----FAN FIC K PROJECT-----(Fushimi x Yata)

ตอนที่ 5 : The Problem from Broken Glasses (III)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,044
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    31 ธ.ค. 55

 
 
 
 
ตอนต่อมาแล้วนะคะ 555+เห็นคอมเมนต์แล้วดีใจจัง ขอบคุณมากนะคะ
 
 
 
ตอนนี้ก็พยายามแต่งต่อนะคะคาดว่าคงจบภายในตอนสองตอนนี่แหละเพราะอย่างนั้นช่วยอ่านและเม้นให้ด้วยนะคะ
 
 
ขอบคุณค่ะ
 
 
 
 
 
 
The Problem from Broken Glasses (III)

 

Fushimi Saruhiko x Yata Misaki

(From K Project)

 

Warning !!! : ฟิคนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชายท่านใดที่หลงผิดเข้ามาหรือไม่รู้จักศัพท์คำนี้ก็กรุณากดปิดนะคะ เหตุการณ์ในเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติตามจินตนาการของผู้แต่งไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาหลักของเรื่อง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านค่ะ

 

 

 

ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงหอสมุดจนได้ ตอนนี้เหลือเวลาไม่ถึงชั่วโมงหอสมุดก็จะปิดจึงไม่แปลกที่จะเหลือคนเพียงไม่กี่คนในนั้น ฟุชิมิดูพึงพอใจมาก

 

“มันเงียบดี” ฟุชิมิว่า “ ไปหาบรรณารักษ์ดีกว่า เราจะได้ไม่เสียเวลา”

 

ยาตะทำตามอย่างว่าง่ายเมื่อถึงเคาน์เตอร์ฟุชิมิก็เริ่มถามถึงชื่อหนังสือที่ต้องการทันที บรรณารักษ์สาวแว่นค้นหาหนังสือที่ว่าให้ในคอมพิวเตอร์สักพักเธอก็เงยหน้าจากคอมแล้วบอกชั้นของหนังสือที่ต้องการ เธอเหลือบมองพวกเขาแล้วก็สังเกตเห็นมือที่จับกันอยู่ ยาตะหน้าแดงเมื่อรู้ว่าเธอกำลังมองอะไรเขาพยายามจะดึงมือออกแต่เจ้าลิงบ้ากลับจับติดหนึบไม่ยอมปล่อยเลย พอเขาออกแรงดึงมากขึ้นฟุชิมิก็ออกแรงบีบมือเขาจนชา

 

ไอ้ลิงซาดิสต์!

 

………………………

 

 

“เฮ้ ซารุเล่มนี้ใช่ไหม ” ยาตะส่งหนังสือเล่มหนึ่งให้ ฟุชิมิรับไว้แล้วลองดูหน้าปกก่อนจะพยักหน้าให้เป็นเชิงบอกว่าใช่

 

“ เฮ้อ- เสร็จซะที จะได้กลับบ้าน ”

 

“ ยัง งานนายยังไม่เสร็จ ”

 

“อะไรอีกล่ะ” ยาตะโอดครวญอย่างไม่พอใจ

 

“ ฉันจะทำรายงานให้เสร็จที่นี่เราจะได้ไม่ต้องมาหอสมุดอีก” ฟุชิมิว่าเสียงเรียบ

 

“ ไม่ใช่เรา นายคนเดียว”

 

เรา ” ฟุชิมิย้ำ

 

ว่าแล้วก็ออกคำสั่งให้เดินไปที่โต๊ะจากนั้นก็เริ่มเปิดหนังสือที่หยิบมาก่อนจะส่งให้ยาตะ “ ฉันคิดว่าน่าจะเป็นหน้านี้นะ อ่านให้ฟังหน่อยสิ”

 

“ หา!” ยาตะอุทาน “ วุ่นวายจริงๆเลย ” ต่อด้วยบ่นอุบ

 

“ แล้วใครล่ะที่ทำให้ฉันลำบาก” ย้อนด้วยเสียงเรียบพลางเปิดสมุดจดที่นำมาด้วย “ เร็วๆเข้า ”

 

ยาตะยังบ่นพึมพำตามมาอีกสองสามคำจากนั้นก็เริ่มเปิดอ่านหนังสือหน้าที่อีกฝ่ายเปิดค้างไว้ให้

 

