Remake Love แปลงโฉมสะกดใจนายเพลย์บอย

ตอนที่ 27 : บทที่ 21 : Special Spy : ผมมันแย่!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,918
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    2 ต.ค. 54

พริกแกงร้องไห้ จนหลับไป ผมที่รู้สึกค่อยยังชั่วแล้ว เลยลุกขึ้นแล้วอุ้มเธอไปนอนที่เตียง ตัวเบายังกับนุ่น วันๆ กินอะไรบ้างเนี่ย ไม่แปลกใจเลย ที่ไม่สามารถพยุงผมที่น้ำหนักเกือบเจ็ดสิบได้

แต่ร้อนชะมัด นี่ขนาดว่าถอดเสื้อเชิ้ต กับเสื้อกล้ามออก แล้วเอาแต่เสื้อสูทคลุมตัวนะเนี่ย เกิดเป็นคนขี้ร้อนนี่มันซวยจริงๆ -_-;

หนาว...

ผมหันไปมองพริกแกงที่กำลังกอดตัวเองเอาไว้ แอร์เปิดไว้แค่ยี่สิบองศาเอง ไม่ได้หนาวอะไรมากมายสักหน่อย สงสัยยัยนี่ติดเชื้อไข้ผมไปแล้วมั้ง แต่นะ...ผมก็ไปเพิ่มแอร์ให้กลายเป็นยี่สิบห้าองศา สงสารคนบ่นหนาวๆ ที่นอนบนเตียงเถอะ

จะว่าไป...เพราะพิษไข้ ผมก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกันนะเนี่ย อยากนอนชะมัด

ลูกชาย พ่อเอาข้าวมาให้ >3<”

ตอนที่ผมกำลังสะลึมสะลืออยู่นั้น เสียงของพ่อก็ดังขึ้นมา พอผมเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นพ่อตัวเองกำลังยืนยิ้มแป้น พร้อมด้วยข้าวต้ม และโอวัลตินร้อนในมือ ท่านละสายตาจากผม แล้วหันไปมองพริกแกงที่นอนหลับอยู่ ก่อนมองที่ผม และหัวเราะในลำคอ เหมือนสะใจบางอย่าง

สภาพยังงี้ ได้โปรดอย่าบอกใครนะว่าเป็นพ่อผม อายเขาว่ะ

แค่บอกว่าแกนอนซมอยู่นี่ เด็กคนนี้ก็หนีเจ้าเปเปอร์ มาหาเลยเหรอ

อยากจะบอกว่าพ่อผมเจ้าเล่ห์เป็นที่หนึ่ง สามารถสรรหาวิธีต่างๆ นานา ให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองคาดหวัง อย่างเมื่อคืนตอนที่ท่านพยายามคาดคั้นว่าผมโทรหาใคร พอผมไม่บอก ท่านก็แย่งโทรศัพท์ไปจากมือผม แล้ว เขวี้ยงลงสระน้ำต่อหน้าต่อตา พอผมจะลงไปเอา ท่านก็ล็อคคอผมเอาไว้ แล้วให้บอกก่อนว่าโทรหาใคร ถึงจะยอมปล่อยให้ผมไปงมโทรศัพท์ขึ้นมา

ผมขอเดานะ คงจะบอกพริกแกงว่าผมอาการหนักหนาสาหัส ถึงขั้นลมหมอนนอนเสื่อแน่เลย

แล้วนี่พ่อไม่มีงานทำหรือไง ถึงได้ว่าง...มานั่งแกล้งคนอื่น

งานมี แต่ไม่ทำ หาเวลาว่างมาเคลียร์สตรอรี่เลิฟของลูกชายดีกว่า ><//”

ได้โปรด อย่าบอกใครว่าเป็นผอ. โรงเรียนนี้ T^T

ว่าแต่...ลูกชาย

อะไรอีกอ่ะ

หนูปอร์เช่รู้เรื่องนี้หรือเปล่า?”

