Remake Love แปลงโฉมสะกดใจนายเพลย์บอย

ตอนที่ 22 : บทที่ 16 : เกมบ้าๆ [อัพฉลองน้ำลด 55+]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,627
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 ก.ย. 54

 
แฟนต้า         

“=_=+++”

ทำไมมองฉันแบบนั้นเล่า -_-;”

โซจู ทำไมแกไม่บอกฉัน

เรื่องอะไรอ่ะ -O-;”

ก็เรื่องที่ไอ้รุ่นพี่บ้านั้น กับเปเปอร์เป็นคนเดียวกันไงล่ะย่ะ =O=!!”

ฉันพูดพลางตบโต๊ะด้วยความโมโหสุดขีด อ๊ากกก!!! กรรมของเวร เวรของกรรม ไอ้รุ่นพี่นั้นคือนายเปเปอร์ ฉันเคยโดนหมอนั่นจูบ แถมตอนนี้ก็ยังโดนจูบอีกเป็นรอบสอง ฉันอุตส่าห์ย้ายมานี่ เพราะไม่อยากเจอหน้าหมอนั่น แต่พระเจ้าจะดลบันดาลให้มันมาป้วนเปี้ยนใกล้ฉันอีกทำม้ายยย TOT!

 “ก็ฉันนึกว่าแกจำได้นี่นา หมอนั่นก็หน้าตาไม่ได้เปลี่ยนไปนิ -_-?”

แต่นิสัยเปลี่ยน...แย่ยิ่งกว่าเดิม =_=!!

พริกแกง เปเปอร์มาหา -*-

ยังไม่ทันจะคุยกันให้รู้เรื่องเรื่องรู้ราว บุคคลที่ฉันไม่อยากเจอหน้ามากที่สุด ก็สลอนมายืนยิ้มแป้นอยู่หน้าห้อง =_=+ นี่มันพักกลางวันนะย่ะ ไม่ไปกินข้าวหรือไง!!!

ไปสิ มันรอแกอยู่นะ ^^”

แกซิไป! ชอบหาเรื่องซวยให้ฉันจริงๆ เลย =_=++”

ถ้าแกอยากลืมสปาย ก็ไปกับมันเถอะ คำพูดของโซจู ทำเอาฉันสะอึก ถ้าลืมเขามันยากนัก แกต้องหาใครบางคนเข้ามาลบเขา

“…”

อย่าทำตัวแบบฉัน จำไว้

 

ข้าวร้านไหนอร่อยเหรอพริกแกง?”

อืม...ก็อร่อยทุกร้านนะ

งั้น...ไม่กินแหละ

“=_=” ฉันเอียนกับพฤติกรรมหมอนี่จริงๆ เลย ไอ้นู่นก็ไม่กิน ไอ้นี่ก็ไม่เอา

ฉันอยากกินเธอ ได้ไหมอ่ะ ^^?”

ปั้ก!

อ๊ากก T[]T!”

ฉันตอบคำถามนั้นด้วยการกระทืบลงไปที่เท้าหมอนั่นอย่างแรง ลามก! ลามก! ลามก! ถ้าจะให้ฉันคบคนแบบนี้เป็นแฟน ฉันขอไปคบกับฤาษีซะยังจะดีกว่าอีก L

ฉันล้อเล่น TOT”

แล้วล้อเล่นของนายรวมถึงการเอามือมาไว้บนเอวฉันด้วยสินะ =_=!!”

“(‘O’)”

เปเปอร์ทำหน้าเอ๋อๆ และค่อยๆ เอามือออกจากเอวฉัน อยากบอกว่าหมอนี่เป็นสุภาพบุรุษที่เกรียนได้ใจมาก บอกให้ฉันเขยิบมาเดินใกล้ๆ เพราะกลัวหลง แล้วก็อาศัยจังหวะที่คนเยอะๆ มาโอบฉันให้เข้าไปอยู่ในอ้อมกอด อย่าคิดว่าไม่รู้นะ

แหม...รู้ทันอีก J

ฉันรู้ทันคนตั้งแต่...ไม่เอาๆ อย่าคิดถึงเขา (><  )(  ><)

ไปเดินเล่นรอบโรงเรียนกันไหม?”

