----FAN FIC K PROJECT-----(Fushimi x Yata)

ตอนที่ 21 : The Worst New Year for Me

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,468
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    2 ก.พ. 56


<The Calender of Us Project>

 

 

The Worst  New Year for Me

 

 

Fushimi Saruhiko x Yata  Misaki

 

From  K Project

 

Warning !!! : ฟิคนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชายท่านใดที่หลงผิดเข้ามาหรือไม่รู้จักศัพท์คำนี้ก็กรุณากดปิดนะคะ เหตุการณ์ในเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติตามจินตนาการของผู้แต่งไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาหลักของเรื่อง

 

วันที่ 31 /12  /xx 

 

เวลา  22.45  .

 

 

                ยาตะ  มิซากิกำลังดีใจ

 

                ปกติแล้วทุกปีเขาจะเกลียดการมาไหว้พระขอพรปีใหม่ในเวลาดึกๆและอากาศหนาวเย็นเช่นนี้แต่นั่นไม่ใช่สำหรับปีนี้เพราะว่าในปีนี้เขามากับทุกคนในโฮมระ

 

                จริงๆความคิดนี้เป็นของโทสึกะซังที่เอ่ยขึ้นมาว่าอยากจะเก็บภาพทุกคนในวันปีใหม่ร่วมกัน  ทุกคนจึงถูกเรียกให้มาไหว้พระปีใหม่กันไม่เว้นแม้กระทั่งมิโกโตะซัง (นั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาดีใจและยินดีอย่างยิ่งที่จะมา ) 

 

                ทว่าพอเห็นวัดที่มาเขาก็ชะงักไปทันที  คุซานางิซังที่สังเกตเห็นอาการของเขาจึงถามว่าเป็นอะไรไป

 

                “ เปล่าๆๆๆ”  ยาตะบอกอย่างร้อนรน  “ เอ่อ ผมว่าเราไปวัดอื่นดีกว่าไหม”

 

                “ ทำไมล่ะ ฉันเจอในหนังสือนำเที่ยว มันบอกว่าวัดนี้ศักดิ์สิทธ์มากเลยนะ ”  โทสึกะซังว่าพร้อมโชว์หนังสือไกด์บุ๊คการท่องเที่ยวปีใหม่ในญี่ปุ่นที่พกมาด้วย

 

                “ งั้นหนังสือก็แหกตาแล้วล่ะ ผมเคยมาไหว้พระขอพรที่นี่ไม่เห็นจะได้ผลเลย”  เขาเถียง

 

                “ แล้วยาตะจังขออะไรล่ะ ”  คุซานางิถาม

 

                “ ก็ขอให้ผมได้ค่าขนมเยอะๆ  หัวดีแล้วก็เอ่ออ สูงขึ้น แล้วก็อะไรน่ะ! หัวเราะกันอย่างนั้นหมายความว่าไง”  เขาโวยวายเสียงดังเมื่อเห็นคนที่ถามและคนอื่นๆแม้แต่มิโกโตะซังก็หลุดหัวเราะออกมาด้วย นั่นทำให้ยาตะหน้าแดง นี่เขาพูดอะไรผิดงั้นเหรอ

 

  ฮ่ะๆๆๆ โทษทียาตะจัง โทษทีแล้วเธอขออะไรอีกล่ะ ” คุซานางิพยายามกลั้นหัวเราะ

 

แล้วก็….ขอให้ได้อยู่กับซารุฮิโกะไปนานๆ 

 

                ยาตะนิ่งไม่ตอบ ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้จำคำขอนี้ได้ชัดเจนอาจเพราะว่ามันเป็นคำขอที่คิดว่าไม่ว่ายังไงก็ต้องเป็นจริง ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

 

                ไม่มีแล้วนั่นคือคำตอบที่เขาบอกคนอื่นๆ 

 

                โทสึกะซังบอกว่าไหนๆก็มาแล้วก็ลองขึ้นไปสักหน่อยละกัน  พวกเขาทำตาม

 

………………………………..

