----FAN FIC K PROJECT-----(Fushimi x Yata)

ตอนที่ 8 : Amnesia (I)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,548
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    2 ม.ค. 56



Amnesia




Fushimi Saruhiko x Yata  Misaki

 

From  K Project

 

Warning !!! : ฟิคนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชายท่านใดที่หลงผิดเข้ามาหรือไม่รู้จักศัพท์คำนี้ก็กรุณากดปิดนะคะ เหตุการณ์ในเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติตามจินตนาการของผู้แต่งไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาหลักของเรื่อง

 

PS. เนื้อเรื่องในฟิคนี้เป็นช่วงหลังตอนที่ 13  แล้วหกปีนะคะเพราะฉะนั้นจึงเป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งไม่เกี่ยวข้องใดๆกับเนื้อเรื่องหลักทั้งสิ้นและอาจจะขัดแย้งกับเนื้อหาใน season 2 ก็ได้ นอกจากนี้บางตัวละครอาจมีนิสัยเปลี่ยนไปบ้าง

เพราะฉะนั้นโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านค่ะ

 

 

I

Beginning of Present

 

 

                เสียงล้อเสียดสีกับถนนเสียงดังพอๆกับเสียงของผู้คนรอบข้างตะโกนแต่ทว่าเสียงเหล่านั้นไม่สามารถผ่านเข้าไปยังโสตประสาทของร่างที่นอนแน่นิ่งบนถนนเลยแม้แต่น้อย

 

                ไม่รับรู้แม้กระทั่งตอนที่ตนถูกหามใส่เปลส่งโรงพยาบาลแต่ที่แน่ชัดคือเขาได้ยินเสียงของใครสักคนเรียกซ้ำๆ เสียงนั่นตะโกนเรียกไม่หยุดราวกับกลัวว่าถ้าหยุดแล้วร่างที่แทบไม่รับรู้อะไรนี้จะจากไป

 

                แต่แล้วเสียงนั่นก็หยุดลง….

 

………………………………….

 

ภาพแรกที่ดวงตาเปิดขึ้นมาเห็นก็คือสีขาวและแสงสว่าง มันสว่างเสียจนต้องหลับตาอีกครั้งแต่ดูเหมือนการกระทำเพียงเล็กน้อยนี้จะไม่อาจหลุดรอดสายตาของบุคคลที่อยู่ในห้องไปได้

 

“ คุซานางิซังเรียกหมอทีครับ ! มิซากิฟื้นแล้ว! เสียงนั่นดูคุ้นเคยเหมือนเขาเคยได้ยินมาก่อน

 

จากนั้นความวุ่นวายในห้องก็เกิดขึ้น  เขาลืมตาขึ้นเต็มที่เบื้องหน้าเขามีใบหน้าของคนคนหนึ่งอยู่ ใบหน้านี้เขาจำได้มันเป็นใบหน้าของฟุชิมิ  ซารุฮิโกะ เพื่อนผู้ทรยศเขา ทรยศโฮมระ  แต่พอเขากระพริบตาปรับแสงสว่างที่เข้ามาก็มีบางสิ่งบางอย่างไม่เหมือน ใบหน้านี้ดูเหมือนฟุชิมิ แต่ไม่ใช่ฟุชิมิ คนเบื้องหน้าแลดูแก่กว่าน่าจะสัก 24-25 ปี

 

แต่สิ่งที่เขามั่นใจและใช้ยืนยันได้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่ฟุชิมิแน่ๆก็คือดวงตา

 

คนๆนี้มองมาที่เขาด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความห่วงใยระคนดีใจ นั่นไม่ใช่ดวงตาของฟุชิมิแน่นอน

 

ถ้าอย่างนั้นหมอนี่คือใครกัน?

