----FAN FIC K PROJECT-----(Fushimi x Yata)

ตอนที่ 39 : Amnesia (XXII)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,281
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    28 มี.ค. 56

XXII

 

Behind This Plan

 

 

                ซารุ…!?’

 

                คุซานางิเอ่ยทักด้วยความสงสัย เขานึกว่าใครกันที่มาเคาะประตูร้านตั้งแต่ยังไม่เปิด และเมื่อเปิดประตูก็เจอเข้ากับลูกเขย(?)

 

                สวัสดีครับ   ฟุชิมิทักด้วยน้ำเสียงเรียบๆแล้วก้าวเข้ามาในร้านอย่างไม่ขออนุญาต

 

                เธอมีธุระอะไรถึงมาที่นี่แต่เช้(เหลือบมองนาฬิกา) สาย…’ คุซานางิปิดประตูแล้วหันมาเผชิญหน้า

 

                ฟุชิมิไม่ตอบแต่หยิบบางอย่างขึ้นมาให้ดูมันคือแหวนสีเงิน ซึ่งคุซานางิจำไม่ผิดมันคือแหวนแต่งงานของฟุชิมิกับยาตะนั่นเอง

 

เขาสังเกตเห็นว่านิ้วเรียวของลูกเขยยังมีแหวนสวมอยู่ดังนั้นแหวนนี้ย่อมเป็นของลูกสาวที่รักยิ่ง(?)

 

ทำไม…’  เขาจะถามแต่โดนชิงตัดหน้า

 

ผมมีเรื่องอยากให้ช่วย ฟุชิมินั่งลงบนโซฟาของร้านจังหวะเดียวกับที่สาวน้อยแอนนาเดินลงมาจากชั้นบน เธอยังคงทำหน้าเฉยตามปกติแต่ฟุชิมิรู้ดีว่าเธอนึกสงสัยไม่ต่างจากคุซานางิ

 

ช่วยอะไร ?  เจ้าของร้านเอ่ยถาม

 

ผมจะเล่าให้ฟัง…’

 

………………………..

 

 

สรุปก็คือเธอเอาแหวนของยาตะจังออกมา ให้ยาตะจังเชื่อว่าเธอจะทิ้งเขาแล้วจะได้ไปตามที่สนามบินเนี่ยนะ ?  คุซานางิสรุปสั้นๆเมื่อได้ฟังเรื่องทั้งหมดแล้ว ฟุชิมิผงกหัวยอมรับ  แล้วเธอจะให้ฉันช่วยอะไรล่ะ

 

คนอย่างมิซากิน่ะถ้ามีเรื่องเดือดร้อนหรือมีคำถามก็จะรีบโทรหาคุณก่อนอย่างแน่…’

 

เสียงโทรศัพท์ในร้านดังขึ้นขัดจังหวะ คุซานางิลุกไปรับ

 

ยาตะจัง?  อดทึ่งในการคาดเดาของผู้ที่เป็นลูกเขยไม่ได้ มิน่ายาตะจังถึงได้หนีลิงตัวนี้ไม่พ้นสักที มีอะไรหรือเปล่าหืมมมมแหวนหาย ( เหลือบมองตัวการที่นั่งดื่มน้ำอย่างไม่รู้ร้อน) หาดูดีหรือยังล่ะหาทั่วแล้ว แต่หาไม่เจอ (แอบคิดว่าแน่นอนล่ะก็แหวนมันถูกหมุนเล่นอยู่ในมือของซารุที่นี่)อ่า ลืมไว้ที่ร้านหรือเปล่า เห็นไหมเหรอ ( เห็นนะ เห็นแหวนแล้วก็สายตามาดร้ายของสามีเธอด้วย) เอ่อ เธอไม่ได้ลืมไว้ที่นี่หรอก ( ไม่ได้โกหกแค่พูดไม่หมด ขอโทษนะยาตะจัง)

 

ฟุชิมิชี้ที่เด็กสาวข้างๆตัว

 

ฉันให้แอนนาช่วยหาให้เอาไหม  ได้รับน้ำเสียงร่าเริงกลับมายิ่งรู้สึกผิด ฉันบอกแอนนาแล้ว เธอบอกว่าจะลองดูคุซานางิไม่กล้าบอกเลยว่าแอนนาไม่ได้พูดคนที่ทำท่าเป็นเชิงบอกว่าได้คือฟุชิมิ

