----FAN FIC K PROJECT-----(Fushimi x Yata)

ตอนที่ 38 : Amnesia (XXI)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    25 มี.ค. 56



 

ขออภัยที่ลงช้านะคะ แต่วันนี้เหนื่อยมากจริงๆ = =

 

 

XXI

 

Happy End or Bad End !?

 

 

ถึงแม้ม่านน้ำตาจะทำให้ภาพตรงหน้าเบลอไปหมดแต่น่าแปลกที่สามารถเห็นคนตรงหน้าชัดเจนเหลือเกินว่าคนที่อยู่เบื้องหน้าเขาก็คือ

 

                “ ซารุซารุฮิโกะ ?” ริมฝีปากสั่นเทาเอ่ยเรียก  “ ซารุฮิโกะ?”  กล่าวย้ำอีกครั้ง  เขาไม่ต้องการให้สิ่งที่เขาเห็นเบื้องหน้าเป็นเพียงภาพลวงตา

 

                        “ ใช่ๆ ฟุชิมิ ซารุฮิโกะฉันอยู่นี่แล้ว ” นั่นคือสิ่งแรกที่ฟุชิมิพูดเพื่อยืนยันว่าเป็นตัวเองจริงๆ “ นายมาช้าชะมัด”

 

                ยาตะกระพริบตาถี่ๆดูคนน่าหมั่นไส้เบื้องหน้า มือเล็กขยี้ตาที่ผ่านการร้องไห้อย่างแรง หนึ่งเพื่อเช็ดน้ำตา สองเพื่อจะได้ดูชัดๆอีกครั้งว่าเขาดูไม่ผิด

 

                        ใช่คนตรงหน้าคือฟุชิมิ  ซารุฮิโกะจริงๆ

 

                แล้วคำถามต่อมาเขาควรจะทำอะไรต่อ?

 

                ไอ้ตอนที่คิดว่าอีกฝ่ายทิ้งเขาไปเสียแล้วก็ทั้งเสียใจทั้งโกรธทั้งสับสนแต่พอเจ้าตัวกลับมายืนเบื้องหน้าเช่นนี้ความรู้สึกและคำพูดต่างๆที่อยากบอกก็พลันหายไปหมดทิ้งไว้เพียงความสับสน

 

                “ อะไรกันเห็นฉันแล้วจะไม่ดีใจหน่อยเหรอ”  ทั้งๆที่ประโยคนั้นดูกวนประสาทแถมคนพูดก็ยังยิ้มแต่ยาตะกลับมองออกว่าเป็นเพียงการฝืนทำเท่านั้น

 

                เมื่อเห็นว่าประโยคที่จะช่วยคลายสถานการณ์ตึงเครียดไม่สำเร็จ ฟุชิมิถอนหายใจเบาๆแล้วเอาหลังพิงกับกระจกบานใหญ่เบื้องหลังตน

 

                “ นายมาทำอะไรที่นี่”

 

                “ หา!? ” หลุดอุทานเพราะเป็นคำถามที่ไม่คาดคิด “ ก็ฉันมาตามแก

 

 ตามฉันทำไม ”  น้ำเสียงเรียบๆถามกลับทันที

 

                ยาตะขมวดคิ้วเล็กน้อย “ ก็แกเองไม่ใช่เหรอที่ให้โอกาสฉัน” แล้วก็แกไม่ใช่เหรอที่จ้องจะลากฉันไปด้วยท่าเดียวน่ะ ยาตะต่อประโยคหลังในใจ

 

                “ โอกาส?...ใช่ แต่นายมาไม่ทันนี่  ” ว่าพลางยกนาฬิกาข้อมือขึ้นเช็คเวลา

 

                “ เออ ใช่! แล้วทำไมแกยังอยู่นี่ล่ะหรือว่า  ตาโตอย่างมีความหวัง “ แกรอฉันเหรอ? ” แต่ความหวังก็ดับทันทีเมื่อได้ยินประโยคถัดมา

 

                “ เข้าข้างตัวเองไปมั้ง นี่ไม่ใช่นิยายน้ำเน่านะมิซากิ เครื่องบินก็เพียงแค่ดีเลย์เท่านั้นเอง”

 

