แพ้คุณ (BL)

ตอนที่ 2 : บทนำของคนแพ้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,257
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 271 ครั้ง
    24 ธ.ค. 60

          ฉันแพ้ทางคนอย่างเธอ มันเอาแต่เพ้อไม่กินไม่~


            “ผิงลูก ตื่นได้แล้ว”


            โปรดเถอะนะขอวอน หยุดน่ารักได้ไหม


          “ผิงๆ ผิงตื่น ถึงแล้วนะลูก”


            เสียงเพลง แพ้ทาง ของวงลาบานูนที่ดังอยู่ในหูของผม ถูกคลื่นเสียงแทรกเป็นจังหวะ ทำให้ผมต้องขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างเสียไม่ได้ ผมบอกเลยว่าไอ้เจ้าของคลื่นแทรกนี้ไม่ควรได้รับการให้อภัยอย่างยิ่งเพราะดันมาแทรกตอนที่เพลงโปรดกำลังร้องถึงท่อนสำคัญ ผมพลิกตัวหันหนีจากเสียงที่แทรกเข้ามา นี่ขนาดใส่หูฟังเปิดเสียงดังสุดๆแล้วนะยังจะแทรกเข้ามาได้อีก อย่าให้ผมหายขี้เกียจนะผมบอกเลยว่าผมไม่ปล่อยไว้ แน่ นอน


            “ตาลูกคนนี้ ตื่นๆๆ ตื่นเดี๋ยวนี้เลย ม๊าต้องรีบไปส่งขนมอีกนะ”


            ผมหรี่ตาขึ้นมาดูหน้าเจ้าของเสียงรบกวนการนอนหลับฝันหวานไปตามเนื้อเพลงของผม ทำให้ได้เห็นเข้ากับหญิงวัยกลางคนผิวขาวหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักเป็นที่สุดที่ผมคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี ถูกต้องเลยครับ นั่นแม่ผมเองแหละ ไอ้ประโยคก่อนหน้าที่บอกว่าไม่ให้อภัย จะจัดการ อะไรนั่น ถือซะว่าผมไม่เคยพูดละกันนะครับ แหะๆ


            “ตื่นแล้วก็ลุกขึ้นมาเลย ม๊าสายแล้วเนี่ย”


            “คร้าบบๆ คุณนายคนนี้ทำไมขี้บ่นจัง ถ้าแก่ไวไม่รู้ด้วยนะ”


            “ไม่ต้องมาแหย่ม๊าเลย ไปๆลงไปได้แล้ว”


            “ชิ ไล่เหมือนหมูเหมือนหมา นี่ลูกนะ”


            ผมเบ้ปากใส่แม่แล้วเอื้อมไปหยิบกระเป๋าสะพายหลังที่วางไว้อีกเบาะนึงเพื่อเตรียมลงจากรถตามคำสั่ง ผมมองออกไปนอกหน้าต่างก็พบกับชื่อหอพักนักศึกษาที่ขนาดโคตรของโคตรจะใหญ่ อวดความหรูแก่หอพักใกล้เคียงที่ดูจะด้อยกว่าไปถนัดตา ตัวหอพักถูกตกแต่งเหมือนคอนโดหรูมากกว่าหอพักด้วยซ้ำ ซึ่งไม่ใช่ว่าผมไม่ชอบนะครับผมโคตรชอบเลยแหละดูแล้วก็สะดวกสบายดี เพราะที่นี่จะเป็นที่ที่ผมต้องใช้เวลาชีวิตส่วนมากต่อจากนี้นี่นะ มันก็ต้องสบายหน่อยแหละเนอะ


            แต่จะยังไงดีหล่ะ คิดแล้วมันก็ใจหายครับเพราะตัวผมเองตั้งแต่วัยมัธยมมาก็ไม่เคยออกมาอยู่คนเดียวนอกบ้านเองเลยสักครั้ง มากสุดก็แค่ไปเที่ยวนู่นนี่กับเพื่อนเท่านั้น ไม่ได้ถึงขั้นออกมาใช้ชีวิตเองอย่างนี้ ว่าไปน้ำตามันก็จะไหล


            “ยังอีก ยังนั่งเหม่ออยู่อีก มาๆ มาให้ม๊าหอมหน่อยแล้วก็ลงไปได้แล้วไป”


            “คร้าบบบ”


            หันไปฉีกยิ้มแจกความร่าเริงแจ่มใส ยื่นแก้มไปให้แม่หอมแล้วก็ลงมาจากรถออดี้สีขาวลูกรักของแม่ที่พุ่งตัวออกไปจากหน้าหอพักของผมด้วยความรวดเร็ว ผมก็พอเข้าใจแหละครับว่าคุณนายเธอต้องไปส่งขนมอันเป็นกิจการหลักของเธอ แต่ก็น่าจะห่วงลูกตัวน้อยๆอย่างผมบ้าง


