----FAN FIC K PROJECT-----(Fushimi x Yata)

ตอนที่ 22 : Amnesia (XI)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,466
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    3 ก.พ. 56

XI

 

The Little Chihuahua in Big City

 

 

                ที่นี่คือที่ไหน!?

 

                ยาตะพึ่งจะรู้สึกตัวในวินาทีนั้นว่าเขากลายเป็นเด็กหลงทางเสียแล้ว  ทำไงดีล่ะถ้าเจ้าลิงนั่นรู้เขาคง

 

                ยังไม่ทันคิดจนจบประโยค โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็สั่นขึ้นมา  เขารีบหยิบขึ้นมาดู

 

                ฟุชิมิ   ซารุฮิโกะ >>>>>> Calling

 

                คิดถึงปุ๊บก็โทรมาปั๊บ  ยาตะสงสัยจริงๆว่าเจ้านั่นมีลางสังหรณ์พิเศษหรือไง แต่ที่สำคัญกว่าคือควรรับไหม ? ถ้าไม่รับคงหาทางกลับไม่ถูกแต่ถ้ารับล่ะก็อาจจะเลวร้ายกว่า

 

                ขณะที่ยังลังเลใจโทรศัพท์ก็หยุดสั่น ยาตะถอนหาย

 

                โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง  ผู้ที่โทรเข้ามาก็คือ

 

                ฟุชิมิ   ซารุฮิโกะ >>>>>> Calling

 

                ทำไงดีฟะ ?  โทรศัพท์เงียบไปอีกครั้งแล้วดังขึ้นอีกทั้งยังวนเวียนอย่างนี้ซ้ำหลายรอบ  ในที่สุดเมื่อโทรศัพท์ดังรอบที่ 11  เขาก็กดรับ

 

                ไง ”  อีกฝ่ายไม่ยอมพูดอะไรสักคำเขาจึงต้องเริ่มก่อน

 

                  ยังคงเงียบ

 

                ว่าไง”  เขาย้ำอย่างกล้าๆกลัวๆ

 

                “ ฉันควรใส่ปลอกคอล่ามโซ่นายไว้แต่ในห้องใช่ไหม ”  เสียงเรียบๆถามกลับชวนให้รู้สึกขนลุก

 

  ใส่ปลอกคออะไรฟะ! ฉันไม่ใช่หมานะเฟ้ย !  เถียงกลับทั้งๆที่เสียงสั่นเล็กน้อย     แล้วจับคนร้ายได้ยัง ”  พยายามเปลี่ยนเรื่อง

 

ได้ ”  ตอบสั้นๆหลังจากเงียบไปแวบหนึ่ง

 

  แกปลอดภัยใช่ไหม”  ยาตะถามออกไปโดยไม่ทันคิด อีกฝ่ายของสายเงียบสนิททำให้นึกออกว่าตนพูดอะไรออกไป    เฮ้ๆๆๆ  ฉันไม่ได้ห่วงแกนะเฟ้ย ! แค่ ..แค่อยากรู้เฉยๆว่าคนร้ายถูกจับแล้วจะได้ไม่ไปทำร้ายใครอีก”

 

ฟุชิมิเงียบจนน่าหวั่น เขาจึงถามซ้ำอีกด้วยเสียงดังขึ้น  “ ว่าไง แกปลอดภัยใช่ไหม ”

 

“ ฉันโดนยิงนิดหน่อย..

 

“ ว่าไงนะ!!! แกเป็นไรไหม! โดนยิงที่ไหน! บาดเจ็บไหม! มีใครพาไปโรงพยาบาลยัง!   ยาตะถามรัวเร็วเสียงดังแต่คำตอบที่ได้กลับมาเป็นเสียงหัวเราะ  รู้ทันทีว่าโดนหลอก เขาจึงโวยวายกลับ เรื่องแบบนี้มีใครเขาเอามาล้อกันเล่นทำเอาหัวใจเกือบวาย

 

