----FAN FIC K PROJECT-----(Fushimi x Yata)

ตอนที่ 27 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,378
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    14 ก.พ. 56


 

For Valentine’s Day II

 

 

 

14/02/xx

 

                เลี้ยวซ้ายแยกหน้า     

 

ดวงตาสีน้ำตาลไล่ตามเส้นทางบนกระดาษจดในมือช้าๆ ขณะที่เท้าก็ออกเดินตามปากว่า

 

“ อ๊ะ เจอแล้วๆ”  ยาตะเอ่ยอย่างยินดี ในที่สุดเขาก็เจอร้านขนมหวานที่ตามหาจนได้แต่ภาพของคนจำนวนมาก(ส่วนมากเป็นผู้หญิง) ก็ทำให้เกิดอาการไม่กล้าเข้าไปในร้าน

 

ไม่น่าแปลกใจเพราะวันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ วันแห่งความรักสำหรับเด็กสาว

 

แล้วเขามาทำอะไรน่ะเหรอ?

 

คำตอบก็คือมาซื้อช็อคโกแลตน่ะสิ

 

แล้วให้ใคร?

 

แน่นอนต้องให้มิโกโตะซัง!!!

 

ยาตะคิดอย่างมุ่งมั่น ร่างเล็กๆดูจะเป็นประโยชน์ก็ครั้งนี้เองเพราะมันทำให้เขาแทรกฝ่าฝูงคนเข้าไปจนได้ เขาเล็งเป้าหมายไว้แล้วจึงเดินเข้าไปหาได้อย่างรวดเร็ว

 

มันก็คือดาร์คช็อคโกแลต

 

ที่เขาต้องการอันนี้ก็เพราะมิโกโตะซังไม่ค่อยชอบของหวานนั่นเอง

 

ยาตะจินตนาการถึงใบหน้าที่ดีใจและขอบคุณของคนที่เขาเคารพอย่างยินดี มือเล็กๆรีบยื่นออกไปเพื่อจะหยิบช็อคโกแลตเป้าหมายแต่แล้ว

 

มือเรียวของใครสักคนคว้าช็อคโกแลตนั้นตัดหน้า

 

ยาตะชะงักรีบเงยหน้าขึ้นมองคนที่บังอาจมาแย่งช็อคโกแลตของเขาตามสัญชาตญาณ แต่เมื่อเห็นเจ้าของมือเป็นใครเท่านั้นสีหน้าข่มขู่ก็พลันเปลี่ยนเป็นประหลาดใจแล้วเปลี่ยนเป็นสงสัยปนรังเกียจ

 

“ แก๊ ซารุปล่อยมือเดี๋ยวนี้นะเฟ้ย”  เอ่ยเสียงต่ำแต่คนถูกขู่ไม่สนใจ

 

“ อะไรกันมิซากิฉันหยิบมันได้ก่อนมันก็ต้องเป็นของฉัน จริงไหม”  โต้กลับด้วยน้ำเสียงยียวน

 

“ อย่าเรียกชื่อต้น!” ยาตะกัดฟันกรอด ถ้าเป็นปกติเขาคงจะเปิดฉากทะเลาะกับเจ้าลิงนี่แล้วแต่เขากลัวจะทำให้คนอื่นๆในร้านโดนลูกหลงบวกกับอยากจะรีบนำขนมคนที่เคารพเขาจึงหันกลับมามองที่ชั้นวางเพื่อจะเอาอันใหม่แต่บนชั้นนั้นกลับว่างเปล่า

 

ชิ้นที่ฟุชิมิหยิบไปคือชิ้นสุดท้าย!