                “ แปลว่าถ้าเครื่องบินไม่ดีเลย์แกก็จะขึ้นเครื่องแล้วทิ้งฉันสินะ”  น้ำเสียงเริ่มน้อยใจปนโมโหซะแล้ว  ร่างสูงเหลือบตามองร่างเล็กแวบหนึ่งก่อนจะเลื่อนสายตามาเบื้องหน้า มองไปยังกลุ่มคนมุงก่อนหน้านี้ที่เริ่มแยกหายไปแล้วเริ่มพูดบางอย่าง

 

                        “รู้ไหมมันลำบากน่าดูเลยนะที่ต้องทนฟังเสียงเจ้าหน้าที่น่ารำคาญพวกนั้นเรียกซ้ำไปซ้ำมาน่ะ ฉันเบื่อจนแทบจะทนไม่ไหว  (ยาตะพอจะจินตนาการออก) ตั้งแต่เกิดมานี่เป็นครั้งแรกที่ฉันต้องรอคนอื่นนานขนาดนี้ ”

 

                        เขาน่ะเหรอ?...ที่เป็นคนแรกที่ทำให้คนขี้เบื่ออย่างนี้ยอมทนรอได้


“ ฉันบอกนายว่าจะให้โอกาสแต่นายก็ดันมาสายซะได้” เงียบไปชั่วขณะ “ ฉัน..คิดผิดจริงๆที่ให้โอกาสนาย”

 

พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเป็นพิเศษ

 

“ คิดผิดจริงๆ” ย้ำอีกรอบ

 

“ ฉันคิดผิดที่ให้โอกาสนายเลือกทั้งที่ฉันไม่สามารถทำได้”

 

หา!?

 

“ ฉันเป็นคนเอาแต่ใจเพราะงั้นฉันจึงไม่คิดจะยอมรับอยู่แล้วถ้านายเลือกจะไม่ไปด้วยถึงตายยังไงฉันก็จะกลับไปลากนายไปด้วยต่อให้ต้องคนทั้งเครื่องรอก็เถอะ”

 

ดวงตาสีน้ำตาลที่เป็นประกายวาวเนื่องจากน้ำตาที่มาเคลือบเงยขึ้นมาสบกับดวงตาสีน้ำเงินที่มองมาอยู่แล้ว

 

 

                “ ฉันไม่คิดจะไปที่ที่ไม่มีนายอยู่ด้วย ”

 

 

 

                ดวงตาสีน้ำเงินคู่นั้นดูจริงจังยิ่งเน้นให้ประโยคที่ได้ยินน่าเชื่อถือมากขึ้น

 

               

 

ถ้างั้นเขาจะเอาแต่ใจบ้างคงได้ใช่ไหม…?

 

เท้าเล็กก้าวมาหยุดข้างร่างสูงกว่า  ยาตะยกมือขึ้นแตะใบหน้าดูดีนั้นเบาๆก่อนจะตบลงไปด้วยแรงที่ไม่เบานักทำเอาคนที่จริงจังอยู่ถึงกับหลุดมาด มือซ้ายยกขึ้นคว้ามือที่พึ่งทำร้ายร่างกายไว้

 

“ นั่นโทษฐานที่แกทำให้ฉันต้องวุ่นวายแล้วก็เหนื่อยขนาดนี้ สำนึกด้วยเจ้าลิงบ้าว่าฉันไม่ต่อยแกก็บุญแค่ไหนแล้ว” เขาชิงพูดก่อน  “ แล้วก็นี่แทนคำ ขอโทษเรื่องเมื่อวาน”

 

ศีรษะเล็กซบลงบนไหล่กว้างก่อนจะพึมพำประโยคที่ฟุชิมิต้องการเมื่อหลายคืนก่อน

 

 

ฉันรักแก

 

 

คำพูดนี้เบาเหลือเกินจนแทบไม่ต่างจากกระซิบแต่ด้วยระยะห่างเพียงเท่านี้ยังไงก็ได้ยินแน่

 

 

“ ไม่ใช่มีแต่แกหรอกที่เอาแต่ใจน่ะ ”  ยาตะชิงพูดต่ออย่างรวดเร็ว ใบหน้าพยายามจะซบลงไหล่กว้างให้มากที่สุดเพื่อปกปิดสีเลือด  “ ถ้าแกกล้าทิ้งฉันล่ะก็ ฉันก็จะตามไปต่อยแกแน่ไม่ว่าแกจะไปที่ไหนก็ตาม”

