----FAN FIC K PROJECT-----(Fushimi x Yata)

ตอนที่ 28 : For Valentine's Day III

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,544
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    15 ก.พ. 56



<The Calender of Us Project>

 

For Valentine’s Day III

 


 

                ตี๊ดๆๆๆ ตี๊ดๆๆๆๆ ตี๊ดๆ

 

                เสียงนาฬิกาปลุกหยุดลงแค่นั้นเมื่อมือเรียวกดหยุดเสียงมัน ดวงตาเรียวลืมขึ้นช้าๆค่อยๆปรับโฟกัสและสิ่งแรกที่รับรู้ได้ก็คือข้างเตียงที่ว่างเปล่า  ฟุชิมิตื่นเต็มตาทันที เขาผุดลุกขึ้น

 

                เวลาเช้าขนาดนี้มันผิดปกติที่คนที่ชอบตื่นสายจะลุกขึ้นมา

 

                “ มิซากิ”  เขาเรียกชื่อผู้ที่กำลังตามหาเสียงดังทำให้เจ้าของชื่อที่กำลังงุ่นง่านทำบางอย่างในครัวสะดุ้งสุดตัว ร่างเล็กรีบซ่อนบางอย่างไว้ด้านหลัง

 

                “ นายทำอะไรน่ะ”  เขาขมวดคิ้วพร้อมหรี่ตาจับผิด “ แล้วซ่อนอะไรเอาไว้”

 

                “ ซ่อนอะไร ไม่มีเฟ้ย !ไม่มี ! แกไม่ได้ใส่แว่นนี่คงตาฝาดล่ะมั้ง”  ขึ้นเสียงสูงแถมทำสายตาล่อกแล่กเด็กอนุบาลยังมองออกเลยว่ามีพิรุธ

 

                “ มิ..  เขาหยุดแค่นั้นเมื่อนึกบางอย่างขึ้นมาได้  วันนี้เป็นวันที่  14  กุมภา เป็นวันวาเลนไทน์สินะ  ดวงตาหรี่มองคนมีพิรุธอีกครั้ง

 

                ถ้าเขาคิดไม่ผิดการที่คนตื่นสายยอมตื่นเช้า+วันนี้เป็นวันแห่งความรัก(ที่เขาไม่สนใจสักนิดถ้าไม่มีเรื่องมิซากิเข้ามาเกี่ยว)+อาการลุกลี้ลุกลนซ่อนบางอย่างไม่ว่าจะมองยังไงมันก็คิดได้อย่างเดียวว่ากำลังทำช็อคโกแล็ตอยู่

 

                ซึ่งมันคงจะเป็นอย่างนั้นแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ถ้าคนที่ยืนทำอยู่เป็นเด็กสาวที่กำลังจะทำช็อคโกแลตไปให้เด็กผู้ชายที่ชอบแต่นี่คือยาตะ  มิซากิอดีตยาตะการาสุแห่งโฮมระและยังเป็นอดีตศัตรูของเขาถึงตอนนี้จะกลายมาเป็นภรรยา(แบบไม่ยอมรับ)ก็เถอะ

 

                แต่ด้วยนิสัยของมิซากิยังไงก็ไม่น่ายอมตื่นเช้าขึ้นมาทำช็อคโกแลตให้เขาหรอก

 

                นี่เป็นครั้งแรกจริงๆที่เขามองร่างเล็กนี่ไม่ออก

 

                แต่จะให้เขาไปดูให้รู้ไปเลยว่าทำอะไรก็ไม่เอา  เขาอยากจะรู้ว่าในวันนี้ วันแห่งความรักคนที่ปากไม่ตรงกับใจอย่างยาตะ มิซากิจะทำอะไร

 

                “ เอาเถอะ ฉันไปอาบน้ำก่อนละกัน”   เขายอมถอยออกมาง่ายๆเรียกสีหน้างุนงงของอีกฝ่ายได้อย่างดี

 

