แพ้คุณ (BL)

ตอนที่ 5 : แพ้ครั้งที่ 3 แพ้ความไม่รู้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,320
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    26 ธ.ค. 60

I know that I know nothing


            เสียงเนือยๆของอาจารย์หน้าชั้นเรียนกำลังบรรยายราวกับว่านี่ไม่ใช่การเปิดคาบเรียนวันแรกอย่างไรอย่างนั้น เพราะเมื่ออาจารย์แนะนำคอร์สเอาท์ไลน์จบก็ต้อนรับนักศึกษาเฟรชชีหน้าใหม่ด้วยการบรรยายรวดเดียวเกือบสามชั่วโมงในวิชา ปรัชญาเบื้องต้น


“เอาหล่ะค่ะ อาจารย์ขอปิดการบรรยายไว้เพียงเท่านี้ และมอบหมายงานให้นักศึกษาไปศึกษาที่มาพร้อมเขียนสรุปของประโยคดังกล่าวส่งอาจารย์ในคาบหน้า ไม่เกินหนึ่งหน้า A4 นะคะ สวัสดีค่ะ”


            อาจารย์วัยใกล้เกษียณเต็มทนก้าวขาเดินออกจากห้องเลคเชอร์ทันทีเมื่อกล่าวจบ โดยไม่ได้สนเสียงโอดโอยไล่หลังของนักศึกษาแม้แต่น้อย ผมที่พึ่งฟื้นจากการเฝ้าพระอินทร์ยังงงๆกับเสียงบ่นระงมของเพื่อนในห้องอยู่


            “เพื่อนเป็นไรกันวะชา”


            “อาจารย์สั่งงานอะ ให้หาที่มาของประโยคกับเขียนสรุปส่งไม่เกินหนึ่ง A4 คาบหน้า” ชาหันมาตอบหน้าใสๆมึนๆถอดแว่นสายตาออกเมื่อจบจากการบรรยาย


            พอผมฟังชาพูดจบถึงกับต้องร้องออกมาประสานเสียงกับเพื่อนอีกหลายคนในห้อง ก็จะยังไงหละครับอาจารย์คาดหวังงานแบบไหนจากนักศึกษาที่หลับไปตั้งแต่อาจารย์เริ่มเข้าพาร์ทเนื้อหา


            “คนอื่นนัดเจอตึกคณะอะ ไปกันเหอะ”


            ผมพยักหน้ารับคำชา รวบของทั้งหมดที่กองอยู่บนโต๊ะยัดใส่กระเป๋าเรียน เดินกอดคอชาออกไปจากห้องเรียนเพื่อมุ่งหน้าไปยังตึกคณะเศรษฐศาสตร์


            คาบเช้าแรกของวันจันทร์เป็นคาบที่มีแค่ผมกับชาที่โดนสุ่มมาเรียนวิชาบังคับอย่างปรัชญาเบื้องต้นก่อน ส่วนเพื่อนอีกสามคนนั้นโดนสุ่มไปลงในวิชาบังคับกฏหมายเบื้องต้น ซึ่งจะต้องเรียนสลับกัน พอถึงเทอมสองพวกผมก็จะต้องไปเรียนในวิชากฏหมายบ้าง


            “ไงพวกมึง” ภูทักเมื่อเห็นพวกผมโผล่มาที่ตึกคณะ


            “โคตรหนัก  โคตรง่วง โคตรมึน โคตรไม่เข้าใจ” ผมตอบ ถึงแม้ผมจะหลับไปตลอดคาบแต่มันก็มีบางช่วงที่ตื่นมาฟังอาจารย์แกพูด แล้วผลสรุปที่ได้ก็คือลงไปนอนต่อน่าจะมีประโยชน์มากกว่า


            “ทางนี้ก็ไม่ต่างกันเลยจ้า” หวานบ่นแบบหมดแรง


            “งงมากจ้า สอบร้อยเปอร์เซนเลยจ้า แค่ได้ยินคำว่ามาตราตอนนี้ก็จะอ้วกแล้วจ้า” แก้วบ่นตาม


            “มาตรา”


            “อ้วกกก”


            “ฮ่าๆๆๆ ได้หว่ะมึง”


            “เพื่อนส่งมากูก็ต้องรับปะ”


