฮะ เรื่องอับอายเมื่อตอนกลางวัน พี่เค้าจะได้ไม่รื้อฟื้น
“ไม่ต้องงงหรอกนะนายสปาย เนี่ยพริกแกงเพื่อนฉัน คนที่นายปฏิเสธไปเมื่อตอนกลางวันไง”
แต่ดันเป็นโซจูเอง ที่ทำการเปิดประเด็นขึ้นมา อยากจะตะปบหนังหัวมันจริงวุ้ย T^T จะพูดจะทำอะไร ปรึกษาฉันสักคำมันก็ไม่ตายหรอก
พี่สปายทำตาโตเท่าไข่ห่าน มองมาที่ฉันแล้วกระพริบตาปริบๆ ราวกับไม่เชื่อว่ายัยเชยเมื่อตอนกลางวัน จะเป็นคนเดียวกันกับยัยสวยที่อยู่ข้างหน้าเขาตอนนี้
อย่าหาว่าฉันหลงตัวเองเลยนะ แต่พอดูสภาพตัวเองแล้ว ก็ถือว่าดูดีกว่าแต่ก่อนเยอะเลยล่ะ
ความจริงฉันไม่ได้สายตาสั้น แต่ที่ใส่แว่นไปนั้นก็เพื่อพ่อที่อยากมีลูกสาวใส่แว่น (พ่อฉันมีรสนิยมชอบผู้หญิงแว่น) เท่านั้นเอง ถ้าหากถอดแว่นออกก็จะเผยให้เห็นดวงตากลมโตสีดำสุดสวย อิอิ ผมหน้าของฉันถูกเล็มออกไปนิดหน่อยพอเห็นคิ้วเรียวๆ ส่วนทรงผมจากเคยไว้ตรงก็ดัดให้เป็นลอนเพื่อให้เข้ากับโครงหน้า แถมย้อมให้เป็นสีน้ำตาลเข้มด้วย ><//
“เธอโกหกพวกเราหรือเปล่ายัยเตี้ย ถ้าจำไม่ผิด...ยัยแว่นขี้เหร่กว่านี้นะ”
‘ค็อกเทล’ น้องชายของพี่สปายที่เรียนอยู่ห้องเดียวกับเรา และสายเดียวกัน พูดขึ้นมา พร้อมกับถามด้วยฉายาที่หมอนั่นมักจะเรียกฉันกับโซจูเป็นประจำ จะว่าไปค็อกเทลก็หล่อนะ แต่ถ้าไม่ติดที่ว่าฉันจงรักภักดีต่อพี่สปายคนเดียวล่ะก็ ไอ้หมอนั่นมันเสร็จฉันไปนานแล้วจะบอกให้ หึๆ
“ไม่ได้โกหก! ถ้าไม่เชื่อก็จับไปแก้ผ้าตรวจดูทุกซอกทุกมุมเลยไป”
ฉันที่กำลังพูด ต้องสะดุดกึกเมื่อยัยเพื่อนรักพูดขึ้นมา ฮะ...เฮ้ย! จะจับแก้ผ้าเลยเหรอไอ้เพื่อนบ้า ฉันคนนะเว้ย มีรัก โลภ โกรธ อาย ที่สำคัญให้แก้ผ้าต่อหน้าผู้ชายเนี่ย อ๊างงง อายจัง >/ / /<
“ไม่ต้องถึงขั้นนั้นหรอกมั้ง ยังกับว่ายัยแว่นมีอะไรให้ดูตายล่ะ หน้าอกก็แบนราบยังกับกำแพง หน้าตาก็ยอดแย่ยิ่งกว่าคางคก รูปร่างก็เตี้ยยังกับคนแคระผสมผักชี เฮอะ! คนที่คว้าเป็นแฟนคงตาบอดชิบ - -”
“=_=+++” ฆ่าคนหล่อโทษฐานปากวอนบาทา คงไม่ผิดกฎหมายใช่มั้ย?
“หน็อย! พริกแกง...ไปรอข้างนอกก่อนนะ ฉันขอจัดการไอ้เปรตก่อน”
“อะ...อือ ^-^;” ฉันตอบ และเดินออกนอกร้านไป
โซจูกับค็อกเทลก็มักจะเป็นอย่างเนี่ยแหละ เจอหน้ากันทีไรเป็นต้องทะเลาะกันทุกที ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าทะเลาะกันเพราะเหตุผลอะไร แต่มีคนลือว่าสองคนนั้นเคยเป็นแฟนกัน แต่เลิกกันเพราะเกิดเรื่องอะไรบางอย่าง ทำให้โซจูแค้นแล้วพยายามหาเรื่องทะเลาะ
มันเรื่องของเพื่อนอ่ะนะ ฉันก็เลยไม่อยากถาม เพราะฉันรู้ว่าโซจูเป็นคนรักใครรักจริง ถ้าเกิดข่าวลือที่ว่านั้นเป็นความจริงล่ะก็ โซจูคงต้องเจ็บมากแน่...
“พริกแกง”
ในขณะที่ฉันกำลังเข้าไปหาโซจู เพราะว่าตอนนี้หกโมงได้เวลากลับบ้าน เสียงของคนๆ นั้นก็รั้งฉันไว้ พร้อมกับเจ้าตัวที่เดินมาวางมือตรงไหล่ ฉันตกใจเลยหันไปพร้อมกับถุงในมือ เลยทำให้ถุงพวกนั้นฟาดไปที่หัวเขาเต็มๆ!!!
“โอ๊ย!”
แล้วมันคงจะไม่ยอดแย่ขนาดนี้ ถ้าหากว่าคนๆ นั้นไม่ใช่พี่สปาย O_o! ตายล่ะงานนี้ โดนไล่ออกจากโรงเรียนแน่ตรู ก็นั่นมันลูกชายคนโตของ ‘ผอ. คเณศร์’ นี่นา Y_Y
ความซวยมาเยือนแล้วไง TT[]TT!!!