 

ใบหน้านั้นเคลื่อนออกไปเมื่อชายวัยกลางคนคนหนึ่งซึ่งคาดว่าเป็นหมอเคลื่อนเข้ามาแทนที่  หมอตรวจดูอาการเขาอยู่พักหนึ่งก่อนจะเริ่มถามคำถามง่ายๆเช่น

 

“ คุณชื่ออะไร ”

 

…………ยาตะ……       เงียบ………

 

“ ตอบชื่อต้นให้ครบสิ  มิซากิ ” ชายผู้มีใบหน้าคล้ายฟุชิมิบอกขึ้น  ยาตะทำเสียงขึ้นจมูก มันเป็นใครถึงกล้ามาออกคำสั่งกับยาตะการาสุแห่งโฮมระ จะมากไปแล้วแถมยังกล้าเรียกชื่อต้นเขาด้วย

 

เป็นไปได้ไหมว่าเจ้าคนกวนโอ๊ยเป็นญาติของเจ้าลิงบ้านั่น

 

“ ยาตะจังตอบคุณหมอไปสิ”  เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างๆ ยาตะพึ่งจะสังเกตเห็นว่าอีกร่างหนึ่งที่อยู่ในห้อง เขาก็คือคุซานางิ อิซุโมะ

 

“คุซานางิซัง!  ยาตะตะโกนด้วยความดีใจที่เห็นใบหน้าของคนคุ้นเคยแต่แล้วก็ต้องนึกเสียใจเมื่อการตะโกนทำให้เขาเจ็บหน้าอกจนตัวงอ

 

“ เจ็บตัวอยู่แล้วยังทำตัวซ่าอีก ไม่เจียมตัวจริงๆ ” คนที่คล้ายฟุชิมิเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท เสียงนั่นคล้ายกับฟุชิมิแต่คำพูดนี่สิใช่เลยเหมือนฟุชิมิสุดๆ

 

“ หนวกหู! ” ยาตะตวาดกลับโดยสัญชาตญาณ แล้วก็ได้อาการเจ็บหน้าอกเป็นของแถม

 

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ 

 

“ น่าๆ ตอนนี้ยาตะจังกำลังบาดเจ็บอยู่เธอก็ควรลดๆการกวนประสาทลงหน่อยนะ ซารุคุง ”  ยาตะพลันลืมอาการปวดที่อกทันที เขาเงยหน้าขึ้นมองคุซานางิกับผู้ชายอีกคน

 

“ อะไร ? สมองนายได้รับการกระทบกระเทือนจนลืมหน้าฉันเลยเหรอไง มี๊-ซา-กิ ” ผู้ชายคนนั้นทักเมื่อสังเกตเห็นสีหน้าเหรอหราของยาตะ แต่แล้วทั้งสีหน้าของเขาและคุซานางิก็เปลี่ยนไปเมื่อสังเกตเห็นว่ายาตะยังคงทำหน้าเช่นนั้นโดยไม่ได้เสแสร้ง มันเป็นสีหน้าของคนที่สับสน งุนงงจริงๆและสีหน้าเหมือนมองคนที่ไม่รู้จัก

 

ชายหนุ่มทั้งคู่หันไปมองที่หมอที่พอจะรู้ว่าทั้งคู่ต้องการจะสื่ออะไร หมอวัยกลางคนหันกลับมาที่ยาตะบนเตียงคนไข้

 

“ เอ่อคุณรู้ไหมว่าคุณอายุเท่าไร ”

 

“ แน่นอน”

 

“เท่าไร”

 

19 ปี”

 

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

ในห้องเงียบกริบ ไม่มีใครพูดอะไร อันที่จริงต้องบอกว่าไม่มีใครพูดออกมากกว่า บุคคลสามคนที่ยืนอยู่มองหน้ากันไปมาทิ้งความสงสัยให้ร่างบนเตียง

 

“ เน่ๆๆ ถึงภายนอกผมจะตัวเอ่อ..เล็กดูไม่ค่อยเหมือน 19 ก็เถอะแต่ผม   19 จริงๆนะ ใช่ไหมคุซานางิซัง ” ยาตะเข้าใจว่าเพราะร่างกายและส่วนสูงของตนทำให้คนอื่นเข้าใจผิดเรื่องอายุเขาแต่ทุกคนในห้องยังคงเงียบ  ไม่เว้นแม้แต่คนที่ยาตะขอความช่วยเหลือ “ คุซานางิซัง…?

 

“ ชิ!  ยาตะได้ยินเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอเหมือนไม่พอใจบางอย่าง คนที่ส่งเสียงนั้นก็คือคนที่บอกว่าคือฟุชิมิ ซารุฮิโกะ 

 

“ ไม่ใช่อย่างนั้นยาตะจัง”  ในที่สุดคุซานางิก็สามารถหาเสียงของตนเจอแต่เขาก็ไม่รู้จะอธิบายสถานการณ์ตอนนี้ยังไงดี  “คือว่าอย่างนี้นะยาตะจัง……

 

…………………………………..

