Remake Love แปลงโฉมสะกดใจนายเพลย์บอย

ตอนที่ 19 : บทที่ 13 : ความเจ็บปวด [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,843
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 ส.ค. 54


แค่วันนี้หัวใจสลาย เตือนตัวเองว่าถึงยังไงฉันยังต้องอยู่ >O<!”

ชีวิตลวงหลอก มันก็แค่เจ็บปวด >O<//”

ไม่มีค่า >O<!!”

ให้มันทำลายชีวิตไม่ได้ \>O</\>O</”

อ๊าก!!! ปวดหู /TT[]TT\”

ฉันกับโซจูประสานเสียงหัวเราะ เมื่อเห็นแกงส้มทำหน้ายุ่งใส่พวกเรา ฮ่าๆ ช่วยไม่ได้นะน้องรัก อ่านหนังสือตอนไหนไม่อ่าน มาอ่านตอนพวกเราแหกปากร้องเพลง >w<!

ฉันคิดพลางมองกระจกส่องหลังเพื่อดูสภาพตัวเอง ผู้หญิงหน้าตาธรรมดา ที่มีผมสีดำสนิทถักเปียสองข้าง อันที่จริงว่าจะใส่แว่นด้วยนะ แต่โซจูขอร้องเอาไว้ ฉันก็เลยไม่ได้เฉิ่มมาครบสูตร

ไม่ต้องมาบ่นเรื่องมากเลยแกงส้ม นั่งรถพี่แล้วยังจะบ่นอีก เดี๋ยวก็จับไปปล่อยท่าแร่ซะนี่ -*-

ผมไม่ใช่หมาน่ะครับพี่โซจู T^T”

ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง J

งอน ไม่คุยกับพี่แล้ว -*-

แกงส้มทำเป็นงอนแก้มตุ้บป่อง และก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือของมัน เวลาแกงส้มสอบทีก็เป็นยังงี้แหละ ใครเข้าไปกวนไม่ได้เลยนะ เพราะการสอบแต่ละครั้งของ P.P.C. เป็นการวัดว่าคุณจะได้อยู่ห้องนี้ต่อหรือเปล่า ถ้าหากว่าอันดับการสอบเกิดตกขึ้นมา ก็จะถูกคัดออกทันที โดยที่ไม่มีข้อโต้แย้ง เพราะฉะนั้นก็เลยต้องอ่านหนังสือหนักเป็นพิเศษ โธ่...น้องรักของพี่ T^T (ห้องนี้ใช้ระบบเดียวกันกับเรื่อง S.A. วัยมันส์คนพันธุ์ A จ้ะ ^^ -- โซเดียมกลูตาเมต)

ใช้เวลาไม่นานเท่าไร โซจูก็ขับรถมาถึงหน้าโรงเรียนเมย์มอนชิน แกงส้มที่ตอนแรกบอกว่าจะไม่คุยกับโซจู ก็ขอบคุณงามๆ ทีหนึ่ง และรีบลงไป ไม่อยากจะคุย พอแกงส้มเข้าโรงเรียนปุ๊บ นักเรียนหญิงทุกสารทิศก็แห่เข้ามารุม เฮ้ยๆ! นั่นน้องชาย (สุดหล่อ) ฉันนะย่ะ ใครก็ห้ามแตะ =[]=!

เอาล่ะ? เราก็ต้องไปโรงเรียนแล้วสิน่ะ

“…” พอโซจูพูดอย่างนั้น ก็เกิดความเงียบขึ้นมาในรถ

พริกแกง แกทำใจได้แล้วจริงๆ นะ?”