                เขาจะลองแกล้งโง่ดูสักวันละกัน

 

…………………………………

 

 

                ระหว่างวันฟุชิมิถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย ทำไมวันนี้เวลามันถึงได้เดินช้าแบบนี้นะ น่าเบื่อๆๆๆๆ น่าเบื่อจริงๆ

 

                คิดพลางเปิดไล่เกมไพ่ในคอมไปพลางๆ

 

                คนในหน่วยมองหัวหน้าจอมขี้เบื่อ ขี้รำคาญคนนี้แต่ก็ไม่มีใครกล้าว่าอะไรอยู่ดีแต่นั่นก็ยังมีข้อยกเว้นอยู่

 

                “ ฟุชิมิ งานนายเสร็จแล้วเหรอ”  เสียงเรียบเย็นของท่านรองอาวาชิมะทำให้ฟุชิมิจิ๊ปากเบาๆ

 

                “ ผมทำเสร็จแล้ว”  เขาว่าโดยมือยังคงไล่จัดไพ่ที่โปรแกรมแจกให้ต่อไป

 

                “ ถ้างั้นนายก็จัดการงานที่ค้างเอาไว้สิ”  หญิงสาวไม่ยอมแพ้

 

                “ ไม่เอาน่า ท่านรองจริงจังในวันอย่างนี้เดี๋ยวหนุ่มๆก็ไม่กล้าให้ช็อคโกแลตหรอก” ครั้งนี้เขาหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับท่านรอง

 

                ปึด

 

                คนอื่นๆในห้องเริ่มสัมผัสได้ถึงบรรยากาศไม่เป็นมิตรก็พากันขอตัวออกไปเดินเล่น ไปห้องน้ำ ไปดื่มกาแฟหรืออะไรก็แล้วแต่ที่จะอ้างได้

 

……………………………..

 

 

                เฮ้อ

 

                ฟุชิมิถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายอีกครั้ง  โชคดีที่ว่าทั้งเขาและท่านรองเป็นผู้ใหญ่(?)มากพอการต่อสู้ภายในที่ทำงานจึงยังไม่เกิดขึ้น

 

                และเขาก็ถือโอกาสที่เคลียร์งานหมดแล้วแอบหลบออกมาแต่พอออกมาแล้วก็ไม่รู้จะทำอะไรดี  จะกลับคอนโดไปหาเรื่องแกล้งมิซากิดีไหมนะ

 

                อืมมมมมมม

 

                จริงสินะ นอกจากวันนี้จะเป็นวันวาเลนไทน์แล้วยังเป็นวันด้วยนี่ แวะไปสักพักคงไม่เป็นไรมั้ง

 

                คิดดังนั้นก็หยิบกุญแจรถออกมา

 

………………………………..

 

               

                รถสีขาวคันหรูมาหยุดตรงหน้าประตูสุสานที่ซึ่งคนที่เขา(คิดว่า)ครั้งหนึ่งเขาเคยเคารพ  สองเท้าก้าวไปตามความเคยชินจากการมาบ่อยๆ

 

                ทว่าเบื้องหน้าหลุมฝังศพทั้งคู่ตอนนี้มีร่างๆหนึ่งยืนอยู่ ร่างนั้นแลดูคุ้นตาชอบกลยิ่งเดินเข้าใกล้ก็ยิ่งชัดเจนร่างนั้นคือยาตะ มิซากิ

 

                มิซากิสังเกตเห็นเขาแล้ว จึงรีบเดินเข้ามาหาก่อนจะนำเขาไปที่หน้าหลุมศพของสุโอ มิโกโตะและทาทาระ โทสึกะ ฟุชิมิสังเกตเห็นว่าเบื้องหน้าหลุมศพมีเค้กอยู่ น่าจะเป็นเค้กวนิลา มันถูกจุดเทียนเอาไว้แล้ว

 

                รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของฟุชิมิพร้อมกันจนแทบเป็นเวลาเดียวกับที่มิซากิยิ้มกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่ฟุชิมิถือมาด้วย ถึงจะอยู่ในถุงแต่มิซากิรู้ดีว่าสิ่งที่อยู่ในนั้นคือเค้ก

 

                “ ฉันแค่เผอิญผ่านมา ”  พูดแก้ตัวทั้งที่รู้ว่าคนโง่อย่างมิซากิก็มองออกว่าโกหก

 

                “ เผอิญผ่านเข้ามาถึงหลุมศพเลยเหรอ พูดความจริงยากนักเหรอไงฟะ”  มิซากิอย่างรู้ทันตามคาดแถมยังยักคิ้วเยาะเขาด้วย “แกซื้อ เค้กรสอะไรมา”

 

                “ วนิลา”

 

                “เฮ้อ รู้งี้ไม่น่าตื่นเช้าขึ้นมาทำเลย”  มิซากิบ่นพึมพำลอยๆทว่าทำเขาชะงักได้

 

                “ตื่นเช้า? นายตื่นเช้ามาทำเค้กให้โทสึกะซังเหรอ” 

 

                “ แน่สิ แกคิดว่าฉันจะตื่นเช้าทำไมถ้าไม่ใช่ทำเพื่อโทสึกะซัง”

 

                  ฟุชิมินิ่งเงียบ เขานึกว่ามิซากิจะเห็นว่าวันนี้เป็นวันวาเลนไทน์แล้วลุกมาทำช็อคโกแลตให้เขาแต่ก็อย่างที่บอกมันดูประหลาดเกินไปแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังรู้สึกถึงความไม่พอใจของตัวเองลึกๆ

 

 

…………………………….

 

 

                หลังจากการพบกันที่สุสานแล้วเขาก็พามิซากิไปกินมื้อเย็นแต่อย่าได้คิดว่าเป็นการกินดินเนอร์ใต้แสงเทียนล่ะตรงกันข้ามเลยเพราะมิซากเลือกที่จะไปร้านราเม็งเจ้าประจำซึ่งเขาก็ไม่ได้รังเกียจอะไรอยู่แล้ว พอกินเสร็จมิซากิก็เข้าร้านขนมซื้อพวกขนมเค้กที่ตนชอบออกมาแม้ว่าเขาจะทักว่าอ้วนมิซากิก็เพียงเถียงกลับ ทุกอย่างตอนนี้ดูเหมือนปกติจนเขาประหลาดใจยิ่งกว่าการพบว่ามิซากิตื่นแต่เช้าเสียอีก

 

                บางทีเขาอาจจะคิดผิดจริงๆก็ได้ก็มิซากิน่ะไม่เคยรู้คอนเซ็ปต์ของวันวาเลนไทน์มาตั้งแต่ต้นแล้วนี่

 

                กระทั่งตอนที่กลับถึงคอนโดทุกอย่างดูเป็นปกติ ปกติจนเขารู้สึกเบื่อและน่าจะผิดหวังด้วย

 

                เฮ้อ

 

                เขาเผลอถอนหายใจออกมา มิซากิได้ยินจึงขมวดคิ้วแล้วเอ็ดใส่เขา  “ อะไรของแกถอนหายใจบ่อยๆอย่างนั้นเดี๋ยวก็แก่เร็วหรอก”

 

                “ เปล่า” ตอบห้วนๆเจืออารมณ์ไม่พอใจ

 

                “ อะไรของแกฟะ วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ไม่ใช่เหรอทำตัวดีๆหน่อยเซ่ ”

 

                คนอย่างมิซากิกล้าพูดได้ว่ารู้จักวันวาเลนไทน์งั้นเหรอ” 

 

                “ พูดงี้หมายความว่าไง”  อีกฝ่ายก็เริ่มอารมณ์ขึ้นบ้าง

 

                เขายักไหล่กวนอารมณ์คนที่เริ่มอารมณ์เสียบ้าง “ ก็เห็นโง่อยู่หลายปี จำได้ไหมล่ะตอนม.ต้นก็โดนหลอกให้ทำช็อคโกแลต  

 

                “ คนที่หลอกฉันมันก็แกไม่ใช่เหรอฟะ”

 

                ฟุชิมิยักไหล่อีกครั้งอย่างไม่ใส่ใจนั่นทำให้ร่างเล็กโกรธขึ้นมาจริงๆ เสียงโต้ไปมาเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นทะเลาะและสิ้นสุดที่ฟุชิมิป็นฝ่ายเดินออกไปอย่างหัวเสีย

 

 

…………………………………….