ฉันเบี่ยงประเด็นไปเรื่องอื่น ถ้าหมอนี่ไม่กินข้าว ฉันก็จะพาเดินชมโรงเรียน ตามนโยบายของโครงการแลกเปลี่ยน ต้องให้เปเปอร์มีทัศนคติที่ดีต่อโรงเรียนสิน่ะ ฮ่าๆ เข้าทางฉันเลย พาเดินชมโรงเรียน แล้วก็ปลูกฝังความเป็นโนวเลท เฮอะๆ แหล่มเลย -.-)b

เอาสิ ฉันอยากดูตรงที่นักเรียนเขาจู้จี้กันอ่ะ >3<”

เปลี่ยนใจทันไหม TT^TT!

คงไม่ทัน - -; เพราะเปเปอร์กลัวฉันจะหนีเลยจูงมือซะเป็นการแก้ปัญหา มือของเขาอุ่นดีจังแฮะ ผู้หญิงที่เขารักคงโชคดีที่มีมืออบอุ่นอย่างนี้จูงตลอดเวลา แต่ผู้หญิงคนนั้นก็ต้องรักเขาตอบด้วยนะ ซึ่งผู้หญิงคนนั้น...ไม่ใช่ฉัน ฉันรักเขาไม่ลงจริงๆ เพราะไม่ว่ายังไงฉันก็ลืมสปายไม่ลง

ตอนนี้เขาคงมีความสุขอยู่กับปอร์เช่ ผู้หญิงที่เขาเลือก ผู้หญิงที่เขาพร้อมดูแล ผู้หญิงที่ฉัน...ไม่มีวันได้เป็น

พริกแกง...

เสียงของเปเปอร์ทำให้ฉันหลุดจากภวังค์ แถมความอบอุ่นที่ใบหน้าก็ทำให้รู้ว่า ฉันร้องไห้อีกแล้ว ให้ตายสิ! บ่อน้ำตาตื้นชะมัด

ไม่สิ...หัวใจฉันมันเข้มแข็งไม่พอต่างหาก

ทำไม...ทำไมฉันลืมเขาไม่ได้ ทำไมล่ะเปเปอร์ ทำไม...

ฉันรู้ว่าคำถามนี้ทำให้เขาเจ็บปวด แต่ถ้าฉันเก็บเอาไว้อย่างนี้ สักวัน...สักวันฉันคงตาย!

แล้วทำไม...

เธออยากลืมฉันมาก จนต้องมาร้องไห้คร่ำครวญกับผู้ชายคนอื่นเลยเหรอ?”

เสียงอันคุ้นเคยที่ทำให้ฉันกับเปเปอร์ต้องมองหน้ากั ก่อนหันไปดูที่มาของเสียง สปายที่ตอนนี้ทั้งตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อ เดินมาหาพวกเราด้วยสีหน้าที่บอกได้อย่างเดียวเลยว่า...

หายนะมาเยือน!!!

สะ...

แกมีคนดูแลอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง ทำไมต้องให้พริกแกงพาชมโรงเรียนด้วย!”

ทันที่เดินมาถึงพวกเรา สปายคว้าคอเสื้อเปเปอร์ขึ้นมา และตวาดเสียงดัง สีหน้าเขาตอนนี้เหมือนฆ่าคนได้ทุกเมื่อ ฉันจำใจเดินเข้าไปดึงแขนสปายออกมาจากคอเสื้อเปเปอร์ ก่อนที่ทั้งสองคนจะต่อยกันอีกครั้ง

นายเป็นบ้าอะไรเนี่ย!”

ถามว่าฉันเป็นบ้าอะไรนะเหรอ ฉันก็บ้าที่เห็นเธอเดินคู่มากับมันไง!มานี่!!!”

สปายพูดเสร็จ ก็จับแขนฉัน แล้วลากพาไปที่อื่นท่ามกลางสายตานับร้อยของนักเรียนแถวนั้น ฉันพยายามทั้งดิ้น ทั้งสะบัด ทำทุกวิถีทางไม่ให้เขาลากฉันไปได้ ตอนนี้สปายน่ากลัวเหลือเกิน ทั้งสีหน้าและการกระทำของเขา เหมือนพร้อมจะฆ่าฉันได้ทุกเมื่อ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นสปายโกรธขนาดนี้ น่ากลัว...น่ากลัวจนฉันไม่อยากไปไหนกับเขาตอนนี้เลย

