Remake Love แปลงโฉมสะกดใจนายเพลย์บอย

ตอนที่ 30 : บทที่ 24 : พอกันที!!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,869
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 ต.ค. 54

แฮกๆ

ฉันยืนหอบแฮ่กๆ อยู่ที่หน้าห้องพยาบาล เมื่อทำความเข้าใจได้ว่า คุณ เอ้ย! พี่ปอร์เช่ เสียสละสปายให้ฉัน พระเจ้า! ฝันไปหรือเปล่า หยิกตัวเองดิ ไม่เจ็บวุ้ย - -; (ด้านหรือเปล่าเนี่ยเรา) ตบหน้าๆ

เพียะ!

กรี๊ดดด TT[]TT//

 “ยัยโซจู แกตบฉันทำไม TT[]TT!!!”

ยังไม่ทันจะได้ตบหน้าตัวเองดั่งใจนึก ยัยเพื่อนตัวดีที่ไม่รู้ว่าโผล่หัวมาจากไหน ก็ตบหน้าฉันดังเพียะ จนคนแถวนี้หันมามอง

มีคนที่ไหนตบตัวเองให้เจ็บบ้างย่ะ -_-”

แกก็เลยตบฉันเนี่ยนะ!”

เออ -_-^”

ยัยเพื่อนชะ...จั่ว T^T! (ด่าชั่วไม่ออก T_T)

แล้วนี่เป็นบ้าอะไร ถามหาเปเปอร์แล้วก็วิ่งมาห้องพยาบาล แกทำสถิติโลกอยู่เหรอ?”

ดูมันประชด =_=^ สงสัยจะเคืองเรื่องที่ฉันไปขัดมันคุยโทรศัพท์ ช่างมันเถอะ อารมณ์ดี ยกโทษให้หนึ่งวันแล้วกัน -.,-//

ไม่ได้ทำสถิติโลกย่ะ นี่ๆ โซจู ฉันไม่ผิดใช่ไหมถ้าจะบอกเลิกผู้ชายก่อน

แกจะบอกเลิกเปเปอร์เหรอ O_o!?!”

ชู่ว~ เบาๆ สิฉันว่าพลางเดินไปปิดปากมัน เรื่องนี้ฉันบอกแกเป็นคนแรกเลยนะ

ผีห่าซานตานตนใด ดลใจให้แกบอกเลิกมันเนี่ย =[]=!”

นั่นปากเหรอย่ะ =_=++” ผีห่าซาตาน พูดยังกับฉันเป็นแม่มดที่นับถือพวกนั้นอยู่งั้นแหละ -*-

พริกแกง นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ แกจะบอกเลิกกับหมอนั่นเพราะอะไร

พี่ปอร์เช่...เลิกกับสปายแล้ว

ห๋า O[]O!!!”

แกสะกดคำว่าเบาเป็นไหม TT^TT!”

ว่าแล้วก็เคาะหัวมันสนองความดังหน่อย เผื่อจะช่วยให้โซจูเสียงเบาลง -_-

ฉะ...ฉัน โอ๊ย! งง!!”

งั้นเอาเป็นว่า พี่ปอร์เช่เลิกสปาย ฉันจะเลิกกับเปเปอร์ และฉันจะลองคบกับสปายดู โอเค?”

แต่ฉันไม่โอเค

เสียงของบุคคลที่สามที่ฉันกำลังไปหา ดังขึ้นมาจนฉันต้องหันกลับไปมอง เปเปอร์เดินออกมาจากห้องพยาบาล ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ข้างหลังเขามีสปายที่ตอนนี้กำลังอึ้งกับอะไรบางอย่าง ในมือเขาถือโทรศัพท์ด้วย นี่แสดงว่าพี่ปอร์เช่ โทรมาเลิกตามที่บอกไว้จริงๆ ด้วย

เปเปอร์...

พอทุกอย่างเข้าทีเข้าทาง เธอก็ผลักไสฉันอย่างนี้เลยเหรอ?”

...

