Chocolate's love รักรสนม

ตอนที่ 3 : .o0o.2.o0o.ความลับแตก!!...พร้อมคำขู่แรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 เม.ย. 56

เมื่อฉันเดินออกจากห้องของพวกSpecial Groupแล้วฉันก็รีบตรงดิ่งไปยังห้องของพ่อทันที ฉันหยิบการ์ดออกมาเปิดประตูห้องของพ่อโดยที่ไม่ลืมสังเกตว่ามีคนมองอยู่หรือเปล่า เมื่อฉันเข้าไปข้างในก็พบกับชุดรับแขกที่เตรียมไว้รับแขกโดยเฉพาะ มีห้อง2ฝั่งซ้ายขวาฝั่งซ้ายเป็นห้องทำงานซึ่งมีโต๊ะทำงานที่มีเอกสารบางอย่างกองไว้แต่ดูเป็นระเบียบ ตู้เอกสารสองสามตู้ใหญ่ๆซึ่งแบ่งหมวดหมู่ไว้อย่างชัดเจน พ่อของเราก็ดูเรียบร้อยเหมือนกันนะเนี่ย ส่วนฝั่งขวาเป็นห้องพักผ่อนส่วนตัวมีเครื่องใช้ไฟฟ้าครบเซ็ตภายในนั้นยังมีห้องน้ำ-ห้องอาบน้ำ ส่วนตัวอีกด้วย โอ้โห... ห้องพ่อเราก็เจ๋งนะเนี่ยเป็นครั้งแรกเลยที่เข้ามา ถ้ามาโรงเรียนนี้ส่วนมากก็จะอยู่แค่รอบนอกเท่านั้น คงจะสงสัยกันสินะว่าทำไมไม่เรียนโรงเรียนพ่อตัวเอง เพราะฉันอยากรู้โลกภายนอกว่าโรงเรียนอื่นเป็นไงมีข่าวอะไรเกี่ยวกับโรงเรียนตัวเองบ้างคนอื่นมองโรงเรียนพ่ออย่างไร จะได้นำเอามาแก้ไข เป็นไงเป็นลูกที่ดีใช่ป่ะล่ะ 5555 ฉันเดินสำรวจห้องพ่อนิดหน่อยก่อนจะเดินไปที่ห้องทำงานแล้วค้นหาแฟ้มข้อมูลที่ต้องการทันที ฉันไล่ขึ้นไปดูเรื่อยๆจนเจอพวกหมวดปัญหาภายในโรงเรียน ฉันเลยหยิบขึ้นมาอ่านทันที หน้าแรกๆก็จะเป็นพวกเรื่องทั่วไปเล็กๆน้อยๆไม่มีอะไรมากมาย พอฉันเปิดอ่านไปเรื่อยๆก็เริ่มพบปัญหาที่หนักขึ้นเรื่อยๆ จนน่าสงสัย อย่างพวกปัญหาระหว่างโรงเรียน เด็กนักเรียนโดนจับไปข่มขู่ โดนจับไปเรียกค่าไถ่บ้าง หรือพวกเรื่องฉาวโฉดซึ่งจริงบ้างไม่จริงบ้าง โรงเรียนนี้มีปัญหาขนาดนี้แสดงว่าต้องมีคนไม่ชอบอยู่เยอะเลยทีเดียวล่ะ ท่าทางคงต้องค่อยๆเคลียร์ทีละปัญหาแล้วล่ะเพราะทุกปัญหาเป็นเหตุจูงใจทำให้เกิดเรื่องที่เด็กเกิดอุบัติเหตุทุกอาทิตย์ได้ทั้งหมด แต่ว่ามันก็ไม่น่าจะทำกันขนาดนั้นเลยนี่หน่า ท่าทำจริงก็ต้องรู้เรื่องแบบที่ผ่านๆมาแล้วสิหรือว่าคนพวกนี้จะร่วมมือกัน -0- คงจะเป็นปัญหาหนักเลยถ้าอย่างนั้น