 

 

“ หา!!!!!!!ความจำเสื่อม!!!!!!!!!

 

ยาตะอุทานเสียงดังลั่นห้องเมื่อคุซานางิอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นคร่าวๆให้ฟังว่าตนออกไปซื้อของด้วยกันแต่แล้วก็มีรถที่ไหนไม่รู้ขับแหกโค้งออกมาแต่โชคดีที่ยาตะสามารถเบี่ยงหลบได้แต่ก็ยังไม่โชคดีมากพอจึงได้โดนเฉี่ยวด้วยและตอนที่ล้มลงหัวก็คงฟาดเข้ากับฟุตบาทพวกเขาก็เลยรีบนำมาส่งโรงพยาบาลแล้วเหตุการณ์ก็เป็นอย่างปัจจุบัน

 

“ อันที่จริงเป็นความจำหายไปชั่วคราวเพราะการกระทบกระเทือนที่สมองน่ะครับ ”  หมอแทรกขึ้นมา “  คาดว่าอาการนี้จะหายได้ครับ ถ้าเป็นไปได้การกระตุ้นคนไข้ด้วยเรื่องเก่าก็จะช่วยให้จำได้เร็วขึ้นนะครับ ”

 

  เดี๋ยวหมอต้องไปดูคนไข้คนอื่นต่อ ถ้ายังไงพวกคุณก็ลองคุยกับคนไข้เกี่ยวกับเรื่องในอดีตเพื่อกระตุ้นให้เขาจำได้ก็ได้แต่ถ้าคนไข้มีอาการปวดศีรษะหรือเกิดอะไรขึ้นก็เรียกหมอได้นะครับ ”

 

เมื่อหมอออกไปแล้วความสนใจทั้งหมดก็วกกลับมาที่ร่างบนเตียงอีกครั้ง ในตอนนี้ร่างเล็กก็ยังดูไม่ยอมรับความจริงและนั่งพึมพำไปมาว่าเป็นความฝัน

 

คุซานางิตัดสินใจยื่นกระจกอันเล็กในห้องน้ำมาให้ยาตะดู  ยาตะรับมาแล้วส่องดู

 

ภาพที่สะท้อนในกระจกแม้จะมีผ้าพันแผลและร่องรอยฟกช้ำแต่ก็ยังสามารถมองออกว่าใบหน้าที่เห็นไม่ใช่ใบหน้าของตนตอนอายุ 19 ปีแน่นอน

 

ยาตะอธิบายถึงใบหน้าที่ตนเห็นไม่ถูกมันดูแก่กว่าอายุ 19 ปีแต่ก็แลดูอ่อนกว่าคนวัยเดียวกัน เมื่อครู่คุซานางิซังบอกว่าเขาความจำหายไปราว 6 ปี นั่นก็แปลว่าตอนนี้เขาต้องอายุ 25 สินะ ผมของเขายุ่งเหยิงและยังมีผ้าพันแผลพันบนหัวแต่บอกได้เลยว่าผมของเขาตอนนี้ค่อนข้างยาว น่าจะยาวประบ่าจะว่าไปมันคล้ายๆทรงผมเขาตอนอยู่ม.ต้นเลย พูดถึง ม.ต้นก็พลันนึกถึงบุคคลอีกคนในห้องนี้

 

แปลว่าหมอนี่ก็คือฟุชิมิ  ซารุฮิโกะตัวจริงสินะ แต่เป็นตอนอายุ 25 ปี  ยาตะเหลือบมองอีกฝ่ายด้วยหางตา ทำไมหมอนี่มันยิ่งโตยิ่งดูดีขึ้นฟะ ! หงุดหงิด! แต่ที่หงุดหงิดกว่าคือหมอนี่นิสัยไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิดเดียว

 

แล้วก็นะทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ!

