----FAN FIC K PROJECT-----(Fushimi x Yata)

ตอนที่ 41 : Amnesia (XXIII) [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,607
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    4 เม.ย. 56


 

 

 

XXIII

 

From Now on…

 

 

                เมื่อฟังเบื้องหลังทั้งหมดจบ ปฏิกิริยาของคนฟังก็คืออ้าปากหวอ ดวงตาโต  สีหน้าเหรอหราจนน่าตลก คนเล่าที่นั่งข้างๆอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

 

                “ มะ แม้แต่คุซานางิซัง” ยาตะเอ่ยขึ้น  “ฉันอยากกลับบ้านแล้ว”

 

                “ ถ้านายสามารถบินบนท้องฟ้าที่ระดับความสูงกว่าพันฟุตแล้วก็ว่ายน้ำข้ามมหาสมุทรได้นะ” ฟุชิมิเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ ใช่ ไม่ต้องใส่ใจเพราะยังไงร่างเล็กก็หนีจากบนเครื่องบินไม่ได้แน่ๆ

 

                “ ฉันหลงผิดจริงๆ” ร่างเล็กพึมพำ “ไม่น่าเชื่อแกเลย ”

 

                “ แค่โดนหลอกครั้งเดียวไม่ตายหรอกที่รัก ”

 

                “ อย่า  เรียก ฉัน อย่าง นั้น”  มองตาเขียวปั๊ด

 

                “ งั้นเปลี่ยนเป็นฮันนี่ดีไหม หรือดาร์ลิ่งดีกว่า ” ฟุชิมิยิ้มกวนประสาทชวนให้ประทับรอยหมัดบนใบหน้าดูดีเหลือเกิน

 

                “ ห้ามเรียกทั้งนั้น”คราวนี้พูดเสียงเขียวด้วย

 

                “ งั้นมิซากิล่ะ”

 

                ” ยาตะไม่ตอบแต่ก็ไม่ปฏิเสธ

 

                “ว่าไงล่ะ”

 

“ ถึงฉันห้ามแกก็ไม่ฟังอยู่แล้ว อยากเรียกก็เรียกไป ”

 

                “ อา-- มิซากินายจะน่ารักไปถึงไหนกันนะ ” มือเรียวลูบแก้มนุ่ม ยาตะพ่นลมหายใจทางจมูกเหมือนรำคาญพร้อมปัดมือที่ลวนลามออก

 

                “อย่า ฉวย โอ กาส ” เขาเน้นย้ำหนักแน่นแต่สามี(?)ไม่สนใจยังหัวเราะชอบใจแถมพูดแหย่เขาเพิ่มอีกแน่ะว่า “ นี่ไม่เรียกฉวยโอกาสหรอก ไว้ไปถึงที่พักก่อนฉันจะสอนนายเองว่าการฉวยโอกาสเอาเปรียบจริงๆน่ะทำยังไง”

 

                ใบหน้ายาตะแดงขึ้นทันที “ฉันขอลงตรงนี้เลย บอกเครื่องมันจอดสิ” ยอมตายกลางอากาศดีกว่า

 

                “ เครื่องบินนะไม่ใช่แท็กซี่จะให้จอดกลางคันน่ะ”

 

                “ ก็เพราะแกไม่ใช่เหรอที่ลากฉันขึ้นเครื่องบินน่ะ ดูเด่ะวางแผนเก่งนักนะ ฉันไม่ได้เอาเสื้อผ้าหรือของอะไรมาเลยเนี่ยแล้วฉันจะอยู่ที่นู่นยังไงห๊ะ”

 

                “ ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันซื้อให้ที่นู่น” ฟุชิมิพูดสบายๆไม่มีท่าทีเสียดายเงินหรืออะไรเลยจนอดหมั่นไส้ไม่ได้  “ อ๊ะ หรือนายจะไม่ใส่

 

                “ ไปซื้อที่นู่น !” ยาตะไม่รอให้จบประโยค คอยดูเหอะ!เขาจะซื้อให้มันจนไปเลย

 

