----FAN FIC K PROJECT-----(Fushimi x Yata)

ตอนที่ 16 : Amnesia : Special Chapter

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,587
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    15 ม.ค. 56

Special Chapter

 

What Happened on Last Night…?

 

 

                ฟุชิมิกำลังมองคนเมา

 

                และคนเมานั้นก็ไม่ใช่ใครแต่เป็นภรรยาของเขาเองหรือที่รู้จักก็คือ ยาตะ  มิซากิ

 

                มิซากิในตอนนี้กำลังหน้าแดงก่ำเพราะผลจากเหล้าจำนวนมากที่ดื่มเข้าไปเพราะทิฐิโดยไม่รู้สักนิดว่าตัวเองคออ่อนขนาดไหน เพียงแค่ดื่มไปสองแก้วก็หน้าแดงแล้วแถมยังทำท่าจะอ้วกออกมาทุกเมื่อยังไม่รู้จักพอดื่มแก้วที่สาม สี่และห้าเข้าไปซึ่งก็ถึงลิมิตพอดี

 

                มิซากิเริ่มพูดจาไม่รู้เรื่องและเดินเอนไปเอนมา

 

                “เธอพายาตะจังกลับตอนนี้ดีไหม รู้สึกจะเมาไปแล้วล่ะ”  คงไม่ใช่แค่รู้สึกหรอกเนี่ยเมาของจริงเลยและถึงคุซานางิซังไม่พูดเขาก็ต้องพาภรรยากลับแน่นอน

 

                “ มิซากิมานี่สิ”  เขากวักมือเหมือนเรียกหมา ลองกวนอีกฝ่ายดูว่ายังมีสติหลงเหลือไหม

 

                “ อย่าเรียกชื่อต้น !   ขนาดแทบไม่มีสติแล้วก็ยังหวงเรื่องชื่อ  เขาลองเรียกมิซากิอีกครั้งซึ่งมิซากิก็เดินเซเข้ามาหาอย่างว่าง่าย แต่ก่อนจะถึงตัวเขาเพียงเล็กน้อยร่างเล็กก็เซไปชนเข้ากับเคาน์เตอร์บาร์แถมยังกุมที่ปากแปลกๆด้วยเหมือนกับว่า

 

                แล้วมิซากิก็อ้วกออกมาบนเคาน์เตอร์บาร์สุดรักของคุซานางิซัง

 

                พวกสมาชิกโฮมระพลันเงียบสนิท มองสิ่งที่เกิดตรงหน้าอย่างตกใจ  แอนนาเพียงส่ายหน้าอย่างเบื่อหน่ายขณะที่เจ้าของบาร์ตัวสั่น ไม่รู้ว่าตกใจหรือโกรธหรือเสียใจหรือทั้งหมดแต่ที่แน่ๆคือบรรยากาศเริ่มไม่ดีเสียแล้ว

 

                ฟุชิมิเข้าไปช้อนร่างของมิซากิอย่างรู้งาน   ร่างเล็กขัดขืนและอาละวาดตามความเคยชิน

 

                “ งั้นพวกผมลานะครับคุซานางิซัง ” ว่าพร้อมก้มหัวให้เล็กน้อยแล้วก็รีบเดินออกไปทันที

 

……………………………………….

 

                ฟุชิมิไม่เคยรำคาญมิซากิครั้งไหนมากเท่าครั้งนี้เลย

 

                ร่างเล็กทั้งดิ้นทั้งบ่นบ้าบอไร้สาระและด่าเขาตลอดทางตั้งแต่ขึ้นรถจนกลับถึงห้องของพวกเขา ไม่รู้ว่าไปเก็บกดมาจากไหนกันแน่

 

                ฟุชิมิอุ้มร่างของคนเมามาวางไว้บนโซฟาในห้องนั่งเล่นก่อนจะเดินไปหยิบน้ำมาให้

 

                “ ดื่มสิ  จะได้ช่วยคลายความขม ”

 

                มิซากิทำตามแต่แล้วก็ลุกขึ้นวิ่งไปยังห้องครัวเพื่อนำของเก่าออกอีกครั้ง ฟุชิมิเดินตามเข้าไปแล้วลูบหลังให้