อือ

แน่ใจนะว่าเจอหน้าแล้วจะไม่ร้องไห้

อือ

งั้น...ไปเลยนะ

อือ

พอฉันยืนยันอย่างนั้น โซจูก็ได้แต่ถอดหายใจเฮือกใหญ่ และขับรถออกไปจากบริเวณนั้น

ก่อนจะมาถึงเช้านี้ ฉันคิดมาตลอดทั้งคืน สปายมีคนรัก เขากลับมารักกัน ฉันเป็นแค่ทางผ่าน ฉันเป็นแค่ของเล่น แต่ฉันตัดสินใจแล้วว่า ของเล่นชิ้นนี้จะไม่ร้องไห้อีก จะไม่ยอมให้เขาได้รู้ว่าใจของฉันเจ็บปวดมากแค่ไหน ถ้าเจอหน้ากัน ฉันจะทำเหมือนเดิม หลบหน้า ไม่พูดไม่จา กลับไปเป็นอากาศธาตุของเขาเหมือนอย่างที่เป็นมา

ใช่! คนอย่างฉัน มันทำได้แค่นั้นแหละ!!!

แวะไปหาอะไรกินก่อนไหมแก?”

ก็ดี...โซจูระวัง O[]O!!!”

เอี๊ยด! โครม!

ฉันอึ้งตาค้าง เมื่อมินิคูปเปอร์แสนรักของโซจู ชนเข้ากับรถตู้คันหนึ่งที่เบรกเพื่อรอให้รถข้างหน้าไป โอเค! พวกเราสองคนไม่เป็นอะไรนักหรอก แต่ดูจากสถานการณ์แล้ว คนที่ผิดคือรถคันหลัง ซึ่งก็คือพวกเรานี่เอง T[]T!

อ๊ากกก!!! อยากกรีดร้องเป็นภาษาเกาหลี TT^TT!!!

ชล - รา!” (อิ๋บอ๋าย!)

เอ่อ...ฉันคงไม่ต้องกรีดร้องแล้วเนอะ -_-;

ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร คนของรถตู้คันข้างหน้าก็ทยอยเดินลงมา ไม่อยากจะยอมรับ แต่ละคนที่ลงมาหน้าตาดูดียังกับนายแบบ ใส่ชุดนักเรียนของโรงเรียนเมย์มอนชิน ถึงแม้ว่าจะเจาะหู พูดคำหยาบ ผิดกฎระเบียบตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่ฉันเชื่อเลยว่าผู้หญิงเกือบทั้งโรงเรียนคงปลื้มพวกเขาไม่น้อย

เยี่ยม! ฉันชนรถตู้เมย์มอนชิน ที่มีเซเคนทั้งแก๊งค์นั่งอยู่ =_=+”

 

[บันทึกลับ! : เปเปอร์]

ใครเป็นคนคิดเรื่องโครงการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมน่ะ เดี๋ยวพ่อก็จับเชือดซะนี่ =_=!”

บ่นเรื่องมากน่าฮิบาริ เขาไม่พักการเรียนไอ้เปเปอร์ก็ดีเท่าไรแล้ว ว่าไหมคุณชาย

ข้าวฟ่างพูดพลางใช้เท้าสะกิดผม ที่นั่งเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง เล่นกันอย่างนี้ไม่เอาเท้ามาวางบนหัว ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยล่ะว่ะ =_=+

เอาเท้าหลังลงไป =O=+” ผมออกคำสั่ง

“^^//” มันยิ้มหน้าระรื่นและย้ายเท้ามาไว้ที่อกผม

เดี๋ยวพ่อก็ยันตกรถซะนี่ =_=+++

และในจังหวะที่ผมว่าจะเอาเท้าเสยหัวมัน รถตู้เราก็โดนชนท้าย ถึงแรงมันจะไม่มากแต่ก็ทำเอาผมตกใจจนกลิ้งตกเบาะ และสิ่งที่ซวยมากที่สุดก็คือการที่ไอ้ไกด์เนียนทำเป็นตกมาทับผม และศอกใส่ท้องครับพี่น้อง T^T!

ไอ้ไกด์ TT[]TT!!!”

