แพ้คุณ (BL)

ตอนที่ 10 : แพ้ครั้งที่ 8 แพ้น้ำตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,892
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 146 ครั้ง
    14 ก.พ. 61

                กินนี่ไหมมือขาวๆเอื้อมไปรับเข้าปาก

 

          แล้วอันนี้หล่ะมือเดิมยังคงหยิบมาแบบไม่ได้คิดอะไร และกินต่อไปเรื่อยๆ

 

            “อันนี้เอาอีกไหมเจ้าของมือเดิมพยักหน้าและรับมันไปจ่อคิวเอาลงกระเพาะต่อ

 

            ถ้าคุณเป็นคนนึงที่กำลังคิดว่าคนที่กำลังกินอย่างไม่หยุดนั้นจะเป็นกันตพิชญ์ของคุณแล้วหล่ะก็ ผมขอบอกเลยว่า คุณ คิด ผิด

 

            เพราะคนที่กินอย่างไม่หยุดตอนนี้หน่ะคือชายร่างสูงที่เดินอยู่ข้างๆผมต่างหาก ถึงแม้มันจะจริงก็เถอะที่ผมเองเป็นคนที่ซื้อนู่นซื้อนี่ตามทางมาเรื่อยๆแต่ผมก็กินไปได้อย่างละนิดเท่านั้นเพราะที่ผมซื้อมามันเยอะมากจนเกินไปทำให้ผมร่ำๆว่าจะทิ้ง แต่พี่เก้าที่เดินอยู่ข้างๆก็ไม่ยอมและบอกว่าพี่เขาจะกินเอง

 

            ส่วนถ้าคุณกำลังเป็นคนหนึ่งที่สงสัยว่าแล้วไอ้สองคนนี้มันมาอยู่ในสถานการณ์คนนึงกินไม่หยุดกับอีกคนท้องป่องจนกินไม่ไหวได้ยังไง มันก็คงต้องเริ่มมาจากที่พี่เขาพูดประโยคนั้น

 

            ...พี่ว่าตอนผิงกินข้าวเหนียวปิ้งนี่ น่ารักดีนะ พี่ยังอยากเซฟเก็บไว้เลย...

 

            ใช่ครับ ผมเขินและเขินมากด้วยแต่เนื่องจากการที่วันนี้ได้อยู่กับตัวต้นตอความเขินมาทั้งวันทำให้ผมไม่ได้เขินเป็นบ้าเป็นบอและสามารถจัดการความเขินออกไปได้อย่างง่ายดาย แบบที่ว่าถ้ามีอาจารย์ประจำวิชาการจัดการความเขินแล้ววันนี้คือหนึ่งในควิซย่อยผมก็จะต้องได้คะแนนเต็มแน่ๆ แล้วถ้าคุณถามว่าผมจัดการยังไงนะหรอ หึ มันก็ไม่เห็นยากอะไรนี่ครับ ผมก็แค่ตอบความจริงบางอย่างไปตรงๆว่า

 

            “จริงๆผมกินอะไรก็น่ารักนะพี่ ผมกินให้ดูก็ได้นะ เอาปะพร้อมกับทำหน้ายียวนใส่พี่เขาและสิ่งที่ได้รับกลับมาจากคำพูดและการกระทำของผมคือการโดนยีหัวจนยุ่งไปหมด ผมว่าพี่เขาควรชินกับการพูดอย่างนี้ของผมไว้นะเพราะชีวิตการเป็นพี่เทคของเขาคงจะทำให้ต้องเจอประโยคอย่างนี้บ่อยๆ

 

            ...กวนวันละนิด เล่นวันละหน่อย จิตใจจะได้แจ่มใสไงครับคุณ คนเราจะไปซีเรียสอะไรนักหนา...

 

            ตัดกลับมาที่ปัจจุบันผมกับพี่เขายังเดินเอื่อยๆอยู่ในตลาดหน้าโรงพยาบาลที่เดิมจากมีคนเดินกันอยู่แน่นขนัด ตอนนี้เริ่มบางตาลงไปบ้างเพราะเวลาล่วงเลยมาจนบ่ายคล้อยแล้ว และอีกอย่างที่แน่นอนคือถึงแม้จะเข้าช่วงบ่ายแต่พี่เขาก็ยังไม่หยุดกินอาหารมากมายที่เต็มไม้เต็มมือทั้งในมือผมและมือเขา

 

            “พี่ผมว่าทิ้งเหอะ มันเยอะ

 