 

“ เพราะงั้นอย่าไปจากฉัน”  มือเล็กที่โดนคว้าไปเมื่อครู่เปลี่ยนกลับมาจับแทนอย่าปล่อยมือเขาเด็ดขาด

 

สัมผัสได้ถึงโลหะเย็นๆบนนิ้วเรียวเลยพลันขึ้นได้

 

 “ แล้วก็เอาแหวนฉันคืนมาด้วยเจ้าลิงขี้ขโมย” 

 

“ จะได้รู้ว่าเจ้าลิงบ้าตัวนี้มีเจ้าของ ”

 

และใช้ยืนยันคำพูดเขาว่าเขารักเจ้าลิงบ้าตัวนี้จริงๆ

 

ฟุชิมิหัวเราะออกมาเบาๆในที่สุดมือขวาข้างที่ว่างยกขึ้นลูบกลุ่มผมสีน้ำตาลเบาๆอย่างรักใคร่

 

“ ก็ดีนะเขาจะได้รู้กันว่าชิวาว่าตัวนี้มีเจ้าของแล้ว”  ยาตะพึ่งจะรู้สึกตัววินาทีนั้นเองว่าตอนนี้เขาสภาพเหมือนสุนัขยิ่งโดนลูบหัวก็ยิ่ง

 

ยาตะสะบัดมือเรียวออกทั้งยังผลักร่างสูงออกด้วย “ ฉันไม่ใช่หมา !

 

ฟุชิมิยังคงหัวเราะ “ ขอมือซ้ายหน่อย”  ยาตะวางมือซ้ายลงบนมือเรียวที่ยื่นมาโดยหลงลืมไปว่าเหมือนสุนัขให้มือเจ้าของ(?)

 

แหวนสีเงินอันเล็กที่ดูคุ้นตาถูกล้วงออกจากกระเป๋าเสื้อก่อนที่ฟุชิมิจะสวมเข้าที่นิ้วนางซ้ายเล็กๆ ทั้งยังเอาเปรียบโดยยกมือเล็กขึ้นประทับที่ริมฝีปากเรียว

 

“ อย่า ฉวย โอ กาส”  บอกเสียงเข้มแล้วชักมือกลับ

 

“ งั้นขอนี่แทนละกัน”  ฟุชิมิจับใบหน้าเล็กเข้ามาใกล้ ยาตะรีบหดคอกลับตามสัญชาตญาณ “ นายจะหลบทำไมไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อย”

 

“ ไอ้ลิงหน้าด้าน! ดูสถานที่หน่อยเซ่” รีบดันอกให้ออกห่างแต่ดูจะไร้ประโยชน์

 

“ งั้นแปลว่าถ้าไม่ใช่ที่สาธารณะได้ใช่ไหม” 

 

ส่ายหน้ารัวๆเท่าที่ได้ อันนั้นท่าจะแย่กว่า

 

“ฉันรักนายมิซากิ”

 

“ อย่ามาใช้เป็นข้ออ้างมันไม่เกี่ยวกัน!

 

“ มี่-ซา-กิ คิดว่าคนเอาแต่ใจอย่างฉันจะฟังเหรอ หืมมม”  ยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนั้นช่วยให้หวั่นๆแต่มองได้ไม่นานริมฝีปากเจ้าเล่ห์นั้นก็ก้มมาปิดแน่น ร่างเล็กขัดขืนเล็กน้อยแล้วก็ปล่อยเลยตามเลยเพราะไม่อาจปฏิเสธได้ว่าในเวลานี้เขาก็ต้องการเช่นกัน

 

แบบนี้เรียกว่าจบแบบ Happy Ending ได้ใช่ไหม

 

 

“อะแฮ่ม-

 

หรืออาจจะไม่ใช่

 

ยาตะรีบผลักฟุชิมิออกทันที เขาหันกลับมาตามเสียงและพบกับบุคคลที่รู้จักดีถึงสามคน

 

สามคนที่ว่าก็คือคุซานางิ  อิซุโมะ สาวไร้ใจหรืออาวาชิมะ เซริและคนสุดท้ายคือราชาสีน้ำเงินหรือมุนาคาตะ เรย์ชิ

 

ทำไมทั้งสามคนนี้ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ!?