 

เขาหันกลับมาดูคนที่แย่งของซึ่งส่งยิ้มเยาะสะใจกลับมาให้

 

“ ส่งช็อคโกแลตนั่นมาซะซารุฉันเห็นมันก่อนนะเฟ้ย”

 

“ เรื่องอะไรล่ะมิซากิ ฉันหยิบมันก่อนนี่” ฟุชิมิเดินหันกลับไปที่เคาน์เตอร์ จ่ายเงินสำหรับช็อคโกแลตนั้นแล้วลากคนตัวเล็กที่ดิ้นไม่ยอมออกจากร้านมาด้วย

 

“ ปล่อยฉันนะเฟ้ย!  ยาตะโวยวายเสียงดังอย่างไม่กลัวว่าใครจะหันมามอง ก่อนจะสะบัดมือที่โดนจับไว้ออกแต่ยังไม่ทันจะตั้งตัวก็โดนยึดแขนไว้แน่นแทน

 

  ถ้านายอยากได้ช็อคโกแลตนี้นักฉันจะให้ก็ได้นะ”  พูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยขัดกับประโยคที่เอ่ย

 

“ เรื่องสิฟะ! ให้ตายฉันไม่เอาของๆแก”  ยาตะปฏิเสธเสียงแข็งเสียงดังพร้อมกับพยายามสะบัดแขนออก ให้รับของจากเจ้านี่เขายอมเดินทั้งวันหาร้านใหม่ดีกว่า

 

ฟุชิมิยังคงยิ้มพลางเอามือข้างที่ว่างนำช็อคโกแลตแท่งนั้นตบหัวเล็กเบาๆ

 

“ นายถึงกับต้องฝ่าผู้หญิงพวกนั้นเข้าไปเอาช็อคโกแลตนี้แสดงว่ามันต้องสำคัญมาก นายจะซื้อมันให้ใคร ” น้ำเสียงตอนท้ายเริ่มจริงจัง เย็นชา  การหยอกล้อต่างๆหยุดลง

 

ยาตะทำเสียงขึ้นจมูก “ เฮอะ! ฉันให้ใครก็ไม่เกี่ยวกับคนทรยศอย่างแก ” จงใจเน้นคำว่าคนทรยศเป็นพิเศษ

 

แรงที่ยึดแขนไว้มากขึ้นจนเผลอนิ่วหน้าเพราะความเจ็บแต่ก็เพียงแวบเดียวก่อนสีหน้าจะแปรเปลี่ยนเป็นโกรธพร้อมๆกับออร่าสีแดงที่ลุกขึ้นห่อหุ้มร่างกายทว่าผู้ที่ยึดแขนเขาไม่มีทีท่าที่จะกลัวสักนิด

 

“ ถ้าแกอยากจะสู้นักล่ะก็  ก็ปล่อยฉันแล้วมาเจอกันตรงๆ” 

 

ทว่าผิดคาดเมื่อฟุชิมิยอมปล่อยง่ายๆ ผิดคาดจนยาตะเผลอลดการป้องกันลง “ แกมีธุระอะไรกับฉัน”

 

“ วันนี้ฉันมารับช็อคโกแลตจากนาย ” ฟุชิมิพูดตรงๆให้คนฟังทำหน้าเหรอหราไม่เข้าใจ ไม่มีทางหรอกที่เขาจะให้ช็อคโกแลตเจ้าลิงนี่

 

กึก!

 

ร่างเล็กผงะถอยไปด้านหลังตามสัญชาตญาณเมื่อของบางอย่างถูกนำมาจ่อตรงหน้าซึ่งจริงๆว่าตรงปากจะถูกกว่า  พอเพ่งมองดีๆมันก็คือช็อคโกแลตแต่เพียงเป็นก้อนเล็กๆที่ถูกหักออกมา

 

แล้วมันไปเอาช็อคโกแลตจากไหน ยาตะสงสัยและก็ได้รับคำตอบแทบจะทันที ในมือของเจ้าคนที่ยื่นมายังถือแท่งช็อคโกแลตต้นขั้วที่พึ่งซื้อมาสดๆร้อนๆ

 

“ ทำอะไรของแก ฉันไม่มีอะไรจะให้แกทั้งนั้นแล้วก็ไม่รับของๆแกด้วย”  ตะโกนปฏิเสธเสียงดัง ฟุชิมิก็ฉวยโอกาสนั้นยัดชิ้นช็อคโกแลตเล็กๆเข้าปากยาตะไป

 

เพียงแค่ช็อคโกแลตสัมผัสกับลิ้นรสขมก็แผ่ไปทั่ว

 

ขมชะมัด!!!