เดี๋ยวนะ! ที่หัวใจวายน่ะเป็นเพราะตกใจที่คนอย่างเจ้าลิงโดนยิงนะ ไม่ใช่ห่วงมัน ไม่ใช่สักนิด

 

“ ตอนนี้นายอยู่ไหน ”  ฟุชิมิมองข้ามคำว่าเหล่านั้นแล้วถามต่อ

 

“ ถ้าฉันรู้ก็เดินกลับเองแล้ว”  ไม่ได้ตั้งใจกวนแค่พูดความจริง

 

“ ถ้าไม่รู้ทางแล้วขัดคำสั่งทำไม”

 

“ ขัดคำสั่งอะไรของแกแล้วที่ฉันเดินออกมาก็เพราะ  เขาอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่นึกว่าฟุชิมิจะเข้าใจและเห็นใจที่ไหนได้กลับพูดกับเขาว่า   “ มีสักวันไหนที่จะฉลาดพอไม่หาเรื่องใส่ตัวน่ะมิซากิ ”

 

“ หนวกหูว้อย ! ไม่ต้องเรียกชื่อต้นด้วย !  เริ่มพาล “ ฉันไม่ใช่คนใจร้ายอย่างแกที่จะไม่ช่วยผู้หญิงที่เดือดร้อน”

 

“ ถ้าคนที่เดือดร้อนไม่ใช่นายฉันก็ไม่ช่วยทั้งนั้น”  ถ้าหากยาตะมีตาทิพย์ละก็คงจะได้เห็นสีหน้าจริงจังของคนปลายสายไม่ใช่เพียงแค่น้ำเสียงจริงจัง

 

“ หา ”  ผู้รับฟังชะงัก สติกลับมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงแทรกเข้ามาในโทรศัพท์ มันเป็นเสียงของผู้หญิงซึ่งถ้าเดาไม่ผิดคงเป็นสาวไร้ใจ เหมือนเธอจะเรียกให้เจ้าลิงบ้าทำอะไรสักอย่าง

 

“ ชิ!   ได้ยินเสียงจิ๊กจั๊กไม่พอใจของฟุชิมิผ่านสายสลับกับคำพูด  “ ผู้หญิงนี่น่ารำคาญจริง ”  ตามด้วยคำสบถ ถ้าหากกล้าพูดขนาดนี้สาวไร้ใจคงจะเดินไปแล้ว

 

“ ฉันมีเรื่องน่าเบื่อที่ต้องไปทำตอนนี้นายอยู่ที่ไหน ”

 

“ เอ่อ แป๊บนะ  เขาพยายามหาชื่อร้านหรือชื่อถนนให้  ในที่สุดเขาก็เจอป้ายชื่อถนน

 

“ ถ้างั้นก็อยู่ตรงนั้น ดี๋ยวฉันจะไปรับ” 

 

“เออ จะรออยู่นี่แหละรีบมาด้วย”  เขารับคำ

 

“ครั้งนี้อย่าเชื่องตามใครเขาอีกล่ะ ” กำชับอีกครั้ง

 

“ ฉันไม่ใช่หมา!  โวยวายกลับแต่ยังคงไม่กดสายทิ้ง  เมื่อครู่ฟุชิมิบอกว่าเรื่องน่าเบื่อแปลว่าคงไม่พ้นเรื่องงานสินะ “ ระวังตัวด้วยล่ะ ”  บอกด้วยเสียงเบากว่าเสียงกระซิบแล้วเสริมต่อด้วยประโยคที่สมกับเป็นพวกปากไม่ตรงกับใจ “ เดี๋ยวฉันจะกลับบ้านไม่ได้”

 

ได้ยินเสียงขำ หึตอบกลับมา

 

…………………………

 

 

                ตอนที่กดวางสายรอยยิ้มยังคงปรากฏบนริมฝีปากของฟุชิมิ

 

                แต่รอยยิ้มพลันหายไปอย่างรวดเร็วเมื่ออาวาชิมะเรียกจากทางด้านหลัง  เขาหันกลับมาสนใจคนกลุ่มหนึ่งที่โดนคุมตัวไว้อย่างเข้มงวด

