Remake Love แปลงโฉมสะกดใจนายเพลย์บอย

ตอนที่ 2 : ความทรงจำของสปาย : รักแรกของผม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,641
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    9 พ.ค. 54

‘นี่คือลูกสาวลุงทนาย ชื่อปอร์เช่นะ’
วินาทีที่ผมได้สบตากับดวงตาของเธอ สาบานได้! ใจผมหยุดเต้นไปตั้งห้าวินาที...ผมสีน้ำตาลอ่อนเป็นลอนหน่อยๆ ตาโตสีดำน่ารัก แถมยังแต่งตัวยังกับตุ๊กตาฝรั่ง น่ารักสุดๆ >_<
พึ่งรู้ว่าลุงทนาย มีลูกสาวน่ารักมาก!
‘ฝากสปายหน่อยนะหนูปอร์เช่ ^^’
‘ค่าคุณลุง’
พ่อพูดจบ แล้วเดินไปหาลุงทนายประจำตระกูล ก่อนเดินออกกันออกไปจากบริเวณนี้ ปล่อยให้ผมอยู่กับเธอตามลำพัง เป็นใจมาก ขอบคุณหลายๆ T/\T
‘ชื่อสปายเหรอ ^-^?’
‘อืม’ ผมพยักหน้าหงึกๆ ให้เธอ
‘ฉันชื่อปอร์เช่นะ ^-^!’
 