 

ยาตะทำท่าจะคายช็อคโกแลตในปากออกแต่ไม่มีโอกาสเมื่อริมฝีปากของฟุชิมิเข้ามาประกบอย่างแรง

 

ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้าง มือเล็กยกขึ้นหมายจะชกคนที่บังอาจแตะต้องตัวแต่ก็ถูกมือที่แข็งแรงยึดไว้

 

เขาพยายามรวบรวมพลังแต่ก็ไม่อาจทำได้เพราะสติกระเจิดกระเจิงไปกับการจูบที่รุนแรง ลิ้นของฟุชิมิกวาดไปทั่วโพรงปากเล็ก  รู้สึกได้ถึงรสขมๆของดาร์คช็อคโกแลตที่ส่งผ่านมาก่อนที่ฟันคมจะขบลงบนริมฝีปากล่างของอีกฝ่ายเรียกสติของคนที่เริ่มเคลิ้มไปตามการจูบให้กลับมา

 

ฟุชิมิผละออกมาเพื่อหลบขาที่ฟาดใส่เขา

 

ยาตะหายใจหอบจากการขาดอากาศและสติไปชั่วขณะ  ทั่วทั้งหน้าแดงก่ำ  เขายกมือขึ้นถูริมฝีปากอย่างแรงโดยไม่สนอาการเจ็บที่แผล ขณะเดียวกันฟุชิมิก็ใช้นิ้วโป้งปาดรอยช็อคโกแลตที่ติดมาที่มุมปากตนออก

 

“ แก๊-  ยาตะมองอย่างเคียดแค้น ออร่าสีแดงลุกขึ้นอีกครั้งแต่ก่อนที่เขาจะได้เปิดศึกจริงๆฟุชิมิก็โยนช็อคโกแลตที่เป็นต้นเหตุของเรื่องนี้ให้เขา

 

“ ฉันได้รับช็อคโกแลตที่ต้องการแล้วที่เหลือนั่นฉันไม่ต้องการนายจะเอาไปให้ราชาสีแดงของนายก็เชิญ ถ้าเขาไม่รังเกียจของที่เหลือน่ะนะ ” 

 

ฟุชิมิไม่รอให้ยาตะอาละวาดใส่ เขาเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

 

…………………………..

 

 

                “ โอ้ ยาตะซัง กลับมาแล้ว ”  คามาโมโตะเอ่ยทักเมื่อเขาเดินกลับมาที่บาร์ ทุกสายตาหันมามองยาตะพยายามหลบเลี่ยงสายตาสงสัยและคำถามต่างๆแล้วนั่งลงที่เคาน์เตอร์บาร์

 

                “ ปากเธอไปโดนอะไรมา”  ต่อให้พยายามหลบขนาดไหนก็ไม่อาจพ้นสายตาของคนที่คอยเป็นห่วงคนอื่นๆอย่างโทสึกะได้

 

                “ หกล้ม” ตอบสั้นๆ พยายามสุดฤทธิ์ที่จะปกปิดรอยแผลไว้

 

                “ หกล้มเป็นรอยฟันเชียวนะ ยาตะจัง”  นี่ก็อีกคนที่ช่างสังเกตผิดเวลาเหลือเกิน

 

                ยาตะรู้สึกอยากชกคนที่เคารพสองคนครั้งแรกก็วันนี้แหละ

 

                “แล้วนั่นเธอถืออะไรมาด้วยล่ะ หืมมมมม”  โทสึกะหมายถึงแท่งช็อคโกแลตที่ติดมือเขามาโดยไม่รู้ตัว และพอตอนนี้รู้สึกตัวแล้วก็รีบเขวี้ยงมันลงบนเคาน์เตอร์บาร์เสียงดังตามมาด้วยเสียงว่ากล่าวตักเตือนของเจ้าของบาร์ผู้รักบาร์นี้ยิ่งกว่าชีวิต