 

 

                ฟุชิมิเหลือบมองนาฬิกาในห้องทำงาน ตอนนี้เกือบสามทุ่มแล้วและนับจากการทะเลาะมาก็เป็นเวลาหลายชั่วโมงทว่ายังไม่มีฝ่ายใดยอมลดทิฐิลง

 

                ตอนนี้เขาเริ่มหัวเสียมากขึ้นทุกทีแต่จะให้โผล่หน้าเข้าไปหาร่างเล็กที่อยู่ในห้องนอนก็คงต้องทะเลาะกันอีกแน่

 

                เฮ้อ

 

                เสียงถอนหายใจดังขึ้นอีกครั้งตามด้วยการสบถ

 

                แต่จะทิ้งไว้เช่นนี้ก็ไม่ได้ด้วย

 

                ตัดสินใจหาทางที่ดีที่สุดซึ่งไม่พ้นการเข้าไปคุยตรงๆ แต่พอออกมาเขาก็เจอเข้ากับป้ายกระดาษเขียนด้วยลายมือมิซากิว่า

 

 

                ไปนอนข้างนอก

 

                ปึด

 

                โอเค ตอนนี้เขาก็หมดความอดทนแล้วแต่จะให้พังเข้าไปก็คงไม่ดีในภายหลังแน่จึงยอมเดินไปหยิบกุญแจสำรองในห้องครัว

 

                ฟุชิมิเบ้หน้าเมื่อเห็นสภาพครัวอันเละเทะ นี่แสดงว่ามิซากิออกไปทั้งที่ยังไม่ได้เก็บกวาดห้องครัวสินะ หม้อหลายใบถูกกองๆในอ่าง คราบช็อคโกแลตยังเลอะขอบจนเหนียวเหนอะ

 

                เดี๋ยวนะคราบช็อคโกแลตเหรอ

เขาหยิบหม้อขึ้นมาพิจารณาดู  ใช่ มันเลอะช็อคโกแลตจริงๆด้วยแต่เค้กที่มิซากิบอกว่าทำเป็นรสวนิลานี่

 

ฮ่ะฮ่าๆๆ ๆ

 

ฟุชิมิหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างสมเพชตนเอง

 

ทำไมเขาโง่อย่างนี้นะ พึ่งจะนึกออกว่าในครัวมันไม่มีเตาอบสำหรับเค้กแล้วจะอบเค้กได้ยังไงที่สำคัญมิซากิไม่มีวันอบเค้กได้สวยงามขนาดนั้นแน่

 

ฟุชิมิวางหม้อในมือลงอ่าง เขาหันกลับมาเปิดตู้เย็นซึ่งครั้งนี้เขาคิดเอาไว้ไม่ผิด ในตู้เย็นนั้นมีช็อคโกแลตที่ยังคงค้างในแม่พิมพ์อยู่

 

………………………………

 

 

แอ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด

 

ประตูห้องนอนที่ตนล็อคไว้ถูกเปิดออกช้าทำให้ร่างเล็กบนเตียงถึงกับสะดุ้งแต่ก็ทำใจแข็งไม่หันไปมองคนที่บังอาจบุกรุกเข้ามา

 

ที่ว่างข้างตัวยวบลงเบาๆแล้วอ้อมแขนแข็งแรงก็สอดเข้ามาตรงเอว คนถูกกอดนิ่งแต่ตากลับมองจ้องอย่างไม่ยอม