 

                จนแน่ใจว่าไม่มีอะไรออกแล้วมิซากิค่อยๆบ้วนปากตัวเองเป็นการทำความสะอาด

 

                “ ซารุ----ฮิ-โกะ” มิซากิหันตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขาแต่เพราะอาการเมาจึงล้มเซแต่โชคดีที่ฟุชิมิคว้าเอาไว้ทัน “ เดิน ม่ายยยย-ไหว  อุ้มที ”

 

“เฮ้อ-” เขาถอนหายใจสั้นๆ อย่างรำคาญแต่ก็ช้อนร่างเล็กขึ้นตามที่ขอ  ทันทีที่เท้าพ้นจากพื้นมิซากิก็ใช้แขนโอบรอบคอเขาแทนเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองตก

 

“ ฉัน….อืม เกลียดเหล้า” เริ่มบ่นอีกครั้ง

 

“ ทีหลังก็อย่ากินสิ” พูดขณะเดินไปที่ห้องนอน ไม่ยอมรับว่าส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะเขานี่แหละ

 

“ นายดู….ดู..ถูกฉันก่อนเน่----  ” ร่างในอ้อมแขนเริ่มขึ้นเสียงพร้อมดิ้นอย่างไม่พอใจ

 

“ อยู่นิ่งๆไม่งั้นฉันทิ้งนายตรงนี้แหละ”  พูดจบแรงที่โอบรอบคอก็มากขึ้นกว่าเดิม

 

“ ไอ้ลิงนิสัยไม่ดี ไอ้ลิงชั่ว ไอ้ลิงชอบแก..ล้..ง งืมมมมมม ลิง….

 

ฟุชิมิใช้เท้าดันประตูห้องนอนให้เปิด พอถึงที่เตียงเขาก็วางร่างมิซากิลงแต่ทว่ามือปลาหมึกทั้งสองข้างยังคงโอบรอบคอเขาไว้ และอย่างที่รู้กันว่าร่างเล็กนี้มีแรงที่ไม่ธรรมดาเลยการยื้อยุดนี้จึงจบลงที่ฟุชิมิถูกดึงลงมาอยู่ในท่าคร่อมเหนือร่างมิซากิซะงั้น

 

ฟุชิมินิ่งไม่ใช่ชะงักเขากำลังนิ่งเพราะกำลังสนุก เขาอยากรู้ว่ามิซากิจะทำอะไรบ้างตอนที่เมาอยู่นี้

 

“ เฮ้ มิซากิ” เขากระซิบเรียกชื่ออีกฝ่ายส่งผลให้ดวงตาที่ปรืออยู่ลืมขึ้นมามองอีกครั้ง  มิซากิค่อยๆละมือจากคออีกฝ่ายเปลี่ยนมาแตะที่ใบหน้าในระยะใกล้แทน  มิซากิลูบหน้านั้นเบาๆ

 

“ ฉันจำได้แก..ตอนนั้นแกร้องไห้ เลื่อนไปที่กรอบแว่นสีดำแล้วค่อยๆนำมันออกจากหน้าอีกฝ่าย  “ ร้อง ห้ายยยยยใช่..ร้อง..ไห้  ” มือยกกลับมาลูบตามขอบตาราวกับจะพิสูจน์ว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่

 

ถึงแม้จะพูดจาไม่ปะติดปะต่อดี ฟุชิมิก็รู้ได้ว่ามิซากิคงจะหมายถึงเรื่องที่หลุมศพวันนี้

 

“ นายไม่ยอมรับไม่ยอม..พูด…..ความจริงว่านายก็รัก….แล้วก็……..เอ่อ….เคารพในมิ….  เสียงของคนเมาพลันเงียบหายเมื่อร่างที่อยู่ด้านบนก้มลงปิดปากไว้ด้วยริมฝีปากตน

 