เราคงต้องดูข้อมูลของบุคคลภายโรงเรียนทุกคนซะแล้วสิ ถ้างั้นต้องเริ่มจากพวกกลุ่มSpecial ก่อนอย่างแรก เอิ๊กๆๆ(ไม่ค่อยเลยนะยัยนี่ - -) ฉันหยิบแฟ้มเอกสารข้อมูลนักเรียนขึ้นมาเปิดดูสารบัญและเปิดข้ามไปยังหน้าของพวกกลุ่มSpecial ทันที อืม.... คนแรกนายชรเวท  วิบูรณ์ประทีป ชื่อเล่น ชูการ์ กรี๊ดดด ชื่อชูการ์คนแรกเลยหรอเนี่ยเป็นหัวหน้า Special Group ด้วย ทั้งหล่อทังเก่งเลยนะคนนี้ อิอิ โอ้โหเป็นลูกชายเจ้าของ Royal Middle Hotel ซะด้วยสิรวยนะเนี่ยมีกิจการทั่วโลกเลย ฉันยังไปพักเครือโรงแรมนี้บ่อยๆเลยเวลาไปไหนน่ะ คนที่สองนายเดชาวิทย์ อำนาจศักดิ์มหาศาล ชื่อเล่นดาร์ก เป็นผู้สืบทอดแก๊งค์มาเฟียข้ามชาติ โอ้ไม่น่าล่ะทั้งลูกน้องทั้งเจ้านายน่ากลัวพอกันเลย แต่เจ้านายหล่อนะ เอิ๊กๆๆๆ  นายดาร์กเป็นรองหัวหน้า Special Group หรือนี่ คนที่สามคือนายเชน วิบูรณ์ประทีป ชื่อเล่นชาเกล        อื่ม....น้องนายหน้าสวยนั่นเอง แต่ทำไมชื่อจริงมันสั้นกว่าชื่อเล่นหว่า -0-?? คนที่สี่นายศิรพัตร์ ทรัพย์สูงส่ง ชื่อเล่นสกาย เป็นลูกชายเจ้าของสายการบิน Sky Airline เหมือนว่าพวกที่อยู่กลุ่มนี้โดนคัดมามากกว่าการโหวตคะแนนเสียงยังไงไม่รู้สิจะ  เพอร์เฟคกันเกินไปแล้วล่ะ -0- เอ๋...มีคนที่ห้าด้วยหรอ แต่ตามกฎมันก็มีห้าคนนี่เนอะ ไม่ยักเห็นหน้าในห้องเลยนี่ ชื่อนายสุขวัตร์ พิพัฒนศิลป์ ชื่อเล่นสตั๊น เป็นลูกชายของเจ้าพ่อแกลลอรี่ชื่อดัง อื่มท่าทางคงหล่อเหมือนๆกันล่ะมั้งเลยเข้ามาอยู่กลุ่มนี้ได้ว่าแต่ไม่มีผู้หญิงอยู่กลุ่มนี้เลยหรอ - -* มันให้โหวตผู้หญิงเหมือนกันนี่(ท่าผู้หญิงจะเป็นคนโหวตมากกว่าผู้ชายหุหุ) และฉันก็ดูข้อมูลนักเรียนคนอื่นที่น่าสนใจไปเรื่อยๆ สักพักฉันก็ได้ยินเสียงคนเปิดประตูห้องเข้ามา และแน่นอนว่าฉันต้องแอบน่ะสิถ้าเกิดไม่ใช่พ่อแล้วมาเจอฉันในห้องล่ะยุ่งเลย ฉันมุดลงไปแอบข้างใต้โต๊ะทำงานของพ่อแล้วส่องตรงช่องโต๊ะทำงานว่าใครเข้ามาแต่กลับไม่เจอใครเลย หายไปไหนนะ เอ๋...หรือว่าจะมีใครแอบเขามาขโมยข้อมูลในห้องนี้ แต่ว่าถ้าไม่มีการ์ดก็เข้ามาไม่ได้นี่