            “เสียดายหน่า

 

            ผมก็รู้หรอกครับว่าเสียดายแต่พอผมมองของในมือทั้งหมดเนี่ยคือถ้าพี่กะจะยัดเข้าไปให้หมดนี่ผมว่าพี่ไม่ต้องกินอะไรถึงอาทิตย์หน้าเลยก็ยังได้นะถ้าอย่างนั้น แต่ผมก็ไม่อยากจะขัดเขาแล้วแหละครับในเมื่อผมพยายามบอกว่าให้พี่เขาพอแล้วมากกว่าสิบรอบ เห้อ ผมก็เหนื่อยเป็นนะ อยากกินก็กินไปเลย เอาให้ท้องแตกไปข้าง แต่ผมจะไม่เอาอะไรเข้าปากตอนนี้อีกแน่นอน

 

            ถึงแม้จะเป็นเวลาบ่ายเข้าไปแล้วแต่ของที่ขายตามทางของตลาดก็ยังมีเยอะอยู่ ผมแวะดูของไปเรื่อยเปื่อย ก็ไม่ได้กะจะซื้ออะไรเป็นพิเศษหรอกครับในเมื่อผมก็ได้ของที่ผมอยากจะได้แล้วนี่นา จะว่าไปผมก็ยกถุงปลาในมือขึ้นมาดูนิดหน่อยว่าเหล่าน้องๆตัวน้อยจะยังอยู่กันดีไหม

 

            “เก้า!!

 

            เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้ผมสะดุ้งจนเกือบจะปล่อยถุงในมือหล่น ดีนะที่ผมเรียกสติตัวเองทันไม่เช่นนั้นเหล่าน้องนีออนที่จะได้ไปเจิดจรัสในตู้จะต้องลงไปนอนดิ้นกระจัดกระจายกับพื้นตลาดแทนแน่ๆผมหันไปมองตามเสียงเรียกชื่อพี่เขาและก็พบกับคนที่ผมรู้จักและคุ้นหน้าคุ้นตา ใช่สิ่ ผมจะต้องรู้จักและคุ้นอย่างแน่นอน

 

            ...ก็นั่นพี่แอลนี่นา...

 

            พี่แอลเดินมาถึงตรงที่ๆผมและพี่เก้ายืนอยู่และไม่ได้เดินมาเฉยๆเพราะพอพี่แอลเดินมาถึงก็ตรงไปควงแขนของพี่เก้าทันที เล่นเอาผมหายใจสะดุดไปหน่อย รอยยิ้มหวานถูกส่งมาให้ผมและเหลือบกลับไปมองยังร่างสูงที่เจ้าหล่อนควงแขนอยู่

 

            “ไงน้องผิง มากับเก้าหรอเสียงหวานๆถามแต่ทำเอาผมรู้สึกขนลุกแปลกๆ

 

            “อ่า ครับพี่แอล หวัดดีครับพี่

 

            “ดีเลยถ้าอย่างนั้นไปหาที่นั่งคุยกันไหมพี่แอลยังคงส่งยิ้มละไมมาให้ แล้วผมควรจะตอบว่ายังไงดีหล่ะในเมื่อบรรยากาศแปลกๆที่เข้ามามันชวนให้ผมอึดอัดเสียแล้วสิ

 

            “อ่า

 

            “ไม่ดีมั้งแอลเสียงนุ่มๆที่ดูจะเข้มขึ้นนิดหน่อยดังขัดขึ้นมาจากคนตัวสูงเสียก่อน เรียกหน้าสงสัยของผมให้ต้องหันไปมองว่ามันไม่ดียังไง ถึงมันจะดีก็เถอะที่ผมไม่ต้องไปทนกับบรรยากาศอึดอัดแต่ผมก็ไม่เข้าใจว่ามันไม่ดียังไงอยู่ดี

 

            คนที่ควรจะสงสัยผากกว่าผมอย่างพี่แอลกลับทำตัวไม่รู้ร้อนรู้หนาวและเหมือนไม่มีอะไรให้น่าสงสัยสักนิด เจ้าตัวยังคงยิ้มหวานส่งให้ผมทีพี่เก้าทีพร้อมกับพยักหน้าเข้าใจ

 

            ...เข้าใจอะไรวะพี่...

