----FAN FIC K PROJECT-----(Fushimi x Yata)

ตอนที่ 30 : Amnesia (XVI)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,241
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    23 ก.พ. 56

 

 

XVI

 

Unseen Fracture

 

 

นี่มันหมายความว่ายังไงกันแน่ฟะ?!

 

ยาตะมองกระดาษเอกสารจำนวนมากมายบนโต๊ะที่ตนนำออกจากซองเอกสารมาวางไว้อย่างไม่เข้าใจ

 

เขาไม่เข้าใจเนื้อหาในเอกสารเพราะส่วนใหญ่เป็นภาษาอังกฤษแต่เขาเห็นเล่มพาสปอร์ต ในนั้นเป็นรูปของฟุชิมิจริงๆ

 

นี่มันหมายความว่ายังไงกันแน่?

 

ทำไมเจ้าลิงนั่นถึงต้องมีพาสปอร์ต วีซ่าแล้วก็เอกสารพวกนี้?

 

ฟังจากเจ้าเด็กชุดน้ำเงินนั่นเล่าเหมือนกับว่าเจ้าลิงต้องรับผิดชอบในการตามหา(ล่า)เด็กสาวที่เป็นคนร้ายซึ่งหนีรอดไปได้แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาติดใจ

 

สิ่งที่เขาติดใจคือ

 

ทำไมเจ้าลิงนั่นไม่บอกเรื่องนี้กับเขา ?

 

ไม่น่าใช่ไม่รู้เพราะเขาจำได้ดีว่าเจ้าลิงกลับมาบ้านในเวลาทำงานเหมือนอยากจะคุยบางอย่างและท่าทางของมันเปลี่ยนไป

 

ถ้างั้นทำไมไม่บอกเขาล่ะ ?

 

ยาตะขมวดคิ้วจนแทบเป็นปม

 

คอยดูเถอะกลับมาแล้วจะเค้นคอถามมันให้หมดเลยคิดอย่างเคียดแค้นเล็กๆ

 

………………………..

 

 

เลขบนนาฬิกาดิจิตอลแปรเปลี่ยนเป็น  21.00 แต่คนที่รอก็ยังไม่กลับมา

 

จากความโกรธเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดแล้วเปลี่ยนเป็นกังวลก่อนจะกลายเป็นความเป็นห่วง

 

ยาตะรู้ดีว่าคนอย่างฟุชิมิไม่มีทางเป็นอะไรง่ายๆแน่นอนแต่เขาก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้เพราะท่าทีที่อีกฝ่ายแสดงในวันนี้รวมกับเรื่องที่ไม่ยอมบอกนี่แหละ

 

จะโทรไปหาดีไหม?

 

แต่ถ้าโทรแล้วโดนถามกลับว่าโทรมาทำไมล่ะจะตอบว่ายังไงเป็นห่วง?

 

ไม่มีทาง!!!

 

ยาตะกระแทกโทรศัพท์ลงบนโต๊ะแก้วอย่างแรงโดยไม่เกรงว่าจะร้าวหรือแตก

 

………………………….

 

 

ผ่านไปอีก 10  นาทีทว่ายังไร้วี่แววของคนที่รอ

 

มือเล็กเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์อีกครั้งหนึ่ง  นิ้วเตรียมกดหมายเลขที่อยู่บนสุดของลิสต์แต่ใจก็ยังลังเลจึงไม่ได้กดสักที

 

ในที่สุดยาตะก็วางโทรศัพท์บนโต๊ะอีกครั้ง

 

……………………………

 

 

ทั้งๆที่พึ่งจะ  21.15  .แต่กลับดูยาวนานเหลือเกิน

 

ยาตะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดหาเบอร์บนสุดทันที

 

ไม่เป็นไรถ้ามันถามก็บอกว่านึกว่าตายไปแล้วละกัน! ยาตะคิดหาคำแก้ตัวไว้ก่อนในใจ

 

สัญญาณดังอยู่นานทว่าไม่มีคนรับจนกระทั่งสายขาดเอง  ร่างเล็กกดวางสายแล้วกดโทรออกใหม่อีกครั้ง สัญญาณดังอยู่สักพักแต่ก็ยังไม่มีคนรับอยู่ดี ยาตะกดวางอย่างร้อนใจแล้วกดโทรออกใหม่อีกครั้ง

 

แต่ครั้งนี้สายกลับถูกตัดโดยอีกฝ่าย

 

คนที่โทรหาชะงักกึก

 

บางทีเจ้าลิงนั่นอาจจะเผลอกดโดนก็ได้ คิดในแง่ดีแล้วกดโทรอีกครั้ง ครั้งนี้สัญญาณไม่ถูกตัดแต่ก็ยังไม่มีคนรับอยู่ดี

 

“ นอกใจแน่! เผลอหลุดปากออกมา

 

“ ใครนอกใจ?”