 

“ นายอ้วนขึ้นนะ”  เสียงกวนๆดังขึ้นข้างหูเรียกสายตาขุ่นเขียวกับข้อศอกเข้าใส่แต่คนพูดก็รับมันไว้ได้

 

“ เพราะงั้นช็อคโกแลตในตู้เย็นฉันจะช่วยกินให้นะ”  ครั้งนี้เรียกสายตาตกใจของคนในอ้อมแขนได้ ใบหน้าและใบหูแดงขึ้นเหมือนเด็กที่ถูกจับได้ว่าทำผิด

 

“ ไม่ให้ ! นั่นของฉัน!  ปฏิเสธเสียงเขียวแต่ฟุชิมิยังคงหัวเราะอยู่

 

มือที่โอบรอบเอวคลายออก เจ้าของมือล้มตัวลงนอนข้างๆร่างเล็กที่หันมามองอย่างสนใจ “ฉันขอโทษ ”

 

ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างเมื่อได้ยิน  มือเล็กๆยกขึ้นมาหยิกตัวเองเพราะนึกว่านี่เป็นความฝันแต่ความชาบริเวณที่หยิกบอกให้รู้ว่านี่ไม่ใช่ฝัน

 

ฟุชิมิ  ซารุฮิโกะคนนั้นกำลังขอโทษเขา!!!

 

โลกนี้คงใกล้แตกแล้วสินะ

 

“อย่ามองเหมือนการที่ฉันพูดขอโทษแล้วโลกจะแตกได้ไหม”  ฟุชิมิเอ่ยอย่างรู้ทัน มิซากิที่พึ่งได้สติพยายามปรับสีหน้าให้เป็นโมโหอีก

 

“ อย่ายิ้ม ฉันยังไม่ให้อภัยแกนะเจ้าลิงบ้า ” 

 

ฟุชิมิยิ้ม มิซากิเริ่มรู้สึกหงุดหงิดเล็กๆ ตกลงมันอารมณ์ดีอะไรนักหนา

 

“ นายอยากจะว่าอะไรฉันก็ว่ามาตอนนี้ฉันเปิดโอกาสให้แล้ว”   มิซากิตาโต วันนี้เจ้าลิงนี่จะทำให้เขาตกใจอีกกี่ครั้งกันนะ

 

“ ไอ้ลิงบ้า ลองเกริ่นๆดูเมื่อเห็นฟุชิมิไม่มีทีท่าโกรธจึงเริ่มร่ายยาว “ ไอ้ลิงบ้า ไอ้ลิงนิสัยไม่ดี ไอ้ลิงขี้งอนเคยคิดไหมฟะว่าฉันต้องลำบากอุตส่าห์ตื่นแต่เช้า ง่วงๆก็ง่วงเพื่อขึ้นมาทำช็อคโกแลตให้แแล้วยังมาโกรธฉันด้วยเรื่องไร้สาระอะไรก็ไม่รู้ ไอ้ลิงนิสัยเสีย  นิสัยเด็กไม่รู้จักโต เอาแต่ใจ งี่เง่า ไม่กินผักเฮ้ !

 

การด่าต้องหยุดชะงักเพียงแค่นั้นเมื่อคนด่าถูกจับกดลงบนเตียง

 

“ จะทำอะไรฟะ ไหนแกบอกว่าจะไม่โกรธไง! ไอ้ลิงขี้โกหก”  โวยวายไปตามนิสัยที่ไม่เคยเปลี่ยนโดยไม่รู้ตัวสักนิดว่าหน้าเริ่มแดงอีกแล้ว

 

“ ชู่ๆๆ มิซากิ ฉันบอกว่าไม่โกรธแต่ไม่ได้แปลว่าไม่ลงโทษนี่จริงไหม”  เอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่ไม่ทำให้รู้สึกดีสักนิดตรงข้ามหน้าที่แดงเมื่อครู่เริ่มซีดเผือด  “ จริงไหมอะไรล่ะ ไอ้ลิงตอแหลนี่ออกไปเดี๋ยวนี้นะ โฮ-ไอ้ลิงเจ้าเล่ห์เชื่อไม่ดะ

