Remake Love แปลงโฉมสะกดใจนายเพลย์บอย

ตอนที่ 4 : ความทรงจำของสปาย : ถ้าเธอหวั่นไหว?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,452
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    15 พ.ค. 54

“แฮกๆ!!”
ให้ตายเถอะโว้ย! กะอีแค่วิ่งจากหน้าบ้าน มาถึงตัวบ้าน อะไรจะไกลขนาดนี้ว่ะ T_T^
“โง่เปล่าว่ะ เดี๋ยวก็จะขับเข้ามาในบ้านอยู่แล้ว ใจร้อนไปได้ -_-?”
ค็อกเทล...น้องชายตัวแสบของผม ขี่เวสป้าของมันมาจอดตรงหน้าผมด้วยสายเอือมระอา มันอยู่ป.6 แต่ปากและท่าทางกวนส้นทีนของมัน ยังกับเด็กม.6 (ไม่ได้หมายความว่าหน้ามันแก่นะครับ แต่มันทำนิสัยให้แก่เอง ช่วยไม่ได้) แต่ผมก็ไม่สนปากวอนส้นตีนของมัน เพราะตอนนี้ใจของผม กำลังคิดถึงใครอีกคนต่างหาก! (ดีที่ค็อกเทลขับไปทำธุระแถวนั้นพอดี ไม่งั้นล่ะมึงเอ้ย...)
“พ่อ O[]o!”
“อะไร ^^?”
“ปอร์เช่ไปไหนอ่ะ”
“อยู่ที่สระว่ายน้ำ ไปงอนใครบางคนที่ไม่ยอมมาตามนัดน่ะ”
“พ่อ!!!”
ผมพูด และรีบเดินไปที่สระว่ายน้ำ ผิดมากไหม? ถ้าผมอยากบอกว่า ท่าทางกวนส้นอย่างนั้น ทำให้ผมเกลียดท่าน!
พอผมเดินไปถึงสระว่ายน้ำ ก็เห็นปอร์เช่กำลังยืนหันหลังให้อยู่ เธอกอดตัวเองเอาไว้ เหมือนจะช่วยบรรเทาความหนาวให้กับตัวเอง แต่ผมรู้...ท่าทางอย่างนั้น เธอกำลังร้องไห้อยู่ต่างหาก เพราะไม่รู้ว่าจะไปกอดใคร เธอเลยกอดตัวเองแทนไง
“มายืนอยู่ได้ กลับเข้าบ้านเถอะ”
ผมพูดขณะที่เดินไปห่มเสื้อสูทให้เธอ ปอร์เช่ตกใจนิดหน่อย ก่อนที่เธอจะรีบเช็ดน้ำตาออก และหันมาเผชิญหน้ากับผม ด้วยน้ำตาที่แดงก่ำ
“ตอนที่ฉันโทรไปอยู่กับใครหรอก?”
“อยู่ที่ชมรม”
“ตอแหล”
“อุ้ย! แรงอ่ะ -.,-”
“ฉันถามจริงๆ สปาย นายอยู่กับใคร” สายตาเศร้าๆ ของปอร์เช่ ทำให้ผมใจอ่อน ยอมตอบคำถามเธอ
“เพื่อน”
“ผู้หญิง ผู้ชาย”
“ผู้หญิง”
“สวยไหม?”
“ก็ดูดี”...แต่นิสัยแร๊งส์ได้ใจ!
“งั้นเหรอ...”
ปอร์เช่เงียบไป เธอเหม่อมองสระว่ายน้ำ เหมือนคิดมากอะไรซักอย่าง ก่อนที่เธอจะถอดเสื้อสูทส่งให้ผม และโดดตูมลงไป =[]=!
“เฮ้ย! โดดไหมว่ะ เอ้ย! อย่าสาดดิ >_<”
ผมกันน้ำที่เธอสาดมา ปอร์เช่หัวเราะชอบใจ ก่อนที่เธอจะว่ายไปที่บันไดและขึ้นมา ผมตีหน้ายักษ์ใส่เธอแป๊บนึง แล้วเดินไปหยิบผ้าเช็ดหนูมาให้เธอ
“เช็ดให้หน่อย ^^”
“เธอนี่มัน -_-”
“น่า เช็ดให้หน่อยสิ”
ปอร์เช่ไม่พูดเปล่า เธอหันหลังให้ผมเสร็จสรรพด้วย ผมก็เลยต้องนั่งลงตรงนั้น และเช็ดผมสีน้ำตาลอ่อนของเธอเบาๆ ก่อนที่ใจจะนึกไปถึงตอนที่เราเจอกันครั้งแรก
‘ชื่อสปายเหรอ ^-^?’
‘อืม’
‘ฉันชื่อปอร์เช่นะ ^-^!’
‘อืมๆๆ’
‘เรามาเล่นกันนะ?’
เธอพูดพลางยื่นมือน้อยๆ แสนบอบบางมาให้ผม พอผมยื่นมือไปกุมมือเธอไว้ ปอร์เช่ก็รีบวิ่งมาที่สระว่ายน้ำ และลากผมโดดตูมลงไป ดีนะที่ว่ายน้ำเป็น ไม่งั้นล่ะจมทั้งคู่ T_T!
‘ฮะๆๆ ลูกหมาตกน้ำ >O<’
‘เธอลากฉันมาเล่นเองน่า T^T’
‘ฉันชอบน้ำอ่ะ พอเห็นสระว่ายน้ำมันก็เลยอดไม่ได้ >w<’
ปอร์เช่พูด และกวักน้ำใส่ผม ผมหมั่นไส้ก็เลยกวักน้ำคืนไปบ้าง รู้ไหม...รอยยิ้มอันแสนสดใสของเธอในวันนั้น ขโมยใจฉันไปเต็มๆ เลย
“เราเลิกกันเถอะสปาย”
คำพูดของเธอ ทำเอาผมหลุดจากภวังค์ ผมหยุดเช็ดผมให้เธอแล้วเงียบไป เมื่อกี้...พูดว่าอะไรนะ เลิกเหรอ?
“ฉันว่า...เราเป็นเพื่อนกันแบบเดิมก็ดีเหมือนกันนะ”
“ไม่นะปอร์เช่!”
ผมกอดเธอเอาไว้ เมื่อรู้ว่านั้นคืดความจริง ใจของผมปวดร้าวขึ้นมา ราวกับมันจะแตกออกมาเป็นเสี่ยงๆ ผมคิดไปพลางร้องไห้ไป ปอร์เช่พยายามแกะมือผมออกจากตัวเธอ แต่ผมกลับกอดแน่นขึ้น จนในที่สุดปอร์เช่ก็หมดความพยายาม และปล่อยให้ผมกอดเธอไว้อย่างนั้น
“ฉันรู้ฉันผิด ฉันขอโทษ ฉันขอโทษที่โกหกเธอปอร์เช่! แต่อย่าเลิกกันเลยนะ ฉันรักเธอ รักเธอจริงๆ!!”