 อะแฮ่ม ขอโทษนะครับคุณแอบเข้ามาทำอะไรในนี้ครับ

ขณะที่ฉันกำลังมองหาคนผ่านทางช่องโต๊ะจนลืมสังเกตุว่าบุคคลที่ฉันกำลังมองหาได้เดินมายืนอยู่ข้างหลังซะแล้ว ฉันเลยหันกลับไปดูเตรียมจะว่าเต็มที่แต่ก็ต้องชะงักเพราะคนๆนั้นคือชูการ์ ตายแล้วจะทำไงดี เขินอ่ะ
>///< (นึกว่าจะกลัว-0-)

 “แล้วนายเข้ามาทำอะไรในนี้กันล่ะฉันถามกลับด้วยความสงสัยปนเขิน>.< ขณะค่อยๆคลานออกจากใต้โต๊ะทำงาน

 ผมเข้ามาเอาเอกสารให้ผู้อำนวยการแต่เข้ามาเจอคุณพอดีสงสัยผมคงต้องพาเด็กใหม่ใจกล้าบุกห้องผู้อำนวยการอย่างคุณไปพบผู้อำนวยการเป็นกรณีพิเศษแล้วล่ะครับ

 “ก็เอาสิ พ่อ...เอ้ย ผู้อำนวยการไม่อยู่สักหน่อย ฉันหันไปเชิดหน้า(แบบว่ามันเหมือนเชิดอ่ะแต่แค่เงยหน้านะ ชูการ์สู๊ง สูง TT)และยักคิ้วให้เป็นการท้าทาย

 ถูกครับผู้อำนวยการไม่อยู่ เพราะฉะนั้นผมจะพาคุณไปหาผู้อำนวยการกับผมเดี๋ยวนี้ล่ะครับ นายชูการ์ยิ้มตอบอย่างน่ารักอ่ะ0.0 และเอ่ยขออนุญาตและจับแขนฉันลากออกไปเลย คนอะร๊ายยย น่ารักแล้วยังมีมารยาทอีก >.< อย่างนี้ต้องเล่นตัวสักหน่อยหุหุ

 นี่นายปล่อยฉันนะ ไม่งั้นฉันจะฟ้องผอ.

 ฟ้องผอ.? ฟ้องเรื่องไรครับผมต้องเป็นคนฟ้องว่าคุณมีพิรุธแอบเข้าห้องผอ.สิ เขาหันมาตอบขณะยังคงเดินออกจากตึก

 ฟ้องว่านายมาถือวิสาสะจับแขนลูกสาวเขาน่ะสิ อุ๊บ 0x0” ตายละหว่า เผลอหลุดปากไปได้ไงเนี่ย ฮือๆๆ ยัยคาราเมลเอ้ยย

 ฮ่าๆๆ อะไรนะครับ ลูกสาวผอ.? ผมอยู่ที่นี่มา5ปีแล้วนะครับยังไม่เคยจะได้ยินว่าผอ.มีลูกด้วย ตลกดีนะครับ ^ ^ ” เขายิ้มอย่างขำๆและคงคิดว่าฉันโกหกได้แบบไม่หาข้อมูลมาก่อนเลย ชิ~ นายน่ะสิไม่รู้อะไรว่าผอ.มีลูกสาวสวยๆอย่างฉัน โฮ๊ะๆๆ (หลงตัวเองจริงๆเลย- -*) และแล้วท่านคาราเมลก็นึกอะไรสนุกๆออก ปิ๊ง!

 นายไม่เชื่อฉันอย่างนั้นใช่ไหม เอาอย่างนี้ถ้าเกิดนายไปถามผอ.แล้วผอ.บอกว่าใช่นายต้องมาเป็นแฟนฉันเข้าใจ?ฉันยิ้มอย่างเป็นต่อ เอาสิงานนี้คาราเมลมีแต่ได้กับได้ชูการ์ที่รักต้องตกเป็นของท่านคาราเมลแต่เพียงผู้เดียว เอิ๊กๆๆๆ

 ฮ่าๆ เธอนี่แปลกดีนะทำไมถึงเอาเงื่อนไขจะเป็นแฟนกับผมล่ะ

 “ก็เพราะฉันชอบนายน่ะสิ ^ ^”

