Remake Love แปลงโฉมสะกดใจนายเพลย์บอย

ตอนที่ 29 : บทที่ 23 : เจ็บแต่จบ [มันโดนจริงๆ T^T)b]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,895
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    11 ต.ค. 54


MusicPlaylist
Music Playlist at MixPod.com

แอปเปิ้ลๆๆ มะละกอๆๆ กล้วยๆๆ ส้มๆๆ~

ในขณะที่สปายกำลังก้มหน้ามาจูบฉันอีกครั้ง เสียงมือถือก็ดังขึ้นมาอย่างถูกเวลา สปายทำเสียงจิ๊จ๊ะเหมือนไม่พอใจ แต่ก็ยอมให้ฉันรับมันอย่างโดยดี

ใครโทรมาตอนนี้นะ โคตรขัด เอ้ย! โคตรน่ารักเลย T^T

รับซะ ก่อนที่ฉันจะขว้างทิ้ง =_=”

เบอร์ไม่รู้จักนี่นา

งั้นวางไว้ แล้วมาต่อกัน J

ฮัลโหล พริกแกงพูดอยู่ค่ะ -O-;;”

รับเอาไว้เป็นยอดดีที่สุด -_-;;;

[สวัสดีค่ะ เอ่อ...ฉันปอร์เช่นะ]

ใครโทรมาเหรอ?”

...โซจูตามไปเรียนน่ะ งั้นฉันไปก่อนนะ

พูดจบฉันก็เดินออกมาจากห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนที่สปายจะทันได้ถามอะไรต่อ ปอร์เช่โทรมา หูฝาดไปหรือเปล่า คนระดับเธอเนี่ยนะโทรมาหาฉัน!

ฮะ...ฮัลโหลค่ะ

[อยู่กับสปายเหรอ?]

ค่ะอยากจะโกหกว่าคุยกับคนอื่น แต่ถ้าทำแบบนั้น เธอสงสัยแน่ว่าฉันจะปฏิเสธไปเพื่ออะไร งั้นก็รับๆ ไปก่อนและหาทางเลี่ยงทีหลังแล้วกัน

ให้ตายเถอะ! ฉันเหมือนชู้เข้าไปทุกทีแล้ว!!!

[ฮ่ะๆ ทำไมทำเสียงแบบนั้นล่ะ เธอไม่ได้ทำผิดอะไรนี่จ้ะ ^^] ฉันสะอึกกับคำพูดนั้น คนมีชนักติดหลัง ความรู้สึกมันเป็นอย่างนี้นี่เอง [ตอนนี้ฉันอยู่ห้องสมุดโรงเรียนเธอ มาหาหน่อยได้ไหม?]

ตอนนี้คุณควรเรียนอยู่ที่เมย์ฯ ไม่ใช่เหรอคะ?!?”

[ฉันโกหกอาจารย์ว่าปวดท้องอย่างหนัก และลาป่วยมานี่นะจ้ะ J ฉันอยากคุยกับเธอ]

เยี่ยมเลย! ลาเพื่อมานี่...เพื่อมาคุยกับฉันเนี่ยนะ! ผู้หญิงคนนี้บ้าหรือเปล่าเนี่ย!?!

[เธอเงียบแบบนี้แสดงว่าตกลง งั้นฉันจะรออยู่นี่จนกว่าเธอจะมานะ]

แล้วปอร์เช่ก็กดวางสายไปเพื่อไม่ให้ฉันได้ท้วงอะไร ตังค์ก็หมด โทรไปหาก็ไม่ได้ บอกตามตรงนะ ฉันไม่อยากไป ไม่อยากไปเอามากๆ ด้วย ฉันไม่ต้องการเผชิญหน้ากับเธอ หรืออะไรก็ตามที่ทำให้ฉันรู้สึกผิดกับเรื่องนี้ เราควรจบได้แล้ว ฉันจบแล้ว สปายจบแล้ว (ล่ะมั้ง?)

ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว TT^TT!