 

                เขากวาดสายตามองทุกคนแล้วมาหยุดที่หญิงสูงวัยคนหนึ่งซึ่งเป็นปัญหาของเรื่องนี้

 

                เธอเป็นผู้ค้ายารายใหญ่ที่พวกเขาติดตามตัวมานานหลายปี  เธอฉลาดพอที่จะหลบซ่อนตัวไม่ให้โดนจับได้หลายครั้งแต่ไม่ใช่ครั้งนี้นั่นดูเป็นเรื่องน่ายินดีแต่มันมีปัญหาสำคัญบางอย่างตามมา

 

                นั่นก็คือ

 

                “ ลูกสาวไม่สิ มือขวาของคุณอยู่ที่ไหน ”

 

………………………………….

 

 

                หลังจากที่วางสายยาตะก็เดินงุ่นง่านไปมาเพราะไม่รู้จริงๆว่าจะทำอะไรในเวลานี้ อยากเดินสำรวจรอบๆก็เกรงว่าจะเดินหลงทางไปมากกว่านี้และจะตามมาด้วยการโดนลิงบางตัวดุว่าเอาได้

 

                “ เฮ้อ”  ถอนหายใจไม่รู้ว่ารอบที่เท่าไรของวัน

 

                “ ถอนหายใจอย่างกับคนแก่ ”  เสียงหนึ่งทักขึ้นทำให้ยาตะสะดุ้งเฮือกรีบหันไปทางด้านหลัง  เจ้าของเสียงก็คือเด็กสาวคนเดิม

 

                เขาถามออกไปว่าทำไมเธอยังอยู่ที่นี่ เธอตอบกลับว่าแม่โทรนัดให้ไปหาที่ลานน้ำพุกลางเมืองแล้วต้องผ่านทางนี้ก็เลยเจอยาตะนั่งอยู่

 

                “ ไม่กลัวพวกเด็กพวกนั้นหรือไง ” เขาหมายถึงพวกเด็กหนุ่มที่จะทำร้ายเธอเมื่อครู่ “ ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม”เขาเสนอแต่เด็กสาวปฏิเสธด้วยคำพูดที่ค่อนข้างสร้างความเจ็บปวดให้ร่างเล็กนายไปด้วยก็ช่วยอะไรไม่ได้

 

                ยาตะฮึดฮัด ยังไงเธอก็เป็นเด็กสาวอยู่จะสู้พวกเด็กหนุ่มพวกนั้นได้ไงมันอันตรายเกิน ถึงจะไม่มีพลังแล้วแต่เขาก็ไม่ใช่พวกขี้ขลาดที่จะทิ้งผู้หญิงที่เดือดร้อนหรอกนะ

 

การโต้เถียงเล็กๆเกิดขึ้นก่อนจะจบลงที่เธอยอมแพ้แล้วให้เขาไปด้วย

 

ยาตะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาฟุชิมิเพื่อบอกเรื่องนี้แต่อีกฝ่ายไม่รับสายคงกำลังยุ่งเขาจึงไม่ได้โทรซ้ำ

 

“ ถ้ามีคนรออยู่ฉันไปเองก็ได้นะ ฉันไม่เป็นไรหรอก”  เด็กสาวย้ำอีกครั้งแต่ยาตะก็ยืนยันคำเดิม “ แล้วแฟนนายจะไม่ว่าหรือไง”

 

“ ห๊ะ!  ยาตะสะดุ้งอย่างแรง

 

“ ก็นายโทรหาอย่างนั้นอ้าว ไม่ใช่โทรหาแฟนเหรอ”

 

“ ไม่ใช่แฟน! ” โวยวายเสร็จก็ชะงักไป

 

ถ้าหากไม่ใช่แฟนแล้วอะไรล่ะจะบอกว่าสามีเหรอ นั่นก็

 

เด็กสาวหรี่ตามองยาตะอย่างจับผิด จู่ๆเธอก็ตาโตอุทานออกมา “ อ้อ รู้แล้วสาวที่ชอบใช่ไหม”

 