 

 

                สภาพของวัดและรอบๆไม่ต่างจากเดิมสักนิด  จำนวนคนก็ยังคงมาก เสียงพูดคุยจ้อกแจ้กดังไปทั่วเป็นบรรยากาศเดิมๆที่เขารู้ดีว่าคนคนหนึ่งไม่ชอบเอาเสียเลย

 

                “ ทำหน้าดีๆหน่อยสิ ”  เมื่อหันกลับไปก็เจอเข้ากับกล้องวิดีโอที่จ่อเข้ามาใกล้ๆหน้า  ยาตะสะดุ้งเผลอโวยวายออกไปตามนิสัยเรียกเสียงหัวเราะจากรอบข้างได้อย่างดี

 

                        “ นายเคยบอกว่ามาที่นี่แล้ว งั้นตอนนั้นยาตะมากับใครเหรอ”  โทสึกะถาม ในมือยังคงถือกล้องบันทึกภาพต่อไป

 

                “ ก็มากับพ่อแม่แล้วก็คนรู้จัก”  หลังจากเงียบไปแวบหนึ่งก็ตอบแต่ยังคงละคนๆหนึ่งไว้ คนที่ไม่อยากเอ่ยถึงในเวลานี้

 

                โทสึกะไม่ถามต่อเพียงแค่ยิ้ม

 

                “ อ๊ะ  มิโกโตะซัง ขอพรอะไรเหรอครับ ”  ยาตะวิ่งตรงเข้าไปหามิโกโตะเหมือนชิวาว่าวิ่งหาเจ้าของ ผู้ที่ได้ชื่อว่าคิงเพียงถอนหายใจเหมือนเบื่อหน่าย บอกว่าไม่มีเรื่องให้ขอ แล้วก็ไม่เชื่อเรื่องเทพเจ้าด้วย

 

                ยาตะมองมิโกโตะอย่างชื่นชมพลางคิดในใจว่าเท่จัง

 

                งั้นเขาก็จะไม่เชื่อบ้างแล้วก็จะไม่ขอพรด้วย

 

                เพราะรู้ว่าขออะไรก็คงไม่เป็นจริง

 

                การไหว้พระขอพรจบลงอย่างรวดเร็ว คุซานางิเรียกให้พวกเขากลับซึ่งมิโกโตะเดินนำออกไปแล้วอย่างรวดเร็ว ยาตะวิ่งตาม ทว่าพอจะถึงตัวผู้ที่เขาเคารพมือเล็กๆของเด็กสาวเพียงหนึ่งเดียวกลับดึงชายเสื้อเขาไว้

 

                “ หือ มีอะไร? ”  เขาก้มลงถามแอนนา

 

                แอนนาชี้ไปที่ด้านบน บริเวณวัดที่พวกเขาพึ่งเดินลงมา

 

                “ บนนั้นมีอะไร ?”  เขาถามย้ำอีกครั้ง

 

                เด็กสาวนำของบางอย่างใส่มือของยาตะ  เขาแบมือ สิ่งนั้นคือกระดาษที่เหมือนจะเป็นคำทำนายของวัด

 

                ….ปีนี้โชคดีมากมาย สิ่งที่หายไปจะได้คืน

 

                ยาตะมองอย่างไม่เข้าใจ แอนนาก็ไม่ยอมอธิบายอะไรเพียงแค่ชี้นิ้วไปที่ทางเดิมเหมือนจะบอกบางอย่าง 

 

                บนนั้นมีอะไรงั้นเหรอ

 

                สิ่งที่หายไปจะได้คืน

 

แล้วสิ่งที่เขาทำหายคืออะไรล่ะ

 

“ ยาตะซัง ! แอนนา !ไปกันเถอะ! พวกมิโกโตะซังรออยู่นะ ” คามาโมโตะร้องเรียกเมื่อเห็นทั้งสองคนหยุดชะงักไป ยาตะหันมามองผู้ที่เรียกตนแล้วมองกลับไปที่ด้านบนอีกครั้ง

 

“ โอ้ คามาโมโตะแกพาเธอไปก่อน  ฉันมีเรื่องต้องทำ ”

 

แล้วหันหลังเดินกลับขึ้นไป

 

 

…………………………………

 

วันที่ 31 /12  /xx 

 

เวลา  22.30  .