 

รอแป๊บนะอืม แล้วทำไมแหวนยาตะจังถึงหายไปได้ล่ะ  อดถามไม่ได้แม้จะรู้เรื่องแล้ว แต่เขาก็เป็นห่วงความรู้สึกอีกฝ่ายนะเลยอยากจะรู้ว่าตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง

 

ปลายสายไม่ตอบสักทีเขาเลยต้องนำทางให้

 

ทะเลาะกันแล้วซารุเอาแหวนไปเหรอ

 

ยาตะจังรีบแก้ตัวใหญ่เลย ยิ่งรู้สึกผิดจนเกือบจะบอกความจริงแล้วแต่ฟุชิมิดันมายืนข้างๆซะนี่

 

อ๊ะ! แป๊บนะแอนนา แกล้งเอ่ยชื่อเธอแล้วปิดหูโทรศัพท์ไว้เพื่อป้องกันยาตะได้ยิน

 

ถึงจะน่าสงสารแต่เพื่อให้ยาตะจังเลิกซึนน่ะนะ ฉันจะยอมเป็นแม่(?)ใจร้ายสักครั้งละกัน ฟุชิมิรีบยิ้มออกมา เขาหันไปหาแอนนาแล้วยื่นประโยคบางอย่างให้เธอพูดด้วยเสียงที่ดังพอจะลอดผ่านหูโทรศัพท์ได้

 

เจอแหวนแล้ว

 

                ไม่ได้หาย 

 

อยู่ที่ซารุฮิโกะ

 

ปลายสายเงียบสนิทไม่มีการตอบสนองใดๆ เขาเลยต้องตะโกนเรียกชื่อเสียงดังร่างเล็กปลายสายจึงได้สติ เขาคุยให้กำลังอีกสองสามประโยคพร้อมแนะนำให้โทรหาซารุก่อนจะวางสายไป

 

หวังว่ามันจะเวิร์คนะ   เขาหันมาหานักวางแผนหลังวางหูโทรศัพท์ดีแล้ว

 

ผมก็หวังว่างั้น ขอบคุณมากครับ นานๆทีจะได้รับคำขอบคุณและการก้มหัวจากคนอย่างฟุชิมิ ซารุฮิโกะ ทั้งยังได้เห็นหนุ่มแว่นลูบหัวพร้อมเอ่ยขอบคุณเด็กสาว นั่นทำให้เขาตกใจและประหลาดใจจริงๆ

 

อีกอย่างหนึ่งผมอยากฝากนี่ไว้ด้วย…’ หนุ่มวัยเด็กกว่าวางกุญแจรถบนมือเขาทั้งยังย้ำด้วยว่า รถผมจอดข้างๆร้านนี่เองเผื่อคุณจะใช้รับมิซากิไปสนามบินได้

 

อ้าว แล้วเธอจะไปสนามบินยังไงล่ะ

 

ไม่เป็นไร ผมโทรให้ลูกน้องมารับไปสนามบินแล้ว

 

ได้ยินเสียงรถด้านนอกร้านเมื่อพูดจบตามที่ฟุชิมิบอก

 

เธอนี่นะวางแผนการซะขนาดนี้ ถ้ายาตะจังเกิดไม่ยอมไปสนามบินขึ้นมาเธอจะทำยังไงล่ะ คุซานางิอดถามไม่ได้เพราะทุกอย่างมันมีนอกแผนได้หมดแหละ

 

คนถูกถามเหลือบมองแล้วตอบคำถามที่ทำเขาอึ้งไปเลย

 

ถ้าเขาไม่มา ก็ยกเลิกแผนแล้วผมก็จะตามไปลากมิซากิที่บ้านเพราะผมไม่คิดจะไปในที่ที่ไม่มีมิซากิแน่

 

แล้วก็เดินออกจากร้านไป

 

………………………………….