มิซากิตอบสนองต่อจูบนั้นอย่างดี มันคงเป็นความเคยชินที่ไม่เกี่ยวข้องกับความทรงจำ  ฟุชิมิถอนริมฝีปากออกมาเพื่อให้อีกฝ่ายได้หายใจก่อนจะก้มลงจูบอีกครั้งแต่ครั้งนี้กัดริมฝีปากล่างเล็กๆจนเลือดซิบด้วย

 

มิซากิใบหน้าแดงก่ำ สมองไม่รับรู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น

 

ฟุชิมิก้มลงเอาหน้าผากชิดกับหน้าผากมนเบื้องล่าง “คงจำไม่ได้สินะว่าฉันเคยบอกนายแล้วว่าในเวลาอย่างนี้อย่าเอ่ยชื่อคนอื่นนอกจากฉัน”

 

มิซากิปรือตา พยักหน้ารับรู้โดยไม่รู้ตัว 

 

“เรียกชื่อฉันสิ มิซากิ” แกล้งกระซิบใกล้ริมฝีปากแต่กลับไม่ยอมแตะ มิซากิพยายามยื่นหน้าเพื่อให้ริมฝีปากสัมผัสกับริมฝีปากเรียวที่กำลังยั่วอยู่เบื้องหน้าแต่ฟุชิมิกลับกลั่นแกล้งโดยการหลบออก ริมฝีปากเล็กเบ้อย่างรู้สึกขัดใจ

 

“ ลิง….นิเสีย    มิซากิพึมพำ คงจะหมายถึง นิสัยเสียสินะ

 

“ เรียกชื่อฉันก่อน”

 

“ อืมมม งืมมม ซารุซารุฮิโกะ  เขายิ้มอย่างพึงพอใจก่อนจะมอบรางวัลที่ร่างข้างใต้ต้องการ

 

มือเล็กยกขึ้นมาไล่ไปตามใบหน้าของร่างข้างบนอีกครั้งก่อนจะไล่มาที่ลำคอแล้วลงมาที่บริเวณที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นตราของโฮมระและรอยไหม้ฝีมือเจ้าของร่างเอง  มิซากิขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเหลือบเห็นว่ามันเหลือแต่รอยไหม้ไม่มีตราโฮมระอีกแล้ว

 

ฟุชิมิมองตามสายตาแล้วใช้มือเรียวของตนเอื้อมมาเลิกเสื้อบริเวณไหล่ของร่างเล็ก มิซากิเองตรงบริเวณที่เคยมีตราของโฮมระเองก็ไม่มีเช่นกัน

 

 มิซากิละจากฟุชิมิแล้วใช้มือของตนมาลูบที่ตำแหน่งที่เคยมีตราที่เขาภูมิใจ “ ตราของฉัน

 

 ฟุชิมิจับมือนั้นไว้ก่อนจะก้มลงประทับรอยฟันที่บริเวณหัวไหล่อีกฝ่าย คนที่ถูกกัดนิ่วหน้า “ ตอนนี้นายเป็นของฉัน เป็นของฟุชิมิ ซารุฮิโกะเท่านั้น ” ว่าจบก็จูบมิซากิอีกครั้งทว่าครั้งนี้รุนแรงกว่า  นิ้วเรียวของฟุชิมิไล่ไปตามลำคอของมิซากิก่อนจะค่อยๆแทรกเข้าไปในเสื้อ

 

มิซากิตอบสนองต่อมือของฟุชิมิ ตามอารมณ์ที่กำลังพุ่งขึ้นและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่ทว่า…..

 

ก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดไปมากกว่านั้นเอง

 

มิซากิพลันลืมตาโพลง  มือที่โอบหลังร่างด้านบนถูกนำมาปิดปากทันที ร่างเล็กผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแต่ก็ไม่ทัน

 

อ้วกกกกกกกกกกกกกกกกก

 

มิซากิอ้วกออกมาจนได้  แต่ไม่ได้เลอะเทอะแค่เสื้อผ้าของมิซากิแต่ยังรวมถึงเสื้อของฟุชิมิด้วย ยังดีที่ไม่เลอะถึงเตียงด้วย

 

เหตุการณ์พลิกผันทันที….