“ ไม่ใช่สาว…! โต้กลับทันที  เจ้าลิงนั่นไม่ใช่สาวแน่นอนแต่ไอ้ชอบนี่

 

“ นายนี่ประหลาดคน เป็นลูกผู้ชายก็กล้าพูดกล้าทำสิถ้าชอบก็บอกเธอไปเลย”  เด็กสาวเริ่มบ่นพลางเต๊ะท่าเหมือนครูสั่งสอนลูกศิษย์

 

ยาตะรู้สึกว่ามันชักจะเริ่มออกนอกเรื่องไปไกลแล้วจึงเปลี่ยนหัวข้อ  “ จะไปที่น้ำพุไม่ใช่เหรอรีบไปสิ” เด็กสาวพยักหน้ารับแล้วเดินนำไปแต่เพียงครู่เดียวก็หันกลับมาถามอีก

 

“ สาวคนนั้นน่ารักไหม” 

 

เมื่อเห็นว่าไม่มีทางจะหลีกเลี่ยงเลยตอบสั้นๆ  “ ไม่ ”  ตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำยิ่งจินตนาการถึงหน้าเจ้าลิงนั่นเวลากวนประสาทเขาก็ยิ่งชัดเจนว่าไม่น่ารัก

 

“ หน้าตาไม่ดีเลยเหรอ”  ยาตะเหลือบมองเด็กสาวที่เดินมาอยู่ข้างตัว ทำไมผู้หญิงเขาถึงเอ่ออยากรู้อยากเห็นนักนะแม้แต่เด็กสาวห้าวๆแกร่งๆอย่างนี้ก็เป็น  จะบอกว่าเธอยุ่งก็ไม่ได้ เขาต้องให้เกียรติผู้หญิง

 

“ ก็ไม่นะ  เขาตอบนึกถึงใบหน้าของเจ้าลิงนั่น ไม่อยากยอมรับแต่ “ ที่จริง……..ดูดีมากเลย”

 

“ ฟังแล้วสับสนแฮะ ไม่น่ารักแต่ดูดี สาวคนนั้นคงจะเรียบร้อยสมเป็นกุลสตรีล่ะสิ” 

 

“ ไม่เลยสักนิดตรงข้ามเป็นพวกเจ้าเล่ห์ โรคจิต นิสัยไม่ดี  ไม่ชอบกินผัก  ชอบเอาเปรียบ  คิดมาก พูดก็น้อย พูดแล้วก็ไม่ตรงกับใจ  ชอบแกล้งคนอื่น ขี้รำคาญ เบื่อก็ง่าย  ชอบทำเรื่องที่คนอื่นไม่เข้าใจ”  ได้ว่าแล้วชักจะมันจึงรัวใหญ่  เด็กสาวมองเขาแปลกๆ

 

“ ฟังดูมีแต่เรื่องแย่ๆแฮะแล้วนายชอบเธอตรงไหน หน้าตา? ”

 

“ ก็บอกว่าไม่ได้ชอบ!  ยาตะเผลอขึ้นเสียง

 

“ นี่นายเลิกปากแข็งเสียที่ได้ไหม  ที่พูดมาน่ะถ้าไม่ชอบก็คงไม่นั่งสังเกตนิสัยอีกฝ่ายขนาดนั้นหรอก”  เด็กสาวว่าเสียงดุ  ร่างเล็กชะงักไม่ใช่เพราะโดนดุแต่เพราะเรื่องที่เธอว่าต่างหาก

 

เขาเนี่ยนะชอบเจ้าลิงบ้านั่น!

 

ไม่มีทางๆๆๆๆๆๆๆๆ !  อย่างเขาจะชอบไอ้ลิงชั่ว  นิสัยเสีย โรคจิต เจ้าเล่ห์ ชอบเอาเปรียบ ไม่กินผักพรรค์นั้น

 

เด็กสาวดูเหมือนจะไม่เห็นอาการช็อคของเขาจึงได้พูดต่อโดยไม่สนใจ “ แต่ขนาดมีข้อเสียขนาดนั้นยังชอบได้แปลว่าเธอก็ต้องมีข้อดีอยู่ใช่ไหม”

 

ข้อดี ? ที่ทำให้ชอบ ?

