----FAN FIC K PROJECT-----(Fushimi x Yata)

ตอนที่ 45 : แจ้งข่าวว่าด้วยเรื่องรวมเล่มฟิค K Project (2)+ ตัวอย่างฟิคในเล่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 561
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 เม.ย. 56




พอเหลือสองวันสุดท้ายกลายเป็นว่าคนส่งเมล์มาเพิ่มจนประหลาดใจเลยค่ะ o o แล้วก็มีหลายคนถามว่าเลื่อนเวลาจองกับโอนได้ไหม 
 
ก็เลยตัดสินใจว่าสำหรับผู้ที่มีปัญหาและไม่สะดวกในการโอนเงินแต่อยากได้หนังสือจริงๆ(เน้นนะคะ อยากได้จริงๆ ไม่อยากให้มีกรณีที่จองไว้แล้วเหลือนะ )ให้เมล์มาบอกที่ Sup-paK_j@hotmail.com โดยบอกว่าจองเรื่องอะไรกี่เล่มภายในวันที่ 22-23 เมษา
 
และเปิดให้โอนได้ถึงสิ้นเดือนเมษาค่ะ (แต่กรณีนี้ขอสงวนสิทธิ์ให้เป็นคนที่แจ้งเหตุเข้ามาแล้วผู้แต่งเมล์ตอบนะคะจึงจะถือว่านับเผื่อไว้)
 
มีรอบนี้รอบเดียวเท่านั้นไม่เปิดรอบสองนะเออ!!!
 
เพราะวันที่ 24 เมษา จำเป็นต้องส่งยอดพิมพ์ให้เขาจริงๆค่ะ สงสารคนที่โอนตั้งแต่วันแรกๆด้วย
 
 
อบคุณค่ะ
 
 
 
 
.....................
 
 
อีกเรื่องคือลองเอาฟิคพิเศษในเล่มมาให้ลองอ่านแล้ววิจารณ์หน่อยค่ะ เผื่อจะช่วยให้ตัดสินง่ายขึ้นว่าเอาหรือไม่เอา
 
ปล.คนแต่งเป็นคนประหลาดเกรียนๆแบบนี้แหละอย่าสนเลย ^^
 
 

If…

 

If  the one that get amnesia is Fushimi ,what  will  happen  … ?                     

 

“เบื่อจริงๆเมื่อไรมันจะถึงเนี่ย ” ยาตะ  มิซากิในสภาพพึ่งตื่นนอนเอนทิ้งน้ำหนักตัวลงบนคนข้างกายอย่างเบื่อหน่าย

“ นายที่เอาแต่กินกับนอนมีสิทธิพูดว่าเบื่อด้วยเหรอ” ฟุชิมิโต้กลับนิ่งๆ

“ เบื่อเซ่…เอาแต่นั่งกับที่มาหลายชั่วโมงจนฉันเมื่อยก้นหมดแล้วเนี่ย” เริ่มพาลแต่สามีก็ยังไม่สนใจอยู่ดี

“ เบื่อๆๆๆ เบื่อจริงๆ” ยาตะบ่นเป็นรอบที่สิบ “ แกหาอะไรสนุกๆให้ฉันทำหน่อยสิ”

ฟุชิมิถอนหายใจกับความดื้อดึงนั้น ในที่สุดก็ยอมแพ้จนได้ “ เอางี้สิ…ฉันมีคำถามดีๆให้นายคิดฆ่าเวลา”

ยาตะเบ้หน้า ทำปากยื่น “ถ้าเป็นคำถามยากๆหรือเป็นโจทย์เรียนฉันไม่ตอบนะเฟ้ย”

“ ไม่ใช่หรอกน่า”

“งั้นลองถามมาสิ”

“ นายเคยคิดไหมว่าถ้าคนที่ความจำเสื่อมไม่ใช่นายแต่เป็นฉันมันจะเป็นยังไง”

คิ้วสีน้ำตาลขมวด เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลย “ เออ คำถามนี้น่าสนแฮะ…” เขาทำท่ากอดอกครุ่นคิด มันจะเป็นยังไงนะถ้าคนที่ความจำเสื่อมคือเจ้าลิง มันจะเกิดอะไรขึ้นถ้า…

…………………………..