 

ฟุชิมิตกใจ คาดไม่ถึงกับเหตุการณ์นี้

 

“ ขะ..ขอโทษ”  ตัวก่อเรื่องว่าแล้วก็พยายามคลานหลบแต่ดันพลาดตกเตียงอย่างแรง  ฟุชิมิมองแล้วทั้งถอนหายใจทั้งทำเสียงในลำคออย่างเบื่อหน่าย

 

ทำเอาหมดอารมณ์เลย………………

 

……………………………………..

 

                หลังจากที่ถอดเสื้อเลอะๆออกจนหมดฟุชิมิก็มานั่งเช็ดตัวให้คนที่เมาไม่รู้เรื่องไปแล้ว 

 

                “ ปวดเอว  คงจะเพราะตกเตียงนั่นแหละ

 

                “ อยู่นิ่งๆ ”  ร่างเล็กดิ้นไปมาจนเขาเช็ดตัวได้ลำบากขึ้น จริงๆตัวเหนียวอย่างนี้น่าจะอาบน้ำมากกว่าแต่มิซากิเมื่อยึดกับที่นอนแล้วก็ไม่ยอมปล่อยอีก

 

                การใส่เสื้อให้ยิ่งไม่ต้องพูดถึงดิ้นอย่างนี้ให้จับมัดก็ยังใส่ให้ลำบาก  สุดท้ายเขาจึงตัดใจปล่อยไว้อย่างนี้ก็คงไม่เป็นไรหรอกก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นร่างกายของอีกฝ่ายนี่นา แล้วตอนนี้ก็ดึกมากแล้วพรุ่งนี้เขาก็มีงานที่แสนน่าเบื่อด้วย หากไปสายคงไม่ดีเลย 

 

                ฟุชิมิหยิบนาฬิกาปลุกแบบดิจิตอลขึ้นมาตั้งเวลาแล้ววางเอาไว้บนโต๊ะข้างเตียงของตนแต่เมื่อหันกลับมาที่เตียงเจ้าคนนอนดิ้นก็ดันกลิ้งมาอยู่ฝั่งเขาแทน

 

                ฟุชิมิถอนหายใจไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไรของวัน

 

……………………………………

 

                เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นอย่างต่อเนื่องสร้างความรำคาญให้อย่างมากมาย  มือเรียวค่อยๆคลำบริเวณที่น่าจะเป็นโต๊ะข้างเตียงแต่มันไม่มี  อ้อ จริงสิเมื่อวานเขาหลับฝั่งของมิซากินี่งั้นนาฬิกาปลุกก็

 

                โครม !

 

                มิซากิคงจะรำคาญจนโยนมันลงพื้นแล้วแน่ๆ แล้วก็จริงซะด้วย

 

                “ อ่ามิซากิ ฉันบอกหลายครั้งแล้วว่าอย่าโยนนาฬิกาปลุก นั่นอันที่ห้าแล้วนะ”  ฟุชิมิเอื้อมตัวไปที่เศษซากซึ่งครั้งหนึ่งเป็นนาฬิกาแต่เพราะระยะห่างจึงต้องเขยิบเข้ามาใกล้มิซากิมากขึ้น

 

                ร่างเล็กในผ้าห่มเริ่มขยับยุกยิก ไม่นานก็โผล่หน้าออกมาซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เขาก้มลงไปมองพอดี

 

                พอเห็นหน้าเขามิซากิก็ตาโตลุกพรวดโดยไม่ดูสังขารสักนิดผลก็คือลงไปทรุด

 

                จากนั้นมิซากิก็เริ่มมองรอบๆห้องแล้วย้อนมามองที่ตัวเองก่อนจะจบที่มองเขาแล้วใบหน้าก็แดงก่ำขึ้น ปากอ้าค้างแล้วเปล่งเสียงร้องออกมา

 

“ นายจะปลุกคนทั้งคอนโดเหรอไง ” เขาพูดอย่างเฉยเมยราวกับเป็นเรื่องธรรมดาพลางเสยผมที่ลงมาปิดหน้า

 

“ นี่มันเกิดอะไรขึ้นฟะ!ทำไมฉันมาอยู่ในสภาพนี้ได้แถมยังอยู่กับ…! ” มิซากิถลาเข้ามาหาเรื่องแต่แล้วก็ทรุดไปอีกครั้งนี้คงเพราะอาการเมาค้าง

 

  เอ้าๆรีบขยับอย่างนั้นเดี๋ยวหัวก็ระเบิดหรอก”  เขาว่าพลางจับให้มิซากินอนลงแต่ร่างเล็กสะบัดออก “ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ฟะ !