            ผมกับแก้วเชคแฮนด์กันเรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนอีกสามคนได้เป็นอย่างดี ทำให้ความเครียดจากการเรียนวันแรกได้คลายลงไปบ้าง


            “เออมีใครทำอะไรต่อปะ ไม่งั้นกูขอกลับหอก่อนนะ”


            การที่แหกขี้ตาตื่นมาเรียนวันนี้ด้วยความตื่นเต้นในชีวิตการเรียนมหาวิทยาลัยวันแรกทำให้ผมตื่นมาเตรียมตัวก่อนจะถึงเวลาเรียนตั้งแต่หกโมงเช้า ทั้งๆที่ปกติเป็นคนตื่นสายมาก แหม ก็วันแรกใครๆเขาก็ต้องตื่นเต้นกันไม่ใช่หรอครับ


            ...ฮะ เกินไปหรอ


            ...ไม่หรอกมั้งง


            “เออแยกกันก่อนไหม กูจะกลับไปซักผ้าเหมือนกัน” แก้วว่าซึ่งทุกคนก็เห็นด้วย


            “ได้ แต่เย็นๆไปหาอะไรกินที่ตลาดหลังมอกันปะ”


            ผมพยักหน้ารับคำพูดของหวาน ซึ่งก็เป็นอันตกลงกันเรียบร้อยเรื่องเวลาว่าจะนัดกันในกรุ๊ปอีกที ผมจึงแยกย้ายกลับหอด้วยตัวคนเดียว เพราะแก้ว ภู และหวาน อยู่หอฝั่งตรงข้ามมอละแวกเดียวกัน ส่วนหอของชาก็แยกไปอีกทาง


            การเดินทางกลับหอนั้นไม่ได้ยากลำบากอะไรเมื่อหอพักของผมตั้งอยู่ใกล้กับทางเข้ามหาวิทยาลัยทำให้สามารถเดินออกไปได้ง่ายๆ ผมเดินคิดเรื่อยเปือยไปเรื่อยๆ แต่พระเจ้าไม่ได้ประทานทางเดินที่แสนสบายไว้ให้เดินกลับหอ เมื่อด้านหน้าของผมเจอกับพี่ชายตัวดีที่ผมกำลังมีเรื่องที่จะถามเขาอยู่พอดิบพอดี


“เฮียพายย”


“ไอ้ผิง ตกใจหมด เรียกอะไรดังๆวะ” เฮียเอามือตัวเองลูบหน้าอกผ่านเสื้อฮาวายที่เจ้าตัวชอบนักหนา วันนี้เป็นสีฟ้าเหมือนกับน้ำทะเลแถวเกาะทางใต้ไม่มีผิด ซึ่งแตกต่างจากผมที่วันนี้อยู่ในชุดนักศึกเรียบร้อยถูกระเบียบ


            จริงๆแล้วมหาวิทยาลัยของผมไม่บังคับการใส่ชุดนักศึกษาเข้าชั้นเรียน บังคับแค่การเข้าสอบเท่านั้นส่วนการเข้าชั้นเรียนเพียงแต่ขอความร่วมมือให้นักศึกษาใส่ชุดสุภาพเหมาะสม แต่ก็นั่นแหละครับสำหรับวันแรกในการเรียนผมก็ขอใส่ชุดนักศึกษาเพื่อความปลอดภัยดูก่อนแล้วกันเพื่อดูท่าทีว่าไอ้ชุดเรียบร้อยเหมาะสมเนี่ยมันประมาณไหนได้บ้าง


            “เฮีย เฮียเป็นเพื่อนกับพี่เก้าหรอ”


            เฮียพายมองหน้าผมงงๆ จะงงอะไรก็ไม่รู้ ผมว่าผมก็ถามชัดเจนตรงจุดนะ ไม่เข้าใจว่าทำไมเฮียต้องทำหน้าอย่างนั้นเลย


            “อ่าฮะ ผิงถามเฮียทำไม”


            “ก็เปล่า แต่แบบ”


            “แบบ”