 

            “ไม่ดีงั้นหรอคะเก้า งั้นเราไปหาที่คุยกันสองคนน่าจะดีกว่าเนอะเสียงหวานหยดย้อยของพี่แอลเรียกลากชื่อพี่เก้ายาวๆ แต่ไม่เพียงเท่านั้นพี่แอลยังหันมาพูดกับผมต่อ

 

            “น้องผิง พี่ขอตัวพี่เก้าแปปนึงนะ ไม่ว่าอะไรใช่ไหมเอ่ย?” แล้วผมจะตอบอะไรได้หล่ะ ก็พี่มันตัวจริงของเขานี่

 

            “ไม่ครับพี่ ตามสบายเลย

 

            “ดีเลย ปะเก้า

 

            “รอพี่ตรงนี้แปปนึงนะครับพี่เก้าหันมาบอกกับผมทิ้งท้ายแล้วต้องเดินไปตามแรงฉุดของพี่แอลอย่างเลี่ยงไม่ได้

 

            ผมหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาที่พักสำหรับการนั่งรอพี่เก้า อารมณ์นอยด์ๆผุดขึ้นมานิดหน่อยแต่ผมก็พยายามที่จะข่มมันไว้ให้ลึกที่สุด ผมไม่อยากมานั่งเอาแต่ใจและคิดอะไรเป็นเด็กๆหรอกนั่นดูไม่คูลเลยสักนิด ในเมื่อพี่เก้าเป็นพี่เทคของผมแล้ว ผมก็ควรที่จะเป็นมิตรกับแฟนพี่เทคของผมสิ่ ไม่ใช่มานั่งจมอยู่กับอารมณ์ที่อยู่ดีๆก็เกิดขึ้นมาแบบนี้

 

            ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจิ้มเล่นไปเรื่อยๆเพื่อรอเวลาที่พี่เขาจะกลับมา ผมพยายามเปิดนู่นเปิดนี่เล่นไปทุกแอพ แม้แต่เปิด ROV เกมมือถือชื่อดังขึ้นมาตีป้อมเล่นพี่เขาก็ยังไม่กลับมาสักที เอ่อ เอาจริงๆให้คนอื่นตีป้อมเล่นมากกว่าผมเข้าไปตีป้อมด้วยซ้ำตาเมื่อสักครู่นี้

 

            ...หงุดหงิดโว้ย...

 

            ผมหมายถึงหงุดหงิดเกมหน่ะนะ ผมมองซ้ายมองขวาเพื่อหาพี่เขาเผื่อว่าจะกลับมาแล้วแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา แต่สิ่งที่ผมพบแทนคือร้านขายน้ำมะพร้าวท่าทางน่าอร่อยร้านหนึ่ง

 

            ...หัวร้อนๆก็ต้องดับด้วยน้ำหวานๆเย็นๆวะ...

 

            ผมเดินไปซื้อและเดินกลับมานั่งกินจนหมดแก้วแต่คนที่ผมรอก็ยังไม่โผล่มาสักที ผมไม่รู้หรอกนะครับว่าเขาคุยเรื่องอะไรกันมากมายแต่ดูท่าแล้วพี่เขาคงอยากจะคุยกันนานๆจะให้ผมทักไปถามว่าเมื่อไหร่จะเสร็จก็ดูเป็นการเร่งและการรบกวนเขาได้สินะ

 

 

            ครืดดด

 

 

            ผมรีบยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูจากการสั่นเผื่อว่าจะเป็นพี่เขาติดต่อมาแต่หน้าจอที่แสดงกลับไม่ใช่คนที่ผมหวังไว้ เป็นไอ้เพื่อนรักเพื่อนตายของผมนั่นเอง ‘ไอ้ภู

 

 

            “ฮายยยเพื่อนผมรับโทรศัพท์ด้วยเสียงสดใสอย่างทุกครั้งที่มันโทรมา

 

            “เชี่ยผิงอยู่ไหนวะเสียงเครียดๆอย่างผิดวิสัยของไอ้ภูทำให้ผมที่ฟังยังต้องเปลี่ยนเสียงให้จริงจังตาม ก็ปกติไอ้ภูมันต้องด่าการรับโทรศัพท์ของผมก่อนนี่หว่า

 

            “มึงเป็นไรภู

 

            “มึงกลับมาห้องด่วนเลย กูอยู่หน้าห้องมึง

 

            “ฮะ อะไรวะ กูงงแปป คือยังไงนะ

 