ด้วยคำตอบนี้ทำให้ชูการ์ตกใจมากจนเกือบสะดุดล้ม ฉันแอบเห็นเขาหน้าแดงด้วยนะ น่ารักอ่า~ ฝั่งชูการ์ที่ยังตะลึงกับคำตอบไม่หายแต่ก็ยังเดินไปขึ้นรถอย่างมั่นคงพลางคิดว่าถึงเค้าจะเคยเจอคนสารภาพรักมามากแล้วก็จริงแต่ไม่เคยเจอคนที่ยิ้มได้อย่างมั่นใจกับคำพูดของตัวเองได้ขนาดนี้ จะว่าไปเธอคนนี้ก็น่าสนใจดีเหมือนกันนะ อยากจะให้สิ่งที่เธอบอกเป็นจริงขึ้นมาหน่อยๆแล้วสิ...หลังจากที่ชูการ์ลากฉันมาขึ้นรถที่จอดรออยู่ฉันก็เอาแต่หันหน้ามองหน้าต่าง ไม่ใช่อะไรหรอกแต่เล่นพูดไปซะขนาดนั้นก็เขินเหมือนกันนะเนี่ย จู่ๆทำไมมันร้อนขนาดนี้นะเหงื่อออกจนจะเปียกทั้งตัวแล้วเนี่ย

 คุณครับ  แอร์ก็เย็นทำไมเหงื่อออกขนาดนั้นล่ะครับ ชูการ์หันมาถามด้วยสีหน้าเป็นห่วงทำให้เคลิ้มไปสักพักเลยล่ะ

 เย็นที่ไหนเล่าร้อนจะตายแล้วนายไม่ร้อนเลยหรือไงเล่าฉันแกล้งเฉไฉแต่ความจริงก็รู้ตัวว่าที่ร้อนเพราะเขินเลยต้องหลบหน้ามองหน้าต่างอย่างนี้ไงล่ะTT

 ก็ไม่ร้อนนะครับ ถ้างั้นคุณลุงช่วยปรับแอร์ให้เย็นขึ้นอีกสักนิดนะครับ อ้อผมลืมบอกคุณไปว่าก่อนจะไปหาผอ.เราต้องไปหาเสื้อผ้าเปลี่ยนก่อนนะครับ ^ ^” เขาหันไปบอกลุงคนขับรถก่อนจะหันมาพูดอย่างยิ้มๆให้กับฉันที่นั่งเหวอไปเรียบร้อยแล้ว เปลี่ยนชุดหรอ? เปลี่ยนทำไมล่ะ? นี่มันอะไรกัน? หรือนายชูการ์จะจับฉันไปข่มขืน ไม่นะ!! กลัวว่าฉันจะข่มขืนนายมากกว่าน่ะสิ โฮ๊ะๆๆๆๆ ฉันนั่งคิดอะไรไปเพลินๆสักพักรถก็มาจอดหน้าห้องเสื้อชื่อดังกลางเมือง

ถึงแล้วครับคุณหนูคาราเมล นายชูการ์พูดเสร็จแล้วก็ค่อยๆเดินออกไปเปิดประตูให้ฉันลง ให้ตายสิเพิ่งเจอกันก็ปฎิบัติตัวสุภาพขนาดนี้เลยหรือเนี่ยน่ารักจริง >.< ฉันค่อยๆก้าวลงจากรถ และเดินตามชูการ์เข้าไปในห้องเสื้อ

สวัสดีค่ะคุณชูการ์ทางเราได้เตรียมชุดที่สั่งไว้ให้แล้วค่ะ^^” เมื่อเข้ามาในร้านพนักงานสาวก็ต้อนรับและพูดเสร็จสรรพ จากนั้นก็มาลากฉันแยกไปคนละทางกับชูการ์

เอ่อ ขอโทษนะคะจะพาฉันไปไหนหรอค่ะ? ฉันเอ่ยถามพนักงานด้วยความแปลกใจ

พาไปเปลี่ยนเสื้อผ้าน่ะค่ะ ทางเราได้เตรียมชุดไว้เหมาะกับชุดคุณชูการ์เลยค่ะ

เอ๋!! ฉันต้องเปลี่ยนด้วยหรอค่ะ? ไม่ใช่นายชูการ์เปลี่ยนคนเดียวหรอกหรอ?