 

พูดได้เพียงเท่านั้นริมฝีปากก็กดทับลงมากั้นเสียงทั้งหมด

 

 

…………………………………

อุณหมภูมิภายในห้องสูงขึ้นตามร่างสองร่างบนเตียง

 

อืมมมม  ร่างเล็กครางเบาๆเมื่อริมฝีปากเรียวถอนออกจากริมฝีปากที่เริ่มบวมจากการจูบซ้ำๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

มือเรียวของฟุชิมิปัดผมที่ลงมาปรกหน้าของมิซากิออกอย่างแผ่วเบาเผยให้เห็นใบหน้าที่แดงก่ำขึ้นเพราะแรงอารมณ์และอุณหภูมิร่างกายที่สูงขึ้นจากกิจกรรมที่ทำอยู่

 

ฟุชิมิยิ้มก่อนจะแนบริมฝีปากลงบนหน้าผากมนไล่มาที่จมูก  แก้มและจบที่ริมฝีปากเบาๆ การจูบครั้งนี้อ่อนโยนต่างจากเวลาอื่นที่จูบของฟุชิมิจะดุดัน เอาแต่ใจและบางทีก็รุนแรงซ้ำยังชอบกัดริมฝีปากเขาจนเจ็บเพราะงั้นมิซากิจึงอดไม่ได้ที่ปรือตามองใบหน้าของร่างที่คร่อมตนอยู่

 

“ เป็นอะไร”  น้ำเสียงอ่อนโยนต่างจากเวลาปกติที่ชอบกวนประสาท

 

“ เปล่าแค่รู้สึก..อึก!  ชะงักเกร็งไปชั่วครู่เมื่อรู้สึกถึงนิ้วที่สอดเข้ามาทางด้านหลัง

 

“ ผ่อนคลายสิ ไม่ใช่ครั้งแรกแล้วไม่ใช่เหรอ หืมมมม”  ว่าพร้อมก้มลงจูบผมสีน้ำตาลนั้นเพื่อให้ผ่อนคลายตาม

 

“ ไอ้ลิงบ้เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะชินได้..ง่ายๆ อ๊ะ!  รู้สึกถึงนิ้วที่เพิ่มจำนวนขึ้นและยิ่งครางมากขึ้นเมื่อฟุชิมิหมุนวนนิ้วในช่องทาง

 

“ ซารุซารุฮิโกะ”  เขาครางชื่ออีกฝ่ายเป็นอันรู้กันดีระหว่างพวกเขาว่าร่างเล็กต้องการให้อีกฝ่ายเข้ามาในตัว ไม่ใช่แค่นิ้ว  มิซากิจะไม่ยอมขอร้องอะไรที่น่าอายเด็ดขาดนั่นเป็นทิฐิเดียวที่เหลือในเวลานี้และฟุชิมิก็รู้ดี

 

ฟุชิมิถอนนิ้วของตนออกแล้วเบียดร่างของตนเข้ามาแทนอย่างเชื่องช้า

 

เชื่องช้าและอ่อนโยนจนมิซากิประหลาดใจ

“ วันนี้อึก..แก..อ่อนโย….แปลกๆ” 

 

ฟุชิมิมองคนพูดด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกก่อนที่ริมฝีปากจะคลี่เป็นรอยยิ้ม เขาก้มลงจูบที่ขมับของคนตัวเล็ก “ ทำไมไม่ชอบหรือไง หรือชอบที่ฉันรุนแรงมากกว่า”

 

“ ไม่ใช่ไม่ใช่ไม่รู้สิแค่รู้สึกว่าวันนี้แกอ่อนโยนก็เท่านั้น”

 

ฟุชิมิยังคงยิ้ม

 

“ ก็วันนี้เป็นวันพิเศษนี่”

 

แล้วก้มลงปิดเสียงครางของอีกฝ่ายอีกครั้งหนึ่ง

 

………………………………….