 

ยาตะสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงฟุชิมิลอดมาตามสาย เขาเอาโทรศัพท์ออกจากหูเพื่อดูหน้าจอ เขานึกว่าอีกฝ่ายจะไม่รับที่ไหนได้

 

“ ไม่มีๆ ไม่มีใครนอกใจฉันดูละครอยู่ แฮะๆๆๆ”  ยาตะแก้ตัวแล้วตบท้ายด้วยการหัวเราะกลบเกลื่อน

 

 “ ดูละคร?”  เสียงของฟุชิมิสูงขึ้นบ่งบอกว่าไม่เชื่อ “ เดี๋ยวนี้นายเป็นภรรยาที่สมบูรณ์แบบแล้วนะดูละครรอสามีเข้านอนพร้อมกันเนี่ย”

 

“ ใครรอแก?!  ฉันอยู่ดึกเล่มเกมต่างหาก”

 

“ เมื่อกี้ยังบอกดูละครอยู่เลยนะมิซากิ ”

 

ขุดหลุมฝังตัวเองซะแล้ว!

 

“ ไม่! เมื่อกี้ดูละครตอนนี้เล่นเกมไง ”  พยายามสุดฤทธิ์ที่จะแก้ตัวไม่ให้หน้าแตก

 

“ งั้นโทรมาทำไมอย่าบอกนะว่าแค่จะบอกฉันว่าดูละครน่ะ”  ฟุชิมิเปลี่ยนเรื่อง

 

“ ไม่ใช่เออะ ใช่ๆๆเอ๊ยไม่ใช่” ยาตะเริ่มลนลานสับสน “ ตอนนี้แกอยู่ที่ไหน” เขาเปลี่ยนเรื่องบ้าง

 

“ กำลังขับรถกลับ คงอีกชั่วโมงได้นายนอนก่อนก็ได้ไม่ต้องห่วง ” อีกฝ่ายบอกเรียบๆแค่นั้น

 

“ ใครห่วงแก! ฉันแค่โทรมาเพราะนึกว่าแก

 

นึกว่าแกตายไปแล้วซะอีก”  ฟุชิมิขัดอย่างรู้ทัน

 

“ เออ!  ยาตะขึ้นเสียงกลบความอายที่ปลายสายรู้ทันเขา  “ ว่าแต่แกอยู่ที่ไหนกันแน่”

 

“ บนรถ”  ฟุชิมิตอบกวนๆกลับมาแถมยังหัวเราะด้วย

 

“ ฉันหมายถึงตอนบ่ายไม่ใช่ตอนนี้เฟ้ย! 

 

  ปลายสายเงียบไปชั่วขณะหนึ่งจนเขานึกว่าอีกฝ่ายวางสายแล้วเสียอีกแต่แล้วก็มีเสียงพูดกลับมา “ นายรู้ได้ไงว่าตอนบ่ายฉันไม่อยู่ที่ทำงาน”

 

ทำไมฟังแล้วมันมีพิรุธแหม่งๆ

 

                แต่ถึงจะสงสัยยาตะก็ยังเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อตอนเย็นให้ฟัง

 

                “ งั้นเหรอ”  นั่นคือสิ่งที่ฟุชิมิตอบเมื่อฟังจบ  ไม่รู้ทำไมทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

 

                “ ทำไมแกไม่บอกฉันเรื่องไปเมืองนอก”  เขาตัดสินใจเข้าประเด็นที่สงสัยมากที่สุด

 

                  ปลายสายเงียบ

 

                “ ว่าไงล่ะ”

 

                ” ปลายสายยังคงเงียบ

 

                “ งั้นตอนบ่ายแกหายไปไหน”  เริ่มซักไซ้มากขึ้นจนดูเหมือนภรรยากำลังจับผิดสามีแต่ตอนนี้เขาไม่สนแล้ว

 