“มันก็แค่เพราะเราใกล้ชิดกันมากเกินไป จนนายคิดว่านายรักฉันต่างหาก ขอร้องล่ะสปาย ปล่อยฉัน!”
“ไม่ ฉันไม่ปล่อย!!!”
ผมตะโกนเสียงดัง และกอดปอร์เช่แน่นขึ้น ผมไม่รู้หรอกว่าใครจะมองยังไง ผมไม่สนหรอก! ผมจะทำทุกวิถีทางไม่ใช่เราเลิกกัน!
“ก็ได้! ถ้านายไม่ปล่อย...เราเลิกเป็นเพื่อนกัน”
ด้วยความตกใจ ผมรีบปล่อยปอร์เช่ เธอลุกขึ้นและเตรียมจะหนี โชคยังดีที่ผมคว้าแขนเธอเอาไว้ทัน ไม่งั้นเราไม่ได้คุยกันให้รู้เรื่องแน่
“เธออยากเลิกจริงๆ เหรอ?”
“อืม”
“เพราะเรื่องวันนี้ใช่ไหม?”
“ไม่ใช่”
“แล้วทำไมถึงอยากเลิกล่ะ”
ปอร์เช่ถอดหายใจรอบหนึ่ง เธอหันกลับมา ก่อนคุกเข่าลง และเกลี่ยไปที่แก้มผมเบาๆ แววตาของเธอจะเศร้าก็ไม่ใช่ จะดีใจก็ไม่ใช่ นี่เธอรู้สึกยังไงกันแน่ ผมอ่านแววตานั้นไม่ออกแล้วจริงๆ
“หน้าหล่อๆ อย่างนาย คงมีคนมาจีบเยอะ ฉันขี้เกียจไปรบราฆ่าฟันกับแฟนคลับนายอ่ะนะ -_-”
“ถ้าเธอกลัวเรื่องนั้น เดี๋ยวฉันเคลียร์ให้ =_=”
“เคลียร์ยังไงมิทราบ -*-”
“ตามไปต่อยคนที่มากวนเธอ”
เพียะ!!!
“ยัยเป๋อ T^T!”
ผมร้องลั่น เมื่อปอร์เช่ที่กำลังเกลี่ยหน้าผมอยู่ ตบทันทีเมื่อผมพูดจบ ถึงมันจะไม่แรงมาก แต่เจ็บชิบหายเลย!
“สุภาพบุรุษเปล่าเนี่ย ต่อยผู้หญิงเนี่ยนะ =[]=!”
“ก็ต่อยท้องเสร็จ แล้วก็ลากเข้าป่าไง
เพียะ!!!
“ยัยบ้า จะตบหน้าฉันอีกนานไหม =_=++”
“อีกนาน ถ้านายยังไม่ยอมยิ้ม ^^”
ปอร์เช่พูด และยิ้มจนตาหยีให้ผม เหอะ! ทั้งๆ ที่เราเลิกกัน แต่ทำไมเธอยังยิ้มได้นะ ก็ได้!
“อ่ะ ยิ้ม
“ดีมาก!!! ยังงี้สิถึงสมเป็นนายหน่อย งั้น...ฉันกลับบ้านก่อนนะ บ๊ายบาย ^^/ \ /”
ปอร์เช่เดินกลับไปทางเก่า อย่างลัลล้าอารมณ์ดี ส่วนผมค่อยๆ ลุกขึ้นมา และมองตามแผ่นหลังนั้นเดินจากไป เธอคิดง่ายเกินไปหน่อยมั้ง!
“ปอรเช่! เรามาเล่นเกมส์กันไหม?”
เธอหยุดเดินและหันกลับมามองผม ด้วยแววตาแห่งความสงสัย ผมเป็นคนชอบเล่นเกมส์ แต่ไม่ใช่เกมส์ออนไลน์หรือเกมติ๊งต็องที่เขาเล่นกันทั่วไปหรอกนะ มันเป็นเกมส์ที่วางเดิมพันด้วยสิ่งที่ผมอยากได้ต่างหาก และบอกให้รู้...เกมส์ที่ผมคิด ผมไม่เคยแพ้!!!
“เกมส์อะไรก็ว่ามาสิ”
“ต่อจากนี้ นับตั้งแต่ที่ฉันประกาศเริ่มเกมส์ ฉันจะทำให้เธอหวั่นไหว”
“หวั่นไหว?”
“ฉันจะเป็นเพลย์บอย เป็นคาสโนว่า เป็นอะไรก็ได้ ที่ทำให้เธอหวั่นไหว เป็นอะไรก็ได้ที่ทำให้เธอหลุดปากพูดคำว่ารัก หรือชอบออกมา”
“คนอย่างนายเนี่ยนะ”
“ก็คนอย่างฉันเนี่ยแหละ”
“เฮอะ ก็ได้ ฉันเล่นเกมส์นี้กับนาย แต่ฉันมีเงื่อนไขอย่างนึง”
“...ว่ามาสิ”
“ต่อไปนี้ฉันจะย้อมผมให้เป็นสีดำ และฉันจะไปยืดด้วย...ซึ่งนั้นก็หมายถึงว่าฉันไม่ได้รักนาย แต่ถ้าเมื่อไรก็ตามที่นายทำให้ฉันรักได้ ฉันจะกลับไปทำผมทรงเดิม?”
“ยังงี้เธอก็โกงได้สิ”
“ฉันไม่โกง ฉันสัญญา”
“...”
“เอางี้...ฉันจะหมั้นกับนาย ถ้าเรากลับมารักกัน โอเคไหมล่ะงานเนี้ย?”
“ยิ่งกว่าโอเคอีก ^^”
ผมเดินเข้าไปใกล้ปอร์เช่ และจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเธอ เพื่อบอกให้รู้ว่าผมเอาจริง!
“สัญญาแล้วนะ”
ผมจับปอยผมของปอร์เช่ทัดหูเธอ ก่อนหยิบปลายผมนั้นมาหอม พร้อมส่งสายตายิ้มกรุ่มกริ้มให้ปอร์เช่ ผมแอบมองหน้ายัยนั่นหน่อยๆ สาบานได้เลย เธอกำลังหน้าแดง!
“...สัญญา...ฉันสัญญา!”
“งั้นก็...”
“ส...OxO!”
ผมดึงตัวปอร์เช่เข้าไปในกอด และก้มลงจูบเธอ ด้วยลีลาแสนเร่าร้อนที่ผมเคยเห็นในหนังAV เชื่อไหม? ปอร์เช่ตกใจเหมือนตอนที่ผมโดนยัยแก้วจูบเลย!
“Game Start...”
ผมกระซิบคำนั้นที่ข้างหูปอร์เช่อย่างแผ่วเบา ก่อนเป่าลมใส่หูเธอ จนปอร์เช่ทนไม่ไหวเดินหนีไป ฉันยังทำได้มากกว่านี้อีกปอร์เช่ เพราะคนอย่างฉัน มันเสือซ่อนเล็บ!!!
 