            “สั้นๆนะมึง กูอยู่กับไอ้ชา กูเจอมันที่เก้าอี้แถวหอมึง แม่งอาการหนักมาก กูเลยจะพาขึ้นมาห้องมึงก่อนจะว่าสั้นก็สั้นจริง แต่ถามว่าผมเข้าใจที่มันพูดไหมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าสรุปเรื่อราวมันเป็นมายังไง    

 

ไอ้ชา มันเป็นไร

 

โอ้ยกูจะอธิบายยังไงดีวะ กูก็ไม่รู้ไงมึงรีบกลับมาเหอะ //อะชา มึง ชาๆ คุยกับผิงก่อนไอ้ภูเหมือนจะหันไปพูดกับชาและคงส่งโทรศัพท์ไปให้มันพูดกับผมแทน

 

ฮะ ฮึกๆ ฮัลโหลเสียงสะอื้นหนักๆของชารอดเข้ามาตามสายโทรศัพท์ จนทำให้ผมตกใจ

 

เห้ยชาเป็นอะไร มึงใจเย็น

 

ฮึกๆๆ ฮืออออ ผิง ฮือ ฮึก มะ ไม่ไหวแล้ว ฮึก กูไม่ไหว มะ ไม่ไหว ฮืออเสียงชาที่ร้องไห้แบบปล่อยโฮออกมาทำให้ผมที่ถือโทรศัพท์ฟังมันอยู่ตกใจ

 

เห้ยมึงใจเย็น อยู่หอกูใช่ไหม อยู่กับไอ้ภูก่อนนะเดี๋ยวกูกลับไป ใจเย็นๆ

 

ผมกดตัดสายแล้วรีบวิ่งออกจากตลาดทันที ซึ่งถ้าผมจำไม่ผิดตอนที่ผมนั่งรถเข้ามาผมเห็นมีพี่วินประจำการอยู่ที่หน้าทางเข้าตลาดนะ เสียงสั่นๆของชามันทำให้ผมรู้สึกใจสั่นไปด้วยผมไม่รู้ว่ามันไปเจออะไรมา แต่เท่าที่ผมรู้จักมันถึงมันจะเป็นคนตัวเล็กที่สุดแต่มันไม่ใช่คนอ่อนแอ อะไรที่ทำให้คนอย่างมันร้องไห้ขนาดนี้กันนะ

 

ผมออกมาจากตรงนั้นโดยไม่ได้บอกพี่เก้าก่อน ผมคิดว่าเดี๋ยวผมขอนั่งให้ถึงก่อนแล้วผมจะทักบอกพี่เขาทีเดียวเพราะตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์แม้แต่จะหยิบโทรศัพท์มาพิมพ์แล้วด้วยซ้ำ ตอนผมนอยด์ชาเป็นห่วงผมยังไงตอนนี้ผมสามารถบอกได้เลยว่าผมก็เป็นห่วงมันไม่ต่างกัน

 

พี่ๆไปหอแซงค์ตัสผมกระโดดขึ้นรถของพี่วินที่ใกล้ที่สุดทันที ซึ่งพี่เขาก็คงเดาได้ว่าผมคงกำลังรีบมาพุ่งตัวออกไปได้ทันใจผมจริงๆเพียงแค่อึดใจเดียวพี่วินก็สามารถเทียบรถถึงหน้าประตูหอผมได้อย่างทันทีทันใจ

 

15 บาทน้อง

 

ผมส่งแบงค์ยี่สิบให้พี่เขาด้วยความรวดเร็วโดยไม่รอเงินถอนถือว่าเป็นค่าที่พี่เขาขับเร็วทันใจผมอย่างสุดๆ ผมรีบวิ่งขึ้นลิฟท์และภาพที่ผมเห็นภาพแรกคือภาพที่ชากำลังนั่งขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของภูกับพื้น ผมรีบเดินเข้าไปหาทั้งสองคนทันที

 

ชา กูมาแล้วมึงเป็นอะไร

 

ผมเดินเข้าไปเขย่าไหล่ชาเบาๆเพื่อเรียกให้มันเงยศีรษะขึ้นมามองผม ซึ่งมันก็ค่อยๆเงยขึ้นมาตามแรงที่ผมเรียก หน้าตาของชาเห่อแดงไปหมดแววตาช้ำจากหยาดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุดและถ้าให้ผมเดาผมคิดว่าตาที่ช้ำขนาดนี้มันหมายความได้ว่าเจ้าของคงร้องมานานแล้วเสียด้วย ตัวเล็กๆยังคงสั่นน้อยๆจากแรงสะอื้นส่งให้มันดูน่าสงสารอย่างมาก