พอปอร์เช่เสียสละ เธอก็เลยคิดว่าฉันต้องเสียสละตามงั้นเหรอ?”

เปเปอร์...ฉัน

การพูดคำว่าเราเลิกกันออกมา สำหรับบางคนมันดูง่ายที่จะพูด แต่สำหรับบางคน...มันคงยากที่จะฟัง เหมือนฉันตอนนี้ ที่อยากเลิกกับเปเปอร์ เพราะเห็นว่ามีโอกาสได้คบกับสปาย ในขณะที่เปเปอร์...เจ็บแทบตาย ที่ดูเหมือนว่าฉันหลอกใช้เขา!

ฉันไม่ใช่พระรองเกาหลี ที่จะได้เสียสละคนที่รักให้ใคร ฉันไม่ใช่พ่อพระใจกว้าง ที่ยอมให้เธอกับสปายได้คบกัน และฉันก็ไม่ใช่คนดี!”

พูดจบเปเปอร์ก็จับแขนฉัน และออกแรงบีบจนรู้สึกได้ว่าแขนฉันจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แถมเท่านั้นยังไม่พอเขาออกแรงลากฉันขึ้นไปบนอาคาร ท่ามกลางสายตานับร้อยของนักเรียน และอาจารย์ พนันด้วยหัวเลยว่า เรื่องนี้ต้องถึงหูผอ.ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าแน่

เพราะสปายวิ่งตามมาไม่ห่างเลยล่ะ!

ฉันเจ็บนะเปเปอร์ ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันทีเถอะ

เจ็บเหรอ? รู้ไหม เธอยังเจ็บไม่ถึงครึ่งหนึ่งของใจฉันเลย คำพูดของเขา ทำให้ฉันนิ่ง และยอมให้เขาลากฉันไปตามใจชอบ

เปเปอร์...คนอย่างนาย ไม่ควรมาเจอกับผู้หญิงอย่างฉันเลย

 

ดาดฟ้า...คือที่ที่เปเปอร์พาฉันมา ปกติมันเงียบ สงบ และเหมาะแก่การพักผ่อน แต่ตอนนี้มันกลับเต็มไปด้วยบรรดานักเรียน ที่ยอมเสียสละเวลามาเพื่อดูเหตุการณ์ครั้งนี้

ปล่อยพริกแกงเดี๋ยวนี้!!”

สปายที่วิ่งมาถึง ชี้หน้าเปเปอร์ด้วยสีหน้าโกรธจัด และประโยคนั้นก็ทำให้ทุกคนรู้ว่า ฉันเป็นต้นเหตุของการทะเลาะครั้งนี้ เปเปอร์ที่สีหน้าเรียบเฉย ปล่อยให้ฉันเป็นอิสระ โซจูจึงวิ่งเข้ามาและพาฉันไปให้ห่างจากบริเวณนี้

สปาย...เรามาดวลกัน ถ้าแกชนะ เอาพริกแกงไป แต่ถ้าแกแพ้ เลิกยุ่งกับพริกแกง

เปเปอร์! สปายป่วยอยู่นะ!!!”

“So What?”

คำพูดนั้นเรียกเสียงเชียร์จากคนดูได้อย่างดี เพราะมันบอกได้เลยว่า เปเปอร์ไม่สนว่าสปายจะเป็นยังไง ถ้ารักฉันจริง ก็ต้องสู้!

ถ้าแกไม่วอนท์ ฉันก็ไม่แคร์ เข้ามา...

พลั่ก!

สปายพูดไม่จบประโยค เพราะเขาโดนเปเปอร์ปล่อยหมัดเข้าที่หน้าเต็มๆ จนล้มไปกองที่พื้น เป็นโอกาสให้เปเปอร์ตามไปปล่อยหมัดใส่อีกหลายชุด แผลเมื่อวานก็ยังไม่หาย แถมวันนี้ก็มาป่วยอีก แล้วสปายจะมีแรงที่ไหนไปสู้เล่า!!!

ไม่! หยุด!! พอได้แล้ว...พอได้แล้ว!!!”

พริกแกง!”