 

 

หลังจากที่ฟุชิมิขึ้นรถเรียบร้อยแล้วเขาก็พลันนึกขึ้นมาได้ว่าเขาควรโทรกระตุ้นมิซากิสักหน่อย

 

แกอยู่ที่ไหน!?  คนโทรยังไม่ทันจะทักก็โดนคนรับตะโกนใส่ซะแล้ว แต่ถ้าโกรธขนาดนี้คงจะใช้ได้แล้วมั้ง

 

บนรถตอบกลับนิ่งๆ

 

ปลายสายถามหาแหวนต่อทันที

 

นายรู้ว่าฉันเอาแหวนไปก็น่าจะเดาได้แล้วนี่ว่าฉันเอาไปทำไม

 

ไม่รู้สิ ฉันไม่ใช่คนฉลาดนี่ แกก็รู้ 

 

เลี่ยงตอบชัดๆแสดงว่ามิซากิรู้คำตอบแล้วจริงหรือเปล่า? คนคนนั้นยิ่งชอบคิดมากอยู่ด้วย นั่นไงขอโทษเขาเรื่องเมื่อวาน ก็บอกแล้วว่าไม่ได้โกรธแต่ไม่เชื่อแฮะอันที่จริงก็โกรธนะแต่ก็ไม่ได้ถึงขนาดนั้น

 

นายรู้ไหมว่าแหวนแต่งงานมีไว้ทำไมแหวนแต่งงานน่ะนอกจากจะใช้ประกาศความเป็นเจ้าของได้แล้ว มันยังใช้บอกว่าผู้ที่สวมแหวนน่ะรักกันได้ด้วย ต้องการบอกเพื่อให้สงสัยเล่นและอีกนัยหนึ่งคือต้องการย้ำความสำคัญของแหวน

 

ฉันแค่ให้โอกาสนาย ให้โอกาสตามที่นายพูด โอกาสที่จะเลือกใหม่ ครั้งนี้นายจะเลือกยังไงก็ตามใจนายแต่ถ้านายไม่เลือกฉัน ฉันก็จะเอาแต่ใจไปตามนายกลับมาแน่นอน

 

เพราะเขาไม่มีทางปล่อยมิซากิไปแน่เขาบอกแล้วไง

 

มิซากิ

 

และอีกเหตุผลหนึ่งที่เขาจะไม่ปล่อยมือเล็กนั่นก็เพราะ

 

ฉันรักนาย

 

แต่เขาก็แอบหวังนะว่ามิซากิจะมาตามเขาและรู้สึกเช่นเดียวกับเขาเรื่องนี้เขาพูดจริง

 

……………………………………….

 

 

18.30 .

สายที่ไม่ได้รับ >>> ยาตะ มิซากิ  My Chihuahua  15 สาย

 

ดวงตาสีน้ำเงินหรี่มองตัวเลขเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์แล้วเหลือบมองสายไม่ได้รับที่อยู่ถัดมา  ดวงตามีแวววูบไหวแวบหนึ่งแต่เขาก็เลือกที่จะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า

 

หลังจากที่เช็คเวลา  เที่ยวบินเรียบร้อยทั้งเอากระเป๋าลงเครื่องเสร็จหมดแล้ว เขาก็ไล่ให้คนที่มาส่งเขาทั้งสองกลับไปได้

 

โทรศัพท์ที่ตั้งระบบสั่นเตือนให้รู้ว่ามีคนโทรเข้ามาอีกครั้ง

 

ไม่ต้องดูก็รู้ว่าใคร แต่เขาไม่คิดจะรับเพราะถ้ารับเดี๋ยวจะทนไม่ได้ เขาคงรีบกลับไปหาแน่ จึงได้แต่ปล่อยโทรศัพท์ให้สั่นต่อไปจนหยุดไปเอง

 

อยากรับใจจะขาดแต่ถ้ารับเขาคงเผลอพูดนอกแผนแน่

 

……………………………

 

 

18.55 .

 

ฟุชิมิดูเวลาในโทรศัพท์แล้วถอนหายใจเบาๆ

 

“ ขอโทษค่ะ”  เจ้าหน้าที่สาวคนหนึ่งทักเขาด้วยรอยยิ้ม เขามองเธอเป็นเชิงรับรู้ เธอมาแจ้งเขาเรื่องรายละเอียดและเวลาเครื่องขึ้น

 

เขาพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้แล้วลุกขึ้นตามเธอไปเพื่อแจ้งเธอเรื่องไฟลท์บินเวลาสามทุ่มและบอกว่าจะรอภรรยาที่ตามมาตรงนั้นก่อน

 

ตอนที่เขากลับมาที่นั่งโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้งแต่ครั้งนี้บุคคลที่โทรเข้ามาคือคุซานางิซัง

