Remake Love แปลงโฉมสะกดใจนายเพลย์บอย

ตอนที่ 28 : บทที่ 22 : ฉันสัญญา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,500
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    11 ต.ค. 54

หลังจากที่เช็ดตัวสปาย จนไข้ลดลงไปแล้ว ไม่นานนักออดบอกเวลาพักเที่ยงก็ดังขึ้น ฉันจึงเดินออกมาจากห้องพยาบาล ทันทีที่เดินออกมาฉันก็ตกใจ เพราะคนที่ยืนรออยู่หน้าห้อง คือเปเปอร์

มารอตั้งแต่เมื่อไรเหรอเปเปอร์

มาเมื่อกี้ สปายเป็นไงบ้างเหรอ

ก็ไม่เป็นอะไรมาก แค่ไข้ขึ้น แล้วก็ไอ นี่มาชวนฉันไปกินข้าวใช่ไหม?”

อือ

งั้นเรารีบลงไปกันเถอะ ตอนนี้ฉันหิวมากเลยล่ะ

ฉันเข้าไปกอดแขนเปเปอร์ไว้ และพยายามพูดว่าตัวเองหิวมาก เพื่อให้เขาเลิกถามเรื่องสปาย เพราะตอนนี้ความผิด มันจุกอกฉันจนแน่นไปหมดแล้ว!!!

พริกแกง ทันทีที่ลงมาถึงโรงอาหาร โซจูรีบเดินเข้ามาหาฉัน และกอดเอาไว้ซะแน่น เหมือนไม่ได้เจอกันมาเป็นสิบๆ ปี

แกหายไปไหนมาตั้งแต่เช้า ดูซิ! ฉันมานั่งติวให้ไอ้ปลากระโห้ไม่พอ ยังต้องมานั่งติวไอ้ควายพวกนี้อีก ดีนะที่ฮิบาริรู้เรื่อง ไม่งั้นฉันได้นอนตายอยู่ตรงนั้นนานแล้ว ไอ้พวกโง่ดักดาน!!!”

ได้ยินนะเฟ้ย!!!”

Zeken ทั้งแก๊งท้วงตามหลังโซจูมา โดนด่าว่าโง่ใครๆ ก็เจ็บ -_-;

หิวข้าวว่ะ ไปกินข้าวกันเร็ว หิว

ยังไม่ทันจะได้พูดจาปราศรัยให้รู้เรื่อง โซจูก็ออกแรงลากฉันไปที่ร้านก๋วยเตี๋ยวที่คนมุงน้อยที่สุด และสั่งบะหมี่เกี๊ยวสามชาม

เมื่อเช้า...ได้ข่าวว่าไปสวีตกับไอ้สปายมาเหรอ -_-”

“O///O…ใครสวีต บ้าแล้วแก ไม่ได้สวีตอะไรสักหน่อย

ก็คุณพ่อ เอ้ยผอ. คเณศร์บอกว่าแกดูแลสปายที่ห้องพยาบาลมานี่ ร้อนแรงจนสปายต้องถอดเสื้อเลย -_-//”

เขาถอดเสื้อก่อนฉันมาอีก ทำไมผอ. พูดเงี้ยอ่ะ T_T^”

ไม่รู้ ไม่ชี้ แต่เปเปอร์ไม่รู้เรื่องนี้ใช่ไหม

พอโซจูพูดถึงเปเปอร์ ฉันก็รู้สึกผิดขึ้นมาในใจ จนมันสังเกตได้ และไม่ถามอะไรฉันอีก พอดีที่ป้าแม่ครัวยกบะหมี่เกี๊ยวมาให้พวกเรา ฉันกับโซจูเลยหันมาคุยกันเรื่องน้ำแทน

น้ำส้มไหมแก นางเอ๊กนางเอก

ฉันนางเอก แกนางร้ายย่ะ

ช่างกล้าพูดนะหล่อน สวยเท่าฉันแล้วค่อยบอกว่าตัวเองเป็นนางเอกเถอะ

ดูยัยโซจูมันย้อน เอาซะเจ็บแสบเชียว T^T

แล้วสปายมันไม่ลงมากินข้าวเหรอ

นอนหลับอยู่ เดี๋ยวคงมีสาวๆ แห่ขึ้นไปให้หรอกย่ะ

จริงด้วยสิ เห็นมีคนบอกว่า ถ้าเอาอาหารขึ้นไปให้สปาย แล้วจะได้ของแถมกลับมา แล้วแกอ่ะไปดูแลซะขนาดนั้น ได้ของแถมมากี่ชิ้นจ้ะ ^^”

ชิ้นใหญ่ม๊าก...ติดหวัดมาเต็มๆ เลยเนี่ย ฮัดชิว >.,<!”