และทั้งๆ ที่บอกอย่างนั้น แต่ทำไมขาฉันมันเดินมาหยุดที่ห้องสมุดล่ะเนี่ย -_-;;

ฉันจะเข้าไปไหม? ไม่มีวัน! ไม่มีวันเด็ดขาด!! เพราะฉันจะไปกินข้าว YY^YY

แอ็ด~

ฉันกะแล้วว่าต้องเป็นเธอ เข้ามาสิ

แต่ปอร์เช่ดันเปิดประตูแล้วลากฉันเข้าไปแทน ข้าวฉันกลางวันช้านนนน TTOTT!!!

ห้องสมุดที่ปกติมีคนพลุ่กพล่านยังกับตลาดสด -_-“ แต่ตอนนี้กลับไร้ผู้คน  มีเพียงแค่แอร์ หนังสือ และฉันกับปอร์เช่แค่สองคนเท่านั้น อย่าบอกว่าเธอกันคนเพื่อการคุยกันของเรานะ!

ขอโทษทีนะ ฉันขอให้คุณลุงกันคนออกจากห้องสมุดชั่วคราวน่ะ ^^”

ทำไมบอกหวยแม่แล้วไม่ถูกอย่างนี้บ้าง TTOTT!!!

ไม่ต้องเกร็งหรอก ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอสักหน่อย นั่งสิจ้ะ

ว่าแล้วปอร์เช่ก็ผายมือไปที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ใกล้ๆ กัน ซึ่งมีสมุดสีขาววางอยู่

แผลเธอหายหรือยัง (‘.’)?”

เอ่อ...หายแล้วค่ะ แต่ยังตกสะเก็ดหน่อยๆ แฮะๆ ^^;;”

ปอร์เช่ยิ้มก่อนจะยิ้มยาทาแผลมาให้ฉัน ผมเธอเป็นสีดำสวยจัง แถมกิริยาท่าทางก็ดี มีมารยาท สมกับเป็นทายาทตระกูลขุนนางเก่า เป็นถึงดาวโรงเรียนด้วยนี่นา เหมาะสมกับสปายทุกอย่างเลย คิดแล้วอยากจะร้องไห้

เธอสวยนะ

“?”

ตากลมโต หน้าเรียวสวย ผิวก็ขาวแถมนุ่มด้วย บอกตามตรงนะ ฉันอิจฉาเธอมากเลยล่ะ -*-”

แต่คุณสวยกว่าฉันอีกนะค่ะ เก่ง เป็นดาวโรงเรียน แถม...ได้เป็นแฟนกับสปายด้วย

ฮ่ะๆเธอหัวเราะ ก่อนตบบ่าฉันเบาๆ มีความมั่นใจในตัวเองหน่อยสิ ผู้หญิงมีความสวยกันทุกคนนะ เพื่อแต่ต้องค้นหา

“…”

สปาย...บอกว่า...มีผู้หญิงคนหนึ่ง เธอน่ารัก เธอยิ้มเก่ง เธอสดใส เธอร่าเริง และ...เขารักเธอ

คุณพูดถึงใคร?”

เธอไงพริกแกง เธอคือผู้หญิงคนนั้น

ไม่ๆ สปายรักคุณ เขาเลือกคุณ

ปอร์เช่ส่ายหน้า เธอเอื้อมมือไปหยิบสมุดนั้น และส่งมาให้ฉัน...ด้วยน้ำตานองหน้า

เขาเลือกฉัน แต่หัวใจเขาอยู่ที่เธอ

คุณปอร์เช่

โกหกใครก็โกหกได้ แต่โกหกหัวใจตัวเองไม่ได้หรอกนะ สปายเลือกฉันเพราะสัญญาที่เราเคยให้กัน แต่รู้ไหม...สัญญานั้นไม่มีค่า ตั้งแต่ที่สปายได้เจอกับเธอ อ่านสิ...มัน...มันน่ารักดีนะ