 

เมื่อฟุชิมิ ซารุฮิโกะรับรู้ว่าเขาแต่งงานกับยาตะ  มิซากิ

                ดวงตาสีน้ำเงินค่อยๆลืมขึ้นช้าๆ ภาพแรกที่ผ่านเข้ามาก็คือใบหน้าอันคุ้นเคยของคนที่เคยเป็นเพื่อนสนิท ยาตะ มิซากิซึ่งอยู่เหนือร่างเขา

แต่มิซากิคนนี้แปลกไปที่เขาจำได้ล่าสุดมิซากิไม่ได้มีผมยาวและมีทรงผมคล้ายตอนม.ต้นเช่นนี้นี่นา แต่นั่นก็ไม่น่าตกใจเท่าสีหน้าตกใจก่อนจะยิ้มกว้างอย่างดีใจของอีกฝ่าย

 เขาเห็นมิซากิหันไปตะโกนเรียกใครสักคน

ดวงตาสีน้ำเงินปิดลงอีกครั้งเพื่อปรับภาพ เมื่อลืมตาอีกทีเขาก็เห็นใบหน้าของชายวัยกลางคนที่เขาไม่รู้จักแต่ดูจากเสื้อกาวน์ที่ใส่จึงเดาได้ไม่ยากว่าคือหมอ

งั้นเขาคงจะอยู่ที่โรงพยาบาลแต่…มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

…………………………..

 

“ ความจำเสื่อม!!!” 

ฟุชิมิยกมือที่ถูกพันผ้าพันแผลขึ้นมาปิดหูกันเสียงสิบแปดหลอดจากคนที่ยืนข้างๆเตียงเขา คุซานางิที่อยู่ในห้องด้วยเอ็ดยาตะเรื่องทำเสียงดังแล้วทำท่าทางเป็นเชิงให้หมอพูดต่อ

หลังจากหมอตรวจดูอาการเขาอีกรอบก็ยืนยันว่านอกจากบาดแผลเล็กน้อยตามตัวที่เกิดจากอุบัติเหตุแล้วก็มีแค่อาการสูญเสียความทรงจำชั่วคราวเท่านั้นไม่น่าเป็นห่วงอะไร หมอวัยกลางคนแนะนำการรักษาอีกสองสามอย่างก็ออกไป ในห้องจึงเหลือแค่สามคนเท่านั้น

เขาลอบสังเกตร่างเล็ก เมื่อกี้หมอบอกว่าเขาน่าจะเสียความทรงจำไปสัก 5-6 ปี ถ้าอย่างนั้นมิซากิตรงหน้าก็ต้องอายุ 25 ปีแล้วสินะแต่เท่าที่ดูไม่ค่อยเปลี่ยนแปลงเลย ยังตัวเล็ก เตี้ยแล้วก็ท่าทางใจร้อนเช่นเคยที่เปลี่ยนคงมีแค่ทรงผมล่ะมั้ง

เหมือนมิซากิจะรู้ตัวว่าโดนมองอยู่จึงขยับมาใกล้เขาก่อนที่…จะเขกหัวเขาอย่างแรง!!!