                ฟุชิมิไม่ได้ต่อล้อต่อเถียง เขาเพียงหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดีและให้ความสนใจกับหูฟังบนเครื่องบินแทนแต่ดูท่ามันจะเสียเพราะไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกมาเลยแม้จะเปิดเสียงสูงสุดแล้วก็ตาม

 

                เขาตั้งท่าจะเรียกแอร์โฮสเตสเพื่อขอเปลี่ยนหูฟังใหม่ จังหวะเดียวกับที่คนข้างตัวยื่นหูฟังมาให้เขา มันไม่ใช่หูฟังบนเครื่องบินแต่เป็นหูฟังของยาตะที่ฟุชิมิจำได้ว่าไปซื้อด้วยกัน

 

                “ เอาไปสิ” ยาตะยัดหูฟังลงในมือเขาทั้งที่ไม่ได้ขอแต่นั่นไม่แปลกเท่าการที่หูฟังอีกข้างอยู่ที่หูของเจ้าของมัน  เขากระพริบตาปริบๆอย่างไม่แน่ใจนักก่อนจะสวมมันเข้าที่หูด้านหนึ่งของตน

 

                เสียงเพลงเบาๆลอดมา

 

                มันเป็นเพลงที่เขาชอบซึ่งครั้งหนึ่งเขาเคยบอกร่างเล็กเจ้าของไอพอดเครื่องนี้

 

                “ มันอยู่ในเครื่องอยู่แล้ว สงสัยฉันก่อนความจำเสื่อมจะใส่ไว้ ” ยาตะว่า ดวงตาเสไปมองนอกหน้าต่างจึงไม่สังเกตรอยยิ้มรู้ทันจากคนข้างตัว

 

                ก็เพลงนี้น่ะพึ่งจะออกไม่ถึงอาทิตย์เองนะ แต่มิซากิเสียความทรงจำมาเป็นเดือนแล้ว

 

                พูดถึงความทรงจำ

 

                “ ขำอะไร?”  คนที่มองไปนอกหน้าต่างหันกลับมาเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะ

 

                “ เปล่า” ฟุชิมิโบกมือเบาๆ “ ก็แค่อดชมตัวเองไม่ได้ว่านี่ขนาดนายยังไม่ได้ความทรงจำกลับมานะ ฉันยังทำให้นายรักฉันได้อีกแน่ะ”

 

                “ แกนี่มันน่าหมั่นไส้จริงๆ” ยาตะพ่นลมหายใจแรงๆ “ ฉันรักคนนิสัยเสียอย่างแกได้ไงฟะ โดนรถชนจนเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ” อันหลังนี่บ่นกับตัวเอง

 

                “ ยังไงก็ช่าง ฉันก็ไม่คิดว่าจะจบสวยงามอย่างนิยายที่นายได้ความทรงจำกลับมาแล้วก็มาบอกรักฉันที่สนามบินอยู่แล้ว แบบนั้นน่าเบื่อแย่ แบบนี้ดีกว่าเป็นไหนๆ ทำให้นายรักฉันได้โดยไม่ต้องยัดเยียดความทรงจำว่านายรักฉัน”

 

                ดวงตาสีน้ำตาลมองคนพูด อดทึ่งบวกประหลาดใจไม่ได้ที่ประโยคเหล่านี้ออกจากปากฟุชิมิ

 

                “ แล้วก็ดีถ้าฉันเบื่อหรือรำคาญฉันก็แกล้งเล่าความทรงจำผิดให้นายวุ่นวายใจเล่น หรือเอานายไปเปรียบกับในอดีตก็ได้ด้วย ไม่ว่าอย่างไหนก็น่าสนุกทั้งนั้น”

 

                อย่างว่าคนน่ากลัว นิสัยเสียมันก็ยังไม่ทิ้งลายอยู่ดี

 

                “ ถ้าแกทำอย่างนั้นจริงๆฉันฆ่าแกแน่”  เขากัดฟันกรอด

 

                “ ถ้าไม่กลัวเป็นม่ายน่ะนะ”

 

                “ ฉันหาสามีใหม่ก็ได้ (จริงๆมันต้องภรรยาไม่ใช่เหรอฟะ//พึ่งนึกได้)”