แล้วเธอก็เปิดสมุดไปที่หน้าหนึ่ง และมันทำให้ฉันได้รู้ว่า นี่คือไดอารี่ของสปาย

วันที่ไรใครสน เดือนพฤษภาคมรู้แค่นี้ พ.ศ. ไรเดาเองสิ

วันนี้เป็นวันเปิดเรียนใหม่ (ขึ้นเกรด 11 แล้วโว้ย) อากาศก็แจ่มใสดีอยู่หรอก แต่ในใจตอนนี้โคตรขุ่นเลย คิดถึงเรื่องเมื่อวานแล้วก็เซ็ง ใครใช้ให้พวกชะนีมานัดเดทวันอาทิตย์ว่ะ แม่งเอ้ย! หน้าหล่อๆ มีแต่รอยมือเต็มไปหมดเลย ดีนะที่อยู่คนละโรงเรียน ไม่งั้นล่ะก็จะตามไปแฉวีรกรรมที่พาเข้าโรงแรมให้หมดเลย

ในขณะที่กำลังยกนาฬิกาดู หน้าปัดก็เกิดไปสะท้อนเงาของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเข้า พอหันไปดูแล้วสเป็ค อ่ะ! ถักเปียสองข้าง หน้าตาน่ารักเชียว ผิวขาวจั๊วะ ยังกับตอนเกิดแม่อาบน้ำแป้งให้ แต่ที่น่าสนคือเดินคู่มากับยัยน้องสะใภ้ต่างหาก มีเพื่อนดีขนาดนี้ไม่แนะนำ เดี๋ยวคอยดู จะล้อเรื่องไอ้ค็อกเทลให้เข็ดเลย

มีไม่กี่คนหรอกนะ ที่สปายจะบอกว่าสเป็ค

“…”

เออนี่...แล้ว...สปายหยิบหนังสือให้เธอตรงไหนเหรอ ฉันอยากเห็นจัง

ว่าแล้วเธอก็เดินไปดูที่ชั้นหนังสือ และถามฉันว่าที่ที่ว่านั้นมันอยู่ตรงไหน พร้อมๆ กับที่ฉันก็เปิดไดอารี่ไปอีกหน้าหนึ่ง

วันที่ XX เดือน X ปี XXXX

เพื่อนน้องสะใภ้ชื่อ พริกแกง ชื่อน่ากินจัง ยิ่งชอบกินผัดพริกแกงซะด้วยสิ แต่ยัยโซจูเถอะ กว่าจะบอกชื่อได้ ซื้อของหมดไปตั้งเป็นพัน ไอ้ลูกหมานั้น ถ้าเจอกันนะ พ่อจะจับมาทำพัดเผ็ดหมาให้อร่อยไปเลย ว่าแล้วก็ไปดูวิธีทำในห้องสมุดก่อน ลัคกี้ชะมัด! เจอพริกแกงอยู่พอดีเลย ฮ่าๆ น่าสงสารตัวเตี้ยเลยหยิบหนังสือไม่ถึงสักที ไอ้เราก็ดูไปขำไป จนเธอหมดแรงหรอก ก็เลยไปเป็นฮีโร่สร้างความประทับใจด้วยการหยิบหนังสือให้ซะเลย แล้วดูตอนเธอมองเราสิ เขินเหมือนกันนะเนี่ย หน้าขาวๆ นั้น แดงมาก จนต้องรีบหันหลังเดินออกไปจากห้องสมุด แล้วไปตะโกนว่าโคตรน่ารักอยู่บนดาดฟ้าตั้งนานสองนาน

ถ้ามีโอกาส คงได้รู้จักมากกว่านี้นะ ยัยน่าร้ากกก~!

ฉันหลุดขำเมื่ออ่านมาถึงบรรทัดสุดท้าย วันนั้น...ทุกคนเอาแต่บอกว่าสปายบ้าไปแล้ว ฉันยังคิดอยู่เลยว่าจะรักเขาดีหรือเปล่า กลัวเขาบ้าน่ะ ฮ่าๆ

มันไม่ใช่เวลาที่ฉันจะมาขำสิ มันไม่ใช่!!