            ผมนิ่งคิดหาคำตอบสักพัก ซึ่งเฮียก็ยังมองอยู่ด้วยสายตาสงสัย โถ่ ขอหาคำตอบสักนิดนึงไม่ได้หรอครับเฮีย จะให้พูดไปเลยว่าผมชอบอยู่ ผมว่าเฮียเองนั่นแหละที่จะลำบากใจแทนนะ อย่างทำสายตาคาดคั้นอย่างนั้นสิ


            “คือเฮียเห็นรูปในเฟสป่าว ผิงแค่อยากขอโทษพี่เขาเฉยๆอะ ที่ลากเขามาลำบากด้วย”


            “อ่อ ไอ้รูปในเพจนั่นอะนะ โอ้ย ไอ้เก้ามันไม่ถือหรอก แต่สงสัยเรื่องที่ไอ้เก้าพูดจะจริงแหะ”


            พอจบประโยคที่เฮียพูดเป็นทีที่ผมได้ทำหน้าสงสัยบ้าง เหมือนกับบทบาทของคนสองคนจะสลับกันเมื่อเฮียทำท่านิ่งคิดเหมือนกับผมเมื่อกี้ แต่แล้วเฮียก็หยิบโทรศัพท์ที่ฉายหน้าจอว่ามีคนโทรเข้ามาก่อนเป็นการตัดบทสนทนา


            ...ให้มันได้อย่างนี้สิ่


            ผมพยายามเหลือบมองชื่อที่โชว์บนหน้าจอโทรศัพท์ว่าเป็นใคร แต่เฮียก็ชักมือหลบเหมือนคนรู้ทัน ซึ่งผมว่าผมก็ค่อยๆแอบมองเนียนๆแล้วนะ


            ...โถ่ ถ้าเป็นพี่เก้าหล่ะ เสียดาย


            “ฮัลโหล”


            “ก็เนี่ยกำลังไป”


            “แล้วจะเอายังไง” น้ำเสียงเฮียดูหงุดหงิดนิดๆ


            “อยากไปกับใครอีกหล่ะ เหอะ” อันนี้ดูเพิ่มความหงุดหงิดมากขึ้น


            “เออ รออยู่ตรงนั้นแหละ สองนาที คงไม่เสียเวลาไปหาใครๆมากหรอกมั้ง”


            เฮียพูดจบก็กดตัดสายทิ้งไปดื้อๆ คราวนี้ตาคมตวัดมามองผม ใครๆก็บอกว่าหน้าของผมกับเฮียมีความคล้ายกันมาก ผมก็ไม่ปฏิเสธหรอกนะ แต่เวลาพอเฮียเข้าโหมดหงุดหงิด ผมว่าหน้าผมไม่สามารถไปเทียบความเหวี่ยงของเฮียได้อย่างแน่นอน


            ก็ผมหน่ะ ออกจะใสซื่อนี่หว่า


            “เอ่อ เฮียรีบก็ไปเถอะ ไว้ค่อยคุยกันก็ได้”


            “เค เฮียไปละ”


            พูดแบบเหวี่ยงๆจบ เฮียก็รีบเดินไปเลย นี่แหละครับเฮียผม อารมณ์ขึ้นทีไรจะหน้าไหนก็โดนระเบิดไปด้วยตลอด ยังดีนะที่ผมเป็นน้องไม่อย่างนั้นผมอาจจะโดนสะเก็ดอารมณ์มากกว่านี้ไปแล้ว ยังดีแค่ที่รอบนี้โดนเสียงเหวี่ยงเบาๆเท่านั้น ถ้าเฮียมีเวลากว่านี้อีกหน่อย ผมคงโดนเหวี่ยงใส่เรื่องชวนเขาหยุดคุยแน่ๆ


            ก็เพราะเฮียเป็นอย่างนี้เนี่ยแหละครับ เลยยังไม่มีใครมาเป็นแฟนสักที แต่อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยครับ ว่าแต่เรื่องเฮียเขา เรื่องตัวเองยังเอาไม่รอด ถึงทุกวันนี้ยังไม่ได้รู้จักพี่เขาแบบดีๆด้วยซ้ำ         


            ...แต่ผมไม่ยอมแพ้หรอกนะ ยังไงก็ชอบมาตั้งนาน ขอลองสักรอบละกัน


            ระหว่างทางกลับหอผมก็ไม่เจอคนรู้จักอีกเลย มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอก ในเมื่อกิจกรรมคณะก็ยังไม่ได้เริ่ม มหาวิยาลัยก็พึ่งจะเปิดมาหมาดๆ ผมจึงสามารถเดินกลับห้องได้โดยไม่ต้องแวะทักใครอีก