ไม่รู้ และผมก็ไม่อยากให้เธอรู้ด้วย

ผมพูดแล้วแย่งชามข้าวต้มจากมือพ่อมานั่งโซ้ย ก่อนจะโดนท่านตบหัว โทษฐานที่ไม่ท่องบทสวดขอบคุณพระเจ้า

อ็อมอี๋เอียดอ๋องอ่ะ อิว!” (ก็ผมขี้เกียจท่องอ่ะ หิว!)

สักวันนรกจะกินกบาลหัว

พ่อผมว่า ก่อนเขยิบเก้าอี้ไปนั่งข้างเตียงที่พริกแกงนอนอยู่  ท่านจ้องเธออยู่นาน ก่อนจะพูดออกมา

หน้าเหมือนเพื่อนแกที่ชื่อ พายุกับวินเลยนะ

แหงล่ะ...ก็เป็นน้องสาวมันสองคนนี้ อึกๆๆ

ผมว่าพลางกระดกโอวัลตินเข้าปาก พ่อพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนลุกขึ้นแล้วบอกว่าจะไปเคลียร์สตรอลี่เลิฟของค็อกเทลต่อ ไปไหนก็ไปเถอะ ชิวๆๆ -.,-//

สปาย...

ชิวๆๆ -.,-//”

-_-^”

แค่กๆๆ มีอะไรครับพ่อ

ความลับไม่มีในโลก จำคำนี้ไว้ให้ดีล่ะ

ถ้าความลับไม่มีในโลก...พริกแกงก็รู้แล้วล่ะว่าผมแอบมองเธอมาตั้งแต่เธอเข้าเรียนที่นี่

ผมบ้ามากใช่ไหม ทั้งๆ ที่ผมรู้จักพริกแกงมาตั้งนาน เพราะรู้ว่าเธอเป็นเพื่อนของโซจู ผมไม่กล้าบอกใครเวลาที่ผมมองเธอ ผมไม่กล้ายอมรับความจริงว่าผมแอบชอบเธอ ผมแทนที่ความรู้สึกชอบนั้นด้วยความเห็นใจ ด้วยความสงสาร ตอนที่เธอมาขอคบ ปากผมอยากจะบอกว่า ได้สิ เรามาคบกันนะ ฉันจะเลิกกับผู้หญิงทุกคนให้หมดเลยแต่พอนึกอย่างนั้นผมก็คิดได้ ว่าผู้หญิงที่มีรอยยิ้มสดใสอย่างเธอ ไม่ควรมาอยู่กับผู้ชายมากหญิงอย่างผม ผมจึงเลือกที่จะให้คำตอบนั้นเธอ

...ฉันขอปฏิเสธ

ผมโกหกทุกคน ผมพยายามพูดเหมือนกับว่าตัวเองไม่รู้จักพริกแกงมาก่อน ไม่เคยมองเธอมาก่อน และไม่เคยคิดที่จะคบกับเธอ ใครหลายคนอาจมองว่าผมมันแย่ ที่เข้ามาหาพริกแกงเพราะเธอไปรีเมคตัวเองมาใหม่ รู้ไหม...ผมยอมโดนคนอื่นว่าแย่ ว่าชั่ว ว่านิสัยไม่ดี เพื่อ...ปกป้องเธอ

คุณคิดว่าการที่ผู้หญิงใสซื่อคนหนึ่ง อยู่ดีๆ ลุกขึ้นมาสวย จะไม่มีคนมาจีบหรือไง นี่ไงล่ะ เหตุผลที่ผมมาป้วนเปี้ยนใกล้ๆ เธอ!

ผมสังเกตตั้งแต่ตอนที่เธอไปยืนรอโซจูที่หน้าร้านนั้น มีผู้ชายกลุ่มหนึ่งจะเดินเข้ามาหาเธอ หน้าตายังกับโจรห้าร้อย ผมเลยรีบเดินเข้าไปทัก แต่ได้ของตอบแทนความดีนั้น ด้วยการโดนถุงใส่ฟาดหัวมา

เจริญชิบ!!