“ ยาตะจังหยุด!!! ซารุเขาเจ็บอยู่นะ ”คุซานางิรีบเข้ามาห้าม

“ ก็สมควรโดนแล้วนี่ใครใช้ให้มันทำตัวเป็นพระเอกเข้ามาช่วยผมแล้วตัวเองโดนรถชนซะเองล่ะ” คนโดนว่าโวยกลับ

“ ฉลาดซะเปล่าแต่ดันทำตัวโง่” ยังด่าเขาต่อ

ฟุชิมิอ้าปากเตรียมจะเถียงกลับแต่ต้องชะงักเมื่อได้ยินประโยคถัดมา

“ คิดบ้างสิว่าถ้าแกตายแล้วฉันจะอยู่ยังไงฟะ” ขณะที่พูดยาตะมีสีหน้าโกรธและบิดเบี้ยวจนดูเหมือนจะร้องไห้

“ มิ…”

“ ถ้าแกไม่อยู่ใครจะจ่ายค่าห้อง ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่ากิน ค่าเที่ยวของฉันล่ะ”

หา?

“ปากแข็ง…จริงๆไม่อยากเป็นม่ายใช่ไหมล่ะ” คุซานางิเอ่ยด้วยน้ำเสียงล้อๆ ยาตะหน้าแดงรีบเอ่ยแก้ตัวยกใหญ่ เขาได้แต่มองปริบๆอย่างไม่เข้าใจ บางทีสมองเขาอาจจะโดนกระทบกระเทือนจนโง่ตามมิซากิ(?)ไปแล้วก็เป็นได้

“ จะมีใครช่วยบอกหน่อยได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น” ฟุชิมิแทรกขึ้นมาส่งผลให้ทั้งสองคนหยุดมองกัน คุซานางิบอกให้ยาตะเป็นคนพูด

ยาตะลังเล

“ มันเป็นหน้าที่เธอนะ”  คุซานางิกระซิบบอก

ยาตะถอนหายใจสั้นๆบอกเขาว่า

“ ฉันกับแกแต่งงานกันแล้วไง”

!!!

…………………………..

 

“แปลว่านายแต่งงานกับฉันแล้วตอนนี้เราก็อาศัยอยู่ด้วยกันใช่ไหม” ฟุชิมิสรุปสั้นๆหลังฟังเรื่องทั้งหมด  เขาทำความเข้าใจอีกหลายนาทีจึงเผยรอยยิ้มออกมา มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้บุคคลที่ได้ชื่อว่าภรรยาขนลุกวาบ

“ งั้น…จะไม่กอดดีใจที่ฉันฟื้นหน่อยเหรอที่รัก

ตุบ!

ฟุชิมิเอี้ยวตัวหลบผลแอ๊ปเปิลสำหรับเยี่ยมคนไข้ที่ตอนนี้ปะทะเข้ากับผนังจนเละได้ทันหวุดหวิด

“ ใจร้ายจริง…เดี๋ยวนายก็เป็นม่ายหรอก”

ตุบ!

คราวนี้เป็นส้ม

“อย่า เรียก ฉัน แบบ นั้น” บอกเสียงเขียว ในมือถือผลแตงโมไว้

“ ทำไมล่ะเราเป็นสามีภรรยานี่ที่รัก” ยาตะเงื้อมือที่ถือแตงโมขึ้น โชคดีที่คุซานางิจับมือนั้นเอาไว้ ก่อนจะหันมาตักเตือนตัวต้นเหตุด้วย “ เธอก็หยุดซะทีเดี๋ยวได้ตายจริงๆหรอก”

ฟุชิมิยักไหล่ไม่สะทกสะท้าน

“ ยาตะจังก็ด้วยยังไงซารุก็ป่วยอยู่นะ เดี๋ยวก็ได้เป็นม่ายจริงๆหรอก” ยาตะกัดฟันกรอดแต่แก้มกลับมีรอยแดงจางๆ

“นั่นแกทำอะไรน่ะ” ดวงตาสีน้ำตาลตวัดกลับมาที่คนป่วยอีกครั้งซึ่งกำลังถอดเสื้อคนไข้ของตัวเอง

“ จะเปลี่ยนชุด นายมองไม่ออกหรือไง” ฟุชิมิตอบเรียบๆ

“เปลี่ยนชุดทำไม” เขายังไม่เข้าใจ

“กลับบ้าน”