ตรงไหนล่ะพริกแกง ฉันหาไม่เจอจริงๆ

คุณทำแบบนี้แล้วไม่เจ็บเหรอ?”

“…”

หรือคุณต้องการให้ฉันรู้สึกผิด มันได้ผลนะ ฉันผิดจนจะบ้าอยู่แล้ว!”

ฉันลุกขึ้นและหันไปหาเธอ ปอร์เช่ร้องไห้ ฉันร้องไห้ ตอนนี้ความรู้สึกทุกอย่างมันสับสนปนเป ตีกันไปมาในหัวฉัน ตอนนี้ฉันอยากรู้ว่าเธอทำแบบนี้ทำไม ทำเพื่ออะไรกัน!

เจ็บ...เจ็บมาก แต่ถ้าฉันยังดันทุรังที่จะคบกับเขา เขาที่มีหัวใจให้เธอ ฉันไม่เจ็บมากกว่านี้เหรอพริกแกง

“…”

ฟังเพลงเจ็บแต่จบของอ๊อฟซะ แล้วเธอจะเข้าใจ ว่าเรื่องทุกอย่าง ควรกลับไปเป็นแบบเดิมได้แล้ว

“…”

ฉันกับสปายเป็นแค่เพื่อนกัน เธอ...เป็นแฟนเพื่อนฉัน เป็นน้องสาวที่แสนน่ารัก

คุณปอร์เช่ ปอร์เช่ดึงฉันเข้าไปกอดและกระซิบประโยคหนึ่งอย่างแผ่วเบา ด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น

พี่ปอร์เช่จ้ะ แล้วพี่หลีกทางให้ขนาดนี้แล้ว อย่าปล่อยให้ เขา หลุดมือนะ

            ช่างเป็นการตัดสินใจที่เด็ดเดี่ยวมาก O_O! อันที่จริงไรเตอร์อยากแต่งให้เธอร้ายนะ แต่ทำไม่ลง (จะสังเกตได้ว่าพระรองนางรองเรื่องนี้ มันเสียสละจริงๆ -_-;) เพราะเพลงของพี่อ๊อฟแท้ๆ ที่ทำให้ปอร์เช่ตัดสินใจแบบนี้ ขอให้มีความสุขกับสิ่งที่เธอเลือกนะ :)
           ปล.อีก2ตอน หรืออีก1ตอน ก่อนถึงเวลากดปิดเรื่องดีจ้ะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

191 ความคิดเห็น

  1. #185 yeoly (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 07:17
    ปอร์เช่น่าสงสาร.ซึ้งเลยอ่า
    #185
    0
  2. #171 Karan_Karn (@gan-crazygirl) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2556 / 15:50
    สงสารปอร์เช่กับเปปเปอร์อ่ะ ฮือออ
    #171
    0
  3. #155 N++ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2554 / 21:18
    สงสารปอร์เช่เหมือนกันนะเนี่ย
    #155
    0
  4. #138 crow (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2554 / 02:11
    โอ้!!!
    #138
    0
  5. #114 V.Devil (@sornkanok765) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2554 / 18:18
    ซึ้งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #114
    0
  6. #64 ครีม (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2554 / 11:50
    สนุกดี
    #64
    0
  7. #63 Little_cat (@sofiaza) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2554 / 09:45
    ซึ้งTT
    #63
    0
  8. วันที่ 7 ตุลาคม 2554 / 07:15
     อีก2ตอนดีกว่าค่ะชอบอ่านยาวๆ -..- นิยายเรื่องนี้ของไรเตอร์น่ะแฮปปี้ทุกตอนเลยกลายๆว่าเหมือนมันจะไม่มีนางร้ายเลยไรทำนองนี้นะคิดว่าอ่า : )  เพลงของพี่อ๊อฟเพราะมากค่ะ ^  ^b ปล. ไรเตอร์สู้ๆน้า เราเป็นกำลังใจให้ // เล่นเกมต่อ -..-
    #62
    0