ขับรถประสาอะไรว่ะ!”

ฮิบาริที่ดูเหมือนเย็นๆ แต่ใจร้อนที่สุดในกลุ่ม พอตั้งสติได้ก็ตะโกนเสียงดังลั่น พร้อมกับเลื่อนประตูรถตู้อย่างแรงแบบไม่แคร์สื่อ -_-; ตอนนี้มันซีเรียสเรื่องโครงการแลกเปลี่ยนจะตายชักอยู่แล้ว พอมาเจอเรื่องแบบนี้อีก ความเซ็งของมันเลยพุ่งทะลุปรอท ผมว่าอธิบายไปก็เท่านั้น ไปห้ามไม่ให้มันฆ่าคนน่าจะเข้าท่ากว่าเนอะ -*-

เฮ้ย! คนที่อยู่ในคูปเปอร์อ่ะ แน่จริงก็ลงมาตัวตัวกันดิวะ >O<!!!”

และก่อนที่ฮิบาริจะได้เข้าไปกระชากประตูคูปเปอร์คันนั้น คนที่อยู่ในรถก็เดินลงมาท่ามกลางความอึ้งตะลึงงึงงันของพวกเรา โดยเฉพาะไอ้ไกด์ มันแทบกรี๊ดและถลาเข้าไปยัยนั้นเลย (ถ้าไม่ติดว่ามันเคยโดนอะไรกลับมา -_-)

โซจู ดาวโรงเรียนKnowledge Convent เพื่อนสนิทของพริกแกง!

ฉันลงมาแล้ว มีอะไรก็ว่ามา =_=+”

“O_O!”

ฮิบาริเอ๋อรับประทาน มันชอบหาเรื่องคนอื่นไปทั่ว แต่แน่นอนว่าไม่ใช่กับผู้หญิงคนนี้ ยัยเทควันโดสายดำดั้งสอง ที่เล่นมันซะไม่เหลือศักดิ์ศีความเป็นลูกผู้ชาย แต่ตอนนี้ นั้นไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องสนใจ คนที่อยู่ในรถต่างหากคือสิ่งที่ผมสน พริกแกง...ทำไมถึงกลับไปเป็นแบบเดิมล่ะ เกิดอะไรขึ้นกับเธอเหรอ?

ผมละความสนใจจากเสียงแว้ดๆ แสบแก้วหูของโซจู และเดินไปหาคนที่ผมคิดถึงมาตลอด พริกแกงนั่งอยู่ในรถไม่ขยับไปไหน เธอมองโซจูที่กำลังเถียงกับไกด์ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ยิ้มจอมปลอมที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อปกปิดอะไรบางอย่างในใจ พอผมจะถาม เธอก็หันมาและส่งยิ้มให้ผม

ความสงสัยเมื่อกี้หายไปทันที ราวกับพายุที่ผ่านพ้นไป ให้มันได้อย่างสิเปเปอร์ ทำไมแกใจอ่อนให้เธอตลอดเลยน่ะ!

ถักเปียสองข้างแล้วน่ารักจัง

ขอบคุณ แต่ฉันไม่น่ารักขนาดนั้นหรอก ^^;”

เธอน่ารักมากเลยต่างหาก ยัยบ้า!

ไม่เอาน่า คนเราทุกคนก็มีมุมน่ารักในแบบของตัวเองทั้งนั้นแหละ อย่างฉันก็หล่อน่ารักเวอร์ๆ ไง ^-^”

พริกแกงหัวเราะกับคำพูดของผม ดี...ยิ้มแบบนั้นแหละดี ยิ้มให้กว้าง ยิ้มแบบไม่ต้องกังวลอะไร ยิ้มแบบที่เธอเคยยิ้มให้ฉันเมื่อหลายปีก่อน

จริงสิ! จะไปแข่งอะไรกันเหรอ ทำไมไปกันทั้งแก็งค์เลยอ่ะ (‘.’)”