ฉันว่าพลางฮัดชิ้วเสียงดัง นี่ขนาดไปอยู่แค่สามชั่วโมงกว่าๆ ฉันยังรู้สึกตัวร้อน เวียนหัวเลย ถ้าให้อยู่เฝ้าอีกสามชั่วโมง ฉันคงได้นอนเป็นเพื่อนสปายอยู่ที่ห้องพยาบาลไปแล้ว

อี๋! ไปฮัดชิ้วให้พ้นหน้าฉันหน่อยได้ไหม

แค่กๆๆ ติดเชื้อโรคซะแก แค่กๆๆๆ >O<”

พริกแกง แกอย่าเล่นยังงี้เด่ เดี๋ยวหน้าฉันสิวขึ้น T.,T!”

ยัยเพื่อนคนนี้กังวลอยู่เรื่องเดียว คือกลัวหน้าขึ้นสิว ไม่ว่าใครจะเล่นอะไรก็ตาม สิ่งที่โซจูมักพูดเป็นอย่างแรกคือ อย่าเล่นให้โดนหน้า เพราะขี้เกียจมาคอยกังวลว่าหน้าจะหายสิวเมื่อไร แล้วมันจะหายไหม แต่ฉันอยากจะบอกให้ ตอนนี้โซจูมีสิวเม็ดหนึ่งขึ้นที่กลางหน้าผากล่ะ แต่ไม่มีใครรู้ เพราะมันอาศัยผมหน้าช่วยปิดเอาไว้

งานนี้แหละถ้าแฟนคลับเห็นเข้า คะแนนความนิยม...ร่วง!

พริกแกงจัง ยู้ฮู้ >O<”

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้แกล้งไอใส่หน้าโซจูให้สะใจ ผอ. ที่อยู่ร้านใกล้ๆ กัน ก็กวักมือเรียกฉันซะถี่ เมื่อกี้ถ้าฟังไม่ผิด พริกแกงจัง ยู้ฮู้เหรอ?

เขาไม่ใช่ผอ. โรงเรียนฉันใช่ไหม มนุษย์ต่างดาวปลอมตัวมาแหง่มเลย TOT!

มีอะไรค่ะผอ.?”

วานเอานี้ไปให้สปายทีนะ แล้ววันนี้ฉันก็ลากิจให้เธอหนึ่งวันด้วย อยู่ดูแลมันซะล่ะ ^^”

ไม่ใช่มนุษย์ต่างดาวแล้ว ฉันเห็นปีกซาตานงอกออกมาจากหลังท่าน TT_TT!

ลากิจให้หนูไปดูแลเขาเนี่ยนะ?!?”

คุณพ่อ เอ้ย! ผอ.ค่ะ สาวๆ ที่อยู่ดูแลสปายมีเยอะแยะนะค่ะ ทำไมต้องให้เพื่อนหนูไปด้วยล่ะ

ลูกสะใภ้ เอ้ย! น้ำทิพย์ ค็อกเทลโทรหาเธอตั้งหลายรอบ ทำไมไม่รับบ้างล่ะจ้ะ ^-^”

“=[]=//…พริกแกง การช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์เป็นหน้าที่ของเจ้า ตอนนี้ข้าต้องไปปราบมอสเตอร์ที่สวนหลังโรงเรียน ขอตัว บ๊ายบาย~!”

ยัยโซจูพูดจบ ก็รีบชิ่งออกไปทันที แงๆๆ ไหนบอกการช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์เป็นสิ่งสำคัญไง ไยเจ้าปล่อยข้าให้เผชิญหน้ากับซาตานเยี่ยงนี้เล่า TTOTT!!!