            จะว่าไปพูดมาตั้งนานแล้วผมก็ยังไม่ได้แนะนำตัวเลยสินะครับ ผมนาย กันตพิชญ์ เวชนิรันตา เรียกง่ายๆว่าผิงก็ได้ครับ ผมเป็นลูกชายคนเล็กสุดที่รักของครอบครัว พ่อผมเป็นนักธุรกิจหนุ่มรูปหล่อรักในการเดินทางไปติดต่อธุรกิจนู่นนี่นั่น ส่วนแม่ผมคนสวยๆที่พึ่งขับรถออกไปเมื่อกี้เป็นเจ้าของร้านคาเฟ่น้องหมาน้องแมวชื่อดังกลางเมืองที่ตอนเปิดร้านคุณเธออ้างว่าเบื่อการนอนอยู่บ้านเฉยๆ แม่ผมเองครับเจ๋งไหมหล่ะ ไม่ชอบนอนอยู่บ้านเฉยๆ 

     ถ้าเป็นผมนะผมจะนอนตีพุงดูซีรีย์นั่งอินไปวันๆอยู่บ้านแน่นอน ส่วนพี่ผมก็เป็นหนุ่มนิติที่ตอนนี้โกอินเตอร์ไปเรียนต่อนอกถึงอังกฤษ ส่วนผม..นักศึกษามหาวิทยาลัยแถวๆกรุงเทพเนี่ยแหละครับแต่อยู่ไกลออกมาจากตัวเมืองมาก ซึ่งผมสอบติด คณะเศรษฐศาสตร์ ของที่นี่ตั้งแต่รอบรับตรงทำให้ผมนอนกลิ้งอยู่บ้านยาวๆ



            ผลจากการสอบติดทำให้ผมไม่ออกไปไหนเลยตั้งแต่ตอนปิดเทอมม.6ผิวที่ขาวอยู่แล้วตอนนี้เลยกลายเป็นขาวมากๆจนเพื่อนหลายๆคนบอกว่าผิวผมสะท้อนแสงแยงตามัน ซึ่งผมว่าแม่งโคตรเว่ออะ ประกอบกับส่วนสูงที่สูงถึง 178 ซม. หน้าตาแบบตี๋นิดๆเพราะมีเชื้อสายจีนจากทางพ่อทำให้ผมดูโอเคมากๆ เกาหลีๆหน้าตาอินเทรนต์นะครับเห็นอย่างนี้


            ผมเปิดประตูเข้าไปในห้องพักที่ได้ทำสัญญาเช่าเอาไว้กับทางหอพักซึ่งของทั้งหมดของผมถูกเอามาจัดเอาไว้อย่างเรียบร้อยด้วยฝีมือของคุณพ่อสุดที่รักที่บอกให้คนเอาของมาจัดไว้ให้ตั้งแต่สองสามวันที่แล้วซึ่งผมก็ไม่มั่นใจเหมือนกัน


            ภายในห้องถูกตกแต่งเน้นโทนสีเทาขาวดูมินิมอลถูกใจผมมาก แต่ผมนี่ต้องรีบพุ่งข้าไปในห้องเลยครับเมื่อเห็นตู้ปลาขนาดใหญ่ที่ถูกตั้งเอาไว้ริมห้องภายในตู้มีปลาหลายพันธุ์มาก ว่ายอยู่ท่ามกลางไม้น้ำที่ถูกจัดไว้อย่างสวยงาม ภายในตู้มีทั้งเครื่องกรอง เครื่องวัดอุณหภูมิ เครื่องให้อาหาร หลอดไฟประดับไว้อย่างครบครัน และหน้าตู้มีโพสอิทใบจิ๋วแปะเอาไว้



            ของขวัญครับลูกตั้งใจเรียนนะ

                                      จาก ป๊า



            ผมบอกเลยว่าเป็นของขวัญที่โคตรจะที่สุดของความถูกใจ ผมเป็นคนนึงที่ชอบการมองปลาในตู้ปลามากเพราะมันทำให้รู้สึกผ่อนคลาย และมันทำให้จินตนาการของเรากว้างขึ้นมากๆ ถ้าคิดไม่ออกลองคิดถึงเรื่องนีโม่อะครับ แล้วเหมือนผมได้มีโลกทั้งใบของนีโม่เอาไว้ดูเล่น แต่เปลี่ยนเป็นปลาน้ำจืดเท่านั้นเอง ดีใช่ปะหล่ะ


            ครืดดด ครืดดด


            “ฮายย เพื่อนรักของผิงผิง” ผมรับโทรศัพท์ด้วยเสียงสดใสทักทายผู้ที่โทรเข้ามา


            “ไอ้สัด จะมีสักครั้งไหมที่มึงรับโทรศัพท์แค่ ฮัลโหล”


            “เออ ฮัลโหลว่าไงไอ้สัด”