 

นั่นสินะการที่เขายอมแต่งงานกับเจ้านั่นได้แสดงว่าต้องมีข้อดีอยู่สินะแต่อะไรล่ะ  อาจต้องใช้เวลาเป็นวันถึงจะนึกออกสักข้อ

 

หน้าตาดี ? ไม่นับเพราะเขาไม่ใช่คนคลั่งไคล้ใครที่หน้าตาแถมหน้าตาเจ้านั่นก็เห็นมาตั้งแต่เด็ก

 

พูดน้อย ? นี่ไม่ใช่ข้อดีนี่

 

ขี้รำคาญ? นี่ก็ไม่ใช่ อืมมมมมมม ข้อดีเหรอ

 

ถ้านับย้อนกลับไปสมัยม.ต้นก็คงจะมีให้พูดบ้างแต่หลังจากมันออกจากโฮมระไปเขาก็นึกถึงข้อดีอีกฝ่ายไม่ออกอีกจริงๆเหรอ?

 

ถ้าดูตั้งแต่ตอนที่ฟื้นที่โรงพยาบาลล่ะ

 

กวนประสาทตั้งแต่เริ่มต่อมาก็ยังล้อเลียนเขาทำให้เจ็บใจและเจ็บปวดเรื่องอ้วนอีกแต่ว่าก็ทำให้เขาไม่รู้สึกเบื่อ

 

ทำให้ไม่รู้สึกเบื่อ ? ข้อดีข้อที่หนึ่ง(มั้ง?) ถึงจะถูกหักลบว่าไม่น่าเบื่อแต่น่าโมโหก็เถอะ

 

พาไปที่บาร์ นั่นคือการทำสิ่งที่เขาบอกใช่ไหม เป็นข้อดีสินะแต่ก็ถูกหักลบด้วยเจตนาไม่ดีที่มอมเหล้าเขาทำให้ยาตะหน้าแดงวาบเมื่อนึกถึงเรื่องคืนนั้นที่เขาจำไม่ได้

 

ข้อนี้คงต้องให้ติดลบซะแล้ว !

 

ตอนที่ป่วยก็เอาแต่ใจ กวนประสาท เรื่องมาก ไม่กินผัก(?) แต่ก็ทำแผลให้เขาด้วยแถมตอนหลังเขาป่วยก็ดูแล ไม่สิ! มันดูแลไปแกล้งไปนี่ งั้นนี่ก็ไม่ใช่ข้อดี

 

วันนี้พามาเที่ยวเหมือนจะดีแต่มันก็แกล้งให้เขาอารมณ์เสียตั้งหลายครั้ง โดยเฉพาะเรื่องที่หน้าเกมเซ็นเตอร์  คิดแล้วก็เผลอขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

 

พาไปซื้อหูฟังใหม่แต่มันก็แลกด้วยให้เขาผูกผมตลกๆนี่  มือเล็กเอื้อมไปจับที่ผูกผมรูปลิงใส่แว่น (เขาลืมถอด!!!)

 

สรุปมันไม่เหลือข้อดีแล้วนี่หว่า

 

แล้วเขาชอบมันตรงไหน ?

 

“ ข้อดีที่ทำให้ชอบ  นึกเรื่องทั้งหมดแล้วคำนวณบวกลบดูแล้ว แบบนี้คงไม่มีข้อดีแต่ดันนึกข้อพิเศษได้ข้อหนึ่ง

 

“ ข้อดีคงจะเป็นทำให้มีความสุข”  

 

ไม่สามารถอธิบายได้ชัดเจนแต่ไม่ว่าเจ้านั่นจะมีข้อเสียขนาดไหน  ถ้าหากทำให้ความสุขก็พอแล้ว

 

และอีกข้อที่รู้สึกได้ในตอนนี้

 

“ แล้วก็ขาดไม่ได้ 

 

คงต้องยอมรับโดยดีว่าคงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเจ้านั่น

 

……………………………….