 

 

 

                ฟุชิมิ  ซารุฮิโกะกำลังเบื่อ

 

                        ทั้งๆที่เป็นวันสิ้นปีแต่กลับไม่ได้หยุดงานและเกือบต้องทำข้ามปีด้วยซ้ำ

 

                พอสบโอกาสเขาก็หลบออกมาทันที พรุ่งนี้คงไม่วายโดนอาวาชิมะซังให้เขียนรายงานสำนึกผิดแต่เขาไม่สนใจ

 

                เขาปล่อยให้ความเบื่อหน่ายและสองเท้าพาเดินไปเรื่อยๆ

 

                        และแล้วมันก็นำเขามาหยุดที่ป้ายหน้าบันไดสำหรับขึ้นวัด วัดเดียวกับที่เขาเคยมาในอดีต วัดเดียวกับที่เขาเคยมากับเพื่อนคนสำคัญที่สุด

 

                ฟุชิมิยิ้มเยาะตัวเองเมื่อนึกถึงคนที่เคยเป็นเพื่อนคนสำคัญ

 

                        ขอให้ปีหน้าและปีต่อๆไปทุกปี ไม่ว่าปีไหนเราก็ได้อยู่ด้วยกัน 

 

                        คำขอแรกและอาจเป็นคำขอเดียวในชีวิตเขาและมันก็ไม่เป็นจริง

 

                เขาคงทำงานมากจนจนเบลอจึงได้เดินมายังสถานที่ที่ตนเกลียดมากมาย  ฟุชิมิหมุนตัวกลับแต่เท้าสองข้างกลับไม่ยอมขยับ

 

                เขาแหงนหน้ามองบันไดหินอีกครั้ง

 

                บางทีวันนี้เขาคงจะเบลอมากจริงๆ

 

                จึงปล่อยให้เท้าของตนก้าวขึ้นตามบันไดหินนั้น

 

………………………………………

 

                สภาพของวัดและรอบๆเบื้องหน้าเขาไม่ต่างจากเดิมสักนิด  จำนวนคนก็ยังคงมาก เสียงพูดคุยจ้อกแจ้กดังไปทั่วเป็นบรรยากาศเดิมๆที่เขาไม่ชอบเอาเสียเลย

 

                        ทำไมคนพวกนี้ถึงไม่รู้จักเลิกงมงายแล้วทำอะไรด้วยตัวเองแทนที่จะขอกับพระเจ้านะ

 

                เขาคิดอย่างหงุดหงิดปนรำคาญขณะมองรอบๆ

 

                แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดที่สุด ชายแก่คนหนึ่งที่คาดว่าเป็นเจ้าของวัดก็ชักชวนให้ผู้ที่มาเยือนวัดรับคำทำนายของวัดที่บอกว่าแม่นนักแม่นหนาไป  ฟุชิมิทำเป็นไม่สนใจ เขาทำท่าจะกลับแต่ก็โดนชายแก่คนนั้นคว้าแขนไว้

 

                “ เธอดูเครียดๆนะ ไม่รับคำทำนายไปล่ะเทพเจ้าจะชี้ทางที่ดีให้เธอนะนี่ไงๆ ว้าว! ได้ใบโชคดีด้วยนะ ปีนี้โชคดีมากมาย สิ่งที่หายไปจะได้คืน  เป็นคำทำนายที่ดีใช่ไหมล่ะ ”  ชายแก่พูดพล่ามแล้วยัดกระดาษคำทำนายลงในมือโดยไม่สนใจผู้รับสักนิด จากนั้นก็ผละไปหาเหยื่อ(?) คนใหม่

 

                ฟุชิมิสบถเสียงดัง

 

ชิ! ไร้สาระจริงๆ  ไม่น่าขึ้นมาให้เสียเวลาเลย

 

                ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงดังโวยวาย เสียง นั่นเป็นเสียงที่เขาคุ้นเคยและคงไม่มีวันลืมได้แน่เสียงของมิซากิ

 

                แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงต้องหลบด้วย รู้ตัวอีกทีก็ยืนอยู่ด้านหลังต้นไม้ในมุมมืดที่ห่างจากตัววัดไม่ไกลนัก  ดวงตาหลังกรอบแว่นเหลือบมองและก็จริงดังคาด

 

                เจ้าของเสียงนั้นคือมิซากิ

 

                แต่

 

                มิซากิไม่ได้มาเพียงคนเดียวแต่มาพร้อมกับสมาชิกโฮมระพร้อมกับมิโกโตะ  สุโอ

 

                ชิ!