 

‘ …ฮัลโหล   เขากดรับอย่างรวดเร็วเพราะเกรงว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน

 

ตอนนี้ฉันอยู่บนถนนใกล้สนามบินแล้วนะแต่ยาตะจังวิ่งลงจากรถไปที่สนามบินแล้ว

 

มาเร็วกว่าที่ผมคาดอีกนะเขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูตอนนี้ยังไม่หนึ่งทุ่มเลยนะ ไฟลท์ออกตั้งสามทุ่ม

 

ฉันบอกเด็กคนนั้นไปว่าเครื่องออกหนึ่งทุ่มน่ะ

 

หา! ’

 

ถ้าฉันบอกว่าสามทุ่ม ยาตะจงเกิดมาคิดได้ตอนสองทุ่มครึ่งพวกเธอก็จะพลาดเครื่องบินน่ะสิ ฉันเลยช่วยเร่งเวลาให้โดยบอกว่าเครื่องออกหนึ่งทุ่มนะเนี่ย

 

ฟุชิมินิ่งก่อนจะถอนหายใจสั้นๆออกมา มาหาว่าผมเจ้าแผนการ เจ้าเล่ห์คุณต่างหากล่ะคนวางแผนเจ้าเล่ห์ตัวจริงน่ะ

 

                เขาได้ยินเสียงหัวเราะลอดมาตามสาย อย่าลืมสิว่าฉันน่ะเป็นถึงอดีตคนดูแลของโฮมระนะ เรื่องเจ้าเล่ห์แค่นี้น่ะฉันเหนือกว่าเธอเยอะ เด็กน้อย…’

 

                        ฟุชิมิเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมคนที่แข็งแกร่งอย่างสุโอ  มิโคโตะยังต้องกลัวคนคนนี้

 

………………………………………..

 

 

19.25 .

 

เจ้าลิงบ้า!!!

 

ได้ยินเสียงตะโกนซะดัง มันเป็นเสียงที่คุ้นเคย ใช้เวลาไม่นานเลยเขาก็หาเจ้าของเสียงเจอ

 

ร่างเล็กนั้นนั่งร้องห่มร้องไห้ที่พื้นปากก็พร่ำพูดแต่คำว่า อย่าทิ้งฉัน อย่างทิ้งฉัน อย่าจากฉันไปนะ ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือไงนะ ก่อนที่มิซากิจะยอมรับว่ารักเขาในครั้งแรกก็เป็นตอนที่เขาจะจากไปเช่นครั้งนี้เพียงแต่ต่างกันที่ครั้งนั้นเขาเลือกจะจากไปเองจริงๆเพราะเหนื่อยกับการตามร่างเล็กนี้

 

ไม่รู้ว่าตอนนั้นเขาคิดอะไรอยู่จึงได้เลือกเดินออกมานะทั้งๆที่ประกาศว่าจะไม่ยอมปล่อยมือนั้นอีก

 

แต่กลายเป็นว่ามิซากิบุกมาถึงห้องพักเขาที่สำนักงาน Scepter 4 แล้วระเบิดทุกอย่างที่คิดออกมาทั้งเรื่องที่โกรธเขา ไม่พอใจ นิสัยไม่ดีของเขารวมถึงเรื่องรักเขาด้วย

 

ก่อนจะจบที่คำว่า อย่าไปจากฉันอีก

 

ตอนนั้นแหละที่เขาตัดสินใจขอมิซากิแต่งงาน

 

และเขาก็ไม่เคยคิดว่าการตัดสินใจนั้นผิดพลาด

 

เขาเอื้อมมือไปแตะไหล่ของเจ้าหน้าที่ที่แล้วแทรกผ่านผู้คนข้าไปดูมิซากิของเขา  ดวงตาสีน้ำตาลพลันเบิกกว้างเมื่อเห็นเขา

 

ซารุซารุฮิโกะ ?ริมฝีปากสั่นเทาเอ่ยเรียกชื่อเขา

 

ใช่ๆ ฟุชิมิ ซารุฮิโกะฉันอยู่นี่แล้ว นายมาช้าชะมัดอดจะแกล้งเหน็บเล็กๆไม่ได้ ร่างเล็กเช็ดหน้าเช็ดตามองเขาให้ชัดเหมือนจะสับสน