หึๆ พออายที ก็เป็นอย่างนี้เลย งั้นฝากด้วยนะลูกสะใภ้ พ่อสามีขอตัว อ๋อ! ไปกินข้าวกับมันก็ได้นะ ไม่มีใครว่าอะไรหรอก

พอเจออย่างนั้นเข้า ฉันก็รู้สึกร้อนผ่าวๆ ที่หน้า ขนาดชามก๋วยเตี๋ยวที่ว่าร้อนแล้ว ยังสู้หน้าฉันตอนนี้ไม่ได้ ฉันนิ่งอยู่อย่างนั้น จนท่านผอ. เดินจากไป

อายจนก้าวขาไม่ได้แล้วง่ะ >///<

พริกแกง ทำไมไม่ไปนั่งที่โต๊ะซักทีล่ะ แล้วนั้นข้าวฉันเหรอ แหม...น่ารักนะเนี่ยเรา

เอ่อ...นี่...ข้าวของสปาย

เปเปอร์ที่จะมาช่วยฉันถือข้าวชามนั้น หยุดทันทีเมื่อฉันพูดออกมา สายตาร่าเริงในตอนแรก สลดลงอย่างเห็นได้ชัด จนฉันต้องรีบแก้ตัว เพราะทนเห็นแววตาอย่างนั้นของเขาไม่ได้

คือผอ. ให้เอาข้าวนี้ไปให้สปายน่ะ

เดี๋ยวฉันขึ้นไปให้ เธอไปนั่งรอที่...

อัยการ ฉันกำลังหาเธออยู่พอดีเลย

ซาตานคราบผอ. ที่พึ่งเดินออกไป เดินกลับมาอีกครั้ง และล็อคคอเปเปอร์ลากออกไปจากบริเวณนี้ ฉันว่าจะตามไปช่วย แต่อีกใจหนึ่งก็กลัวสปายจะนอนหิวอยู่บนห้อง เลยตัดสินใจเอาอาหารขึ้นไปให้สปายก่อน แล้วค่อยลงมาหาเปเปอร์

ใช้เวลาไม่นานเท่าไร ฉันก็เดินมาถึงหน้าห้องพยาบาล

ตื่นหรือยังสปาย

แค่กๆๆ ตื่นแล้ว

ฉันเข้าไปนะ

เมื่อเปิดประตูเข้าไป ฉันก็ชนเข้ากับแผงอกของสปาย เขายืนเท้าประตูรออยู่หน้าห้อง ด้วยสีหน้าที่แดงก่ำ และเหงื่อท่วมตัว ยิ่งทำให้ซิกซ์แพ็กส์ของเขาที่เซ็กซี่อยู่แล้ว เซ็กซี่เข้าไปอีก

โอ๊ย! ฉันจะเป็นลม

ทำไมไม่นอนที่เตียงดีๆ ลุกขึ้นมาทำไม

แฮก...ปรับแอร์ ร้อน -O-;”

แล้วทำไมต้องแฮกด้วยย่ะ ไปออกกำลังกายมาใช่ไหม?”

ฉันหายใจทางจมูก...แฮก...ไม่ออก...แค่กๆๆ

โอเค หายสงสัยแล้วจ้า

แป๊บนึงนะ

ฉันพูดพลางเดินไปวางชามข้าว กะว่าจะเข้ามาพยุงเขาไปที่เตียงสักหน่อย แต่สปายปฏิเสธ แล้วบอกว่าเดี๋ยวจะพากันล้มลงไป ฉันเลยได้แต่มองเขาพาร่างโทรมๆ (ที่แสนเพอร์เฟ็กต์) ของตัวเองไปนอนที่เตียง ก่อนที่ฉันจะยกชามข้าว ไปนั่งข้างๆ เขา

พ่อนายฝากให้ฉันเอามาให้

“…ไม่กิน แค่กๆๆ

ถ้าไม่กิน แล้วนายจะกินยายังไง

ฟังให้จบก่อนสิ...แค่ก...ฉันหมายถึงว่า ฉันไม่กิน...แฮก...ถ้าเธอไม่ป้อน

เรื่องมาก กินเองเถอะไป -^-!”

พอฉันพูดอย่างนั้นสปายก็ทำท่างอน พองแก้มเป็นปลาปักเป้า ก่อนจะหันหน้าหนีฉัน พอแตะตัวหน่อย ก็สะบัดออก ทำเป็นเด็กไปได้

งอนเหรอเด็กน้อย

ไม่ได้งอน แค่กๆๆ

โอ๋ๆ หายงอนนะน้องหนู อยากกินอะไรเดี๋ยวพี่สาวป้อนให้

อยากกินพี่สาว ป้อนให้ได้ป่ะล่ะ?”