 

“ ยินดีด้วยนะยาตะจังที่คืนดีกันได้น่ะ”  คุซานางิทักทำเอาเจ้าของชื่อหน้าแดงก่ำ

 

“ ทำไมคุซานางิซังกับ(เหล่มองอีกสองคน) ถึงมาอยู่นี่ได้ล่ะ”  ยาตะเฉไฉเปลี่ยนเรื่อง

 

“ มาส่งน่ะ”  คุซานางิตอบสั้นๆ

 

“ ส่ง?”

 

“ ใช่แล้วครับ”  คนที่ตอบกลับเป็นมุนาคาตะ  “ มาส่งพวกคุณแล้วก็มาเตือน(หันไปทางฟุชิมิ) ฟุชิมิคุงกรุณาอย่าลืมนะครับว่าไปครั้งนี้เป็นการไปทำงานไม่ใช่ฮันนีมูน”

 

ฟุชิมิลอยหน้าลอยตาเหมือนไม่ได้ยินเลยโดนอาวาชิมะเอ็ดเข้าให้

 

“ หยุดๆๆๆ” ยาตะโวยวายขึ้นกลางวง เขาหันไปหาคนที่เคารพ “ นี่มันหมายความว่ายังไงครับ? ผมงงไปหมดแล้ว มาส่งนี่หมายความว่าไง?”

 

“ ก็ตามความหมาย” หญิงสาวฉายาสาวไร้ใจเอ่ยเสียงเรียบ “ ไฟลท์บินมันออกจากที่นี่สามทุ่มก็เลยมาส่ง”

 

อ้อ…………เดี๋ยวนะ !

 

เมื้อกี้สาวไร้ใจว่าไงนะสามทุ่มเหรอ?

 

“ เดี๋ยวนะเมื่อกี้เธอบอกเครื่องบินขึ้นกี่โมงนะ”  ถามให้แน่ใจอีกครั้ง

 

“ สามทุ่ม ”

 

สามทุ่ม ?

 

เขาจำได้แม่นนี่ว่า

 

ไฟลท์บินของเธอวันนี้ตอนหนึ่งทุ่มไม่ใช่เหรอ

 

เสียงของคุซานางิซังดังขึ้นในความทรงจำ

 

ไฟลท์บินของเธอวันนี้ตอนหนึ่งทุ่ม

 

หนึ่งทุ่ม

 

หนึ่งทุ่ม!  ใช่เพราะงั้นเขาถึงได้รีบวิ่งมาแล้วต้องร้องห่มร้องไห้เพราะนึกว่ามาไม่ทันแต่เมื่อกี้กลับบอกว่าสามทุ่ม

 

เริ่มจับบางอย่างได้ลางๆ

 

“คุซานางิซัง” เขากดเสียงต่ำ ตวัดตามองผู้ที่บอกหนึ่งทุ่มแต่คุซานางิไม่มีทีท่าเดือดร้อนสักนิดซ้ำยังโบกมือเป็นเชิงว่าไม่ใช่ตน  “ อย่าโกรธกันเลยนะยาตะจังสามีเธอขอร้องมาว่าให้บอกอย่างนั้น”

 

สามีขอร้อง!

 

หมายความว่า

 

ดวงตาตวัดมาที่เป้าหมายใหม่ ไม่พอเข้าไปกระชากคอเสื้อด้วย “ ซา-รุ-ฮิ-โกะ ดูเหมือนว่าแกมีเรื่องที่จะต้องอธิบายนะ”

 

ฟุชิมิยิ้มอย่างไม่เดือดร้อนใดๆทั้งสิ้น  “ น่าๆมิซากิฉันกลัวนายจะมาสายแล้วอดขึ้นเครื่องด้วยกันฉันเลยบอกเผื่อเวลาไว้  ไหนๆเราก็คืนดีกันแล้วเรื่องในอดีตก็ช่างมันเถอะนะ” ไม่ว่าเปล่าก้มลงจูบเบาๆที่ขมับของร่างเล็กโดยไม่เกรงใจสายตารอบข้างสักนิด

 

แน่นอนว่ายาตะสติหลุดตอนนั้นแหละ

 

ดูเหมือนจะเป็น Bad Ending (?) ซะแล้ว

 

 

…………………………………….