 

อะไรกันเห็นฉันแล้วจะไม่ดีใจหน่อยเหรอประโยคที่พูดเพื่อจะช่วยคลายสถานการณ์ตึงเครียดไม่สำเร็จ เขาถอนหายใจเบาๆแล้วเอาหลังพิงกับกระจกบานใหญ่เบื้องหลังตน

 

                นายมาทำอะไรที่นี่  เขาถามหยั่งเชิง

 

                มิซากิอุทานกับคำถามที่ไม่คาดคิด ก็ฉันมาตามแก…’

 

 ตามฉันทำไม   แกล้งถามกลับเสียงเรียบ

 

                มิซากิขมวดคิ้วเล็กน้อย ก็แกเองไม่ใช่เหรอที่ให้โอกาสฉัน

 

                โอกาส?...ใช่ แต่นายมาไม่ทันนี่   ว่าพลางยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาทำท่าเช็คเวลา

 

                เออ ใช่! แล้วทำไมแกยังอยู่นี่ล่ะหรือว่า   ดวงตาสีน้ำตาลโตอย่างมีความหวัง แกรอฉันเหรอ?   ใจจริงอยากตอบว่าแม่(?)สุดที่รักของนายบอกเวลาเผื่อไปสองชั่วโมงเครื่องบินเลยยังไม่ขึ้นต่างหาก แต่ขอแกล้งเล่นดีกว่าจึงตอบไปว่า

 

                เข้าข้างตัวเองไปมั้ง นี่ไม่ใช่นิยายน้ำเน่านะมิซากิ เครื่องบินก็เพียงแค่ดีเลย์เท่านั้นเอง

 

                แปลว่าถ้าเครื่องบินไม่ดีเลย์แกก็จะขึ้นเครื่องแล้วทิ้งฉันสินะ ชิวาว่าของเขาน้อยใจซะแล้ว แต่เขาต้องแสร้งทำเป็นไม่สนใจจึงเลื่อนสายตามาเบื้องหน้า มองไปยังกลุ่มคนมุงก่อนหน้านี้ที่เริ่มแยกหายไปแล้วเริ่มพูดบางอย่าง

 

                        รู้ไหมมันลำบากน่าดูเลยนะที่ต้องทนฟังเสียงเจ้าหน้าที่น่ารำคาญพวกนั้นเรียกซ้ำไปซ้ำมาน่ะ ฉันเบื่อจนแทบจะทนไม่ไหว ตั้งแต่เกิดมานี่เป็นครั้งแรกที่ฉันต้องรอคนอื่นนานขนาดนี้ ฟุชิมิเผลอขมวดคิ้ว แต่มันจริงนี่พวกนั้นน่ารำคาญซะจริงเรียกอยู่ได้หูหนวกหรือไม่มีสมองก็เขาบอกแล้วว่ารอภรรยาอยู่


ฉันบอกนายว่าจะให้โอกาสแต่นายก็ดันมาสายซะได้  ฉัน..คิดผิดจริงๆที่ให้โอกาสนาย

 

คิดผิดจริงๆ…’ ย้ำอีกรอบ

 

ฉันคิดผิดที่ให้โอกาสนายเลือกทั้งที่ฉันไม่สามารถทำได้

 

มิซากิหันมามองเขาอย่างรวดเร็ว

 

ฉันเป็นคนเอาแต่ใจเพราะงั้นฉันจึงไม่คิดจะยอมรับอยู่แล้วถ้านายเลือกจะไม่ไปด้วยถึงตายยังไงฉันก็จะกลับไปลากนายไปด้วยต่อให้ต้องคนทั้งเครื่องรอก็เถอะ

 

ดวงตาสีน้ำตาลที่เป็นประกายวาวเนื่องจากน้ำตาที่มาเคลือบเงยขึ้นมาสบกับดวงตาสีน้ำเงินของเขา ดูแล้วเหมือนตาของชิวาว่าเลยแฮะ

 

 

                ฉันไม่คิดจะไปที่ที่ไม่มีนายอยู่ด้วย  

 

พยายามจะพูดไม่ให้น้ำเน่า แต่นั่นคือความจริง ถึงประโยคอื่นจะแสร้งพูดหรือแกล้งพูดแต่ประโยคนี้เขาพูดจริง

               

มิซากิก้าวมาหยุดเขา มือเล็กแตะใบหน้าเขาแล้วตบลงไป!!!