อ่าว คุณชูการ์ยังไม่ได้บอกคุณหรอค่ะว่าให้ทางเราเตรียมชุดให้เพื่อไปงานเลี้ยงวันเกิดและวันแสดงผลงานของคุณชายตระกูลพิพัฒนศิลป์น่ะคะ

พนักงานสาวหยุดเดินแล้วหันมาตอบฉันแบบงงๆ ส่วนฉันก็เอาแต่ส่ายหน้าเพราะไม่รู้เรื่องอะไรเลยหรือว่านายชูการ์หลอกฉันว่าจะไปหาผอ.แต่ดันกลับแค่พาฉันไปเป็นคู่ควงเฉยๆเพราะไม่มีใครคู่ด้วยห๊ะ
!! อย่างนี้บอกกันดีๆก็ได้ยังไงฉันก็เต็มใจจะไปกับนายอยู่แล้วล่ะ >///< เมื่อฉันเข้าไปเปลี่ยนชุดเสร็จก็ส่องดูความสวยงามของตนเองเล็กน้อย ฉันไม่ได้ใส่ชุดออกงานมานานแล้วเหมือนกันนะเนี่ยตั้งแต่ม.ต้นที่ย้ายไปอยู่โรงเรียนธรรมดา จะมีออกบ้างนานๆครั้งอย่างงานเลี้ยงเพื่อนวัยเด็กล่ะนะ จะว่าไปฉันใส่ชุดนี้แล้วสวยจริงๆนะเนี่ย นี่ไม่ได้หลงตัวเองนะ(จริงหรอ) สวยจริงๆ ^///^
ฉันค่อยๆเดินออกมาจากห้องลองชุด และแน่นอนที่สุดตามแบบฉบับของพระเอกนิยายทั่วไปต้องตกตะลงในความงามของฉันคนนี้แน่นอน โห๊ะๆๆๆ แต่ดันไม่เป็นอย่างที่คิดไว้เมื่อฉันออกมาก็พบว่านายชูการ์ได้หายไปแล้ว ได้ไงเนี่ย!! นายนั่นพาฉันมาหลอกขายหรือป่าวไม่นะไม่จริงงงง ก่อนที่ฉันจะสติแตกไปพนักงานของร้านก็มาสกิดฉันที่ท่าทางกำลังจะเป็นบ้า


เอ่ออ คุณชูการ์ฝากให้มาเรียนว่าคุณชูการ์มีธุระจำเป็นต้องไปทำก่อนน่ะค่ะเลยบอกให้ทางร้านเราเตรียมรถไปส่งคุณก่อนเลยค่ะ

อย่างนั้นเองหรอคะ ขอบคุณค่ะ ^^” นายแน่มากนะที่กล้าทิ้งฉันไว้น่ะธุระอะไรจะสำคัญไปกว่าท่านคาราเมลคนนี้ล่ะ นายได้เจอฉันเอาคืนบ้างล่ะทีนี้

 

Royal Middle Hotel

คุณชูการ์ครับพอดีฝ่ายเทคนิคเกิดมีปัญหาครับเลยต้องให้มาดูก่อนงานจะเริ่มน่ะครับต้องขอโทษด้วยครับ หัวหน้าฝ่ายเทคนิคที่จัดเตรียมเรื่องแสงสีเสียงและวิดีทัศน์แจ้งงเหตุขัดข้องให้ชูการ์ฟังพลางขอโทษที่เกิดปัญหาขึ้น

ไม่เป็นไรครับ เกิดเหตุอะไรที่ร้ายแรงหรือป่าวเพราะงานจะเริ่มในอีก1ชั่วโมงแล้ว   ชูการ์ตอบอย่างใจเย็นแม้จะไม่ค่อยพอใจพนักงานกับเหตุที่เกิดขึ้นเท่าไหร่ เพราะทำให้เค้าต้องทิ้งคาราเมลมาโรงแรมก่อนไม่รู้ป่านนี้คาราเมลจะโกรธเขาขนาดไหน

ปัญหาจะว่าร้ายแรงหรือป่าวก็ไม่แน่ใจครับเพราะมันขึ้นอยู่ที่เจ้าของงานน่ะครับเพราะว่าวิดีโอที่ทางเจ้าของงานส่งมาให้ทางเราเปิดนั้นไม่แน่ใจเหมือนกันว่าส่งมาผิดหรือป่าวน่ะครับเราเลยอยากให้ท่านไปลองถามเจ้าของงานโดยตรงน่ะครับ