 

 

เป็น Bad Ending มั้ง ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

 

แก้ไปแก้มาจากโวยวายตามประสาเคะซึนกลับกลายเป็นนิ่งซะได้เพราะเมะมานิ่งๆแต่อย่าสงสัยเพราะบอกแล้วว่าลิงมันร้ายไม่ใช่พระเอกแสนดีจะให้จบ Happy Ending ง่ายๆได้ไง ^^

 

เพราะชื่อตอนคนอ่านเลยเข้าใจผิดกันว่าเป็นตอนจบเลย (จริงๆจะจบก็ได้)แต่ขอให้สมบูรณ์อีกสักตอนสองตอนละกันนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

469 ความคิดเห็น

  1. #455 B.B.E (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 02:30
    ในที่สุดก็จบเป็นคู่รักที่ชวนให้ตับแตก
    #455
    0
  2. #406 I_am_Hana (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 22:08
    ซารุเจ้าเล่ห์ตลอดเวลาเลยจริงๆๆ
    #406
    0
  3. #334 Noey_Jun (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 01:04
    จบดีค่ะ 55555 ชอบมากเลยยย >< ซารุนาย...ถถถถ
    #334
    0
  4. #320 Sou (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 มีนาคม 2556 / 11:17
    สงสารมิซากิค่ะแต่ก็สารภาพกะลิงจนได้ ดีใจ><

    รอติดตามตอนท้ายค่ะ
    #320
    0
  5. #318 Mint-noi (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 มีนาคม 2556 / 19:43
    จบอย่างน่ารัก กร๊าซซซ ซารุซึนแตก//หมาน้อยอยากมีเจ้าของ...?
    #318
    0
  6. #317 Zepryrus (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 มีนาคม 2556 / 14:11
    อร๊ายยย ปลื้ม สุดท้ายก็จบดีละนะ =w=
    ใจหายหมดเลย 555+
    #317
    0
  7. #316 ChomPoo (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 มีนาคม 2556 / 11:51
    สมกับการรอคอย อ่านไปยิ้มไปหัวเราะไปน้ำตาซึมไป จนไม่รู้จะยังไง
    ฮือ~ ซารุนายเป็นสามีที่ดีมากๆเลย T^T
    แต่ก็ยังไม่อยากให้จบค่ะ อีก 2 ตอน เสียดายจังเลย
    #316
    0
  8. #315 iiFreedomii (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 20:37

    โอ้ยย ตอนแรกเสียววูบเลยเหมือนกันว่าจบแล้วหรอ
    แต่พอมาอ่านตอนท้ายก็.. ค่อยยังชั่ว 55555

    ทิ้งท้ายไว้หวานๆ สวยๆ อีกนิดจะได้จบแบบอิ่มๆ 

    ที่จริงวันที่ 25 เป็นวันเกิดเราเลยนะเนี่ย
    ขอบคุณมากจ้าที่อัพในวันนั้น อิอิอิ
    #315
    0
  9. #314 o S_M o (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 15:30
    สมกับคู่นี้เเล้วล่ะค่ะ!!

    อีกตอนสองตอนก็จะจบแล้ว ว้า~

    #314
    0
  10. #313 Twin (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 12:23
    สตั้นตอนจบ มาหวานเเท้ เเต่ซารุ่ำหมดฟิวลิ้งค์ ไรเตอร์แต่งได้ดีมากๆเลยหละค่ะ ขอให้เเต่งคู่ลิงกะชิวาว่าต่อไปเรื่อยๆนะค่ะ
    #313
    0
  11. #312 kariwa hirana (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 10:35
    สมกับที่รอคอย น่ารักที่สุดเลย
    #312
    0
  12. #311 oOoLuNaoOo (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 07:31
    ซารุจริงๆด้วย จบได้ฮามากค่ะ อุตสาซึ้งมาเยอะ
    #311
    0
  13. #310 eye chananarong (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 00:23
    แอร๊ยย คุ้มค่ากับที่รอมาทั้งวันค่า >/^/ #310
    0