 

                มือเรียวคว้าข้อมือเล็กบีบแน่น “ ถ้านายกล้าฉันจะฆ่านายก่อนแล้วก็ฆ่าตัวตายตามไป ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมห่างจากนายแน่”  

 

                มันจะน่ากลัวเกินไปแล้ว!!! ยิ่งคนพูดคือฟุชิมิ  ซารุฮิโกะไม่รู้ว่าทำไมคำพูดมันยิ่งดูศักดิ์สิทธิ์(?)มากขึ้น

 

                ยาตะเริ่มรู้สึกว่าตัวเองหลงผิดจริงๆแล้วสิ ใครก็ได้ช่วยที คุซานางิซังไม่สิคนคนนี้เป็นพวกเดียวกับลูกเขยไปแล้วนี่หว่า งั้นก็ไม่มีใครช่วยเขาน่ะสิ

 

                “ อย่าห่วงเลยมิซากิ ” ฟุชิมิยิ้มซึ่งชวนสยองชอบกล “ เมื่อฉันให้โอกาสแล้วนายไม่ยอมหนี ฉันก็ไม่ยอมปล่อยมือนายไปแน่”

 

                ยาตะอยากเถียงขาดใจว่า แกไม่ได้ให้โอกาสจริงๆฉันสักหน่อย! ปากบอกให้โอกาสแต่กลับวางแผนไม่ให้เขาหนีแล้วนี่ แต่เขาพูดไม่ออกเพราะอะไรน่ะเหรอ?

 

                ก็เพราะเจ้าลิงมันปิดปากเขาสนิทด้วยปากมันน่ะสิ!

 

                โชคดีที่ชั้น first class ไม่ค่อยมีคนและคนที่อยู่ชั้นนี้ก็หลับกันแล้ว ไม่ก็ไม่สนใจ เขาจึงไม่ต้องอับอายมากแม้จะปล่อยให้ริมฝีปากคู่นั้นเอาเปรียบเขาก็ตาม

 

                “ ซารุฮิโกะ” เขาเอ่ยเรียกเมื่อเจ้าของชื่อยอมให้อิสระกับเขา  ฟุชิมินิ่งรอว่าเขาจะพูดอะไร ยาตะสูดหายใจรวมความกล้าก่อนจะพูดเสียงเบาพอๆกับเสียงกระซิบทว่าหนักแน่นออกมา  “ฉันไม่สนว่าอดีตฉันกับแกจะเป็นยังไง แค่ตอนนี้ฉันรักแกแล้วแกก็คิดเหมือนกับฉันเพราะงั้นห้ามแกปล่อยมือฉันหรือไปจากฉันเด็ดขาด ไม่งั้นฉันตามไปฆ่าแกแน่ ”

 

                คนรับฟังยิ้มกว้างรับคำเบาๆเมื่อยาตะพูดจบ “ ครับ”

 

                “ ฮึ่ย! เพลงนี้แกชอบไม่ใช่เหรอ ถอยไปห่างๆนั่งฟังดีๆไป๊”  มือเล็กขับไล่เป็นพัลวัน แล้วแสร้งจัดหูฟังใหม่ที่ไม่ว่าดูยังไงก็เห็นชัดว่ากลบเกลื่อนอาการเขิน

 

                “ มิซากิ สายมันสั้นนะเข้ามาชิดๆหน่อยสิ” ฟุชิมิกวักมือเรียก

 

                “ ไอ้ลิงตอแหล” ปากว่าอย่างแต่ตัวเขยิบเข้าใกล้มากขึ้น “ ครั้งหน้าฉันจะซื้อสายให้ยาวเป็นเมตรเลย”

 

                “ ฉันไม่ให้เงินนายซื้อหรอก”

 

                “ ไม่งั้นฉันจะซื้อเฮดโฟน”

 

                “ ฉันไม่ให้เงินอยู่ดีแหละ”

 

…………………..