 

เล่นเอาเขาหลุดมาด มือซ้ายยกขึ้นคว้ามือที่พึ่งทำร้ายร่างกายไว้

 

นั่นโทษฐานที่แกทำให้ฉันต้องวุ่นวายแล้วก็เหนื่อยขนาดนี้ สำนึกด้วยเจ้าลิงบ้าว่าฉันไม่ต่อยแกก็บุญแค่ไหนแล้วมิซากิพูด แล้วก็นี่แทนคำ ขอโทษเรื่องเมื่อวาน

 

ศีรษะเล็กซบลงบนไหล่เขาก่อนจะพึมพำประโยคที่เขาต้องการฟังมาโดยตลอด

 

 

‘…ฉันรักแก…’

 

 

คำพูดนี้เบาเหลือเกินจนแทบไม่ต่างจากกระซิบแต่ด้วยระยะห่างเพียงเท่านี้เขาจึงได้ยินชัดเจน

 

อาโชคดีเหลือเกินที่มิซากิซบไหล่เขาอยู่จะได้ไม่เห็นน้ำตาที่รื้นขึ้นมาที่ตาเขา

 

ตั้งแต่วันที่รู้ว่ามิซากิความจำเสื่อมก็เหมือนว่าเขาต้องเริ่มใหม่อีกครั้ง ถ้าบอกว่าไม่เหนื่อยก็จะเหมือนการโกหกแต่อย่างน้อยสุดท้ายสิ่งที่เขาทำก็ตอบแทนเขาแล้ว

 

 

ไม่ใช่มีแต่แกหรอกที่เอาแต่ใจน่ะ   มิซากิพยายามจะซบลงบนไหล่เขาให้มากที่สุดเพื่อใบหน้าแดงๆแต่มันไม่พ้นหรอกเพราะนอกจากหน้าแล้วใบหูกับลำคอก็แดงด้วย  ถ้าแกกล้าทิ้งฉันล่ะก็ ฉันก็จะตามไปต่อยแกแน่ไม่ว่าแกจะไปที่ไหนก็ตาม

 

หึๆๆ เขาหัวเราะเบาๆในลำคอ

 

เพราะงั้นอย่าไปจากฉัน  มือเล็กจับมือเขาแน่น

 

  แล้วก็เอาแหวนฉันคืนมาด้วยเจ้าลิงขี้ขโมย จะได้รู้ว่าเจ้าลิงบ้าตัวนี้มีเจ้าของ

 

เขาหลุดหัวเราะออกมาในที่สุด  มิซากิของเขาจะน่ารักไปถึงไหนกันนะ มือขวาข้างที่ว่างยกขึ้นลูบกลุ่มผมสีน้ำตาลเบาๆอย่างรักใคร่

 

ก็ดีนะเขาจะได้รู้กันว่าชิวาว่าตัวนี้มีเจ้าของแล้ว  มิซากิพึ่งจะรู้สึกตัวว่าโดนว่าเป็นหมาแฮะ รีบสะบัดออกเชียว เขายังหัวเราะแล้วขอมือซ้าย อีกฝ่ายให้เขาโดยดี ไม่กล้าบอกแฮะว่ามันเหมือนสุนัขให้มือเจ้าของ

 

แหวนสีเงินอันเล็กที่ดูคุ้นตาถูกล้วงออกจากกระเป๋าเสื้อก่อนที่ฟุชิมิจะสวมเข้าที่นิ้วนางซ้ายเล็กๆ ทั้งยังเอาเปรียบโดยยกมือเล็กขึ้นประทับที่ริมฝีปากเรียว

 

อย่า ฉวย โอ กาส  คงจะไม่ได้หรอก

 

งั้นขอนี่แทนละกัน เขาจับใบหน้าเล็กเข้ามาใกล้ มิซากิรีบหดคอกลับตามสัญชาตญาณ นายจะหลบทำไมไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อย

 

ไอ้ลิงหน้าด้าน! ดูสถานที่หน่อยเซ่

 

งั้นแปลว่าถ้าไม่ใช่ที่สาธารณะได้ใช่ไหม

 

ส่ายหน้ารัวๆเท่าที่ได้ อันนั้นท่าจะแย่กว่า

 

ฉันรักนายมิซากิ

 

อย่ามาใช้เป็นข้ออ้างมันไม่เกี่ยวกัน!’