                “ มิซากิ” หลังจากเงียบไปนาน “ฉันไปทำพาสปอร์ตกับขอวีซ่าให้นาย”

 

                “ ห๊ะ!  คนฟังชะงักไปต่อไม่ถูกเพราะไม่คิดว่าจะได้รับคำตอบเช่นนี้

 

                “ ฉันไม่ยอมแยกกับนายหรอกเพราะงั้นฉันก็จะลากนายไปกับฉันด้วย”

 

                “ หา!  ใบหน้าเล็กเริ่มแดงจากเลือดที่สูบฉีดมาเลี้ยง “ ใครจะยอมไปกับแกฟะ!” โต้กลับตามทิฐิที่มีสูงลิ่วเรียกเสียงหัวเราะจากฟุชิมิได้อย่างดี

 

                ยิ่งได้ยินเสียงอีกฝ่ายหัวเราะชอบใจทิฐิกับอาการปากไม่ตรงกับใจยิ่งรุนแรงขึ้น

 

                “ ฉันไม่ไปกับแกหรอกเจ้าลิงโง่(?) เชิญแกไปคนเดียวเลยไป๊ ฉันไปอยู่กับคุซานางิซังก็ได้ ”

 

                ” คนปลายสายต้องการพูดบางอย่างแต่ยาตะไม่เปิดโอกาสให้

 

                “ ถ้าแกไปฉันจะยินดี มีความสุขมากๆเลย ฉันจะได้กลับไปอยู่กับคุซานางิซังกับคนอื่นๆ จได้ไปเที่ยวไปกินไปเล่นโดยไม่มีใครขัดขวางทำให้ฉันโมโหหรือรำคาญด้วย”  ยาตะพูดรัวเร็วแล้วเว้นช่วงเพื่อหายใจ

 

                  ตอนนี้ปลายสายเงียบสนิท

 

                “ เฮ้! เจ้าลิงฟังอยู่หรือเปล่า เจ้าลิง ไอ้ลิง ซารุ เฮ้ๆ”

 

               

 

                ยาตะเริ่มรู้สึกตัวว่าตนพูดอะไรไปบ้าง

 

                “ เฮ้ ซารุฉันแค่ล้อ  ครั้งนี้พูดจริงๆอย่างปากตรงกับใจ

 

                “ มิซากิฉันรู้ว่านายล้อเล่น”  ฟุชิมิบอกด้วยน้ำเสียงเนือยๆ  ยาตะเผลอถอนหายใจอย่างโล่งอก ทุกอย่างแลดูน่าจะผ่านไปได้ด้วยดีแล้วถ้าฟุชิมิไม่พูดออกมาว่า

 

                “ ก่อนเสียความทรงจำน่ารักกว่านี้นะ”

 

                ยาตะเบิกตาโต

 

                อารมณ์และความรู้สึกบางอย่างที่เก็บไว้เอ่อขึ้นมาจนยากจะควบคุมได้

 

                ก่อนเสียความทรงจำน่ารักกว่านี้นะ

 

                ประโยคนี้ดังก้องซ้ำ

 

                ก่อนเสียความทรงจำ

 

                อึก!

 

                “ ฉันไม่ใช่ยาตะคนนั้น!!!  เขาตะโกนใส่โทรศัพท์แล้วตัดสายทันที

 

                ทำไมนะรู้สึกหงุดหงิด รู้สึกโมโหแล้วก็รู้สึกแย่อย่างนี้

 

                เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นไม่ต้องดูเบอร์เขาก็รู้ว่าใครเขาจึงตัดวางสายอย่างไม่ลังเลทว่าคนที่โทรก็ไม่ลดละเหมือนตอนที่เขาเป็นฝ่ายโทรไปหาแต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมือนกัน มันคนละอารมณ์กัน

 

                ยาตะกดปิดเครื่องแล้วเขวี้ยงโทรศัพท์ลงบนโซฟา

 

                เขารู้แค่ว่าตอนนี้จะคุยกับฟุชิมิไม่ได้

 

…………………………….