 

                เวลาล่วงเลยถึงเวลาที่จะต้องปิดไฟบนเครื่องบินเพื่อให้ผู้โดยสารได้พักผ่อน แอร์โฮสเตสคนหนึ่งเดินสำรวจความเรียบร้อยอีกครั้ง

 

                เธอเดินผ่านบริเวณที่นั่งคู่หนึ่งที่นั่งของฟุชิมิและยาตะ

 

                เธอสังเกตว่าหนุ่มร่างสูงกว่านั้นหลับไปแล้วโดยเอาหน้าซบลงบนเรือนผมสีน้ำตาลของผู้ที่นั่งข้างๆ ส่วนร่างเล็กกว่าก็ตาปรือไม่แพ้กัน อีกไม่นานก็คงจะหลับแล้ว แต่ที่น่าสนใจก็คือมือของทั้งคู่จับกันอยู่

 

                เธออมยิ้มให้ความน่ารักของคู่รักตรงหน้าก่อนจะเดินจากไปอย่างเบาเสียงเพื่อให้ทั้งคู่ได้พักผ่อนเต็มที่

 

                เมื่อไฟดับลง ยาตะเขยิบตัวให้ฟุชิมิได้นอนสบายขึ้นขณะเดียวตนก็วางศีรษะลงบนไหล่กว้าง จัดท่าที่ตนนอนได้สบายเช่นกัน เปลือกตาเริ่มหนักอึ้ง เขาค่อยๆหรี่ตาลง

 

                หนีไปให้ไกลเท่าที่จะทำได้ ไม่งั้นฉันจะไม่ปล่อยนายไปอีกมิซากิ

 

                        อาจเพราะฝันหรือละเมอก็เป็นได้มือเรียวของคนที่หลับจึงกระชับมือเล็กกว่าบนตักตนแน่นขึ้นแต่ไม่ถึงกับบีบจนทำให้อีกฝ่ายเจ็บ

 

                โดยไม่รู้ตัวเช่นกัน ร่างเล็กที่หลับกระชับมือตอบ ราวกับตอบรับมือใหญ่กว่าและสัญญาที่ตนได้เอ่ยออกไปก่อนหน้านี้

 

                ฉันไม่สนว่าอดีตฉันกับแกจะเป็นยังไง แค่ตอนนี้ฉันรักแกแล้วแกก็คิดเหมือนกับฉันเพราะงั้นห้ามแกปล่อยมือฉันหรือไปจากฉันเด็ดขาด

 

                ใช่อดีตจะเป็นยังไงก็ช่างมันเถอะ สนใจแค่ปัจจุบันนี้ก็พอแล้ว

 

                พอแล้วจริงๆ

 

                แค่วันนี้ เวลานี้พวกเขารักกันก็พอแล้ว

 

                ริมฝีปากเล็กเผยรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราตามผู้ที่อยู่ข้างๆตนไป

 

 

……….The End……….

 

 

จบแล้วล่ะ จบแล้ววววววววววววววววววววววววววววว

 

ในที่สุดก็มีวันนี้ TT ^ TT

 

ตอนสุดท้ายพยายามเหลือเกินที่จะไม่ให้น้ำเน่าเกินไปแต่ต้องไม่ค้างคา ส่วนตัวเราคิดว่าบางทีนิยายก็ชอบจบแบบที่ได้ความทรงจำกลับมาเลยรักกันอีกครั้ง

 

ก็เลยอยากจะลองกลับมุมบ้างว่าถ้าไม่ได้ความทรงจำกลับมาล่ะจะสามารถรักคนรักของเราได้อีกไหม ยิ่งคนอย่างลิงที่เป็นศัตรูแล้วมิซากิก็จำแต่ตอนที่เป็นศัตรูได้ด้วยแล้วก็ยิ่งยากขึ้น

 

ลิงเองตั้งแต่เริ่มเรื่องแล้วพยายามจะแต่งให้ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น ขณะเดียวกันก็ต้องไม่ใช่คนดีนักหรอกเพราะคาแรคเตอร์ลิงเป็นเช่นนั้น (ฮา) และเพราะนิสัยขี้แกล้งนี่เองสุดท้ายกว่าลิงจะทำได้ก็เหนื่อยเลย (คนเขียนก็เหนื่อย =  =)  ส่วนมิซากิก็ต้องนิสัยเด็กๆแต่ก็เริ่มโตขึ้นนะในช่วงท้าย(สงสัยเพราะอยู่ท่ามกลางผู้ใหญ่)