 

มี่-ซา-กิ คิดว่าคนเอาแต่ใจอย่างฉันจะฟังเหรอ หืมมม  ยิ้มแล้วก้มลงปิดปากเล็กนั่นทันที  ร่างเล็กขัดขืนเล็กน้อยในตอนแรกแต่แล้วก็ปล่อยเลยตามเลย

 

แบบนี้เรียกว่าจบแบบ Happy Ending ได้ใช่ไหมนะ

 

 

 

“อะแฮ่ม-

 

ชิ! …หรืออาจจะไม่ใช่

 

เขามองมาที่มารผจญทั้งสามเบื้องหน้า

 

สามคนที่ว่าก็คือคุซานางิ  อิซุโมะ ผู้หญิงน่ารำคาญหรือท่านรองอาวาชิมะ เซริและคนสุดท้ายคือราชาสีน้ำเงินหรือหัวหน้ามุนาคาตะ เรย์ชินั่นเอง

 

ยินดีด้วยนะยาตะจังที่คืนดีกันได้น่ะ  คุซานางิทักทำเอาเจ้าของชื่อหน้าแดงก่ำ

 

ทำไมคุซานางิซังกับ(เหล่มองอีกสองคน) ถึงมาอยู่นี่ได้ล่ะ 

 

มาส่งน่ะ  คุซานางิตอบสั้นๆ

 

ส่ง?

 

ใช่แล้วครับ  คนที่ตอบกลับเป็นมุนาคาตะ  มาส่งพวกคุณแล้วก็มาเตือน    ดวงตาตวัดมามองผู้ใต้บังคับบัญชาจอมเอาแต่ใจ  ฟุชิมิคุงกรุณาอย่าลืมนะครับว่าไปครั้งนี้เป็นการไปทำงานไม่ใช่ฮันนีมูน

 

ชิ! ตัวขัดลาภ

 

แล้วจู่ๆท่านรองก็ดันบอกเรื่องไฟลท์บินสามทุ่มออกมา นึกว่ามิซากิจะไม่สังเกตแต่กลับไม่ใช่

 

คุซานางิซังมิซากิเรียกเสียงต่ำ ตวัดตามองผู้ที่บอกหนึ่งทุ่มแต่คุซานางิไม่มีทีท่าเดือดร้อนสักนิดซ้ำยังโบกมือเป็นเชิงว่าไม่ใช่ตน  อย่าโกรธกันเลยนะยาตะจังสามีเธอขอร้องมาว่าให้บอกอย่างนั้น

 

ไม่ใช่แค่เจ้าเล่ห์แล้วนะยังเอาตัวรอดเก่งด้วย!

 

เขาถลึงตามองคนที่บอกว่าเขาขอร้อง แต่คุซานางิซังยิ้มเพียงแค่ยิ้ม

 

ดวงตาสีน้ำตาลตวัดมามองเขาเลยเห็นไหม ไม่พอเข้ามากระชากคอเสื้อด้วย ซา-รุ-ฮิ-โกะ ดูเหมือนว่าแกมีเรื่องที่จะต้องอธิบายนะ

 

เอาแล้วไง

 

น่าๆมิซากิฉันกลัวนายจะมาสายแล้วอดขึ้นเครื่องด้วยกัน (เหลือบมองเจ้าของบาร์สุดเจ้าเล่ห์ด้านหลัง) ฉันเลยบอกเผื่อเวลาไว้  ไหนๆเราก็คืนดีกันแล้วเรื่องในอดีตก็ช่างมันเถอะนะไม่ว่าเปล่าก้มลงจูบเบาๆที่ขมับของร่างเล็กโดยไม่เกรงใจสายตารอบข้างสักนิด

 

แน่นอนว่าคนถูกเอารัดเอาเปรียบสติหลุดตอนนั้นแหละ

 

ดูเหมือนจะเป็น Bad Ending (?) ซะแล้ว

 

แต่ไม่เป็นไรหรอกเพราะเขารู้ดีว่าสุดท้ายแล้วมันจะ Happy Ending เอง

 

 

…………………………………….