 

ผิงมันเรียกผมเบาๆ ผมพยักหน้าให้มันแล้วหันไปมองไอ้ภูซึ่งมันก็ส่ายหน้าอย่างจนในคำตอบเหมือนกัน แสดงว่าก่อนหน้าที่ผมจะมาถึงชามันยังไม่ได้เล่าอะไรเพิ่มเติมเลยสินะ

 

ชาใจเย็นๆมึง ไม่เอา หยุดร้องก่อน หยุดหน่า มานี่มามาให้กูกอดหน่อยผมรวบถุงของในมือไปถือไว้ข้างเดียวแล้วรวบตัวไอ้ชาที่แถบจะไม่มีแรงขึ้นมากอดปลอบ ผมลูบหลังมันเบาๆ แต่แทนที่มันจะหยุดร้องมันดันร้องหนักขึ้นแถมยังกำเสื้อผมซะยับยู่ยี่

 

ไอ้ภู

 

กับกูก็อย่างนี้แหละมึงมันมองมาด้วยสายตาเป็นห่วงปนๆกับทำอะไรไม่ถูก

 

ชา ปล่อยกูก่อนนะกูหยิบกุญแจเดี๋ยว จะได้เข้าไปคุยในห้อง

 

อย่างน้อยาก็ยังมีสติพอที่ยอมปล่อยผม ทำให้ผมสามารถล้วงกุญแจขึ้นมาเปิดประตูเข้าไปในห้องได้ เมื่อเข้าไปในห้องชากับภูก็ตรงเข้าไปนั่งที่โซฟาเล็กซึ่งผมเอาไว้เป็นโซนนั่งทำงาน ผมวางของลงแล้วเอาน้องๆนีออนที่ดูท่าจะเริ่มเมาจากการอยู่ในถุงมานานไปลอยเพื่อให้ชินน้ำในตู้ก่อน และมานั่งที่โซฟาเช่นเดียวกัน

 

ชายังคงปล่อยให้น้ำตาไหลไปเรื่อยๆแต่ไม่ได้สะอึกสะอื้นเหมือนก่อนหน้า มันเพียงนั่งเหม่อแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา ผมกับไอ้ภูได้แต่นั่งมองมันอย่างเป็นห่วงและรอให้มันค่อยๆเรียกสติตัวเองกลับมาให้ได้ก่อน

 

แต่พูดก็พูดเถอะครับถ้าคุณคิดไม่ออกว่าพวกผมนั่งรอให้ชาเรียกสตินานแค่ไหน ผมก็จะอธิบายให้ทุกคนได้รู้กันก็คือ ผมรอจนเดินไปตักน้องๆนีออนลงไปว่ายเล่นในตู้อย่างมีความสุข แล้วผมก็เดินไปอาบน้ำอย่างเร่งรีบเพื่อที่ออกมาดูมันต่อ แล้วก็ไปเป่าผมนิดหน่อย แอบเอาขนมขึ้นมากินแล้วส่งให้ภูกินเป็นเพื่อนอีกสองสามถุง สุดท้ายชาก็ยังนั่งเหม่ออยู่กับที่อยู่ดี

 

ชา มีอะไรอยากให้พวกกูรู้ไหม เล่าให้พวกกูฟังได้นะผมพูดขึ้นหลังจากที่รู้สึกว่าเวลามันผ่านมาเนิ่นนานเกินไปแล้ว

 

ใช่ๆมึง พวกกูฟังได้นะเป็นอย่างนี้พวกกูเป็นห่วงนะเว้ย หรือจะให้เรียกไอ้หวานไอ้แก้วมาด้วย เอาเปล่า

 

ชาส่ายหน้าแรงๆเป็นการปฏิเสธแต่ยังดีที่มันยอมสบตากับพวกผมสักที มันสูดหายใจเข้าไปแรงๆและทำท่าพร้อมที่จะเล่า

 

“..ผิง

 

ชาเรียกผมเสียงสั่นๆ ผมมองหน้ามันอย่างงงๆว่าทำไมมันต้องเรียกผมด้วยน้ำเสียงอย่างนั้น แต่ผมก็ไม่พูดขัดมันและปล่อยให้มันเล่าต่อไป

 

ถ้าเกิดว่ามึงรู้จักกับคนสองคน ฮึก ไม่สิ่มันส่ายหน้าแล้วน้ำตาที่ทำท่าจะหยุดไหลไปแล้วก็กลับมาไหลอีก ชาทำท่าเหมือนตกลงกับตัวเองไม่ได้สักพัก ปากเล็กๆเริ่มพูดอีกครั้ง