 

 บางช่วงหรือบางตอนอาจจะดูไม่สมเหตุสมผลหรือขัดๆไปบ้างก็ต้องขออภัยนะคะ

 

ขอบคุณทุกคนและทุกคอมเมนต์นะคะมันเป็นกำลังใจให้ไรเตอร์มากมายจริงๆ

 

ขอบคุณค่ะ TT w TT

 

มาถึงเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่งเรื่องรวมเล่มนั่นเอง

 

จริงๆตอนถามครั้งแรกยอดจองมันน้อยนะแต่เห็นแก่คนที่อยากได้จริงๆก็เลยจะลองทำค่ะ แต่เนื่องจากยอดทำน้อยและค่าพิมพ์แพงจริงๆราคาเลยอาจจะสูงสักหน่อยนะคะTT^TT  จะไถ่โทษด้วยการเพิ่มตอนพิเศษให้ละกัน

 

อ้าว เวิ่นเว้อมากไปแล้วเรา = = เข้าเรื่องเลยดีกว่า

 

 

Amnesia

ขนาด: A5

จำนวนหน้า: ประมาณ 450-500 หน้า (กระดาษถนอมสายตา)

ราคาเล่มละ: 420 บาท

ค่าจัดส่ง: 30 บาท

ในเล่มนี้มีอะไรบ้าง               :  Amnesia

  : Short Fic >>> Betrayal , Problem From Broken Glasses

  : ตอนพิเศษที่เกี่ยวกับคู่นี้จากcalendar >>เพราะงั้นใน calendar จะมีแค่ช่วงม.ต้นกับช่วง 19เท่านั้นค่ะ

พิเศษสำหรับเล่มนี้: แน่นอนว่าต้องพิเศษสำหรับคนซื้อสักหน่อย  >> *Short Fic 3 เรื่อง!!!* แต่ขออุบไว้ก่อนว่ามีอะไรบ้างไว้จะมาลง  preview วันจันทร์

 

 

และ

 

The Calender of Us Project

 

ขนาด: A5

จำนวนหน้า: ประมาณ 150 -200 หน้า (กระดาษถนอมสายตา)

ราคาเล่มละ: 170 บาท

ค่าจัดส่ง: 30 บาท

ในเล่มนี้มีอะไรบ้าง               : * มีแค่ช่วงม.ต้นกับช่วง 19 นะคะ

 -New Year

-valentine

-white day

-april fool

-HBD Misaki

-HBD Fushimi

-Halloween>>>เพิ่ม ช่วง 19 ให้!!!

-Christmas>>>พิ่มช่วง 15 ให้!!!

-31/12 End of Year

 

*ตัวสีแดงคือยังไม่เคยลงใน exteen หรือ Dek-d มาก่อน

 

รบกวนผู้ที่สนใจส่งเรื่อง เล่มที่ต้องการ+จำนวนเล่มได้ที่เมล์  Sup-paK_J@hotmail.com นะคะ

 

จะเปิดรับการจองและโอนเงินตั้งแต่วันที่  5 -22 เม.. (แล้วจะจัดการส่งให้ภายในปลายเมษาต้นพฤษภาค่ะ ) ทำรอบเดียวเท่านั้น!

 

ปล. ในช่วงนี้ถ้ามีการลง short fic ในเว็บเพิ่มก็จะเพิ่มในเล่มให้ด้วย

ปล.2 ถ้าช่วงนี้มีข่าวหรือการเปลี่ยนแปลงก็จะมาแจ้งในนี้ค่ะ

ปล.3 วันจันทร์นี้เตรียมพบกับ Preview ของตอนแถมพิเศษ>>>อัพกันบล็อกร้าง > <

 

ขอบคุณค่ะ

 

 

 

 

 