 

เขาชักจะรำคาญอีกแล้วสิ แต่แล้วเขาก็คิดบางอย่างขึ้นมาได้

 

“ อย่าโวยวายน่ามิซากิยังไงก็ไม่ใช่ครั้งแรกของเราสักหน่อย ”  ฟุชิมิแสร้งบอกด้วยน้ำเสียงติดรำคาญแต่นั่นทำให้ร่างเล็กยิ่งโวยวาย “ไม่ใช่ ครั้งแรกอะไรของแก! เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น

 

“ เฮ้อ ลืมไปว่ามิซากิผู้น่าสงสารตอนอายุ 19 ไม่เคยแอ้มสาวๆและยังเวอร์จิ้นอยู่นี่นะ  ” เขาลองหาคำที่จะนึกกวนอีกฝ่ายได้มากที่สุด และได้ผลอย่างดีเพราะมิซากิหน้าแดงกับคำพูดนั้น พร้อมถลาเข้ามาชกเขาอีกครั้งแต่ก็ทรุดไป พร้อมเอามือกุมบริเวณเอว

 

“ ไอ้ลิงทุเรศ ! ลิงฉวยโอกาส!  หลังจากนิ่งไปพักหนึ่งก็ด่าออกมา  ฟุชิมิกลอกตาอย่างเบื่อหน่าย เขาคว้าคางของยาตะไว้แล้วเชิดขึ้นให้สบตากับตน

 

“ ฟังนะ มิซากิ ฉันจะช่วยพูดอะไรให้นายรู้สึกดีขึ้นละกันนะ อย่างแรกที่ฉันย้ำตลอด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของนายและของฉันและของเราเพราะงั้นเลิกทำเป็นสาวน้อยเวอร์จิ้นเสียที ” ฟุชิมิยิ้มเย็นๆ

 

“ สอง คนที่เริ่มก่อนคือนาย ”  มิซากิมองเขาอย่างตกใจและทำตาโตมากกว่าเดิม

 

“ สาม นายทำฉันจนเหนื่อยเลยรู้ไหมเมื่อคืนน่ะ ”  อันนี้ก็จริงเพราะมิซากิทั้งอ้วก ทั้งโวยวาย  ทั้งบ่น

 

“ สี่ ฉันต้องไปทำงานแล้วขอให้โชคดีนึกเรื่องเมื่อคืนออกนะ ที่-รัก  เขาทิ้งระเบิดไว้ให้พร้อมเบี่ยงตัวหลบหมัดเล็กๆแล้วทำท่าจะลงจากเตียง มิซากิลนลานเมื่อเห็นอย่างนั้นแต่แล้วก็ถอนหายใจออกมาเมื่อเห็นว่าเขาใส่กางเกงอยู่

 

ก่อนจะเดินออกมาฟุชิมิสังเกตเห็นว่ามิซากิเอามือกุมหัวพร้อมสะบัดไปมาเหมือนคนบ้าทำแบบนั้นเดี๋ยวอาการเมาค้างก็กำเริบพอดี

 

เขาหยิบยาแก้ปวดหัวกับน้ำเข้าไปให้แต่มิซากิมองยาในมืออย่างหวาดระแวงราวกับกลัวว่าเป็นยาพิษ

 

“ ไม่ใช่ยาพิษ เป็นแค่ยาแก้เมาเท่านั้นแหละ นายมันคออ่อนนี่”

 

มิซากิรับไปกินแล้วก็เหมือนนึกบางอย่างออกจึงเงยหน้ามองเขา

 