ส่วนปอร์เช่...เธอเป็นแฟนคนแรกของผม ด้วยความที่ครอบครัวของเราสนิทกัน ผมเลยชอบเธอ แล้วขอคบเป็นแฟนเมื่อตอนขึ้นม.1 เราสองคนก็โอเคดีนะ ด้วยความที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กเราก็เลยรู้นิสัยของกันและกัน แต่ก็อย่างว่า...เป็นเพื่อนกันแล้วมันเป็นแฟนกันไม่ได้หรอก เพราะปอร์เช่รู้จักผมดีเกินไป ดีจนรู้ว่าผมโกหกเธอ ดีจนรู้ว่าผมมีผู้หญิงคนอื่น ในที่สุดเราก็เลิกกัน หลังจากคบมาได้แค่หนึ่งสัปดาห์

แต่ผมรักเธอฝังใจ เลยตั้งเงื่อนไขกับเธอว่าถ้าหากวันไหนที่เธอรู้สึกหวั่นไหว หรืออะไรก็ได้ที่ทำให้ผมรู้ว่าเธอเริ่มชอบผม เราสองคนจะกลับมาคบกัน ผมเลยเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นคาสโนว่า เป็นเพลย์บอย เป็นอะไรก็ได้ที่ทำให้เรียนรู้วิธีทำให้ผู้หญิงหวั่นไหว

เมื่อขึ้นเกรด10 สิ่งที่ผมเรียนรู้มาดีเกินคาด ผู้หญิงหลายคนอาจอชอบผมเพราะผมหน้าตาดี แต่บางคนก็ชอบผม เพราะได้ยินมาว่าลีลาผมมันเด็ดแค่ไหน!

มั่ว! จะบอกให้นะว่าตั้งแต่โตมา ผมไม่เคยมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่น อย่างมากก็แค่จูบ...แค่จูบเท่านั้น! สงสัยข่าวพวกนั้นมาจากผู้หญิงที่ขอร้องให้ผมทำอย่างว่า แต่โดนผมบอกปัดล่ะมั้ง

จบเรื่องนี้ไปเถอะ อย่าไปพูดถึงมันนักเลย!

อย่าหลอกให้เขารัก (Baby) อย่าหลอกให้ความหลง (No) ไม่สงสารเขาเธอก็แคร์ฉันสักคน เธอยังมีฉันรักเธอตรงนี้ทั้งคน จำได้ไหม~

ผมละสายตาจากพริกแกงมารับโทรศัพท์ที่เพิ่งได้มาเมื่อเช้า ดูสิ...พ่อเอาเครื่องเก่าตัวเองมาให้ผมใช้ พ่อผมนี่มันงกจริงๆ แถมยังตั้งเสียงเรียกเข้าเฉพาะตัวของปอร์เช่ให้เสร็จสรรพ นี่กะจะไม่ให้ผมเปลี่ยนเครื่องเลยงั้นสิ ชิ -*-!

ฮัลโหล แค่กๆ

[ป่วยจริงๆ ด้วย ฉันก็นึกว่าค็อกเทลโกหกซะอีก]

โหย นี่กะจะไม่เชื่อใจฉันเลยงั้นสิ แค่กๆ

[นายไอทุกครั้งที่พูดจบ โกหกชัวร์ๆ]

ยัยนี่รู้ดีจนคิดว่าการที่ผมไอ คือการโกหกไปแล้ว TT^TT

งั้นฉัน...แค่ก...เปลี่ยนมาไอระหว่างพูด...แค่กๆๆ...ก็ได้

[กวนตีน -_-++] ก็เธอไม่อยากเชื่อใจฉันทำไมเล่า [แล้วนี่นายนอนอยู่บ้านใช่ไหม?]

เปล่า...แค่กๆๆๆ...อยู่โรงเรียนพ่อ

ปอร์เช่เงียบไป จนผมต้องเรียกเธอว่ามีธุระอะไรหรือเปล่า ปอร์เช่ก็ตอบมาว่าอาจารย์เข้าสอนพอดี และวางสายไป แต่เท่าที่ผมได้ยินมันไม่มีเสียงใครเลยนะ ปอร์เช่โกหกทำไมกัน

หาว -O-”

อ้าปากกว้างซะขนาดนี้...แค่ก...ไม่งับหัวฉันเข้าไปเลยล่ะ - -;”