หลังจากลากฉันมาอยู่นาน สปายก็พามาถึงห้องชมรมบาสฯ ชาย เขาเปิดประตูและผลักฉันเข้าไปในนั้น ก่อนจะจัดการล็อคมันซะ

สปาย...นายอย่าเล่นบ้าๆ แบบนี้นะ

เล่นบ้าๆ หึ...เล่นยังไงเหรอ เล่นไม่ค่อยเป็นซะด้วยสิ J

เขายิ้มแล้วค่อยๆ เดินเข้ามา ฉันหยิบเอาเก้าอี้มาขว้างเอาไว้ แต่เขาก็หยิบมันออกอย่างง่ายดาย ในขณะที่ฉันกำลังดิ้นรนหาทางรอด เขากลับค่อยๆ บีบทางรอดฉัน ให้เหลือแค่แสงริบหรี่ ฉันควรทำยังไงดี ถึงจะออกไปจากที่นี่ได้

กุญแจเปิดประตูอยู่นี่เขาพูดพลางชูพวงกุญแจให้ดู ก่อนวางมันลงที่โต๊ะแล้วยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้ พร้อมกับถอยออกไปจนชิดติดผนัง เขาให้ฉันดูทำไม

ฉันมีเวลาให้เธอสามนาทีในการหยิบกุญแจ ไขประตู ออกไปหาไอ้เปเปอร์ ถ้าออกไปได้...ฉันจะไม่โกรธเธอเรื่องวันนี้ แต่ถ้าไม่ทัน...อย่ามาว่าฉันแล้วกัน

กุญแจมีเป็นร้อย ฉันจะรู้ได้ไงว่าดอกไหน?!?”

ก็มันเป็นเกมบ้าๆ ที่เธอไม่อยากเล่นไง

สปาย!!!”

“Game Start!”

ฉันเดินไปคว้าพวงกุญแจ แล้วจัดการไขมันทีละดอก ให้ตายเถอะ! นี่เขาต้องไปขโมยมันมาจากภารโรงแน่ๆ เลย มีเขียนแปะครบซะทุกอาคารเชียว แล้วทำไมไม่มีเขียนแปะว่ากุญแจไหนห้องบาสฯ มั่งเนี่ย ไอ้ภารโรงบ้าเอ้ย!!!

เร็วๆ ซิ ไอ้กุญแจบ้า!”

“...Time Out”

เมื่อได้ยินประโยคนั้น ฉันรู้สึกถึงแรงกดจากข้างหลัง พวงกุญแจร่วงลงไปอยู่ที่พื้น ส่วนตัวของฉันแนบกับประตูนั้น เพราะแรงทับทั้งตัวจากคนด้านหลัง เหมือนจะหลอมรวมร่างกับประตูแล้วก็สปายอยู่แล้ว TT^TT)O

คิดซิ ว่าจะให้ฉันลงโทษเธอยังไง เด็กน้อย

ฉัน...ไม่ใช่เด็กนะ

งั้นก็น่าจะพร้อมกับบทลงโทษที่ฉันมอบให้นะ

เขาพูดจบ ก็เป่าลมใส่หูฉัน ฉันหลับตาปี๋พร้อมกับกำมือไว้แน่น ก่อนที่น้ำตาจะค่อยๆ ไหลออกมา

เขาทำแบบนี้อีกแล้ว เขาทำเหมือนแคร์ฉัน เหมือนหวงฉัน ทำให้ฉันมีความหวัง แล้วสุดท้าย...ก็ทำลายมันลงอย่างไม่ไยดี เขาเป็นแฟนกับปอร์เช่ไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมเขาถึงทำแบบนี้กับฉันล่ะ สิ่งที่เขาทำตอนนี้ ควรจะทำกับแฟนของเขา ไม่ใช่ฉัน!

พริกแกง...

นายไม่ได้รักฉัน ก็อย่าทำแบบนี้เลยนะ

ฉันพูดออกมาเมื่อสปายเช็ดน้ำตาให้ เขาตกใจหน่อยๆ ก่อนจะเช็ดน้ำตาให้ฉันต่อ

ทุกการกระทำที่นายทำ มันทำให้ฉันคิด ว่านายมีใจให้ฉัน มันทำให้ฉันมีความหวังมาตลอด จนถึงวัน...วันที่แฟนเก่าของนายมา

“...”