“ คออ่อน แกบอกว่าฉันคออ่อนอย่าบอกฉันนะว่าแกรู้อยู่แล้วว่าฉันคออ่อนแต่ก็ยังให้กินเหล้าอีก ”

 

ฟุชิมิยักไหล่  ไม่ปฎิเสธเพราะมันเป็นความจริงแต่ครั้งหน้าเขาคงต้องคิดหนักถ้าจะให้มิซากิกิน

 

……………………………………………………

 

 

เกือบเรทแล้วๆๆๆ  >3<  (หลบรองเท้าแทบไม่ทัน)  น่าๆๆๆก็มันยังไม่ถึงเวลาแต่ก็ไม่รู้จะเรทเวลาไหนน่ะนะ( โดนรองเท้าส้นสูงปักหัว อ่อกกกกกก )ตอนนี้รับแค่ลูบๆคลำๆไปกล้อมแกล้มก่อน

 

ปล. เชื่อว่าหลายคนเดาตอนนี้ออกฮ่าๆๆๆๆ

ปล.2 น่าจะมีคนสงสัยและกรีดร้องว่าทำไมทีตอนนี้ไม่มีการหักมุมให้มีอะไรเลยล่ะ

ปล.3  สืบเนื่องจากปล.2  เขายังไม่พร้อมกับฉากเรทเลย =   =  (ตอบแล้วก็หนีออกนอกบล็อค)

 

 

Next>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

 

.

.

“ เจ้าลิงบ้านั่นไม่ยอมเล่าอะไรเลย”

.

.

“ งั้นฉันเล่าอะไรให้ยาตะจังฟังเอาไหม”

.

.

  เอาตอนที่ซารุมาขอเธอกับฉันละกัน”

.

.

ว่าไงน๊า--------------------------------------------------------

.

.

(Not) Coming Soon>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

               

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

469 ความคิดเห็น

  1. #379 I_am_Hana (@aong009) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2556 / 21:55
    ไม่มี NC T0T
    #379
    0
  2. #378 I_am_Hana (@aong009) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2556 / 21:54
    เสียดายยยยยยยยยยยยยยยยย
    #378
    0
  3. #360 aisouno (@aisouno) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2556 / 22:14
    ไรท์เตอร์แกล้งกันนี่น่า;w;
    #360
    0
  4. #298 Twin (@123rabbit123) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 17:26
    น่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆ น่ารักกันเกินไปเเล้ว
    #298
    0
  5. #270 Mint-noi (@penlovehibari) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 17:07
    อย่าว่าแต่ลิงเลย เราก็เสียดาย หว่า หว่า หว่า...//โดนถีบ
    #270
    0
  6. #96 Sou (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 18:38
    สงสารลิงค่ะ(ฮา) มิซากิก็คิดไปไกล -v-
    #96
    0
  7. #94 Zepryrus (@omsinzaza) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 01:55
    กรี๊ดดดดด ฟินตัวอย่างตอนต่อไป
    ในที่สุดก็รู้ที่มาที่ไปของตอนที่แล้วแล้ววุ้ววว ~
    เสียดายจัง อยากให้มันต่อ....ไม่น่าอ้วกเลย 555+

    //Not ข้างหน้านั้นมันอะไรค่ะไรท์เตอร์ ;w;
    #94
    0
  8. #91 Doodo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มกราคม 2556 / 01:45
    ฟุชิมิอาจจะหมดอารมณ์ แต่คนอ่านอารมณ์ค้าง....



    ยาตะจัง!! มาอ้วกอะไรเอาตอนนี้!!??
    #91
    0
  9. #90 KanataAkito (@silvermoon123) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มกราคม 2556 / 17:42
    เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย เรทเก๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

    //แดดิ้น//ตอนต่อปายย
    #90
    0
  10. #88 $aBA★SaMA (@talatoon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มกราคม 2556 / 17:29
    กรี๊สสสสสสสส น่ารักเว่อร์เลย>3< รอตอนต่อไปนะคะจุ๊บๆ//โดนตบ เสียดายไม่มีเรท-3-//โดนโบก
    #88
    0