 

                จู่ๆก็รู้สึกไม่สบอารมณ์และยิ่งมากขึ้นเมื่อเห็นร่างเล็กที่คุ้นเคยวิ่งตามราชาสีแดงราวกับสุนัขตามเจ้าของ มือเรียวกำแน่น

 

                        อยากเข้าไปกระชากร่างเล็กออกมาด้วยซ้ำแต่รู้ดีว่าตนไม่สามารถทำได้

 

                ไม่ใช่ด้วยฐานะเช่นนี้

 

                ฐานะที่มิซากิเรียกว่าคนทรยศ

 

                เพราะงั้นจึงได้แต่ยืนเจ็บใจอยู่ในเงามืดเช่นนี้

 

                        เวลาผ่านไป เพียงชั่วครู่ คงไม่กี่นาทีแต่กลับนานเหลือเกินในความรู้สึก เขารอจนกระทั่งแน่ใจว่ามิซากิและพวกโฮมระไปแล้วจึงเดินออกมา

 

                สายตามองตามทางที่ร่างเล็กซึ่งเคยเป็นคนสำคัญเดินออกไป

 

                        ในมือเขายังคงกำกระดาษคำทำนายที่ถูกกำจนเละไว้ 

 

….ปีนี้โชคดีมากมาย สิ่งที่หายไปจะได้คืน

 

นั่นคือคำทำนายที่เขาได้รับ

 

โชคดี ? คงใช้ไม่ได้กับในสถานการณ์นี้ เขาไม่คิดว่าโชคดีสักนิดที่ได้เห็นมิซากิของเขาอยู่กับคนอื่น

 

สิ่งที่หายไปจะได้คืน ?  สิ่งที่หายไป ? อะไรล่ะ ? ความสนุก ? เรื่องที่ไม่น่าเบื่อ ? การมีความสุข ? เพื่อนคนสำคัญ ? หรืออย่างอื่น.. ? น่าแปลกที่ทุกอย่างที่ว่ามันหายไปเมื่อมิซากิของเขาหายไป

 

มิซากิที่เขาเห็นเมื่อครู่ไม่ใช่มิซากิของเขาแต่เป็นยาตะ  มิซากิ ยาตะการาสุของโฮมระ

 

ฟุชิมิเหยียดยิ้ม

 

เขาคงไม่มีวันได้สิ่งที่หายไปคืน

 

มือที่กำกระดาษค่อยๆมีไฟสีน้ำเงินลุกขึ้น  เปลวไฟลามไปตามกระดาษช้าๆ ฟุชิมิปล่อยมันให้ตกลงบนพื้นหิน

 

เขาไม่เคยเชื่อในเทพเจ้า  แม้แต่ตอนนี้ก็ไม่ดังนั้นเทพเจ้าคงไม่ชี้ทางที่ดีให้เขาหรอก

 

“ ถึงได้พูดไงว่าไร้สาระน่ะ”

 

เขาสบถกับตัวเองก่อนจะแทรกไปตามฝูงชนเพื่อออกจากวัดนั้นโดยไม่รู้เลยว่าหากรออีกเพียงนาทีหนึ่งเขาก็จะได้พบกับสิ่งที่หายไปนั้น

 

…………………………………..

 

ยาตะวิ่งฝ่าฝูงคนจำนวนมากจนขึ้นมาถึงตัววัดได้ในที่สุด เขาก้มตัวลงหอบเพราะการออกกำลังมากไปแต่แล้วสายตาก็ปะทะเข้ากับกระดาษใบหนึ่งที่กำลังถูกไฟเผาจนไหม้ มันจะไม่ดึงดูดสักนิดถ้าไฟที่เผามันไม่ใช่ไฟสีน้ำเงิน !