“ขะ...คนบ้า อยู่ดีๆ เดินมาแตะไหล่ทำไม ฉันตกใจนะ!”
อ้าว...ปากตู แทนที่จะพูดว่าขอโทษ ไปพูดด่าเขาทำไมเนี่ย หรือว่า...นี่คือจิตใต้สำนึกที่สั่งให้ฉันสวย เริ่ด เชิด หยิ่ง
“ห๋า...ฉันผิดเหรอที่เดินไปจับไหล่เธอ แล้วโดนเธอฟาดหัวกลับมาเนี่ย”
“ใช่! ทำไม...รับไม่ได้เหรอ”
ฉันพูดด้วยสีหน้าหยิ่งๆ พลางกอดอกมองเขาอย่างดูถูกเหยียดหยาม โอ้~ จอร์ด ความสวยมันทำให้ฉันเปลี่ยนไป๋
“หึ...พอสวยแล้วหยิ่งนะ นี่โซจูคงจะบอกให้เธอเล่นตัวกับฉันล่ะสิ”
“เปล่า...ฉันหยิ่งเอง อ๋อ...แล้วนี่ก็ไม่ใช่การเล่นตัวนะ อย่าเข้าใจผิดล่ะ”
ฉันเชิดหน้าใส่เขา แถมใช้หางตามองตามฉบับสวย หยิ่ง นี่ถ้าโซจูมาเห็น คงจะตบมือร้องห่มร้องไห้ ด้วยความปลาบปลื้มที่ฉันสามารถนำวิชาของมันมาใช้ได้
“...ยังงี้สิค่อยน่าจีบหน่อย”
“อยู่แล้ว คนอย่างฉันมัน...จะ...จีบเหรอ! O_O/ /”
ยังไม่ทันที่จะคิดว่าถ้าเกิดสปายมาจีบแล้วฉันจะทำท่ายังไง เจ้าหมอนั่นก็พูดขึ้นมาว่าจีบ เพื่อขัดความคิดฉันทันที มีเวทมนตร์อ่านใจคนหรือไงไอ้บ้า =_=;;
“ใช่...จีบ ตกใจหรือไง”
“ก็ต้องตกใจสิ คนที่ตัวเองแอบชอบมาจีบนะ อุ๊บ!”
ฉันปิดปากตัวเอง เมื่อเผลอเล่าความลับออกไปจนหมดเปลือก เป็นครั้งแรกที่รู้สึกอยากเอามีดแทงตัวเองให้ตายๆ ไปซะตรงนี้ ทั้งที่ตั้งใจว่าจะสวย เริ่ด เชิด หยิ่งแล้วน่า ไอ้เรามันดันสวย เริด เชิด โง่ซะนี่ ดันมาปิดปากตัวเองตอนเล่าความลับจบแล้ว
“เป็นคนเก็บความลับไม่เก่งเลยนะ กันติยา ปิณฑะสิริกุล”
“ปิณฑะสิริกุล...เฮ้ย! นั่นมันนามสกุลนายนี่ O/ / /O”
“อ่าฮะ นั่นนะมันนามสกุลฉัน แล้วสาเหตุที่ฉันใช้กับเธอ ก็เพราะว่า...” เขาดึงฉันเข้าไปใกล้ก่อนจะกระซิบประโยคนั้นที่ข้างหูอย่างแผ่วเบา
“ฉันแอบ...”
“ปล่อยเพื่อนฉันไอ้หลายใจ!!!”
โซจูเดินมาดึงฉันกับสปายให้ห่างออกจากกันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะออกแรงดึงฉันไปที่ลานจอดรถ
ฉันยังมองสปาย ฉันยอมรับนะว่าความรู้สึกส่วนแรกคือฉันชอบเขา ส่วนอีกส่วนหนึ่ง...ฉันรู้สึกว่าอยากฆ่าเขาทิ้งชะมัด! ผู้ชายอะไรนิสัยเสียจริงๆ คบคนที่หน้าตา ไม่ได้มีความเป็นสุภาพบุรุษเลย ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าถ้าเกิดฉันไม่ได้รีเมค แม้แต่เงาฉัน...เขายังจะแลไหม?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

191 ความคิดเห็น

  1. #189 parob (@parob) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 14:23
    ปอร์เช่ หายไปไหนอ่ะ???
    #189
    0
  2. #180 Paweennuch Jeen-aim (@cream-712043) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 22:02
    กำลังมันส์
    #180
    0
  3. #141 N++ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2554 / 17:33
    พอสวยแล้วจีบเลยนะ สปาย!!!!
    #141
    0
  4. #95 V.Devil (@sornkanok765) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2554 / 17:12
    สนุกๆๆๆๆ
    #95
    0
  5. #35 น้ำตาล (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2554 / 19:42
    นุกมากมายเลยคะ
    #35
    0
  6. วันที่ 21 สิงหาคม 2554 / 23:01
    พริกแกงสู้ๆ

    #20
    0