 

 

 

                อ่า คงต้องอธิบายฟีลของหมาน้อยสักนิดสินะเพื่อคนไม่เก็ท

 

                อย่างที่บอกในเนื้อเรื่องก่อนหน้านี้นะคะว่ามิซากิกำลังกังวลเรื่องอดีตที่ลืมไปว่าจะส่งผลยังไงระหว่างเขากับลิง จึงไม่แปลกที่พอลิงบอกว่ามิซากิในอดีตดีกว่าแล้วมิซากิจะโกรธ

 

                นึกๆดูฟีลก็คงคล้ายกับเวลาแฟนเราพูดถึงแฟนเก่าที่เราไม่รู้จักล่ะมั้งแล้วบอกว่าเขาดีกว่านี่เราคงจะช็อคเลย

 

                เอ๊ะ เวิ่นไปนี่เข้าใจไหมน๊า

 

                ไม่เป็นไรค่ะ ตอนหน้ามิซากิจะทำให้เข้าใจเองแฮะๆๆ^^

 

                ช่วงนี้ยุ่งจนแทบไม่มีอารมณ์แต่งฟิคเลยแต่จะปล่อยไปก็ไม่ได้เพราะงั้นถ้าภาษาแปลกๆหรือขัดๆตรงไหนบอกได้นะคะจะได้ปรับปรุง

 

                ปล. เปลี่ยนฟีลมาที่ calendar มั่งดีกว่าให้โหวตค่ะว่าอยากได้วันไหนมากกว่า

 

                กด R ถ้าคุณเลือกวันที่ 20/07

                กด B ถ้าเลือกวันที่ 7/11

 

                การโหวตครั้งนี้ไม่เสียสตางค์แต่เป็นผลประโยชน์เพราะของวันที่ไม่ถูกเลือกอาจไม่แต่งหรือไม่ก็เอาไว้รวมเล่มก็ได้

 

                ปล.2 ใครไม่รู้เป็นวันอะไรเช็คในวิกิด่วน ฮ่าๆๆๆๆๆ

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

469 ความคิดเห็น

  1. #395 aong009 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 15:27
    โอวววววววววววววว
    #395
    0
  2. #220 kaname-plus (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2556 / 01:13
    "ฉันไม่ใช่ยาตะคนนั้น!!" เป็นการแสดงอารมณ์และความรู้สึกได้ดี.. ดีมากๆ ไรท์ฯ เขียนได้ดีมากครับจนเห็นภาพเลย ขอบคุณที่อัพฟิคดีๆให้อ่านครับ /ผมก็ตามมาได้สองวันแล้วครับ... (นี่แหละวันที่สอง) ขออภัยที่พึ่งมาComment ครับ
    #220
    0
  3. #218 omsinzaza (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:34
    นี่สินะ แรงหึงหวง... (หึงตัวเองตอนสมัยไม่เสียความทรงจำอ่านะ ?)
    เข้าใจอารมณ์ยาตะจังตอนนี้เลย คงหงุดหงิดไม่น้อยเลยแหละ -.-

    //เค้ามาโหวตไม่ทันสินะ =w=;;
    #218
    0
  4. #213 oilzamf (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:18
     
    อั้ยยยยย!
    สงสารหมาน้อยยยย!!!
    อารมณ์ตอนนี้อ่านแล้วอธิบายยาก
    จะน่ารักก็ไม่ใช่ กดดันก็ไม่เชิง เอ้ะ?! รอตอนหน้าดีกว่า
    ไปเคลียร์กันดีๆ นะ!

    ขอกด R ด้วยคนค่า


    #213
    0
  5. #211 nunei (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:03
    สนุกมากๆๆๆ -///- ลากมิซากิไปก็ดีค่ะ 55555 แต่สงสารซารุอยู่นะ TT ขอกด R ค่ะ ><
    #211
    0
  6. #210 Sou (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 12:07
    นึกว่าจะได้ไปด้วยกันแล้ว สุดท้ายมิซากินอยด์ตัดสายใส่ลิง = =

    ส่วนโหวต calendar ขอโหวต R ค่ะ
    #210
    0
  7. #209 baifern-2616 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 09:17
    อัพแล้ว เย่ (
    #209
    0
  8. #208 love-kxa-txr (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:54
    กดรีทีเดียวอัพเลย....กำลังคิดถึงเรื่องนี้พอดี
    ฟุชิมิดีมากที่ไปขอให้ยาตะจัง แต่ว่าก็สงสารยาตะเหมือนกันนะ ฟุชิมิไม่น่าพูดเลย ต้องให้ความสำคัญกับปัจจุบันหน่อยสิ
    แล้วก็เลือกกด B ค่ะ อยากเห็นยาตะจังแบบน่ารักๆอีก >w<
    #208
    0