ฉันพยายามจะเข้าไปห้ามสองคนนั้น แต่โซจูก็กอดฉันไว้แน่นมาก จนฉันไม่สามารถทำได้อย่างที่คิด เสียงเชียร์ของผู้คนไม่ได้ดังเข้าไปในหัวฉัน เพราะตอนนี้ตาของฉันมองได้แต่มองภาพนั้น ภาพที่สปายโดนต่อย ภาพที่ทำให้ใจของฉันเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด!

สู้เด่สปาย! ต่อยแม่งเลย!”

ลุกขึ้นมาสิว่ะ!!”

ต่อยเข้าไปอีก เอาให้ตายไปเลย ฮ่าๆ!”

ปล่อยฉันโซจู ปล่อย!!”

ปล่อยให้แกไปตายหรือไง!”

โซจูรั้งฉันเอาไว้ด้วยน้ำตานองหน้าไม่ต่างจากฉัน สปายไม่ยอมโต้ตอบเลย เขายอมโดนต่อยอยู่อย่างนั้นไม่ทำอะไร ต่างกับเปเปอร์ที่ต่อยเอาๆ จนเขาเริ่มเป็นฝ่ายหมดแรง และฉันก็เจ็บแทบขาดใจ แล้วทำไมไม่มีอาจารย์ขึ้นมาห้าม อย่างน้อยก็ต้องมีใครมาทำให้เหตุการณ์บ้าๆ นี้จบลง

ต่อให้ต้องโดนไล่ออกฉันก็ยอม!!!

แกแพ้...แกแพ้!”

เปเปอร์ประกาศเสียงดัง ก่อนเดินมาหาฉัน และเช็ดน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวฉันจะบอบช้ำ ทางร่างกายไม่เท่าไรหรอก

แต่ตอนนี้ใจของฉัน มันเจ็บเกินทนแล้ว พอกันที!!!

เธอเป็นของฉัน

ฉันไม่ใช่สิ่งของ!!! ฉันมีหัวใจ และหัวใจฉัน...อยู่ที่สปาย!!!”

ผัวะ!!!

เปเปอร์ที่กำลังอึ้งโดนใครบางคนเตะจนกระเด็นไปติดผนัง พอลองเงยหน้าขึ้นไปดูก็เจอกับสปาย ไม่สิ...

เด็กสมัยนี้รุนแรงกันจริงๆ อะไรไม่ได้ดั่งใจก็ต่อยไปทั่ว

...

ปรับตกซะให้หมดดีไหมนะ J?”

อ๊ากกกก~!!! ผอ.คเณศร์ TT[]TT!!!”

เมื่อบอกอย่างนั้น นักเรียนก็กันพาแห่ลงไปจากดาดฟ้าจนภายในสามนาที ก็ไม่มีใครอยู่บริเวณนี้เลย นอกจากพวกเราสี่คน และอาจารย์ห้องพยาบาล

ให้ตายสิลูกคนนี้ ทำอะไรหัดคิดถึงตัวเองบ้างได้ไหม

โอ้ความรัก โอบกอดฉัน...

“=_=+++”

โอเคๆ หาลูกไปโรงพยาบาลกันเต๊อะ -.-;”

ผอ.คเณศร์พูดพลางประคองสปายที่สภาพบอบช้ำ ให้ลงไปข้างล่าง เปเปอร์ลุกขึ้นมา และจะพาลงไปข้างล่างเช่นกัน  แต่คิดหรอกว่าฉันจะยอม!

พอที!”

...

เปเปอร์...เราเลิกกัน!!”

เธอรักมันมากงั้นเหรอ? มันที่ไม่เคยแลเธอ!?! มันที่มีคนอื่น มันมีเจ้าของแล้วนะพริกแกง!!!”

ตุ้บ!