                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

469 ความคิดเห็น

  1. #457 papandaazz (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 16:28
    ฮื่ออออ สนุกมากเลยยยย มันดีมากกก ขอบคุณมากนะค่าาา
    #457
    0
  2. #445 ayeota (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 07:28
    ชอบมากค่าา ฮือออ อยากให้มีตอน special เลยยย:3
    #445
    0
  3. #440 Aon (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 10:26
    ไรท์สุดยอด ชอบประโยคนี้มากเลย ทำให้นายรักฉันได้โดยไม่ต้องยัดเยียดความทรงจำว่านายรักฉัน ฟินนนน
    #440
    0
  4. #439 autumn (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 10:54
    ขอบคุณมากค่ะ สนุกมากกกกก
    #439
    0
  5. #417 Minmin (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 26 กันยายน 2556 / 14:52
    จบแล้ววว น่ารักมากๆชอบมากๆเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ ><

    #417
    0
  6. #409 aong009 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 22:34
    จบแล้ววววววววววววว
    nc อยุหนายยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #409
    0
  7. #346 ฮิโระ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 เมษายน 2556 / 09:09
    ไรเตอร์คะ ตอนนี่ซารุกับยาตะฟังเพลงในไอพอดอ่ะค่ะ เพลงI Beg Your Hateมันลอยมาเลยยยย



    >////
    #346
    0
  8. #343 oilzamf (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 7 เมษายน 2556 / 18:41

    โอ้ยยยย จบหวานแล้ววววว
    เรื่องนี้ใสแบบยิ้มมีความสุขดีค่ะ 5555

    อ่านแล้วมีความสุขแทบทุกตอนอ้ะ 
    ถึงจะดราม่าบ้างแต่ก็ยังมีความสุข (?) 5555

    ขอบคุณมากค่ะที่แต่งจนจบ ^^ 
    #343
    0
  9. #340 nunei (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 02:10
    น่ารักมากกกก ซารุมิ 55555
    กินเเกลบอีกแล้วค่ะ TT แต่ไงก็จะสั่งสะสมไว้!
    #340
    0
  10. #339 omsinzaza (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 00:34
    จบน่ารักมากเลยย ฮว๊ากกก มันจบแล้ว TTwTT
    จะตามเก็บ 2 เล่มเลยค่ะ... (แกลบทันที)
    #339
    0
  11. #338 love-kxa-txr (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 เมษายน 2556 / 19:51
    แอบคิดว่าแอร์โฮสเตสเป็นสาววาย =[]=!!!!!
    เล็งทั้งสองเล่มเลย กินแกลบล่ะปิดเทอมนี้
    #338
    0
  12. #337 Sou (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 เมษายน 2556 / 18:42
    ถึงจะไม่ได้ความทรงจำกลับมาแต่ก็รักกันได้ ขอบอกว่าฟิคเรื่องนี้สุดยอดค่ะ

    ส่วนตัวคิดว่าไรเตอร์แต่งได้ดีมากเลยทีเดียวล่ะค่ะ

    ไม่ว่าจะเป็นแนวน่ารักใสๆ(อาจมีไม่ใสบางตอน แต่ก็ทำเอาฟินได้ค่ะ) ฮาๆอ่านไปแอบขำไป

    หรือไม่ก็ซีเรียส และดราม่า (ถึงบางตอนเราอ่านไปแล้วลืมว่าใครทำอะไรในตอนไหนจนต้องไปอ่านใหม่ก็ตาม= ='')

    รวมๆแล้วก็ชอบสุดๆค่ะ ขอบคุณไรเตอร์ด้วยนะคะ^^

    ปล.แอบเล็งๆcalenderไว้ค่ะ เกรงว่าจะแกลบ(ฮา)

    #337
    0
  13. #336 centipede (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 เมษายน 2556 / 13:49
    จะหวานเกินไปมั้ยยยยยยยยยยย  > x < 


    อ๋า....  ช่วงปิดเทอมไม่มีงบอ่า  T     T   
    อยากได้จัง.....
    #336
    0
  14. #335 applejack (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 19:06
    หวานมากค่ะ!!!!

    ส่วนหนังสือ ต้องซื้อแน่ๆค่ะ!!!
    #335
    0