 “ แล้วคนอื่นๆล่ะครับคุซานางิซัง  ทั้งมิโกโตะซัง  โทสึกะซัง  เจ้าคามาโมโตะ  แอนนา ไปไหนกัน หมด ” ยาตะกวาดสายตาไปรอบๆห้อง  คุซานางิชะงักเขาไม่รู้เลยว่ายาตะจะสูญเสียความทรงจำมากขนาดนั้น

 

ลืมแม้กระทั่งเรื่องการตายของโทสึกะและมิโกโตะ แล้วเขาควรจะอธิบายยัง

 

“ ตายแล้ว ”  บุคคลที่ถูกหลงลืมไปชั่วขณะพูดขึ้นเรียกความสนใจของยาตะและคุซานางิได้

 

“ ซา  คุซานางิคิดจะค้านมันคงจะไม่ดีถ้าให้ยาตะที่กำลังป่วยอยู่รู้เรื่องนี้ทันที

 

“ จะช้าหรือจะเร็วก็ต้องรู้อยู่ดี ” ฟุชิมิว่าเสียงเรียบแต่คุซานางิก็สามารถจับได้ว่าในน้ำเสียงมันเจือความโกรธและ….ความอิจฉาริษยาบางอย่างไว้  “ โทสึกะซังกับ สุโอ มิโกโตะตายไปแล้วเมื่อหกปีที่แล้ว 

 

“ โกหก! ” ยาตะตวาดกลับทันทีด้วยความโกรธ คนเก่งอย่างมิโกโตะซัง แล้วก็คนที่นิสัยดีอย่างโทสึกะซังจะตายได้ยังไง ใจจริงเขาอยากจะด่าอย่างอื่นด้วยซ้ำแต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของคุซานางิซัง 

 

สีหน้านั้นบอกเขาว่านั่นไม่ใช่การโกหก

 

แปะ!

 

น้ำตาจากดวงตาสีน้ำตาลไหลอาบแก้มช้าๆก่อนจะหยดลงบนมือ  ยาตะแตะน้ำตานั้นมันไหลออกมาโดยควบคุมไม่ได้

 

คุซานางิชะงัก เขาเหลือบมองคนที่พูดเรื่องโหดร้ายจนอีกฝ่ายน้ำตาไหลแต่คนพูดยังคงนิ่งไม่คิดจะปลอบหรือพูดอะไรดีๆทั้งสิ้น

 

“ ยังไง ”  ร่างเล็กบนเตียงถามขึ้นเสียงสั่น ไม่ว่ายังไงเขาก็ยังยอมรับไม่ได้

 

“ เดี๋ยวฉันอธิบายเอง” คุซานางิแทรก ให้เขาอธิบายดีกว่าไม่งั้นถ้าฟุชิมิอธิบายคงได้เจือความโกรธ ความแค้นอะไรลงไปด้วยแล้วจะมีแต่ทำให้เรื่องแย่ลงอีก

 

……………………………………

 

เมื่ออธิบายเรื่องทุกอย่างที่เกิดเมื่อหกปีก่อนทั้งเรื่องของราชาไร้สี  การตายของโทสึกะ ทาทาระ  การต่อสู้ระหว่างสีแดงและสีน้ำเงินรวมถึงการตายของมิโกโตะจนจบ ยาตะกัดฟันเหมือนอดกลั้นแต่แล้วก็ไม่อาจห้ามได้อีก ร่างเล็กปล่อยโฮออกมาเสียงดัง นั่นทำให้คุซานางิรู้สึกผิดเรื่องนี้อาจส่งผลต่อจิตใจร่างเล็กมากก็ได้เกินไป

 

“ เอ้า ” ฟุชิมิผู้ถูกมองข้ามมานานส่งผ้าเช็ดหน้าให้แต่อีกฝ่ายเพียงเหลือบมองแต่ไม่หยิบ

 

“ ว่าแต่ทำไมแกถึงมาอยู่ที่นี่ได้”  ยาตะพูดเสียงเขียวพลางหรี่ตาลงมองอีกฝ่ายอย่างจับผิด

 

ฟุชิมิเก็บผ้าเช็ดหน้าที่ถือไว้เข้ากระเป๋ากางเกงแล้วนั่งลงบนเตียงข้างๆกับร่างเล็กกว่า  ยาตะยกหมัดขึ้นป้องกันตัวและเขยิบหนีโดยสัญชาตญาณแต่ก็ติดเหล็กกั้นขอบเตียงจึงเขยิบไม่ได้ไกลนัก

 

“ นายลืมเรื่องสำคัญหลายอย่างสินะ ฉันบอกให้ว่านายน่ะลืมเรื่องสำคัญที่สุดด้วย” ฟุชิมิเน้นย้ำชัดเจนแล้วคว้ามือซ้ายของยาตะขึ้นมาด้วยมือซ้ายของตนพร้อมๆกับใช้แขนขวาโอบไหล่ให้อีกฝ่ายเข้ามาใกล้