 

                โทสึกะผู้อยากรู้อยากเห็นหยิบสิ่งที่โดนทิ้งขึ้นมาพิจารณา “ เห-ช็อคโกแลตเหรอ ซื้อมาให้ซารุ 

 

                “ ไม่ใช่!!!” เผลอตะโกนเสียงดังตามสัญชาตญาณก่อนจะหรี่เสียงลงเมื่อรู้สึกถึงสายตาหลายคู่ที่มองมา “ ผมจะซื้อมาให้มิโกโตะซังต่างหาก”

 

                “ มาให้มิโกโตะ/คิง ? ” สองคนพูดออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

 

                “ ทำไมล่ะ ?” ยาตะสงสัย เขาซื้อช็อคโกแลตะวันวาเลนไทน์ให้มิโกโตะซังมันผิดตรงไหน

 

                “ ยาตะเธอรู้หรือเปล่าว่าการให้ช็อคโกแลตในวันวาเลนไทน์มันหมายความว่ายังไง” โทสึกะถาม

 

                “ แน่นอนสิครับ” เขาตอบกลับ “ ก็เราจะให้ช็อคโกแลตคนที่เรารักในวันนี้ไม่ใช่เหรอ ผมน่ะรักมิโกโตะซังที่สุดก็เลยจะให้อ๊ะๆ แต่จริงๆผมก็รักคุซานางิซัง โทสึกะซังแล้วก็สมาชิกโฮมระทุกคนนะอืมอย่างงี้ผมก็ต้องให้ช็อคโกแลตหมดเลยไหมเนี่ย ทำไมทำหน้ากันอย่างนั้นล่ะ ผมพูดอะไรผิดเหรอ”

 

                “ เอ่อ ยาตะจังฉันว่าเธอเข้าใจบางอย่างผิดแน่ๆ” คุซานางิที่ตั้งสติได้ก่อนค่อยๆอธิบายให้ร่างเล็กฟัง “ วันนี้จริงๆแล้วเด็กสาวเขาจะให้ช็อคโกแลตกับเด็กผู้ชายที่ชอบน่ะ ”

 

                “ หา !?”

 

                “ จริงๆเธอจะให้คิงหรือพวกเราก็ได้อยู่หรอกแต่นั่นเป็นการให้เพราะเคารพรักกับให้เพราะรักอย่างเพื่อนน่ะ ” โทสึกะอธิบายเสริม  “เธอควรอธิบายให้เด็กคนนั้นรู้นะจะได้ไม่ต้องได้แผลอย่างนี้” ว่าพลางชี้แผลที่พึ่งได้มา

 

                ยาตะยกมือขึ้นปิดแผลทันที  รู้สึกว่าเลือดพากันมากองที่หน้าอีกแล้ว

 

                ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมคุซานางิซังกับโทสึกะซังจึงมองเขาแปลกๆ

 

                แต่ยังมีอีกอย่างที่เขาไม่เข้าใจ

 

 

               

                ทำไมเจ้าลิงนั่นมันต้องโกรธเขาด้วย ?

 

 

……………………………………..

 

 

 

รู้สึกระดับเรทจะเพิ่มตามอายุนะ

 

ชอบฟีลนี้จังทั้งซารุทั้งยะตัน  ยะตันยังคงซื่อต่อไปแต่ซารุช่วงอายุเท่านี้เป็นพวกรุกหนักล่ะนะ

 

ชอบอารมณ์คุซานางิซังกับโทสึกะด้วย

 

ทำไมรู้สึกเหมือนคิงแดงนี่จะโชคดีสุดๆเลยนะมีลูกสาวที่น่ารักสองคน(?) แล้วยังมีภรรยาหลวงเป็นควีน(คิง)สีน้ำเงิน  สนม(แต่รักพอกัน)ซ้ายขวาอีกสองคน  อีกหน่อยก็จะมีลูกเขยนิสัยซาดิสต์อีกหนึ่งตัว (?) >>> อันนี้เป็นการเวิ่นเว้อส่วนตัวโปรดอย่าสนใจแต่ถ้าใครคิดเหมือนกันบอกได้นะ