พูดยังกับนายปากไม่กว้าง

พริกแกงที่ตื่นขึ้นมาเล่นสงครามประสาทกับผม ขยี้ตาไปมา ก่อนล้มตัวลงนอน แล้วเอาผ้าห่มมาคลุมโปง โผล่มาให้เห็นแต่เปียสองข้างเท่านั้น

นี่...แค่กๆ

อะไรเล่า คนง่วงนะ

ไม่ไป...แค่ก...เรียนหรือไง เดี๋ยวก็โดนอาจารย์...แค่กๆๆๆ...เช็คไม่เข้าเรียนหรอก

อาจารย์ที่สอนคาบเช้าไปดูงานที่ต่างจังหวัดทั้งหมด พรุ่งนี้กลับ

ขอบคุณพระเจ้า ว่ะฮ่ะฮ่า >_<!

ฉันง่วงนอนเหมือนกันอ่ะ แค่กๆ ขอนอนด้วยคนได้ป่ะ

ก็ลองดูสิ ฉันจะงับหัวนายให้ขาดออกจากตัวเลย โฮ่งๆ

แม้แต่ตอนเห่าพริกแกงก็น่ารัก ฮ่าๆๆ

แค่กๆๆๆ

กินยายังเนี่ย ไอไม่หยุดเลย =_=”

พริกแกงลุกขึ้นมาจากเตียง และเอามือมาแตะหน้าผากผม ก่อนขมวดคิ้วแล้วไล่ให้ผมไปนอนอีกเตียงหนึ่งที่อยู่ถัดไป ส่วนตัวเธอหายไปในห้องน้ำพร้อมกับกะละมังใบใหญ่ และเดินออกมาด้วยน้ำเต็มกะละมัง และผ้าคุณหนูผืนเล็กผืนหนึ่ง

ไม่น่าแวะมาที่นี่เลยฉัน

หมายความ...แค่ก...ว่าไง!”

ก็ฉันแค่จะมาดูอาการนาย แต่ดันต้องมานั่งเฝ้า นี่ถามจริงเถอะ...อาจารย์ห้องพยาบาลเขามาเดินดูโรงเรียนแทนยามใช่ไหม มาทีไรก็ไม่เคยเห็น

คิดได้เนอะแม่คุณ อาจารย์ห้องพยาบาลที่เห็นกันอยู่ประจำก็แม่ผมนี่แหละ ท่านไปเที่ยวยุโรปเดือนหนึ่งเดี๋ยวกลับเฟ้ย =_=!

อาจารย์...แค่กๆๆๆ

นอนไปไม่ต้องอธิบาย รักษาตัวเองให้หายก่อนเถอะย่ะ

พริกแกงเอาผ้าคุณหนูผืนนั้นมาคลุมหน้าผม เล่นมองอะไรไม่เห็น ผมเลยต้องนอนนิ่งๆ อยู่อย่างนั้น จนเริ่มรู้สึกง่วงๆ ขึ้นมา และเผลอหลับไป มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ผมรู้สึกตัว ผมเห็นพริกแกงกำลังเช็ดหน้าให้ผม ด้วยน้ำตานองหน้า ก่อนที่เธอจะเช็ดน้ำตาออก และเงยหน้าขึ้นเหมือนต้องการไม่ให้น้ำตาไหลออกมา

ขอโทษนะพริกแกง ฉันรักเธอ แต่ฉันไม่สามารถเลิกกับปอร์เช่ได้จริงๆ เชิญว่าฉันเป็นคนสองใจ หรืออะไรก็ได้ แต่ได้โปรด...

อย่าร้องไห้ให้กับคนแย่ๆ อย่างฉันเลย!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

191 ความคิดเห็น

  1. #153 N++ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2554 / 20:49
    สปายไปไกลๆพริกแกงเลย
    #153
    0
  2. #137 crow (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2554 / 01:51
    '.' งง
    #137
    0
  3. #112 V.Devil (@sornkanok765) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2554 / 17:50
    ทำไมทำงี้อะ
    #112
    0
  4. วันที่ 3 ตุลาคม 2554 / 12:37
     สปายหลายใจ -...............- ................................. ? โอเชคิดมะออกมะรุจะพิมพ์ไร55ไรเตอร์สู้ๆเน้อ -^ ^-
    #58
    0