“ …เอ่อ…พาราโบลาคือเซต…เซตไหนฟะ เอ่อ ของจุดทุกจุดบนระนาบ ซึ่งอยู่ห่างจากเส้นตรงที่เส้นหนึ่งบนระนาบและจุดคงที่จุดหนึ่งบนระนาบนอกเส้นตรงคงที่นั้น เป็นระยะทางเท่ากับเสมอ อะไรฟะ? รูปประกอบก็มีเส้นโค้งๆแล้วก็ เอ่อ ช่างเถอะนายคงเข้าใจสินะ เส้นคงที่ เรียกว่า ได ……ได.. เด.. ได ……………..ไดเรก….ตริกซ์ของพาราโบลา - จุดคงที่ (F) เรียกว่า โฟกัสของพาราโบลา - แกนของพาราโบลา คือเส้นตรงที่ลากผ่านโฟกัส และตั้งฉากกับได ได เด ..เรกตริกซ์ ….อะไรฟะเรื่องยากๆแบบนี้ ” ยาตะอ่านกระท่อนกระแท่นและเมื่อเงยหน้าจากหนังสือเขาก็ปะทะเข้ากับสายตาของฟุชิมิที่เหลือบขึ้นจากสมุดจดก่อนที่ริมฝีปากจะค่อยๆยกขึ้นเปลี่ยนเป็นยิ้มเยาะ

 

“ อะไร! จะหาเรื่องหรือไง ” ยาตะตวาดกลับทั้งหน้าแดงก่ำไม่รู้เพราะอายหรือโกรธกันแน่ “ เรื่องยากๆแบบนี้ฉันจะไปเข้าใจได้ไงฟะ โรงเรียนก็ไม่เคยสอน ”

 

“เราพึ่งเรียนเมื่อเช้ามิซากิ”

 

“ ไม่จริง ทำไมฉันจำไม่เห็นได้เลย”

 

“ เพราะนายหลับตลอดทั้งคาบ ถ้าพูดให้ถูกตั้งแต่ก่อนอาจารย์จะเข้าแล้วก็หลังอาจารย์ออกนายก็ยังไม่ตื่น ”

 

“หา!” ยาตะอุทาน เขาจำได้แล้วว่าหลับไปจริงๆแต่ไม่คิดเลยว่าตนจะพลาดเรื่องยากขนาดนี้ ว่าแต่…เดี๋ยวก่อนนะ.. “ แล้วทำไมถึงรู้ว่าฉันหลับทั้งคาบล่ะ ”

 

หลังจากที่ถามแล้วฟุชิมิก็มองอีกฝ่ายก่อนที่จะตอบว่า “ ก็เพราะ…นายนอนกรนน่ะสิ ดังลั่นเลยด้วย ”

 

“ ว่าไงนะ!” ยาตะขึ้นเสียงอย่างตกใจและนั่นก็ทำให้พวกเขาได้เสียงชู่ววววจากโต๊ะข้างๆ

 

“ นายส่งหนังสือมาสิฉันอ่านเองดีกว่า ถ้าฉันดูใกล้ๆก็คงดีกว่าให้นายอ่านไม่งั้นคงไม่เสร็จแน่” พูดพร้อมไม่รอฟังคำตอบฟุชิมิก็หยิบหนังสือจากมือของอีกฝ่ายไปแล้วเริ่มอ่านทันที

 

ช่วงแรกเขาก็คิดว่าดีที่ไม่ต้องทนอ่านหนังสือยากๆนั่นแต่พอผ่านไป 5 นาทียาตะก็เริ่มเกิดอาการรู้สึกเบื่อขึ้นมากะทันหัน จะชวนฟุชิมิคุยก็เห็นอีกฝ่ายกำลังตั้งใจตนก็ไม่อยากจะขัด พอคิดว่าจะลุกไปหยิบหนังสือมาอ่านก็พบว่าหนังสือในโซนที่พวกเขาอยู่มีแต่หนังสือยากๆ(ในความคิดยาตะ) ครั้นจะลุกไปโซนอื่นก็ขี้เกียจแถมยังเหลือเวลาแค่ครึ่งชั่วโมงเขาจึงตัดสินใจจะรอเฉยๆละกัน

 

ผ่านไป 10 นาที ความเบื่อในตัวมันก็เพิ่มมากขึ้น รู้อย่างนี้เขาเอาเกมติดมาด้วยก็ดี คิดไปมาก็เลยขอยืมสมุดจดอีกเล่มของฟุชิมิขึ้นมาวาดรูปเล่นแต่พอวาดได้แค่นิดเดียวเขาก็เบื่ออีก

 

เฮ้อ- จะทำอะไรดีนะ

 

ยาตะเหลือบมองฟุชิมิที่นั่งตรงข้าม ตอนนี้ฟุชิมิก้มตัวลงจนหน้าแทบจะติดหนังสือเลยแล้วเขาก็นึกบางอย่างออก เขาเริ่มเขียนบางอย่างลงไปในหน้าสมุดจากนั้นก็…

 

“ ซารุ ”

 

“ หือ ”

 

“ดูนี่สิ ” เขาหันสมุดให้อีกฝ่ายเห็น มันก็คือ…

 

ซารุ

 

ซารุ

 

ซารุ

 

ฟุชิมิเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ

 

“ นายเห็นไหมว่าฉันเขียนอะไร” ยาตะถามยิ้มๆ เห็นได้ชัดว่ามีแผนบางอย่าง

 

“เห็น เขียนว่าซารุไง” ยาตะเริ่มเบ้ปากเหมือนแผนที่วางไว้ไม่ได้อย่างใจ “แล้วนายเห็นทุกตัวไหม เห็นชัดแค่ไหน ”

 

ฟุชิมยิ่งเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจแต่ก็ยอมตอบคำถามโดยดี “ ฉันเห็นตัวบนสุดชัดเจน ตัวกลางพอเห็นรางๆแต่ตัวล่างสุดมองไม่ชัด ที่จริงต้องบอกว่าไม่เห็นเลยมากกว่า พอใจไหม ”

 

“ ที่สุด” ยาตะว่า เขายิ้มกว้างแล้วพลิกสมุดกลับเข้าหาตัวจากนั้นก็เขียนบางอย่างลงไปเพิ่ม

 

“นี่ล่ะ” แล้วหมุนสมุดกลับมาทางฟุชิมิ บางอย่างถูกเขียนต่อจากตัวในบรรทัดที่สาม

 

ซารุ ….ไอ้ลิงบ้า

 

ฟุชิมิขมวดคิ้วแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้สมุดแต่ยาตะกลับรีบพลิกสมุดกลับอย่างรวดเร็วจากนั้นก็ถามด้วยรอยยิ้มกว้างกว่าเดิม “ เห็นไหม”

 

ฟุชิมิขมวดคิ้วมุ่น “ ไม่เห็น ” นั่นทำให้ยาตะยิ้มกว้างจนน่าหมั่นไส้

 

พอได้รับการยืนยันอย่างนี้แล้วยาตะก็นึกดีใจเพราะนี่เป็นโอกาสที่เขาจะเอาคืนอีกฝ่ายได้แล้ว ยาตะเขียนแล้วพลิกสมุดให้อีกฝ่ายเป็นครั้งที่สามและครั้งนี้เขียนว่า

 

ซารุ …ไอ้ลิงบ้า ไอ้ลิงซาดิสต์

 

ฟุชิมิเพียงเหลือบมองแล้วก้มหน้าเขียนงานต่อ “ ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายเขียนอะไรแต่ให้เดาคงไม่พ้นด่าฉันแน่”

 

ยาตะไม่ตอบแต่พลิกสมุดกลับมาเขียนต่ออีกแล้วพลิกสมุดกลับไปหาฟุชิมิเป็นครั้งที่สี่ และทำสลับไปมาอย่างนี้อยู่หลายรอบและทุกครั้งฟุชิมิก็จะทำเพียงเหลือบมองและบางครั้งก็พยายามจะหรี่ตาเพื่อดูให้ชัดว่ายาตะเขียนอะไรบ้าง จนกระทั่งสมุดถูกเขียนว่า…

 

ซารุ …ไอ้ลิงบ้า ไอ้ลิงซาดิสต์ ไอ้ลิงโหด ไอ้ลิงน่ากลัว ไอ้ลิงน่าหมั่นไส้ ไอ้ลิงเจ้าคิดเจ้าแค้น ไอ้ลิงชั่วร้าย ไอ้ลิงโง่ (ยาตะขีดทิ้งเพราะนึกได้ตอนหลังว่าไม่ใช่เรื่องจริง) ไอ้ลิงไม่กินผัก…

 

พอเขียนถึงคำนี้ยาตะก็ชะงัก เขานิ่งไปก่อนจะเขียนบางอย่างต่อท้ายเพิ่มเติมแต่แล้วก็ลบทิ้ง จากนั้นก็นิ่งอีกแล้วก็เริ่มเขียนบางอย่างอีก

 

…ซารุ …ไอ้ลิงบ้า ไอ้ลิงซาดิสต์ ไอ้ลิงโหด ไอ้ลิงน่ากลัว ไอ้ลิงน่าหมั่นไส้ ไอ้ลิงเจ้าคิดเจ้าแค้น ไอ้ลิงชั่วร้าย ไอ้ลิงโง่ (ยาตะขีดทิ้งเพราะนึกได้ตอนหลังว่าไม่ใช่เรื่องจริง) ไอ้ลิงไม่กินผัก…ฉลาดซะเปล่าแต่กลับไม่ยอมกินของที่มีประโยชน์ ไม่รู้จักปรับเปลี่ยนบ้าง …

 

ไม่รู้จักปรับเปลี่ยน…หมายถึงเรื่องการกินผักหรือเรื่องนิสัยในการเข้าหาผู้คน ยาตะเองก็ไม่แน่ใจว่าหมายถึงความหมายไหนกันแน่ ทั้งๆที่ตัวเองเขียนมันเอง

 

ยาตะตัดสินใจขีดข้อความนั้นทิ้งแล้วเติม…

 

…ต้องปรับเปลี่ยนนิสัยไม่กินผัก

 

ลงไปแทน จากนั้นก็เติมบางอย่างลงไปต่ออีก

 

….ครั้งหน้าไว้ว่างเราไปกินเค้กแครอทกัน….