 

ร่างเล็กที่นั่งกลางระหว่างขายาวๆหน้ามู่ทู่ เส้นผมสีน้ำตาลเปียกลู่จากการอาบน้ำสระผมกำลังถูกเช็ดด้วยผ้าขนหนูโดยร่างสูง

 

“ หงุดหงิดอะไรอีกล่ะ”  ปากถามแต่มือยังคงขยับเช็ดผมให้อีกฝาย

 

“แกเอาเปรียบ”  มิซากิพึมพำตอบ

 

“ ฉันว่าไม่นะ นายก็มีความสุขและให้ความร่วม  โดนขัดด้วยศอกที่กระแทกมา 

 

“ เงียบไปเลย!  ใบหน้าเขาเริ่มแดงอีกแล้ว 

 

ฟุชิมิขำเบาๆ เขาวางผ้าขนหนูลงแล้วยื่นไปหยิบช็อคโกแลตที่ถูกนำออกมาจากตู้เย็นช็อคโกแลตที่มิซากิตั้งใจทำให้เขา

 

เขากัดช็อคโกแลตนั้นเข้าไป ช็อคโกแลตอันนี้ถ้าบอกตรงๆรสชาติถือว่าธรรมดา ไม่ได้หวานเด่นหรือขมนำแต่อย่างใด  แค่ธรรมดาแต่นั่นแหละที่เขาชอบ เพราะมิซากิเป็นคนทำนี่

 

“ ลองชิมฝีมือตัวเองสิ”  เขาหักช็อคโกแลตแล้วป้อนให้ คนตัวเล็กรับเข้าปากเคี้ยวๆแล้วยิ้มกว้าง พูดจาชมตัวเองไม่หยุดว่าทำอร่อย 

 

“ ทำครั้งแรกยังอร่อยขนาดนี้ฉันนี่มีฝีมือจริงๆ”

 

“ ครั้งแรกที่ไหน ครั้งแรกคือสมัยม.ต้นไม่ใช่เหรอที่ฉันหลอกให้นายทำน่ะ”

 

“ นั่นไม่นับเดี๋ยวเด่ะ  แกยอมรับแล้วเหรอว่าแกหลอกฉันน่ะ”

 

“ มิซากิซื่อบื้อเองนี่”

 

“ แกว่าใครบื้อห๊า!

 

“ หืมมมก็บื้อจนถึงอายุ 19 เลยไม่ใช่เหรอ คุซานางิซังเล่าให้ฟังว่านายเอาช็อคโกแลตไปให้คิงเพราะคิดว่าเป็นการให้คนที่เคารพน่ะ”

 

“ เออ แล้วก็มีไอ้ลิงบ้าตัวไหนไม่รู้โมโหหึงบ้าบออะไรเข้ามา  หยุดพูดกะทันหัน

 

“ อ่า ใช่ๆๆ มิซากิป้อนฉันแบบนั้นอีกสิ ”

 

“ ฝันไปเหอะ!

 

“ ฮ่าๆๆๆ”

 

……………………………………….

 

 

 

วันนี้บ้ามากอัพสามตอนติดต่อกัน โอ๊ยจะหมดลม =  =

 

แต่อยากให้มันทันวาเลนไทน์นี่ ตอนนี้แต่งยากที่สุดค่ะเปลี่ยนพล็อตสามครั้ง แก้ก็หลายครั้งแถมยังติดเรท(ได้แค่นี้แหละ) แล้วยังรีบเพื่อให้ทันวาเลนไทน์อีก ถ้ามีภาษาตรงไหนไม่ดีหรือผิดก็ขออภัยนะคะ

 

 นี่เป็นช่วงก่อนเสียความทรงจำนะคะ

 