ค่า! จบความทรงจำทั้งหมดของสปายแล้วนะจ๊ะ (เหนื่อยนิดหน่อย T^T) ต่อจากนี้จะเป็นความทรงจำของพริกแกงกันบ้าง ดูสิว่านางเอกของเราคนนี้ มีความทรงจำอะไรที่น่าสนใจ ก่อนมาเจอสปายบ้าง
Special! อาจจะนำบทนำนิยายมาให้อ่านกันนะจ้ะ ซึ่งเป็นตอนที่สปายให้สัมภาษณ์กับชมรมหนังสือพิมพ์ หลังจากที่เป็น Flower @ Week แล้ว ดูสิว่าพอเวลาผ่านไปหกปีแล้ว ผู้ชายคนนี้จะเปลี่ยนแปลงไปยังไงบ้าง >_<
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

191 ความคิดเห็น

  1. #140 N++ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2554 / 16:59
    น่าสนใจมากคร้า
    #140
    0
  2. #91 V.Devil (@sornkanok765) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2554 / 16:46
    น่ารักๆๆ
    #91
    0
  3. #14 eัยโก๊ะ★ (@yaygoh) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2554 / 11:04
    แฮร่ๆ น่ารักดีค่ะ ไรเตอร์สู้ๆ นะคะ เดี๋ยวแวะมาอ่านใหม่น้า
    #14
    0