            เมื่อผมเข้ามาภายในห้องเอากระเป๋าแขวนกับที่แขวนเสร็จ ผมเดินตรงไปดูปลาในตู้ที่ว่ายไปมาก่อน ปลาหลากหลายชนิดว่ายไปมาภายในตู้ บางตัวก็หยุดอยู่นิ่งๆ บางตัวก็ว่ายวนเล่นกับไม้น้ำ ผมชอบการมองปลาที่ว่ายไปมามากเพราะมันทำห้ผมรู้สึกผ่อนคลายและได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง


            ...เอ๋ะ ผมเคยบอกไปรึยัง

            ...แต่ช่างมันเถอะ ก็ผมอยากบอกอีกนี่นา


ผมยืนมองอยู่อย่างนั้นสักพักแล้วค่อยกระโดดขึ้นมานอนเล่นโทรศัพท์บนที่นอน ผมเริ่มเปิดเฟสบุ๊คที่ไม่ได้เข้ามาเป็นวันยอดแจ้งเตือนสีแดงที่ล้นทะลักตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ภาพในเฟสขึ้น ทำให้ผมขี้เกียจจะเข้ามาดู จนตอนนี้ดูเหมือนยอดจะนิ่งแล้วผมจึงค่อยๆไล่เข้าไปดูซึ่งส่วนมากจะเป็นการแท๊กผมในรูปดังกล่าว และยอดไลค์ของแต่ละรูปภาพของผมที่พุ่งขึ้นปรี้ดจนผมยังตกใจ


ผมค่อยๆไล่ดูไปเรื่อยๆกลับมาซูมภาพนั้นชัดๆดูอีกรอบ หน้าเหวอๆของผมกับพี่เขามันก็ดูตลกดีหรอกนะครับ ถ้าคนที่อยู่ในบทบาทนั้นมันไม่ใช่ผม


เอ๋ะ แต่ถ้าไม่ใช่ผมที่อยู่ตรงนั้นแล้วเป็นคนอื่น ความรู้สึกของผมตอนนี้จะเป็นยังไงกันนะ เอาเป็นว่าคิดดูอีกทีให้เป็นผมนั่นแหละครับดีแล้ว แหะๆ


สิ่งที่ทำให้ผมตกใจมากกว่าคือยอดของคำขอเพิ่มเป็นเพื่อนที่มีกว่าห้าร้อยคำขอเล่นเอาผมตาลายไปเลย แยกไม่ถูกว่าคนไหนเพื่อน คนไหนคนรู้จักบ้าง ผมจึงนั่งไล่รับไปเรื่อยๆ ก็ไม่รู้จะหวงไปทำไมอะครับเพื่อนในนี้ก็ยังไม่เต็มสักหน่อย ยังไงรับไว้ก็คงไม่เสียหายอะไร



“เหี้ยย!!



จากที่นอนกลิ้งอยู่ดีๆมือถือก็เหมือนกับเป็นของร้อนที่ผมโยนทิ้งไปยังอีกฝากนึงของเตียง จากที่เคยๆนอนอยู่อย่างคนขี้เกียจก็กระเด้งลุกขึ้นอย่างตื่นตัวสุดขีด ผมค่อยๆคลานไปเอามือถือมาดูอีกครั้งว่าไอ้ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอหน่ะ มันจริงอย่างที่ตาเห็นไหม


“เชี่ยๆๆ ตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย”


อย่าถือสากับคำหยาบที่สบถออกมาเลยนะครับ เพราะผมกำลังอยู่ในอารมณ์ที่ตกใจมากเนื่องจากการกดไล่รับคำขอเป็นเพื่อนไปเรื่อยๆ ก็พบกับคำขอนึงที่ผมไม่คิดว่าจะมีวันนี้ วันที่เขาส่งคำขอมา



...คำขอเป็นเพื่อนของ Nubkao Wijitpanijkul



เขาแอดมาตั้งแต่ตอนไหน ทำไมผมไม่เคยรู้เลย ผมเอามือดึงผมตัวเองด้วยความหงุดหงิดกับการตัดขาดจากโลกเฟสบุ๊ค นี่ถ้าผมรู้เร็วกว่านี้นะ ผมจะ