นั้นคือเรื่องเมื่อหลายปีก่อน ส่วนตอนนี้นะเหรอ...
“ยัยเป๋อ -O-” มาจากการนำคำว่าปอร์ + เอ๋อมารวมกัน
“อะไรของนายอีกล่ะย่ะ เห็นไหมว่าฉันกำลังปลูกต้นไม้อยู่อ่ะ -*-”
ปอร์เช่ที่กำลังปลูกตันไม้อยู่ เงยหน้าขึ้นมาด้วยสีหน้าหงุดหงิดพอตัว -_-; รู้สึกผิดยังไงก็ไม่รู้
พูดซะหน่อย ผมชื่อสปายครับ ตอนนี้เรียนอยู่ที่ม.1 โรงเรียนพ่อตัวเอง หลังจากแตกเนื้อหนุ่มมา ผมเริ่มรู้สึกว่าตัวเองหน้าตาดูดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ^^ เดินไปที่ไหนสาวๆ ก็กรี๊ดให้ ยังกับเห็นหมาอึอยู่บนหัวผม -_-;; และด้วยส่วนสูงที่มากเกิน150เซนต์ ใครๆ ก็มักคิดว่าผมเป็นเด็กม.3 ที่ยังโตช้า
แหม! คนหล่อก็เงี้ย เป็นจุดสนใจ
 “ปลูกให้ตายยังไงก็ไม่ขึ้นมาหรอก เพราะมันไม่อยากเจอหน้าเจ้าของมัน >3<”
“ดี! งั้นแกก็ไม่ต้องเอา เพราะดอกไม้คงไม่ชอบขี้หน้าแกนักหรอก -_-^”
ปอร์เช่พูดจบพลางปัดดินที่เปื้อนตัวเธอออก ก่อนเดินออกไปทันที เฮ้ย! หมายความว่าไงฟระ O_o!
“เดี๋ยวๆ ปอร์เช่ แกหมายความว่า...แกปลูกให้...”
“เออ ให้แกนะแหละ เห็นบ่นๆ ว่าชอบกุหลาบแดงไม่ใช่เหรอ ชิ! ปลูกให้เป็นของขวัญแท้ๆ ยังไม่สำนึกกันอีก =*=”
ปอร์เช่หน้างุมหนักกว่าเดิม ก่อนที่เธอจะเดินขึ้นตัวบ้านไป เพื่อหนีหน้าผม เยี่ยม! วันนี้อุตส่าห์ฤกษ์ดี ฝนฟ้าไม่ตกแล้วแท้ๆ ดันมาทำเสียบรรยากาศเองซะนี่ T^T
“เฮ้ย! ปอร์เช่ฉันขอโทษ ฉันล้อเล่นน่า แหม...ดอกไม้ที่ไหนที่ไม่อยากเจอหน้าแกกันเล่า ออกจะน่ารักซะขนาดนี้ ^^”
ผมพูดพลางเดินไปกันประตูไม่ให้ยัยนั่นปิดใส่ผม ดีนะที่ผู้หญิงเกิดมาแรงน้อย ไม่งั้นหน้าผมคงโดนประตูนั้นเสยหน้าพังแน่ TT_TT
“เหรอย่ะ! แล้วเมื่อกี้หมาที่ไหนมันพูดว่าดอกไม้ไม่อยากเจอหน้าแก =_=+”
“หมาสปายเองครับ โฮ่งๆ .v.”
“กวนตีน =_=++”
ปอร์เช่พูดจบ และออกแรงดันประตูอีกรอบ ได้ผล! ประตูปิดดังปัง!! และตัวผมก็กระแทกมาโดนฝาบ้านอย่างจัง! หัวโขกอย่างแรง จนผมนึกว่าเกิดแผ่นดินไหวขนาดย่อมๆ ขึ้นมา เจ็บชะมัด T^T หัวโนทันตาเห็นเลย T^T)O
“โอ๊ย! แม่จ้า..เจ็บหัวง่ะ T3T”
แอ็ด...
ทันทีที่ผมบ่นออกไปอย่างนั้น ปอร์เช่ที่คงจะยืนพิงประตูอยู่ ก็เปิดประตูและแง้มหน้ามาดูผม หน้าตาตื่นตระหนก แต่เธอยังคงรักษาฟอร์มด้วยการแลบลิ้น ใส่หน้าผม แล้วปิดประตูอีกรอบ
ยัยโหด!!!
“หัวโนเลยอ่ะ ฮือๆๆ T^T”
“...”
“เอ๊ะ! นี่ข้าเป็นใคร ข้ามาอยู่ที่นี่ได้เยี่ยงไร *-*”
“!!!”
ปึง!!!
ปอร์เช่เปิดประตูอีกรอบ งานนี้สีหน้าแย่ยิ่งกว่าเดิม แล้วเธอก็มาคุกเข่าอยู่ข้างๆ ผม
“เอ่อ...นายล้อเล่นใช่ไหมสปาย T_T?”
"'ข้าชื่อสปายเหรอเนี่ย ข้าขอบคุณแม่นางจริงๆ"
"กรี๊ด!!! อย่ามาล้อเล่นกันอย่างนี้นะไอ้สปาย TOT!"
สงสัยจะเครียด! ปอร์เช่เลยจัดการเขย่าตัวผมซะยกใหญ่ จนหัวกลับไปโขกกับพนังอีกหลายๆ รอบ โว้ย! เดี๋ยวงานนี้ก็ได้ลืมของจริงหรอก!
“พอๆ ปอร์เช่ ฉันล้อเล่นโว้ย >O<!”
โป๊ก!
เสียงเขกหัวดังขึ้นมา ทันทีที่ผมบอกอย่างนั้น ผมลูบหัวตัวเองป้อยๆ อย่างสุดจะทน ผมสาบานเลย...ถ้าเธอไม่ใช่ผู้หญิง ผมจะเขกหัวหลับ เอาให้มันดังกว่าเดิมสิบเท่าเลย
“ยัย...ปะ...ปอร์เช่”
“ฮึก T-T”
“แว้ก! อย่าร้องไห้นี่ ฉันเห็นแกเครียด ก็เลยอยากให้แก...”
ผมเงียบทันที เมื่อปอร์เช่กอดผมเอาไว้ซะแน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างไม่แคร์ว่าเรากำลังอยู่ท่าชวนคิดมากขนาดไหน แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไรไปไกลขนาดนั้น ผมก็แค่กอดเธอเอาไว้เบาๆ และลูบผมเธอไปมา หอมดีแฮะ...อยากดมอย่างนี้ไปนานๆ เลย ^.,^
“แก...อย่าเล่นอย่างนี้อีกนะเว้ย”
“คร้าบๆ ไม่เล่นแล้วครับ ><”
ปอร์เช่เงยหน้าขึ้นมามองผม ด้วยน้ำตานองหน้า ผมค่อยๆ เช็ดน้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยน เราสองคนสบตาอยู่อย่างนั้น นานทีเดียว จนผมค่อยๆ พูด ประโยคที่อยากบอกกับเธอมานาน เพื่อทำลายความเงียบ
“เรา...มาคบกันไหม ปอร์เช่?”
“หา O_O!”
“หาหัวใจฉันเหรอ
โป๊ก!
“ยัยโหด โอ๊ย! หัวกู TT^TT”
ยัยนี่มันแสบจริงๆ เอาหัวตัวเองมาโขกกับหัวผมซะแรงเชียว
“เราเป็นเพื่อนกันแหละดีแล้ว”
“...นั่นสินะ ^^;”
ทั้งๆ ที่คิดไว้แล้วว่าจะเจอคำตอบแบบนี้ แต่มันก็ทำใจไม่ได้จริงๆ
“แต่...ลองมาเป็นแฟนกันสักครั้ง ก็คงไม่ตายหรอก
ในขณะที่ผมกำลังลุกขึ้น ปอร์เช่ก็ลุกขึ้นมาก่อนบอกประโยคนั้น ด้วยแววตาแสนสดใส ตามแบบฉบับของเธอ ก่อนจะปัดฝุ่นที่ติดอยู่บนตัวของตัวเอง กับผมออก แล้วแลบลิ้นน่ารักๆ ใส่ให้ทีหนึ่ง แล้วเดินหายเข้าไปในห้อง ส่วนตอนนี้...ผมเอ๋อรับประทานไปแล้ว -[]-//
“แกพูดจริงเหรอปอร์เช่!”
“แล้วแต่จะคิดย่ะ”
“วู้! เจ๋งไปเลย เป็นแฟนกับปอร์เช่ เป็นแฟนกับปอร์เช่ เยสๆ ขอบคุณพระเจ้าคร้าบ >_<!”
ผมพูดพลางโบกไม้โบกมือไปมา เหมือนคนบ้า ดีใจสุดๆ ดีใจสุดๆไปเลย >O<!!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

191 ความคิดเห็น

  1. #165 da18 (@da18) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2555 / 22:42
    รักสปาย
    #165
    0
  2. #89 V.Devil (@sornkanok765) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2554 / 16:37
    น่ารักๆๆๆ
    #89
    0
  3. วันที่ 13 พฤษภาคม 2554 / 16:25
    น่ารักอ่ะ อัพต่อนะจ๊ะตัวเอง^^
    #1
    0