เหมือนจะไม่มีใครเรียกพวกผมว่ากลุ่ม -_-;

อ้าวเธอไม่รู้เรื่องโครงการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมหรอกเหรอ?”

พริกแกงส่ายหัวไปมา ผมเปียสองข้างนั้นก็สะบัดตามแรงหันของเธอด้วย เป็นภาพที่น่ารักมากเลยล่ะ

ก็...

ยังไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไร รถตู้ของโรงเรียน Knowledge Convent ก็ขับสวนมา แน่นอนว่าคนที่นั่งอยู่ในรถคันนั้น ไม่ใช่พวกที่มาแข่งงานโรงเรียนแน่นอน เพราะโรงเรียนผมไม่ได้จัดงานวิชาการ แต่เป็นพวก Flower @ Week ที่ต้องมาอยู่โรงเรียนผม เพราะโครงการบ้านั้นต่างหาก!!!

รถตู้คันเดิมจอดสนิทที่หน้าโรงเรียน ก่อนที่บรรดาดอกไม้เหม็นเน่าประจำสัปดาห์ทั้งหลาย จะค่อยๆ เดินลงมา สักพักคู่กรณีที่ผมไปต่อยคราวก่อน ก็เดินลงมาจากรถ ด้วยใบหน้าใสวิ้ง ยังกับทาครีมบัวหิมะพันปี เห็นแล้วหมั่นไส้ว่ะ ทำไมผมวิ้งไม่ได้เท่ามันมั้งฟะ -*-!

เหมือนไอ้สปายจะรู้ตัวว่าถูกมองอยู่ มันเลยหันมาและเจอผมยักคิ้วกวนประสาทใส่ให้ แต่ผมว่าสิ่งที่มันสนไม่ใช่ผม แต่น่าจะเป็นคนในรถนี่มากกว่า

ทำไม ฟลาวเวอร์แอดวีคมาอยู่ที่นี่ล่ะ?”

ก็...โครงการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมระหว่างโนวเลทคอนเวนต์ กับเมย์มอนชินสคูลไง เขาลงมติให้พวกฉันกับพวกนั้น สลับกันเรียนเป็นเวลาหนึ่งเดือน เพื่อสร้างทัศนคติที่ดีใส่หัวพวกเราน่ะ

เหมือนว่า...ไม่สิ พริกแกงไม่ฟังผมเลยต่างหาก เธอเอาแต่หันไปมองสปายอย่างเดียวเลย

นี่ผม...โดนเมินอีกแล้วเหรอ?

พริกแกง -O-!”

หะ...ห๋า อะไรโซจู o_O!”

พวกนี่จะไปโนวเลทพอดี เราไปด้วยเลยแล้วกัน คูปเปอร์น้อยฉันขับไปไม่ได้แล้วล่ะ T_T”

อ่ะๆ เอาไงก็ได้

ผมเปิดประตูรถให้พริกแกงเพื่อแสดงให้สปายได้เห็นว่าผมยังไม่ยอมแพ้เรื่องของเธอ ถึงพริกแกงจะเมินผม จะว่าผม หรือไม่เคยเห็นผมอยู่ในสายตาก็ตาม ผมจะพยายาม และแสดงให้มันได้เห็นว่าพริกแกง เธอเลือกผม!!!

ผมเดินนำเธอไปที่รถตู้โรงเรียน กะว่าจะเข้าไปจองที่นั่งข้างๆ ให้ แต่เธอจะชอบมองวิวนอกรถก็ไหมนะ เอ๋? หรือว่าไงดีหว่า

พริกแกงเธอจะนั่งตรง...ไหน

เสียงของผมเบาลง เมื่อเห็นสปายจับแขนเธอไว้ จากตรงนี้ผมได้ยินเสียงที่เขาสองคนคุยกันอย่างชัดเจน

อย่าไปนะ

“…”

อย่าไปกับเขา

“…ปล่อย

พริกแกง อย่าไปกับเขา

ฉันบอกให้ปล่อย!”