 

ฮึก ถ้าเกิดมึงรู้จักกับคนๆนึงมากๆ แล้วเขามาเล่าเรื่องบางอย่างให้มึงฟัง มึงจะ มึงจะเชื่อเขาไหมหรือ หรือว่ามึงจะถามอีกคนนึงก่อนผมมองหน้ามันอย่างงงๆและผมก็ตอบมันไป

 

มึงจะบอกอะไรกูชา มึงเล่ามาเถอะ กูพร้อมจะฟังมึง

 

ไม่ผิง ไม่ ฮึก มึงตอบกูก่อนนะ มึงจะ มึงจะเกลียดคนที่ทำให้คนที่มึงรู้จักมากๆเจ็บไหมมันยังไม่ยอมเล่าเรื่องออกมาสักที ผมได้แต่ถอนหายใจที่อยู่ดีๆมันก็มาคาดคั้นเอาคำตอบอะไรก็ไม่รู้จากผม ไอ้ภูที่นั่งอยู่ด้วยก็ได้แต่มองหน้างงๆ คือผมอยากหันไปบอกไอ้ภูมากว่าผมก็ไม่รู้เหมือนกันโว้ย

 

..เหมือนตอนนี้เอาคนงงๆสามคนที่พูดกันคนละภาษามานั่งด้ยกันอย่างไรอย่างนั้น...

 

ไม่ กูไม่เกลียด ทำไมกูต้องเกลียดด้วย

 

ผมเลือกที่จะตอบไปเพราะผมยังหาเหตุผลที่ผมจะเกลียดคนอย่างที่ชาบอกไม่ได้ ก็สุดท้ายแล้วเขาทำอะไรใส่กันผมก็ยังไม่รู้เลยนี่นา และผมก็ไม่ใช่เป็นคนที่หน้ามืดตามัวเกลียดคนตามใครไปทั่วสักหน่อย

 

เมื่อชาได้ยินคำตอบของผมมันก็พยักหน้า แต่เท่าที่ผมดูมันเหมือนกับการพยักหน้าให้ตัวเองมากกว่าพยักหน้าในคำตอบของผม สักพักมันก็ส่ายหน้า แล้วมันก็พยักหน้าอีก และแล้วมันก็กลับไปสู่อาการตกลงกับตัวเองไม่จบอีกครั้ง เห้อ วันนี้ผมจะได้คำตอบอะไรจากมันไหมหล่ะเนี่ย

 

กูหน่ะ กู..ชาพูดต่อเสียงเบาผมกับภูจึงต้องเขยิบตัวเข้าไปใกล้มันอีกนิดเพื่อที่จะได้ฟังถนัดยิ่งขึ้น

 

 

 

            ก๊อก ก๊อก!!

 

 

            เสียงเคาะประตูแรงๆหน้าห้องของผมดังขึ้น ให้ตายเถอะ ผมหล่ะอยากจะสาปแช่งคนที่มาเคาะประตูเอาตอนนี้เหลือเกินในจุดที่ชากำลังจะเปิดปากเล่าเรื่องสักที ผมรีบไปเปิดประตูหน้าห้องดูว่าใครที่มาขัดจังหวะเสียถูกจังหวะขนาดนี้

 

            “เฮีย มาทำมะ..

 

            “ผิงขอเฮียเข้าไปหน่อย ชาอยู่นี่ใช่ปะ หลบเฮียดิ

 

            เฮียพายในโหมดอารมณ์ร้อนจัดผลักผมออกไปด้านข้างและแทรกตัวเข้ามายังห้องผมทันที ผมรีบปิดประตูแล้วเดินตามเฮียเข้าไปในห้อง ซึ่งเฮียพายที่เข้าไปก่อนผมแค่นิดเดียวเท่านั้นตอนนี้กับไปยืนนิ่งที่โซฟาอยู่ด้านหน้าของชาเสียแล้ว

 

            ภาพที่ผมเห็นคือเฮียยืนกอดอกมองชานิ่งๆ แต่ผมรับรู้ถึงแรงกดดันที่เกิดจากอารมณ์ที่พุ่งขึ้นสูงของเฮียได้อย่างทันที ส่วนชาก็เลือกที่จะเบือนหน้าหนีไม่มองหน้าคนที่จ้องตนอยู่สักนิดเดียว

 