 

 

ตอนนี้ยาวหน่อยเหมือนจะเป็นการรวมเฉลยเรื่องราวทั้งหมดนะ

 

เรื่องที่ยาตะบอกรักในอดีตใครจำไม่ได้กลับไปตอนเก้านะเพราะฟุชิมิเคยเกริ่นเอาไว้แล้ว^^

ปล.1 ตอนหน้าเป็นตอนจบแล้วนะคะ คาดว่าจะมาลงภายในวันอังคาร ( บวกลบไม่เกินสองวัน)

 

ปล.2 เรื่องรวมเล่มจะแจ้งในคราวหน้านะคะ ขอเวลาในการทำให้ลงตัวอีกนิด

 

ปล.3 มีใครสนใจจะวาดปกหรือเสนอใครไม่คะเพราะตัวไรเตอร์ฝีมือวาดยังไม่ถึงขั้น TT^TT (ในกรณีที่ได้รวมเล่มน่ะนะ) ใครสนใจคุยกันหลังไมค์ได้ที่>>> Sup-paK_J@hotmail.com นะคะ คุยได้ไม่กัดหรอก แฮ่ๆ

 

ปล.4 ถ้ารวมเล่มจริงอาจจะลงเรื่องในอดีตเป็นพิเศษให้นะอาจจะนะอาจจะ

 

ปล.5 calender ไม่ได้ลืมนะมีใครสนใจ request วันไหม ถ้าสนใจลองบอกมาก่อนได้นะคะ

 

ขอบคุณค่ะแล้วพบกันตอนหน้ากับ Amnesia  XXIII

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

469 ความคิดเห็น

  1. #407 I_am_Hana (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 22:19
    คุณแม่เจ้าเล่ห์กว่าแฮะ555
    #407
    0
  2. #331 Zepryrus (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 04:22
    คุซานางิซัง ... คุณช่างเป็นคุณแม่ที่ สุดยอดมากกกก ~
    #331
    0
  3. #325 Twin (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 01:48
    คุณแม่(?)ช่างร้ายกาจ(โครตตตต) เอาตัวรอดเก่ง(โครตของโครต) เเต่ก็อย่างว่า ฟิคนี้ kawaii มากกกกกกก
    #325
    0
  4. #324 iiFreedomii (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 15:04

    อะโหววววว
    น่ารักกกกก 55555
    เดาทางหมาน้อยถูกหมดเลยอ้ะ เทพไปป้ะะ!
    หรือเพราะแบบนี้ถึงอยู่ด้วยกันยืด!? 55555

    รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อจ้าา

    ปล. จะมีซักวันมั้ยที่ลิงจะมาดหลุดแบบหลุดกระจุยอะ!! หมั่นไส้ 555
    #324
    0
  5. #323 Annular eclipse (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 12:08
    5555 ช่างเป็นคุณแม่ที่น่ากลัวจริงๆ น่ากลัวขนาดมิโคโตะซังยังต้องกลัวเลยหรอเนี่ย!!!

    ซารุ!!! วางแผนได้เนียนมาก!! และหน้าด้านมากคนตั้งเยอะแยะ นับถือเลย!!!!

    คุซานางิซัง เอาตัวรอดคนเดียวเลยแฮะ ปล่อยให้ลูกเขยโดนคนเดียว

    มุนาคาตะซัง เขาไปฮันนีมูนกันก็ดีแล้วไง ไปขัดทำไมล่ะเนี่ย
    #323
    0
  6. #322 ChomPoo (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 11:15
    คุซานางิซัง.....เจ๋งมากค่ะ!!!! เป็นคุณแม่ที่น่ากลัวและดีจริงๆ
    แต่ซารุก็ไม่แพ้กันเท่าไหร่ ขอมอบรางวัลคุณแม่เจ้าเล่ห์และสามีเจ้าเล่ห์ให้ค่ะ แปะๆๆ(???)
    calender ขอรีเควสเป็นวันเอพริลฟูลเดย์ ค่ะ(เห็นว่าใกล้ๆแล้ว)
    #322
    0
  7. #321 oOoLuNaoOo (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 01:07
    คุ...คุซานางิซังร้ายมาก -O- ช่างเป็นคุณแม่ที่น่ากลัวจริงๆ

    รีเควสวันตรุษจีนค่า อยากเห็นมิซากิจังใช่ชุดกีเพ้า(เกี่ยวไหม?)
    #321
    0