 

ประมาณ  20  นาทีต่อมาพวกเขาก็มาถึงลานน้ำพุจนได้

 

เมื่อมาถึงเด็กสาวก็มองไปรอบๆเพื่อหาคนที่นัดไว้แต่ดูจะไม่พบจึงเข้าไปนั่งที่ม้านั่งหน้าน้ำพุ

 

ยาตะเสนอให้โทรศัพท์ไปหาเธอทำตามแต่ไม่มีคนรับ

 

“ แม่เธออาจจะติดธุระอยู่ก็ได้”  ยาตะพยายามให้เหตุผลที่เป็นไปได้ที่สุดแต่เด็กสาวส่ายหัว “ แม่ไม่เคยไปไหนโดยไม่มีฉันโดยเฉพาะเวลาที่ทำงาน”

 

ยาตะขมวดคิ้วกับคำพูดนั้น เด็กสาวเริ่มสีหน้าไม่ดีเธอขมวดคิ้วอย่างคิดหนัก ก้มหน้าพึมพำบางอย่าง “ คงจะเกิดเรื่องไม่ดีกับแม่แล้ว ”

 

เธอกดโทรศัพท์อีกหลายครั้งแต่ก็ไม่มีคนรับสายจนเธอเริ่มหงุดหงิดมากขึ้น

 

“ใจเย็นๆ”  ยาตะบอกเสียงเบา

 

แต่แล้วโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น  เด็กสาวดูชื่อผู้โทรแล้วยิ้มพร้อมกดรับแต่แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปเป็นสีหน้าโกรธยาตะมองอย่างไม่เข้าใจเขาตั้งท่าจะถามเสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นขัดเสียก่อน

 

“ แม่เธอคงมาตามนัดไม่ได้แล้วล่ะ ”

 

พวกยาตะหันไปทางต้นเสียงและพบว่าฟุชิมิ  ซารุฮิโกะ กำลังเดินถือโทรศัพท์ตรงเข้ามายังพวกเขา!!!

 

……………………………..

 

จริงๆแล้วฟุชิมิมีข้อดีมากนะแต่แค่โดนข้อเสียกลบเท่านั้น (แต่ข้อเสียทั้งหมดนั่นคือสิ่งที่เราสาววายชอบ 555+)

แต่สำหรับมิซากิคงบอกตัวเองไม่ได้หรอกว่าทำไมถึงได้ชอบฟุชิมิ รู้ก็แค่มีความสุข(?)กับขาดไม่ได้หรอก (ถ้าขาดได้เรื่องก็คงจบแค่นี้แหละ)

 

ขาดไม่ได้นี่แปลได้หลายความหมายเนอะ จะหมายถึงว่าขาดไม่ได้เพราะใช้ชีวิตไม่เป็น  เพราะเดี๋ยวไม่มีคนเลี้ยง เพราะเบื่อ  หรือขาดไม่ได้นี่คือรักจนขาดไม่ได้ก็ได้

 

และช่วงสุดท้ายเกิดอะไรขึ้นกันแน่!?

 

แล้วฟุชิมิมาทำไม (หรือว่าหึง///โดนดาบปักหัว)

 

โปรดติดตามตอนต่อไปแต่เดาว่าคนส่วนใหญ่คงเดาออกแล้วแหละ

 

ปล.กลัวจริงๆๆๆๆๆๆๆนะเนี่ยว่าจะเขียนไม่ดี TT^TT

 

 

 

 

 

 

 

               

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

469 ความคิดเห็น

  1. #387 I_am_Hana (@aong009) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 14:50
    ชอบบบบบบบบบบบบบ
    #387
    0
  2. #302 Twin (@123rabbit123) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 18:23
    ฟินไปอีกตอนนน มีหวง ห่วง กันด้วยยยย
    #302
    0
  3. #232 ❤ßlack Çandy❤ (@zamemaru-kun) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มีนาคม 2556 / 21:30
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด -w-(?)
    #232
    0
  4. #163 Zepryrus (@omsinzaza) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:47
    ไรท์เตอร์แต่งเก่งจะตาย ไม่มีทางแต่งไม่ดีหรอก ชอบมากเลยย ~
    #163
    0
  5. #153 Sou (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2556 / 18:28
    call 11 สาย=[]=!!
    #153
    0
  6. #149 iiFreedomii (@oilzamf) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:18