 

เหลือวัย   25 สินะ =  =

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

469 ความคิดเห็น

  1. #392 I_am_Hana (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 15:07
    อร้ายยยยยยยยย
    ชอบว่ะ>////<
    #392
    0
  2. #258 •loส x boys• (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 มีนาคม 2556 / 16:48
    เรท+ = อายุ +
    เรท++ = อายุ ++
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก//ฟินตาย
    #258
    0
  3. #234 Doodo (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 มีนาคม 2556 / 18:15
    ระดับเรทเพิ่มตามอายุ...งั้นเมื่อไหร่สองคนนี้จะอายุสี่สิบซะทีนะ >//
    #234
    0
  4. #197 Zepryrus (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2556 / 01:31
    ฟินนนนนน XD
    มิซากี้ซื่อเกินไปแล้ว ฮาาาา
    #197
    0
  5. #192 Sou (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2556 / 13:15
    ลิงเอโร่ยอะไรอย่างนี้ เดี๋ยวจะตามไปอ่าน25ค่ะ
    #192
    0
  6. #188 Noey_Jun (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:31
    รอ 25 =.,= 555555 สนุกมากๆ ซารุนายรุกแรงจริงๆ 5555555
    #188
    0
  7. #187 $aBA★SaMA (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:07
    เรทขึ้นตามอายุ.....ตามอายุ!!!! หึๆฮ่าๆ(หัวเราะสติแตกไปแล้ว) ก็คิดเหมือนไรต์แหล่ะค่ะ มิโคโตะนี่..มีฮาเร็มชัดๆเลย มิซากินี่ซื่อบื้อไม่เปลี่ยน รออายุ25นะคะ รอเรท//โดนตบ ถ้าไม่ต่อมันอยู่ไม่ได้!!
    #187
    0
  8. #185 iiFreedomii (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2556 / 19:11

    55555555555

    คือ.. ตอนมะกี้มาแบบใสๆ แบ๊วๆ น่ารัก หวานเจี๊ยบ
    ไม่ใช่อันนี้ไม่หวานนะ แต่มันรู้สึกอีโรติกไงไม่รู้ 55555

    อ่านจบแล้วมันทั้งฮาทั้งอีโรติก เอ๊ะ?
    คือบทจะซื่อย์ยังไง ก็ซื่อย์ไม่เปลี่ยนแปลง เรียกได้ว่าซื่อย์จนแทบจะโง่อยู่แล้ว! 55555

    ที่ฮากว่านั้นคือซารุ คนที่แสนฉลาดดันวิเคราะห์ความคิดลิงได้แค่ว่าจะให้คิง
    แต่ดันไม่วิเคราะห์ต่อว่าให้เพราะรักหรือเคารพกันแน่
    เอิ่ม สงสัยหึงแรงใช่มั้ย!? 55555

    ขยันเหมือนกันนะเนี่ย ปล่อยออกมา 2 พาร์ทภายในวันเดียว
    นี่จะมีพาร์ทที่ 3 (พาร์ท 25) ออกมาอีกแหน่ะ!!
    ยิ่งดึกยิ่งเรทซะด้วยยยย 5555555

    ถ้าวันนี้อ่านทันจะรีบมากรี๊ดกร๊าดน๊ะจ๊ะ สู้ๆ
    #185
    0
  9. #183 คนดูแลสัตว์ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:55
    กริ๊ดดดดดดด นี่แหละวิธีทานช็อคโกแลตที่ถูกต้อง

    ถ้าเรทเพิ่มตามอายุแหละก็... ฮุฮุ (เริ่มหื่น)

    ว่าแต่ทาทาระจังไม่ให้คิงบางหรอ หรือคิงต้องเป็นฝ่ายให้ ก็วันนี้วันเกิดทาทาระจังนี่

    ปล.ขอจับมือไรเตอร์ที เราคิดเหมือนกันเลยค่ะ
    #183
    0