เหมือนกับว่าโยนงานให้เจ้านายตัวเองแก้ซะงั้นปัญหาเล็กน้อยทำไมไม่ไปถามเองก็ไม่รู้แต่อย่างว่าแหละ เจ้าของงานมันก็เพื่อนเขาเองตามตัวไม่ค่อยจะเจอสักเท่าไหร่ ก็ไม่แปลกหรอกที่จะให้เขาถามเอง เขาเลยขอไฟล์วิดีโอที่เป็นปัญหามาและโทรไปหาสตั้นให้มาเช็คไฟล์วิดีโอด้วยกัน ไม่ถึง
5 นาทีสตั้นก็ขึ้นมาที่ห้องควบคุมและพอเปิดดูไฟล์วิดิโอทำให้เห็นว่ามันไม่ใช่ไฟล์ที่สตั้นส่งมาให้ทีมงาน กลับกลายเป็นไฟล์ที่แสดงภาพที่น่าสยดสยองและเต็มไปด้วยคำข่มขู่ที่เขียนมาด้วยอักษรสีแดงว่า เจ้าพวกคนรวยแสนสกปรก!!! ถึงแกจะสร้างภาพแค่ไหนแต่แท้จริงพวกแกมันก็แค่ผู้ดีจอมปลอมข้างนอกดูดีข้างในเน่าและเลวยิ่งกว่าอะไร ถึงพวกแกจะกลบกลิ่นแค่ไหนมันก็ไม่มิดหรอกนะไอพวกสารเลว!!! ฉันจะล้างแค้นพวกแกให้หมดให้สมกับสิ่งที่พวกแกทำไว้!!!’ ซึ่งคำข่มขู่นั้นน่าจะเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่นักเรียนในโรงเรียนถูกทำร้าย หากไฟล์นี้ถูกเผยแพร่ไปในงานนี้ล่ะก็มีหวังเป็นเรื่องแน่ เพราะในงานนี้ส่วนมากก็ส่งลูกมาเรียนที่โรงเรียนนี้ทั้งนั้นแถมนักข่าวมากันให้เพียบมีหวังเรื่องได้ใหญ่โตไปกว่านี้แน่ๆ คงต้องรีบบอกผู้อำนวยการให้เร็วที่สุดแล้วล่ะ ชูการ์หันไปมองหน้าสตั้นพลางบอกว่าให้เอาไฟล์ใหม่มาเปลี่ยนด้วยตัวเองและเดี๋ยวเขาจะบอกให้ทีมงานที่เห็นไฟล์ปิดปากให้สนิทให้หมดแล้วเขาจะไปหาผู้อำนวยการบอกเรื่องนี้เอง สตั้นก็พยักหน้าเข้าใจแล้วก็แยกกัน แต่ก่อนที่เขาจะคิดอะไรให้ปวดหัวไปมากกว่านี้เสียงโทรศัพท์เขาก็ดังขึ้นขัดจังหวะความคิด

สวัสดีครับ ชูการ์พูดครับ

(ไงนายชูการ์นายลืมฉันแล้วใช่ไหมเนี่ย!!!!)ชูการ์ชะงักเล็กน้อยและจำได้ว่าเป็นเสียงของคาราเมลก็เลยรีบแก้ตัวอย่างเร็วที่สุด
 

อ่ะ อ่า คาราเมลหรอครับ ผมไม่ได้ลืมนะพอดีผมยุ่งๆนิดหน่อยนะครับคาราเมลถึงโรงแรมแล้วหรอครับ

(ถึงนานมากแล้ว ฉันรอนายจนจะหลับแล้วเนี่ย)

อ่ะขอโทษจริงๆครับแล้วคาราเมลรู้เบอร์ผมได้ไงครับเนี่ย?

(ฉันก็ถามจากผู้จัดการที่ห้องเสื้อเอาแหละเพราะคิดว่าคงมีข้อมูลลูกค้าอยู่แน่ๆ ฉันรออยู่หน้าล็อบบี้น่ะรีบมาล่ะ)ยังไม่ทันที่ชูการ์จะตอบอะไรคาราเมลก็ชิ่งวางสายเขาไปแล้ว
 

เฮ้อ วางซะแล้วสงสัยจะโกรธจริงๆ เขาเดินไปที่ล็อบบี้พลางคิดว่าควรขอโทษหรือง้อคาราเมลยังไงดีนะ คาราเมลถึงจะหายโกรธเขา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #10 booming (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 21:45
    คาราเมลออกตัวแรงนะเนี่ย >>สังคมนี้ดีจังมีแต่ผช.หล่อๆ >///
    #10
    0