            “เฮีย เกิดอะไรขึ้นผมถามเยเสียงเบาๆ คืออย่างน้อยก็ช่วยหันมาอธิบายผมหน่อยเถอะครับว่าไอ้เรื่องราวหรือสถานการณ์ตรงหน้าของผมเนี่ยมันอะไรกัน

 

            แต่ดูเหมือนเทพเทวดาฟ้าดินจะไม่ค่อยฟังเสียงของผมเท่าไหร่เมื่อเฮียเลือกที่จะไม่ตอบผมหรือได้ยินที่ผมพูดรึเปล่าผมยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ และเฮียก็เลือกที่จะพูดกับคนที่ตนจ้องอยู่ตั้งแต่มาถึงแทน

 

            “มีไรจะอธิบายปะแล้วไอ้น้ำเสียงกวนเบื้องล่างนั่นมันอะไรหล่ะนั่น

 

            “เหอะ ไม่มีอีกเสียงที่ตอบว่าก็กวนไม่แพ้กัน ซึ่งผมไม่อยากจะเชื่อเลยครับว่าไอ้เสียงแบบนั้นมันจะหลุดออกมาจากปากของชาเพื่อนที่ผมรู้จักได้

 

            “ทำไมวะ มันซับซ้อนจนอธิบายไม่ถูกเลยรึไง มีไรก็พูดดิ่วะถึงตอนนี้ชาที่เคยหันหน้าหนีไปทางอื่นหันมามองหน้าคนที่พูดเสียงดังใส่ตนด้วยอารมณ์อย่างตรงๆ และเสียงที่ตอบกลับไปก็เต็มไปด้วยอารมณ์ที่รุนแรงเช่นเดียวกัน

 

            “อธิบาย หึ ให้อธิบายอะไรวะ อธิบายแล้วเคยฟังหรอวะ

 

            “แล้วต้องฟังคำอธิบายมั่วๆนั่นปะ

 

            “คิดอย่างนั้นก็ช่างมันเถอะ จบๆกันไปแม่งเลย

 

            มือหนาๆของเฮียพายดึงข้อมือเล็กๆของไอ้ชาขึ้นมาอย่างแรงจนร่างทั้งร่างที่นั่งอยู่ถูกฉุดขึ้น และถ้าผมเห็นไม่ผิดหน้าของไอ้ชาฉายแววเจ็บเล็กๆจากแรงที่ตนถูกกระชากแต่เจ้าตัวก็ไม่ยอมแพ้ยังจ้องตาสู้ต่ออย่างไม่ลดละ

 

            ผมตัดสินใจจะเดินเข้าไปห้ามทั้งสองคนหลังจากที่ยืนงงอยู่นานเช่นเดียวกับไอ้ภูที่เตรียมตัวจะลุกขึ้นจับทั้งสองคนแยกออกจากกันเสียก่อน แต่แล้วความตั้งใจนั้นก็ถูกขัดอีกครั้งราวกับว่าเหตุการณ์นี้เคยเกิดขึ้นแล้ว

 

 

            ก๊อก ก๊อก

 

 

            เสียงเคาะประตูจากหน้าห้องเบาๆส่งให้ผมที่อยู่ใกล้ที่สุดจะต้องไปเปิดอีกครั้ง ซึ่งรอบนี้ผมคิดว่าอาจจะเป็นข้างห้องที่มาถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นเสียงถึงได้ดังขนาดนี้ แต่ผมว่าผมต้องหยุดเดาอะไรแล้วแหละวันนี้ ในเมื่อผมเดาผิดหมดเพราะคนที่อยู่หน้าประตูตอนนี้คือคนที่ผมแสนจะคุ้นหน้าอย่างสุดๆ

 

           

            “ผิง...ทำไมไม่รอพี่ครับ

 

 

            .

 

 

            .

            .

 

 

เวรเถอะ

นี่มันบ้าอะไรกัน

พระเจ้าเอาผมออกไปจากตรงนี้ที!!!!!!!!  

 

 

............................................................................................................................................................