 

ยาตะหมุนสมุดกลับไปหาฟุชิมิซึ่งทำเพียงเหลือบมองแวบหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจเพราะฟุชิมิคงมองไม่เห็นข้อความนั้นแต่มันก็ดีแล้วล่ะ ยาตะยิ้มขำกับความคิดนั้น

 

“ ขำอะไรคนเดียว นายดูเหมือนคนบ้ามากขึ้นทุกทีแล้วนะ”

 

“ เปล่า” ยาตะตอบ “ ก็แค่คิดว่านายพลาดโอกาสดีๆบางอย่าง”

 

 

 

…………………………..

 

มาเฉลยแล้วนะว่ามิซากิจังเขียนอะไรลงไป ถ้าไม่น่ารักหรือได้ใจอย่างที่หวังก็ขออภัยด้วยนะคะแต่อย่างว่าแหละอย่างมิซากิไม่มีทางเขียนอะไรหวานๆหรอกเนอะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

469 ความคิดเห็น

  1. #466 0911482023 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 08:19
    ให้ตายเถอะขนาดนิยายฉันยังหนีพาราโบลาไม่พ้น
    #466
    0
  2. #437 otaku_guy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 21:38
    เขินค่ะเขินมากกก ยิ้มกว้างจนปู่กับย่าเหล่เลยค่ะ 555555555
    #437
    0
  3. #420 myidme (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 08:44
    สุดท้ายคุณสามีก็ถูกคุณภรรยาลืม
    #420
    0
  4. #418 bloody1998 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2556 / 00:03
    มิซากะแกล้งได้น่ารักมากกกก ^^
    #418
    0
  5. #415 sasunaru3012 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กันยายน 2556 / 21:02
    จะแกล้งเขาแต่สุดท้ายก็ห่วงเขา
    #415
    0
  6. #367 aong009 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2556 / 16:51
    อร้ายยยยยยยย
    น่ารักกๆๆๆชวนไปเดทด้วยอ่ะ
    #367
    0
  7. #255 playpiim (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มีนาคม 2556 / 16:37
    มันส์เลยสิมิซากิ 5555+
    #255
    0
  8. #111 llsouleaterll (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มกราคม 2556 / 15:51
    ยาตะด่าลิงได้แสบมาก 555
    #111
    0
  9. #102 78043529 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มกราคม 2556 / 12:08
    ยาตะด่าซารุชะแสบเลย คริๆ =w=
    #102
    0
  10. #78 silvermoon123 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มกราคม 2556 / 19:08
    แสบดีจุงเบย
    #78
    0
  11. #66 alisia-w- (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มกราคม 2556 / 19:57
    555+
    ด่าซารุซะแสบเลยยาตะจัง
    #66
    0
  12. #34 omsinzaza (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มกราคม 2556 / 23:54
    5555+
    ด่าซะแสบเลย ฟูชิมิโดนด่าซ๊าาา... แต่ตอนสุดท้ายนี่มันยังไงกันน้ามิซากี้ ~~~

    //เขียนแบบนี้ดีแล้วละค่ะไรท์เตอร์ แบบมิซากิคงไม่มีทางเขียนอะไรหวานๆ หรอกเน๊อะ
    #34
    0
  13. #23 blood_hana (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2555 / 21:41
    เอาคืนได้เจ็บแสบมาก อารมณ์คนตาสั้นโดนแบบนี้มันเจ็บนะ บลัดก็เป็นเหมือนกัน ชิชะ อิจฉาคนสายตาดี

    ซารุพอรู้ว่ามิซากิจะหนีรีบบีบไว้เลย ร้ายนะเรา จะแกล้งและแสดงความเป็นเจ้าของด้วยใช่ไหมเนี้ย 555

    ข้อความสุดท้ายพลาดจริงๆนั่นแหละ มิซากิ~ ลึกๆอยากชวนซารุไปเดทใช่ม้ายยยย สารภาพมาซะ ฮ่าๆๆ

    เห็นท่านลงในบล็อก exteen พอมาเด็กดีเจอพอดี ขอเม้นในเด็กดีนะคะ ^^
    #23
    0
  14. #19 tassaporn-123 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2555 / 08:00
    อยากรู้ๆ *O*
    #19
    0
  15. #18 minmin0803 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2555 / 01:21
    โอ้ มันคืออะไร *O*
    #18
    0