พอพริกแกงขึ้นเสียงใส่ สปายก็แก้ปัญหาด้วยวิธีเน่าๆ มันดึงเธอเข้าไปกอดซะแน่น จนพริกแกงขยับตัวไม่ได้ หรืออีกนัยหนึ่ง

เธอไม่ยอมผลักมันออกไป...

ผมกำหมัดแน่น และพยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจ ต้องทนให้ได้สิเปเปอร์ แกต้องทนให้ได้ สปายทำอย่างนั้นลงไปเพราะต้องการเอาชนะเรา ต้องไม่หวั่นไหว ต้องไม่โกรธ ผมคิดอย่างนี้จนใจเย็นลง เอาล่ะ...เดินไปหาสปายและแยกพริกแกงออกมา ใช่! ผมคิดอย่างนั้น แต่พอลืมตาขึ้นมาและเจอกับแววตาเจ็บปวดของสปาย ผมกลับยืนนิ่ง และทำอะไรไม่ถูก แววตานั้นจะเป็นการเล่นละครของมันด้วยหรือเปล่า แววตาที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าไม่ต้องการให้พริกแกงไปกับใคร

แววตาที่ผมก็มีไม่ต่างจากมัน...

สปาย…”

เสียงหวานๆ เสียงหนึ่งทำให้พวกเราทุกคนหลุดจากภวังค์ สปายผลักพริกแกงห่างจากตัว เธอไม่ทันตั้งตัวเลยล้มลงไปกองที่พื้น ไอ้!!!

“…พริกแกง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า!!!”

มันไม่ใช่เวลาที่ผมจะมาด่าสิ! ผมเข้าไปจับตัวพริกแกง เพื่อดูว่าเธอมีแผลถลอกที่ไหน แม่งเอ้ย! ข้อศอกไปขูดกับพื้นถนนจนมีเลือดซิบเลย ผมปลดเนคไทออก และใช้มันพันแผลให้เธออย่างแผ่วเบา พริกแกงยังคงก้มหน้า ผมหน้าม้าของเธอทำให้ผมไม่รู้เลยว่าตอนนี้เธอมีสีหน้ายังไง ส่วนผู้หญิงที่เข้ามาขัดจังหวะนั้น คือปอร์เช่เพื่อนร่วมห้องของผมเอง

มีเลือดออกด้วย ไปทำแผลที่ห้องพยาบาลก่อนนะพริกแกง

มะ...ไม่เป็นไรค่ะ แผลแค่นี้ไม่...มะ...ฮึก ไม่ตายหรอก

พริกแกงลุกขึ้นและเดินขึ้นไปบนรถ ดีนะที่รถตู้มันบังสถานการณ์ทางนี้เอาไว้ ไม่งั้น...คนอื่นที่ได้เห็นความน่าสงสารของพริกแกง ต้องหัวเราะเยาะจนเธอทนไม่ไหวแน่

พริกแกงเดี๋ยวฉันดูแลเอง ปอร์เช่...เธอช่วยดูแลแฟนเธอดีๆ นะ มีกระดูกคาปากอยู่แล้วชิ้นหนึ่ง อย่าได้คิดจะมางาบของใครไปอีก

สปายไม่ถลึงตามองผมอย่างที่มันเคยทำ มันได้แต่ก้มหน้าลงและซ่อนสีหน้าความเจ็บปวดของมันเอาไว้ จะบอกว่าตัวเองเสียใจเหรอ หึ! มันสายไปแล้วล่ะ

ผมขึ้นไปนั่งบนรถข้างๆ เบาะหลังที่พริกแกงนั่งอยู่ เธอเอาแต่ก้มหน้าไม่พูดไม่จาอะไร เพราะกลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่าเธอกำลังร้องไห้ ผมเจ็บเหลือเกินที่เห็นเธอเป็นแบบนี้

ลุงครับ เปิดเพลงดังลั่นรถให้ที

ห๋า?”