“กลับบ้าน?”  เขาทวน

ฟุชิมิฉีกยิ้มกว้างอย่างมีเลศนัย “ ฉันไม่ยอมเสียเวลาอันมีค่าที่จะได้อยู่กับภรรยาสุดที่รักหรอก มี่-ซา-กี๊”

เจ้าของชื่อขนลุกซู่ นึกกลัวมากกว่าโกรธ จะว่าไปตั้งแต่รู้จักกันมาช่วงอายุ 19 ซารุมันนิสัยน่ากลัวที่สุดนี่หว่า…สังหรณ์ใจไม่ดีสุดๆ

“คุซานางิซังช่วย…” เกาะแขนคนข้างๆ

“ ฉันคงช่วยไม่ได้หรอก เธอต้องทำหน้าที่เป็นภรรยาที่ดีนี่” เอาตัวรอดชัดๆ!!!

หึๆๆๆ …เสียงหัวเราะนั่นดูชั่วร้ายจนยาตะขนลุกอีกครั้ง

ถ้าเขาขอหย่าตอนนี้จะทันไหมเนี่ย!!!

…………………………..

 
ตัดให้ขาดเลยฉับๆๆๆๆ>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
 
 
อันนี้เป็น Amnesia นะ
 
 
ส่วนต่อไปเป็น Calendar (พึ่งรู้ว่าพิมพ์ผิดตอนทำปกเนี่ยแหละ เขินจัง ///= =/// จริงๆต้องเป็น -dar นะคะ)
 
 
 

For Christmas Day

 

                นั่นเป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เล่นเกมบัดดี้-บัดเดอร์กันในชั้นเรียน

                เกมบัดดี้-บัดเดอร์เป็นเกมง่ายๆที่ผู้ที่เรียกว่าบัดดี้ก็คือคนที่เราจะต้องเทคแคร์ ดูแล โดยมีข้อแม้อยู่อย่างเดียวคือ ห้ามให้บัดดี้ของเรารู้เด็ดขาด จนกว่าจะเฉลยซึ่งแน่นอนว่า ทุกคนก็จะต้องมีบัดเดอร์ที่คอยดูแลเราด้วย

                “ อะไรนะ? อธิบายอีกครั้งสิใครคือบัดดี้ ?ใครคือบัดเดอร์นะ?”  ด้วยระดับสติปัญญาที่มี ยาตะ มิซากิไม่สามารถเข้าใจสิ่งที่เพื่อนสนิทพึ่งอธิบายออกมาได้จริงๆ

                “ ช่างมันเถอะมิซากิ เอาเป็นว่านายจับได้ชื่อใครนายก็คอยดูแลคนนั้นซะแล้วนายก็จะมีคนที่คอยดูแลนายด้วย ซึ่งวันเฉลยนายก็ต้องมอบของให้กับคนที่นายดูแลและดูแลนาย เข้าใจไหม”ฟุชิมิ  ซารุฮิโกะจงใจปรับคำให้ง่ายขึ้นเพื่อเพื่อนสนิท

                “พูดอย่างนี้แต่แรกก็เข้าใจแล้ว มาพูด บัดดี้ บัดเดอร์อะไรให้งงฟะ…อีกอย่างอย่าเรียกชื่อต้นสิเฟ้ย ฉันไม่ชอบ” เขาบอกแต่ฟุชิมิไม่สนใจแถมเลี่ยงด้วยการเดินไปที่กล่องจับฉลากซึ่งภายในอัดแน่นไปด้วยชื่อเพื่อนในชั้น

                ฟุชิมิหยิบออกมาใบหนึ่ง

                “ ไหนดูหน่อย!” เจ้าของฉลากยังแกะไม่ทันเสร็จก็โดนร่างเล็กแย่งใบไปทันที “ ว้าว!แกได้คนน่ารักเชียวนะ ทำไมโชคดีจัง”  ที่ยาตะพูดถึงก็คือเด็กสาวเจ้าของชื่อ เธอเป็นเด็กสาวที่ติดท็อป 5 ของเด็กน่ารักประจำชั้นปี ไม่แปลกที่เขาจะอิจฉาแต่ไม่รู้ทำไมคนที่จับได้กลับทำสีหน้าเหมือนไม่อยากได้ซะงั้น