 

ยาตะสะดุ้งเฮือกพยายามจะหนีแต่แรงที่โอบตัวเขาไว้ไม่ใช่น้อยๆเลยแถมอาการเจ็บแผลที่ได้จากอุบัติเหตุก็ทำให้ขัดขืนได้น้อยลงจึงได้แต่ปล่อยให้อีกฝ่ายเอาเปรียบโดยการสอดมือซ้ายเข้ามาประสานกับมือของตน

 

ตอนนั้นเองที่ยาตะพึ่งจะสังเกตเห็นแหวนสีเงินสองแหวนทั้งคู่มีลักษณะเหมือนกันทุกอย่างต่างกันแค่ขนาดวง วงหนึ่งอยู่บนนิ้วนางของตนและอีกวงหนึ่งบนนิ้วเรียวยาวของเจ้าลิงบ้า 

 

ยาตะรู้สึกสังหรณ์ไม่ดีเอามากๆ

 

แล้ว

 

“ ฉันกับนาย…..เราแต่งงานกันแล้วยังไงล่ะ 

 

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

แล้วก็แต่งออกมาจนได้แถมยาวซ้าาาาา = =

 
 

 

 

ด้วยนิสัยส่วนตัวกับแนวแล้วชอบหักมุม หักหลังไม่ให้เดาง่ายๆเสียด้วยสิ =^^=

 

 

 
ก็ต้องดูกันต่อนะคะว่าเจ้าลิงหลอกหรือพูดจริงหรือจะหักมุม
 

 

 
 

แต่อาจจะลงเร็วหรือล่าช้าหรือหายไปนานก็ต้องขออภัยไว้ก่อนนะคะเพราะต้องดูเวลาว่างด้วยแฮะๆๆๆ

 
ยังไงก็ช่วยติดตามแล้วเมนต์ติชมได้นะคะ

 

 
ขอบคุณค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

469 ความคิดเห็น

  1. #447 B.B.E (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 00:36
    แต่งงานกันไวเกินน
    #447
    0
  2. #428 เอเนะ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 02:35
    ตะแต่งงาน!!!!!!!!!!!!!!//ขอรวบรวมเสียงก่อนเจ้าค่ะ//กรี้ดดดดดดดดดดดดดดด
    #428
    0
  3. #370 I_am_Hana (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2556 / 17:13
    การีดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    แต่งงาน น่ารักๆๆๆๆๆๆชอบมากค่าาาาาาาาาา
    #370
    0
  4. #291 Twin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 16:36
    นั่งอมยิ้มอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้าเลยเเหะตอนนี้
    #291
    0
  5. #267 Mint-noi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 16:17
    แต่งงาน!!//นั่งอมยิ้ม
    เห็นดิส ค.ห.๔ แล้วยิ้มกว่าเดิม
    #267
    0
  6. #113 HoodRed*USUK (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มกราคม 2556 / 15:59
    แต่งงาน!!!!!!!!!!!!
    #113
    0
  7. #81 KanataAkito (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มกราคม 2556 / 19:24
    แต่งงาน......ซารุยาตะจงเจริญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญ
    #81
    0
  8. #37 Zepryrus (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มกราคม 2556 / 00:58
    อร๊ากกกก ไรท์เตอร์อย่าแกล้งมิซากิเลยยย แต่งงานแล้วก็แต่งไปเตอะ อย่าให้เจ้าลิงมาหลอกว่าแต่งเลย =[]=!!!



    //ขอให้มิซากี้ของเจ้าลิงบ้าได้ความทรงจำคืนมาไวๆ นะ ;w;
    #37
    0
  9. #28 Doodo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มกราคม 2556 / 17:28
    ไม่ต้องห่วงนะยาตะจัง ยังไงความหล่อของฟุชิมิก็เป็นของนายคนเดียว >
    #28
    0
  10. #27 oOoLuNaoOo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2556 / 23:17
    กริ๊ดดดดดดด อยากเห็นภาพงนแต่งสุดๆค่า
    #27
    0
  11. #26 Annular eclipse (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2556 / 18:51
    แต่งงาน อ๊ากๆๆๆๆๆๆ

    ไปแต่งกันเมื่อไรที่ไหนเนี่ย???

    ไปตกลงกันได้ยังไงเห็นปกติแทบจะฆ่ากันตาย!!!
    #26
    0