 

เขารีบเข้าไปดู กระดาษนั้นถูกเผาจนเกือบหมดแล้วพอยาตะดับจึงเหลือเพียงเศษเล็กๆที่เขียนไว้ว่า

 

สิ่งที่หายไป

 

สิ่งที่หายไป ? เขาทวนในใจ  สายตากวาดไปรอบตัวตามสัญชาตญาณ ไฟสีน้ำเงินนั้นบ่งบอกว่าเป็นพวกชุดน้ำเงินแน่ แม้ไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำแต่ลางสังหรณ์ลึกๆก็คิดถึงคนคนหนึ่ง

 

สิ่งที่หายไปคนที่หายไป

 

ยาตะเดินออกมายังบริเวณบันไดหินแล้วมองออกไปแต่ในสภาพที่คนเยอะขนาดนี้จึงไม่มีทางหาคนเพียงคนเดียวเจอแน่

 

ตี๊ดๆๆๆ

 

เสียงนาฬิกาข้อมือที่ตั้งไว้ดังขึ้น  เตือนว่าตอนนี้เข้าสู่วันใหม่แล้ว

 

ยาตะถอนหายใจ

 

เขาพลาดที่จะอยู่กับพวกมิโกโตะซังในเวลาที่เข้าสู่ปีใหม่แล้วยังไม่สามารถหาสิ่งที่หายไปเจอได้

 

บางทีปีนี้คงไม่ใช่ปีใหม่ที่ดีเสียแล้ว

 

มันกลายเป็นปีใหม่ที่แย่อีกปี

 

……………………………………….

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

469 ความคิดเห็น

  1. #449 B.B.E (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 00:19
    ตักจบให้คนลุ้นแทบพังคอม
    #449
    0
  2. #386 I_am_Hana (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 14:48
    ทำไม ทำไมไม่เจอกันอ้ะT__________-T
    #386
    0
  3. #162 Zepryrus (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:34
    สาบานได้ อ่านตอนนี้ตอนใกล้จบแล้วอยากร้องไห้มาก TTwTT
    ทำไมมมม ทำม๊ายยยยยย อร๊ากกกกกก อีกนิดเดียวแท้ๆ ฮืออออ
    #162
    0
  4. #141 o S_M o (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:16
    สุดท้ายก็คลาดกันอีกจนได้...

    ง่ะ...เมื่อไหร่พวกนายจะหันหน้ามาคุยกันแบบตรงไปตรงมาได้ซักทีเนี่ย~

    เลิกผูกใจเจ็บกันได้เเล้วน้าาา เเล้วภาคสองขอบทเยอะๆด้วย(เกี่ยว?)

    ฟิคท่านสนุกมากค่ะ ชอบการแต่งแนวนี้เป็นที่สุด....ปูเสื่อรอ amnesia ตอนที่ 11

    #141
    0
  5. #139 Sou (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:49
    อ่า..เอะใจตั้งแต่ชื่อเรื่อง=[]=ส่วนตัวก็ชอบตอนนี้ค่ะเราว่าดีมากๆเลย แต่ฟุชิมิไม่น่ารีบไป ถ้าเกิดรออีกหน่อยแท้ๆorz
    #139
    0
  6. #138 oOoLuNaoOo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:40
    อ๊ากกกกกกกกก เศร้ามาก ทำไม ทำไม ทำไม 
    #138
    0
  7. #137 Noey_Jun (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:03
    โอ้ยยย TT หักมุมแบบว่าไม่ได้เจอกับซารุเลยอ่าาาา เศร้าาา ฮืออออ
    #137
    0
  8. #136 $aBA★SaMA (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2556 / 13:39
    โนวววววววว...เศร้ามากมาย หักมุมสุดๆเลยTOT ทำซะฟินหมดไส้หมดพุงกันเลยทีเดียว(?)
    #136
    0
  9. #135 Boofu_ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2556 / 08:43
    เหยย หักมุมได้ดีมากๆเลยค่ะ ดีจริงๆ ตัดจบแบบตัดอารมณ์คนอ่านมากค่ะ TvT
    #135
    0