ผมบอกว่า เปิดเพลงดังลั่นรถให้ที!”

ลุงคนขับรีบกุลีกุจอ เอาแผ่นเพลงใส่เครื่องเล่น และเปิดโวลุ่มซะดังลั่นรถสมใจ ผมนั่งลงข้างๆ พริกแกง ก่อนจะค่อยๆ ทำเนียนให้หัวเธอซบไหล่ผม

ร้องออกมาเถอะน่ะ น้ำตาเก็บไว้ก็ไม่ดีอะไรขึ้นมาหรอก

...

เจ็บมากก็ร้องดังๆ เจ็บน้อยก็ร้องดังๆ ระบายสิ่งที่อยู่ในใจมาให้หมด อย่าเก็บเอาไว้ อย่าให้มันคาราคาซังอย่างนี้

“…เป...เปอร์

ไม่ว่าเมื่อไรผู้ชายที่ชื่อเปเปอร์คนนี้ ยินดียืนข้างเธอเสมอนะ

พอผมบอกอย่างนั้น พริกแกงก็ร้องไห้หนักกว่าเดิม น้ำตามากมายไหลรินออกมาจากดวงตาคู่สวยแสนสดใส ที่ตอนนี้หม่นหมองเพราะความรักจอมปลอมของมัน มือเล็กๆ จับมือหนาใหญ่ของผมไว้แน่น ราวกับจะส่งต่อความเจ็บปวดมาที่ผม

ดีแล้วล่ะ ส่งความเจ็บปวดทั้งหมดมาที่ฉัน แล้วกลับไปเป็นพริกแกงแสนสดใสคนเดิมเร็วๆ ล่ะ พริกแกง...

[จบบันทึกลับ! : เปเปอร์]

 

หวานของไรเตอร์ กลายเป็นเศร้าซะงั้น T^T ดราม่ากระจายค่ะพี่น้อง ถ้าหากมีการโหวตพระรองดีเด่นแห่งปี คงต้องขอยกให้เปเปอร์แล้วล่ะ มันเป็นผู้ชายในอุดมคติที่แบบว่า มีอีกไหมในโลกใบนี้ น้องพริกแกงของเราก็ช่างใจร้ายเหลือเกิน มีคนดีขนาดนี้อยู่ข้างๆ ก็ไม่เลือก ไปเลือกไอ้ปายทำไม TOT/  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

191 ความคิดเห็น

  1. #170 Karan_Karn (@gan-crazygirl) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2556 / 14:59
    เปปเปอร์ ฉันรักนายยยยย
    #170
    0
  2. #147 N++ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2554 / 19:43
    หักมุมให้เปเปอร์เป็นพระเอกเถอะนะ พลีส!!!!!!
    #147
    0
  3. #134 crow (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2554 / 00:21
    จะเป็นไงต่อนะ
    #134
    0
  4. #118 Vk.--NaRm--.Rb (@ts--narm--yp) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2554 / 03:39
    หนูรักเปเปอรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร์ ><
    #118
    0
  5. #105 V.Devil (@sornkanok765) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2554 / 18:04
    เปเปอน่ารักอะ
    #105
    0
  6. #67 แก้ว (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2554 / 18:18
    กรี๊ดดดดดด เปเปอร์นายน่ารักมากอย่างมีคนอย่างนี้มั่งจัง
    #67
    0
  7. #41 nanaree (@yoyora12) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2554 / 15:10
     กิสส อยากเจอคนอย่างเปเปอร์มั่งอะ!  อัพต่อเร็วๆนะคะ สนุกมากกก !!
     
    #41
    0
  8. #40 น้ำตาล (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2554 / 13:17
    สงสารพริงแกงอะเศร้าใจ
    #40
    0