ไปตายซะ ไอ้ลามก =_=+”

ฉันหมดความอดทน วางชามข้าวไว้บนเตียง และลุกขึ้นเตรียมออกไปจากห้อง แต่สปายคว้าตัวไปกอดไว้ซะก่อน ก่อนที่ฉันจะเดินนี่สิ ฉันดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ความพยายามก็ไร้ผล ใครเชื่อว่าหมอนี่ป่วยก็บ้าแล้ว แรงยังมีอยู่เลย T^T

ปล่อยฉันนะ

ก็บอกก่อนสิ...ว่าจะไม่ไป

ไม่ไป โอเค ปล่อยโว้ยจะไปกินข้าว

เป็นผู้หญิงพูดโว้ยได้ไง แค่กๆ ไม่สุภาพเลย

ถ้ารู้ตัวว่าไม่ใช่ครูฝ่ายปกครองก็อย่ามาสอนฉัน ปล่อย หิวนะเนี่ย T^T”

มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน!”

ถึงแม้สปายจะป่วย แต่เรี่ยวแรงก็ไม่ได้หายไปเลย เขากอดฉันเอาไว้ซะแน่น แถมหอมแก้มด้วย!

พอได้แล้ว อยู่กับนายทีไรมีเรื่องชวนเสียตัวทุกทีเลย >_<”

แค่หอมแก้มเอง ปกติฉันจับจูบจะบอกให้

อ๋อ! จะบอกว่าที่ฉันโดนมันน้อยไปงั้นสิ

จะหอมแก้ม จะจูบ ฉันก็ไม่ให้ย่ะ ฉันไม่ง่ายนะ -_-^”

แต่ก็ได้ไม่ยาก ไอ้บ้าเอ้ย!!!

ถ้าปอร์เช่รู้เข้า ฉัน อุ๊บ!”

พอฉันเอ่ยชื่อปอร์เช่ขึ้นมา สปายก็กดฉันนอนลงไปที่เตียง และจัดการจูบฉันเอาไว้ ดูเหมือนว่าเขาไม่อยากให้ความสุขอันน้อยนิดของเรา มีชื่อปอร์เช่ หรือเปเปอร์แทรกขึ้นมา แม้แต่คนเดียว

สัญญากับฉัน...อย่างนึงได้ไหม

...

ถ้าเธอรักเปเปอร์ไปแล้ว ได้โปรด...อย่าแสดงว่าเธอรักเขาต่อหน้าฉัน อย่าบอกฉันว่าเธอรักเขามากแค่ไหน สัญญากับฉันสิพริกแกง

ฉัน...สัญญา

            หลังจากจบคำว่าฉันสัญญา อยากให้สปายทำ'ไรต่อดีเอ่ย หุหุ >.,<)// เอาเป็นว่ารอลุ้นตอนต่อไปพรุ่งนี้นะจ้ะ (ยังกับละคร -_-;;) เพราะตอนนี้ไรเตอร์ปิดเทอมแล้ว ว่างมาอัพได้ตลอดแต่ยังไงก็อย่าฆ่าเขานะ ฮือๆ TT_TT

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

191 ความคิดเห็น

  1. #154 N++ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2554 / 21:13
    จะลงเอยกันยังไงเนี่ย!!!ลุ้นจะแย่เล้ว
    #154
    0
  2. #113 V.Devil (@sornkanok765) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2554 / 18:04
    สนุกๆๆๆๆๆ
    #113
    0
  3. วันที่ 6 ตุลาคม 2554 / 07:38
     อยากให้สปายปล่อยพริกแกงไปกินข้าวสักทีเถอะเดี๋ยวเป็นโรคกระเพาะตายซะก่อนเหอะๆ อ้อประโยคนี้โด๊นโดนอะ 'ได้โปรด...อย่าแสดงว่าเธอรักเขาต่อหน้าฉัน อย่าบอกฉันว่าเธอรักเขามากแค่ไหน' > <  ปล. ไรเตอร์สู้ๆ เป็นกำลังใจให้นะ ^^
    #61
    0
  4. #60 ครีม (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2554 / 20:47
    อัพต่อ
    #60
    0