ฉันโยนไดอารี่สปายใส่หน้าเปเปอร์และเดินลงไปข้างล่าง ฉันห่วงสปายเหลือเกิน แต่ฉันไม่กล้าไปสู้หน้าเขา ฉันทำให้เขาเจ็บหนักขนาดนี้เขาคงโกรธฉันแน่ๆ วันนี้ก็ไม่อยากเรียนเลย กลับบ้านดีกว่า! โอเค...ฉันหนีปัญหาใช่ไหม ถ้าคุณไม่เจอแบบฉัน ก็ไม่รู้หรอก!?!

กันติยา

ยังไม่ทันจะเดินเข้าห้องปกครองเพื่อไปขอใบลากิจ ผอ.คเณศร์ก็เดินยิ้มแฉ่งออกมา และพา ไม่สิ ลากฉันไปที่ลานจอดรถ เพื่อให้ไปที่โรงพยาบาลกับท่าน โดยไม่ฟังคำท้วงของฉันเลย!

หนูจะกลับบ้านนนน TTOTT~!!!”

            อ่านตอนนี้แล้วรู้สึกขัดๆ กันสินะ ขออภัยอย่างแรง ไรเตอร์กำลังมึน T.,T เจอหลายเรื่องสุมหัวจัด เรื่องเลยออกมาเป็นแบบนี้ กราบขออภัยงามๆ ซักหลายรอบค่า ฮือๆ \T_T/ เหลืออีกหนึ่งตอน กับอีกหนึ่งบทส่งท้าย ก็ได้เวลากดปิดเรื่องแล้วสินะ อยากจะพูดเรื่องนี้ตอนท้าย แต่มันอดไม่ไหวจริงๆ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายไม่ได้เรื่อง ไม่ได้ความของไรเตอร์คนนี้ T^T ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ และทุกView ขอบคุณจริงๆ ค่า (._.) ไรเตอร์สัญญาว่าจะพัฒนาฝีมือต่อไปเรื่อยๆ เพื่อไม่ให้ทุกคน รู้สึกเซ็งเวลาอ่านนิยายของไรเตอร์คนนี้นะ
              ขอบคุณจากใจค่า ^/\^

191 ความคิดเห็น

  1. #187 Lukpalm-palmpalm (@Lukpalm-palmpalm) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2558 / 17:13
    พึ่งเข้ามาอ่านสนุกมากกกแล้วก็เกลียดนิยายไรท์มากกกกกเพราะทำให้เค้าไปโรงเรียนสาย โทดไรท์คนเดียว
    #187
    0
  2. #174 เบ้นน้อย (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 20:08
    หนูชอบอ่านน้ะ มันดูสบายๆๆๆชอบแนวนี้มาก ชอบมากนะ
    #174
    0
  3. #163 ALELLE (@elle14) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2555 / 16:36
    โคตรชอบ ผอ. อยากมีผอ. แบบนี้ 555555555
    #163
    0
  4. #156 N++ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2554 / 21:23
    ปลื้มคุณผอ.มั่กมาก!!!!!
    #156
    0
  5. #115 V.Devil (@sornkanok765) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2554 / 18:23
    สนุกๆๆๆๆๆๆ
    #115
    0
  6. #71 Dream5555[I Love Top Secret] (@putsuda21) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2554 / 09:06

     สนุกจะตาย  อย่าท้อนะค่ะ สู้ๆ

    #71
    0
  7. #70 mai (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2554 / 22:17
    สุดยอดค่ะ เป็นกำลังใจให้ รีบอัพเร็วๆนะคะ รออ่านอยู่
    #70
    0
  8. #69 ครีม (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2554 / 20:09
    อัพต่อ สู้ๆ
    #69
    0
  9. วันที่ 10 ตุลาคม 2554 / 12:40
     โอ๋ๆๆ นิยายไรเตอร์ไม่หนุกตรงไหนเราว่าสนุกจะตาย ^^ เหมือนพริกแกงหลายใจเลยประมาณว่ารักคนนึงคบอีกคน เห็นมั้ยเธอทำให้สปายโดนต่อย >-<+ เปเปอร์มีใครบอกแกสักคนยังว่าแกเป็นพระรองหนังเกาหลีอะ พูดเองเออเองเลยนะ - .-  ไรเตอร์สู้ๆน้า ^^
    #66
    0