                หากแต่ยังไม่ทันได้ถามเขาก็โดนเรียกไปจับฉลากเป็นรายต่อไป

                ยาตะจงใจวนมือในกล่องหลายครั้งก่อนจะหยิบฉลากออกมาใบหนึ่ง เขาสูดหายใจลึกๆแล้วเปิดออกดู…

                “ ไหนได้ใคร ขอดูหน่อย”  ฟุชิมิเข้ามาแทรกแต่ยาตะกลับเอาใบฉลากหลบ  “ นายจะหลบทำไม”

                “ เปล่าๆ แต่ฉันอยากจะลุ้นคนเดียวน่ะ”

                “ หา” ฟุชิมิเลิกคิ้ว  หรี่ตาจับผิด

                “ เออน่า เดี๋ยวฉันแกะแล้วจะให้แกดูเอง”  เขาดันร่างเพื่อนสนิทให้เดินนำหน้าไป

                “ งั้นนายก็แกะตรงนี้แล้วดูเสร็จส่งให้ฉัน”  ฟุชิมิกอดอกยืนยันจะดูให้ได้ท่าเดียวขณะที่ยาตะก็ยืนยันว่าไม่ให้ดูอย่างมีพิรุธ

                “ อ๊ะ! ฟุชิมิคุง อยู่นี่เองวันนี้เธอเป็นเวรไปส่งการบ้านสินะ ช่วยฉันหน่อยสิ”  ราวกับสวรรค์เข้าข้าง เด็กสาวหัวหน้าห้องเรียกฟุชิมิออกไปช่วยเธอแม้ฟุชิมิจะทำท่ารำคาญ ไม่อยากไปแต่สุดท้ายก็ขัดไม่ได้

                “ อยู่รอฉันที่นี่นะ”  ร่างสูงสำทับไว้ก่อนจะออกไป

                เมื่อแน่ใจว่าฟุชิมิไปแน่แล้วยาตะก็ล้วงเอาฉลากที่ซ่อนไว้ออกมา  เขามองดูชื่อบนนั้นหลายรอบจนแน่ใจว่าดูไม่ผิดแน่

                ได้แต่ถอนหายใจสั้นๆ มันจะบังเอิญไปล่ะมั้ง…

 

                …ฟุชิมิ  ซารุฮิโกะ…

 

                นั่นคือชื่อบนฉลากที่เขาจับขึ้นมาได้

…………………………..

 
ตัดให้แหว่งเลยฉับๆๆๆๆๆๆๆ>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
 
 
 
 
แล้วหลบออกไปอย่างไร้ร่องรอย...


 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

469 ความคิดเห็น

  1. #458 Fafa12234 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 11:52
    อยากได้~
    #458
    0
  2. #446 Fubukijunnnn123 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 15:09
    อยากได้อ่ะค่ะ
    #446
    0
  3. #355 newsvoi3 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 20:42
    อยากได้ๆๆๆๆ แต่หมดเขตจองแล้วใช่ไมอ่ะ TOT

    ฟุชิมิขนาดความจำเสื่อมแต่ความหื่นยังเท่าเดิมสินะ


    #355
    0
  4. #354 omsinzaza (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 17:25
    อยากอ่านต่อแล้ววๆๆ
    แง้งๆๆๆ เอาลงสิ แต่งมาขนาดนี้ไม่เอาลงได้ไงค่ะ >w<
    #354
    0
  5. #353 killer_of_derk (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 16:53
    ว้าวๆๆๆ มันน่าอ่านจนอยากได้นิยายซะตอนนี้เลยค่ะ 
    #353
    0