จะ


จะฉลองละกัน ฉลองให้หนักกว่าติดมหาวิทยาลัยได้อีกเลย ผมค่อยๆยื่นนิ้วสั่นๆไปกดรับแอดเฟรน คุณคงเข้าใจความรู้สึกของผมดีถ้าคุณเป็นคนนึงที่


ชื่นชอบใครสักคนมากๆ


ไม่เคยหาช่องทางติดตามเจอ


แต่อยู่ดีๆไอ้ช่องทางที่หามานาน


ก็มาอยู่ตรงหน้าอย่างงงๆ


มันเป็นความรู้สึกที่มากกว่าคำบรรยายไหนจะมาอธิบายได้รู้เรื่องจริงๆครับ มันทั้งอึดอัด ทั้งโล่งอก ทั้งดีใจ และอีกหลากหลายอย่างไปหมด ผมรีบไล่ดูเฟสบุ๊คตัวเองว่าทำอะไรแย่ๆหน้าเกลียดๆเอาไว้บ้างไหม กลัวว่าพี่เขาจะมาเห็น


คือถ้าใครสงสัยว่า ไอ้บ้านี่มันเป็นอะไร ทำไมต้องตื่นเต้นขนาดนี้ คือต้องอธิบายก่อนว่าที่ผ่านมาผมรู้สึกว่าพี่เขาเป็นคนที่ค่อนข้างอยู่ในฝันมาก คนที่เพอเฟคทุกอย่าง คนที่คนอย่างผมไม่น่าจะเอื้อมเข้าไปถึงสักครั้ง และไม่มีวันเอื้อมไปถึงแน่ๆ จนกระทั่งผมสอบติดเข้ามาในมหาวิทยาลัย พอได้เจอหน้าพี่เขา แล้วมันมีเหตุการณ์ที่ทำให้ผมได้เห็นเขาบ่อยขึ้นเรื่อยๆ มันก็ทำให้ผมรู้ว่า...จริงๆถ้าลองดู เขาก็ไม่น่าจะอยู่ไกลเกินเอื้อมนี่นา


คุณว่าผมควรจะมีหวังไหม...แต่ก็ช่างเถอะ ในเมื่อผมดันมีหวังไปแล้วนี่นะ


ผมไล่ดูเฟสต่อไปเรื่อยๆเฟสที่เคยหยุดการแจ้งเตือนแบบนรกแตก ก็เริ่มกลับมาแจ้งเตือนแบบหนักหน่วงอีกครั้ง ทำให้ผมที่เล่นๆอยู่ถึงกับสะดุ้ง


“อะไรอีกหล่ะเนี่ย”


ผมกดเข้าไปดูการแจ้งเตือนที่ว่าก็พบกับเพจที่ทำให้ผมเข็ดขยาดการเล่นเฟสบุ๊คไปสักพักได้อัพโพสต์ขึ้นมาและมีคนแท๊กผมเข้าไปดูมากมาย



เค้าแอดเฟรนกันด้วยค่าตัวเธอ จะจริงหรือลวงบอกกันหน่อยได้ไหม จะต่อเรือรอแล้วนะค๊า



Kaekae kunta ว๊ายย คิดว่าเห็นคนเดียวจ้า

 Ant Anti กระโดดลงเรือแล้วค่ะแอด เรือต้องไม่ล่ม #KAOPINGFOREVER

Sosoo Soo ตายแล้ว หมอไม่แอดเฟรนใครมานานแล้วนะค๊า แถมไม่รับเฟรนเพิ่มด้วยย ยังไงหล่ะเนี่ย

Nicha Punyapateap    เฟสหมอนี่แรร์ไอเท็มมากเลยนะคะ โอ้ย เหมือนน้องผิงมาบอกบุญ

Kaew Kunrawee @Ping Kuntapit แยกกันแปปเดียว เธอนอกใจเราแล้วหรอ กระซิกๆ

 