วันที่ฉันได้รู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่าง ฉันคิดไปเองคนเดียว วันที่ได้รู้ว่านายไม่เคยมีใจให้ฉัน

“...”

สปาย...ถ้านายไม่ได้คิดอะไรกับฉัน ก็หยุดทำแบบนี้...”

ทุกคำพูดถูกกลืนหายไป เมื่อสปายจูบฉัน มันเป็นความรู้สึกที่อ่อนหวาน แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งความร้อนแรง ทุกครั้งที่เขาถอดจูบออก ฉันพยายามจะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ไม่ให้เขาได้ทำตามอำเภอใจ แต่เขาทำให้ฉันใจอ่อนทุกครั้งสิน่า

ฉันเคยจูบผู้หญิงมาเป็นร้อย แต่เชื่อไหม...ไม่เคยมีใครทำให้ฉันใจเต้นได้เท่าเธอเลย

พอพูดจบ สปายก็ทำท่าจะจูบฉันอีกครั้ง แต่ฉันเลือกที่จะผลักเขาออกแล้วลุกขึ้นไปหยิบกุญแจ พยายามไขประตูต่อ เพื่อไปให้พ้นจากสถานการณ์ชวนหวั่นไหวแบบนี้ สปายเดินตามมาดูการกระทำของฉัน เขาส่ายหน้าแล้วล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบกุญแจดอกหนึ่งขึ้นมา พร้อมกับเดินแทรกมาไขประตูให้เปิดออกอย่างง่ายดาย

นายโกงฉันนี่ =[]=!”

อยากทำตัวน่าหมั่นไส้ ให้ฉันต้องโกงเธอทำไมเล่า -*-

ชั่ว!”

พูดงี้วอนโดนใช่ไหม

ขาพูดพร้อมกับปิดประตู และพยายามล็อคมันอย่างเดิม ฉันเลยรีบบอกขอโทษเขา แล้วเดินออกไปข้างนอกห้อง ทันใดนั้นฉันก็ถูกใครบางคนสวมกอด ดูจากสีผมแล้ว...เปเปอร์

ไม่เป็นไรใช่ไหมพริกแกง!”

ฉันไม่เป็นอะไร ก็โอเคดี ^^;”

พอได้ยินคำตอบ เปเปอร์ก็กอดฉันอีกครั้ง และมันแน่นกว่าเดิม จนฉันต้องรีบผลักเขาออก ก่อนจะขาดอากาศตาย

~Sorry sorry Sorry sorry~

ออดเข้าคาบเรียนได้แล้ว แก...ไป!!!”

แกสิไป เดี๋ยวก็กลับเมย์มอนชินไม่ทันหรอก

ขอโทษนะ กูเปลี่ยนเป็นคนอื่นแทนแล้วว่ะ ^^”

มึงคิดว่าเป็นลูก ผอ. แล้วใหญ่ขนาดสั่งเปลี่ยนคนหรือไง

ใหญ่ไม่เท่ากูล่ะสิ ไอ้เส้นเล็ก

สปายทำหน้าตายียวนกวนประสาทใส่เปเปอร์ ฉันล่ะอยากจะเข้าไปห้ามจริงๆ เลย แต่ก็แกล้งทำเป็นไม่สนใจ และเดินออกมาจากบริเวณนั้น เพื่อกลับห้องเรียน ไม่นานนักทั้งสองคนก็เดินตาม และเถียงข้ามหัวฉันเหมือนเดิม

อย่าหลอกให้เขารัก (Baby) อย่าหลอกให้ความหลง (No) ไม่สงสารเขาเธอก็แคร์ฉันสักคน~

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของสปายก็ดังขึ้นมา ฉันถึงได้รู้สึกว่าความสุข...มันช่างแสนสั้นเหลือเกิน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

191 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 14 กันยายน 2554 / 18:49
    ช่ายยย ~ ความสุขมันแสนสั้นแต่ความทุกข์มันกลับยาวนาน T^Tตอนนี้เศร้ามากเลย น่าสงสารพริกแกงอะ :' (
    ปล.1 อ่านแล้วก็มึนๆไม่รู้ใครเป็นพระเอก ?
    ปล.2 ไรเตอร์สู้ๆนะ ! : )
    #49
    0