มาอัพให้แล้วนะคับ แอบขโมยเนตข้างบ้านมาอัพ55555 เงียบไว้นะทุกคนน ฮือออ มาอัพให้ช้าหน่อยนะครับขอโทษด้วยจริงๆ ช่วงนี้ผมค่อนข้างยุ่ง เพราะใกล้จะจบฝึกแล้ว แงง จะพยายามมาต่อให้เรื่อยๆนะครับ ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้นะ เดี๋ยวผมจะไล่ตอบทุกเม้นนะครับ 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 146 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

309 ความคิดเห็น

  1. #293 。ikz♡ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 19:34
    ทำตัวเอง งงงงงงงงงงงงง
    #293
    0
  2. #221 มินมิ๊นนนน(nAdaLyn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 04:09
    จังหวะดีกันจริงๆ
    #221
    0
  3. #205 myyirbb:) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 20:25
    ออหอๆให้ตายเถอะ5555
    #205
    1
    • #205-1 snowday(จากตอนที่ 10)
      15 พฤษภาคม 2561 / 19:16
      รอก่อนน้าา
      #205-1
  4. #167 eye-water maker (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 20:48
    ไรท์มาต่อเร็ววววววว
    #167
    1
  5. #156 filmfilm12123 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 17:16
    จะรอค่า
    #156
    1
  6. #150 not &nan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 12:28
    รอๆๆ ต่อไวไวน๊า
    #150
    1
  7. #148 mamieweiei (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 00:57
    งื้อพึ่งอ่าน ติดเลยอะ รอค่าาา
    #148
    1
  8. #147 ZiNE-Nw (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 23:49
    ค้างงง รอนะคะไรท์ สู้ๆ
    #147
    1
  9. #143 Overwhelm (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 21:29
    สนุกมาก รอนะคะไรท์ สู้ๆ
    #143
    1
  10. #142 P.puppy love (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 18:06
    มาต่อเร็วๆนะไรท์จ๋า
    #142
    1
  11. #141 สีสัน~colourful (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 23:57
    รีบมาต่อเด้อค่าา
    #141
    1
  12. #138 lovelove25 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:07
    มีความงง?? ฝึกงานก็สู้ๆนะคะเป็นกำลังใจให้
    #138
    1
  13. #135 KHUNCHAN (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:01
    พี่แอลร้ายมาก แกล้งน้องถูกมะ ส่วนพายชานี่ต้องมีเรื่องไรกันก่อนหน้าที่จะมาเจอกันร้านชาบูแน่ๆแล้วทำไมพายต้องทำเป็นไม่รู้จักชา โฮก แต่ใดๆแล้วสงสารน้องผิงกับภูผู้ไม่รู้เรื่องไรเลย 55555555555 รีบๆมาต่อนะคะ ฝึกงานก็สู้ๆเป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #135
    0
  14. วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:59
    ชากับพิ้พายยยยย ซัมติงกันแนนวลลล อ้ะๆพิ้เก้า ก็พี่เก้าคุยนานอ่ะ น้องก็ไม่รอสิ ชิช้ะ
    #132
    1
  15. #122 ปากวัยรุ่น (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:10
    ตายแล้ววว งงไปหมดค่ะคุ๊ณ
    #122
    1
  16. #120 pp9397 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:31
    โอยยย สงสาร5555555
    #120
    0
  17. #119 ตะยอนนนน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:19
    ไรท์สู้ๆน้า
    #119
    1
  18. #117 'kamon' (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:58
    โอ๊ยยยย ปวดหัวแทนผิงงง เขียนสนุกน่ารักกกก ทำไมฉันเพิ่งเห็นนน สู้ๆนะคะ ติดตามอยู่
    #117
    1
  19. #114 ZiRbuT (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:35
    ความซวยสามสี่ตลบ5555
    #114
    1
  20. #112 samw (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:49
    วงวารผิงเค้านะคะ5555555555 สนุกมากกก ไรท์สู้ๆค่า
    #112
    1
  21. #111 .•:*´Lenna`*:•. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:43
    เรื่องมันรุมเร้าให้เร้าหรือออ 555+ วันนี้น้องผิงฮอตสุดๆ มีแต่คนมาหาถึงหออ ฮาาา
    #111
    1
  22. #100 wannapakongkaew (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:56
    รอๆๆๆๆๆๆ
    #100
    1
  23. #99 MYMINEE (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:45
    555555รอนะคะ
    #99
    1
  24. #98 Chooon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:15
    กล้าพูดเนอะเก้าเป็นเราไม่คิดจะรอตั้งแต่แรกแล้วอ่ะ
    #98
    1
  25. #97 mothergod (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:21
    รอนานขนาดนั้นเป็นเราก็ไม่อยู่รอโว๊ยยย เปลี่ยนพระเอกแม่งงง ว่าแต่คนขัดเยอะจัง วันนี้จะรู้เรื่องไหมม
    #97
    1