            ผมเก๊กเสียงนิ่งตอบกลับไปหาเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ที่รู้จักกันมาตั้งแต่ที่โรงเรียนแล้วยังติดสอยห้อยตามมาสอบติดที่เดียวกันคณะเดียวกันอีก มันชื่อ ภู ครับ หน้าตาดีแต่น้อยกว่าผมแน่นอน


            “ฮ่าๆๆ เออ มึงถึงหอยังวะ”


            “ถึงละ กูพึ่งถึงเลยเนี่ย”


            “เออดีละ กูโคตรเหงามาตั้งแต่เมื่อวาน ไปเที่ยวกันมึง เจอใต้หอ แค่นี้”


            “เดี๋.. อะ ไอ้สัด ไม่ฟังกูเลย”


            มองไอโฟนในมือด้วยความปลงครับ ทำอะไรไม่ได้นอกจากเอามือค้นๆหยิบกระเป๋าตังค์กับหูฟังขึ้นมาจากกระเป๋าเป้ที่เอามา หันไปส่องกระจกดูความเรียบร้อย โอเค ดูดีมาก แล้วก็ยอมเดินออกจากห้อง จริงๆคือผมตั้งใจว่าจะขึ้นมานอนต่อ ไม่น่าพลาดท่ารับโทรศัพท์จากมันเลยสักนิด คิดแล้วก็เจ็บใจ


            ผมเดินลากขาเอื่อยๆออกจากลิฟที่แสดงให้ผมเห็นว่าตอนนี้ผมได้อยู่ที่ชั้นหนึ่งแล้ว พอเดินออกมาถึงล๊อบบี้ของหอพักก็ยังไม่เห็นวี่แววของไอ้คนนัดสักนิดเลยต้องเดินออกมาดูหน้าหอสักหน่อยเพื่อมันจะอยู่ แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นหน้าคนๆนึงที่ทำให้ผมรู้ว่าชีวิตมหาลัยของผมจะต้องเปลี่ยนไปเพราะเขาคนนี้แน่ๆ ไม่สิต้องเรียกว่าชีวิตต่อไปจากนี้เลยมากกว่า


            ผู้ชายร่างสูงกว่าผมนิดหน่อย ผิวขาวสะอาด หน้าตาที่ได้รูปรับกันทุกส่วน ตาคม จมูกโด่งเป็นสัน หุ่นที่มีมัดกล้ามแบบพอดีทำให้ร่างกายนั้นดูสมส่วนมาก เขายิ้มให้ผมนิดๆ และเบี่ยงตัวหลบเพื่อเข้าไปภายในหอ แค่เฉียดไหล่ไปนิดเดียวยังรู้สึกได้เลยว่ากลิ่นหอมจากตัวเขามันแตะจมูกมากขนาดไหน



            เอาไงกันดีละกับหัวใจ เอาไงกันดีละกับความรัก

                   .

                   .

          ตัวจริงโคตรหล่อเลยหวะ

                        .

                        .

            เธอทำให้ใจฉันต้องคิดหนัก แพ้เต็มๆพูดตรงๆ

                   .

                   .

          นี่ตอนนี้ผมดูดีพอที่จะทักเขารึยัง

                        .

                        .

            ใจมันตะโกนว่ามันชอบเธอ พอเจอจริงๆได้แต่ยืนงง

                   .

                   .

          แต่ผมอยากเจอเขามาตั้งนานแล้วนะ ทำไมผมต้องไม่กล้าทัก

                        .

                        .

            ให้ทำยังไงใจมันถึงปลง หลงรักเธอจริงๆ

                   .

                   .

          ขอไลน์แม่งเลยละกัน

           




            “พี่ครับ!!!!          

            

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 271 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

309 ความคิดเห็น

  1. #290 _bebebeam_61 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 17:26
    น้องงงใจเย็นๆน้าา55555555
    #290
    0
  2. #213 มินมิ๊นนนน(nAdaLyn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 03:01
    โอ้ยยยยย ฮา สายรุกเหรอคะน้องผิงผิง
    #213
    0
  3. #160 eye-water maker (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 19:35
    wait Pingggg
    #160
    0
  4. #152 filmfilm12123 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 15:44
    ไวไฟมากลูก
    #152
    0
  5. #126 KHUNCHAN (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:03
    หนูรู้กกกกก แอบชอบเขามานานแล้วแน่เลย
    #126
    0
  6. วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:59
    โอ้ยยยย นุ้งงง พึ่งเจอกันนี่ขอไลน์เลยหรอ ไวไฟมาก555555
    #125
    1
  7. #103 Conflagration (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:50
    อ้าวผิง5555555
    #103
    1
  8. #33 Ozeannoize (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:21
    ผิงผิง...คนจริง5555
    #33
    0
  9. #16 Nanthara (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:43
    อ้าวๆๆๆๆหนูผิงเราเป็นกุลสตรีอย่าแสดงออกมากนะมันไม่งาม555555555555
    #16
    0
  10. Columnist
    #13 P'YinG (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 10:21
    รุกเลยลูก 555+

    #13
    1