ผมว่าผมกดรับเฟรนไปตั้งเยอะนะ แล้วทำไมคุณๆเขาถึงยังเห็นได้กันหล่ะเนี่ย โลกออนไลน์นี่มันน่ากลัวมากจริงๆ ผมนั่งคิดสักพักว่าจะตอบอะไรกลับไปดี ควรจะตอบอะไรกลับไปไหม แต่ถ้าไม่ตอบอะไรไปเลยผมก็คิดว่ามันจะทำให้ดูเหมือนว่าผมเป็นเด็กหยิ่งรึเปล่า แล้วผมก็พึ่งเข้ามาในมหาวิทยาลัยด้วยถ้าผมโดนมองอย่างนั้นมันก็คงไม่ดีแน่


แต่ถ้าผมพิมพ์ตอบไป ผมก็ต้องคิดให้ดีว่าประโยคไหนถึงจะเหมาะที่สุด แล้วจะทำให้พี่เขาไม่ลำบากใจด้วย เพราะจากที่ผมทำครั้งก่อนที่ผมชวนแกมบังคับพี่เขามารับบทลงโทษกับผมมันก็อาจจะทำให้พี่เขาลำบากใจไปแล้วก็ได้


แต่...การพิมพ์ตอบครั้งนี้มันก็เป็นโอกาสนึงของผมเหมือนกันนี่นา


อืม


เอาอย่างนี้แล้วกัน


ผมก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่ผมพิมพ์ไปมันจะถูกหรือผิดหรอกนะ แต่ผมว่าประโยคสั้นๆนี่มันก็น่าจะส่งผลดีที่สุดสำหรับทุกๆฝ่ายแล้วแหละ


.


.


.


Ping Kuntapit ฝากตัวด้วยนะครับ

 


.....................................................................................................................................................................

จากคนแต่งเองง : วันนี้ดึกๆอาจจะเอามาลงให้ได้อีกตอนน้า เพราะพรุ่งนี้ไม่แน่ใจว่าจะได้ลงไหม แต่จะพยายามมาลงให้ไดด้เลย ขอบคุณที่ติดตามกันน้า อยากได้กำลังใจจังเล้ยย

 

             

           

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

309 ความคิดเห็น

  1. #216 มินมิ๊นนนน(nAdaLyn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 03:25
    น้องน่ารัก เฮียมาทำให้อยาก(รู้)แล้วจากไปอะ เฮ้อ
    #216
    0
  2. #163 eye-water maker (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 20:06
    มันยังไงละเนรายยยย
    #163
    0
  3. #129 KHUNCHAN (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:42
    พายเกรี้ยวกราดมาก555555555 เหล่าชิปเปอร์คงแบบแอบมองเธออยู่นะจ๊ะตลอดเว น้องไปฝากตัวอี้กต่อเรือได้เครื่องบินเฉย
    #129
    0
  4. #106 .•:*´Lenna`*:•. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:52
    หมอเก้ารุกจีบก่อนหรือน้องผิงจะรุกหมอก่อนน้าาา ลุ้นน
    #106
    0
  5. #74 xhqc (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:59
    ดีต่อใจมากกกกกกก ยัยผิงของเราไม่เบานะจ๊ะ

    เป็นกำลังใจให้ไรต์ค่าาา
    #74
    1
  6. #44 nami-maya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:55
    เตรียมลงเรือ555
    #44
    1
  7. #22 Whenever will be will be (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:16
    เรือเสร็จสมบูรณ์ละเด้อ555555 เอ้าแจวโล้ดกัปตันหมอเก้าาา
    #22
    0
  8. #10 maneerat1083 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 20:01
    เฮียพายกันชา น่าจะเป็นอีกคู่ในอีกเรื่องของไรท์แน่นวล..รึป่าว??

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 11 มกราคม 2561 / 20:03
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 11 มกราคม 2561 / 20:03
    #10
    0
  9. #5 ` ฟู่ฟี้บูบีลั้ลล้า . (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 15:41
    เฮียพายมีซัมติงไรกับชาป่าว จากตอนที่แล้ว *มาเม้นไรตอนนี้*
    55555
    ชอบน้องผิง ผิงผิงของแม่
    #5
    1
    • #5-1 snowday(จากตอนที่ 5)
      26 ธันวาคม 2560 / 19:35
      ไม่เอาๆไม่พูด ไม่เอาๆไม่บอกก
      #5-1