ตอนนี้อยากเห็นซารุในมุมที่ไม่ใช่คลูๆบ้าง  เพราะรู้สึกว่าจริงๆซารุเป็นคนที่อารมณ์ร้อนนะโดยเฉพาะเรื่องของมิซากิจัง

 

ในที่สุดมิซากิก็ฉลาดแล้วนะหลังจากผ่านมาหลายสมัย

 

แล้วสุขสันต์วันเกิดโทสึกะด้วยนะ

 

แล้วก็สุขสันต์วันวาเลนไทน์ค่ะ ^ ^

               

               

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

469 ความคิดเห็น

  1. #393 I_am_Hana (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 15:25
    o[]o ชอบบบบบบบบบบบบบบ
    #393
    0
  2. #345 R.Queen (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 เมษายน 2556 / 16:03
    =[]= // ค้างงง ฟินนน อาา ><
    #345
    0
  3. #259 •loส x boys• (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 มีนาคม 2556 / 16:55
    หลังจากอ่านครบ 3 ตอน ขอตัวจองโลงไว้ใส่ศพตัวเองก่อนนะฮะ - -////
    #ฟินตาย
    #259
    0
  4. #235 Doodo (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 มีนาคม 2556 / 18:23
    ฟุชิมิ... ในที่สุด... ก็สมหวังโดยไม่ต้องหลอกยาตะจังแล้ว >//
    #235
    0
  5. #199 โมเมนะจ้ะ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:58
    ตอนนี้น่ารักมากเลยอ่ะ >///<
    #199
    0
  6. #198 Zepryrus (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:10
    อร๊ายยย มิซากิฉลาดขึ้น ตามซารุทันแล้ว ~ แถมยังหลอก(เกือบ)เนียนด้วย

    ฟินค่ะ ไม่นึกว่าไรท์เตอร์จะแต่งเรทมาให้นิดนึงด้วย !

    //ซับเลือด
    #198
    0
  7. #196 $aBA★SaMA (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:11
    แหม..เปิดเพลง Circle of friends ของทาทาระไปด้วยมันฟินแปลกๆล่ะค่ะ

    ไรต์ขยันอัพมากเลยนะเนี่ยนับถือเลย555

    ตอนเรทนั่นมันอะไรกันอะไรก๊านนน แอร๊ยยยยยยยย ฟิน!!!

    คราวนี้ยาตะเนียนได้เนียนอีกหลอกซารุได้นะเนี่ย ซารุก็..บอกคำเดียวว่าน่ารักมาก..
    #196
    0
  8. #195 iiFreedomii (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2556 / 18:30
     
    อะโห~~
    ในที่สุดตอนนี้ซารุก็ตามไม่ทัน!!!
    แบบ เฮ้ย หมาน้อยโดนหลอกมาหลายครั้งแล้ว คราวนี้ปั่นหัวซารุได้อะ!
    5555555
    สะใจมว้ากกกกกกกก!!!

    มาอ่านเมื่อคืนไม่ทัน
    แต่สอบเสร็จเหนื่อยๆ มาอ่านเนี่ย เป็นกำลังใจชั้นดีเลยน้า~
    สุขสันต์วันวาเลนไทน์จ้า!! (กะว่าจะพิมปิดท้ายพาร์ท3 ตั้งแต่มะคืนละ.. ไม่ทัน)
    ขอให้มีความสุขมากๆนะ
    #195
    0
  9. #194 Noey_Jun (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:22
    ช่วงเสียความทรงจำนี่ดีกว่านะ สนุกด้วย ตอนนี้ก็สนุก หึหึ =.,= ชอบมากกกกกกกกกกกค่ะ อ้ากกกกกกกกกก >//////////<
    #194
    0
  10. #193 Sou (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2556 / 13:57
    โดนดาเมจเต็มๆขอโฮกกกอีกรอบ แทบจะลงไปดิ้นกับพื้นแล้วค่ะ(ฮา)
    #193
    0
  11. #189 ✚NOAH XICA✚ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2556 / 01:17
    ..........................*ตายเบยค่ะ*
    #189
    0