    โอ้ยยยย ไม่ต้องกลัวหรอกค่ะเรื่องเขียนไม่ดี
    ปกติคู่นี้ เห็นมีแต่ SM เลือดสาดดราม่ากระจาย
    ไม่ใช่ไม่สนุกนะคะ แต่บางครั้งก็อยากอ่านอะไรเบาๆ ฮาๆ บ้าง
    มาเจอเรื่องนี้แล้วแบบ... ใช่เลยยยย!!! อ่านแล้วยิ้มTeenกาแทบขึ่้นแหนะ! 555

    มันฮาตั้งแต่ตอนแรกเลยค่ะ ฮามาตลอด และฮาที่สุดคือรู้สึกว่ามันน่ารักเนี่ยแหละ!
    เจ้าลิงน่ะมีข้อดีเยอะแยะะะ เพียงแต่จะยอมรับรึเปล่าเถ๊อะ! (อยากแซวตัวตัวกับหมาน้อยจริงๆ ฮิฮ่ะะ)

    คนอ่านคนนี้ไม่เร่งจ้าไม่เร่ง
    พอเข้าใจอยู่ว่าอารมณ์มันต้องมาก่อนถึงจะเขียนออก

    ยังไงก็ขอเม้นให้เป็นกำลังใจนะ
    ภาษาอาจจะไม่ดีบ้างอะไรบ้าง แต่อยากบอกว่าอ่านเรื่องนี้แล้วสนุกจริงๆ 
    เจอกันตอนหน้าาา XD


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 5 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:18
    #149
    0
  7. #148 Boofu_ (@baifern-2616) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2556 / 18:22
    อ๊ากกกกกก อัพแล้วววววววว หนุกกก ><
    #148
    0
  8. #147 o S_M o (@deidara-sasori) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:07
    นั่งนับนิ้วข้อดีของซารุ....เอ่อ.มันหายากจริงๆด้วยฟระ..

    ชอบที่บอกว่า "ถ้าคนที่เดือดร้อนไม่ใช่นายฉันก็ไม่ช่วยทั้งนั้น"

    ถึงงั้นก็เถอะ...นายช่วยเอาใจใส่กับสังคมให้มากกว่านี้ได้ม๊ายยยย!~
    #147
    0
  9. #146 $aBA★SaMA (@talatoon) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:37
    ตอนต้อป๊ายยยยยยย!!!!! =Q=//โดนไรต์ตบ


    #146
    0
  10. #145 oOoLuNaoOo (@killer_of_derk) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:35
    กริ๊ดดดดดดดดดดดด ชอบๆๆๆๆ คิดถึงเรื่องนี้ที่สุด

    ข้อดีน้อยจริงๆนะ 
    #145
    0
  11. #144 มนซก. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:22
    กรี้ดดดดดดดดด มาอัพพรุ่งนี้ได้ไม๊คะ อัพพรุ่งนี้ได้ม๊ายยยยย ; - ;

    อยากรู้จะเกิดอะไรขึ้นต่อง่ะ ! ;[]; !

    แต่งดีนะคะ ชอบมากเลย ติดสุดๆ > / <
    #144
    0
  12. #143 Noey_Jun (@nunei) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:09
    อ้ากกก มาแล้ววว รออ่านมานาน >< ไรเตอร์แต่งดีอยู่แล้วค่ะ สู้ๆนะ >//<
    #143
    0
  13. #142 ✚NOAH XICA✚ (@no-xic) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2556 / 18:47
    อัพแล้วววววววววววว กรี๊ดดดดดดดดดดดด รอมานานน ฮา
    รออ่านตอนต่อไปค่าาาา แฮ่ XD
    #142
    0