----FAN FIC K PROJECT-----(Fushimi x Yata)

ตอนที่ 11 : Amnesia (IV)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,808
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    6 ม.ค. 56

มาอัพต่ออย่างรวดเร็ว ^^


IV

 

In the Evening , at  Home

 

 

                ในที่สุดรถก็มาหยุดที่หน้าคอนโดหรูแห่งหนึ่ง พวกเขาลงที่หน้าคอนโดส่วนรถนั้นมีหุ่นยนต์ช่วยนำไปเก็บให้ เมื่อก้าวเข้าสู่ชั้นล่างของตัวคอนโดจริงยาตะก็เผลออุทานออกมากับความหรูหราของมัน

 

                “ อย่าทำตัวให้บ้านนอกนักมิซากิ ”  ฟุชิมิหันมาเอ็ดเบาๆ

 

                “ ฉันรู้  อย่าเรียกชื่อจริงด้วย”  ถึงแม้จะความจำเสื่อมแต่เรื่องการไม่ยอมให้เรียกชื่อต้นนี่เขายอมแพ้ให้เลย ไม่เปลี่ยนจริงๆ

 

                ฟุชิมิพายาตะขึ้นลิฟต์ไปยังห้องของพวกตนที่ชั้น  11

 

                        “ ว้าว! ร้องออกมาเสียงดังอย่างไม่อายใครสักนิด  “สวยดีนี่หว่า ”  เขาพูดจริงเพราะภายในห้องที่อยู่เบื้องหน้านี้ดูกว้างขวางและสะอาดมาก นอกจากนี้การตกแต่งเองก็ทำได้ดีเยี่ยม

 

                ฟุชิมิมองตามยาตะที่เริ่มทำการสำรวจห้องทันทีที่ก้าวพ้นประตูมา  จะว่าไปเมื่อกี้ในรถเขาเปรียบว่าเป็นหมาที่จับนั่งรถครั้งแรกไหมงั้นตอนนี้หมาตัวนั้นก็กำลังย้ายที่อยู่ไหมแถมกำลังสำรวจบ้านใหม่อย่างเมามันอีกต่างหาก

 

                “ อย่าทำเลอะเจ้าหมา 

 

                “ แกว่าใครเป็นหมาฟะ”  อีกฝ่ายยักไหล่อย่างไม่สนใจแล้วเดินหลบออกไปอีกฟากของห้อง  ยาตะเดินตามต้อยๆห้องที่อีกฝ่ายเดินไปก็คือห้องครัวนั่นเอง

 

                “ ห้องที่นายยืนอยู่นี่คือห้องครัวห้องทานข้าวติดกันก็คือห้องน้ำ ส่วนที่เดินจากทางเข้าเข้ามาเป็นห้องนั่งเล่นติดกับระเบียงแล้วอีกฟากหนึ่งก็เป็นห้องทำงานฉันกับห้องนอนเข้าใจไหม ”  ฟุชิมิอธิบายคร่าวๆแต่ดูเหมือนยาตะจะไม่ค่อยสนใจนัก จึงตัดสินได้ว่าให้ร่างเล็กสำรวจเองละกัน

 

“นายจะกินอะไรไหม    

 

                “ ไม่ ฉันยัง

 

โครกกกกกกกก  ----  ครากกกกกกกก ----

 

เสียงนี้ดังแหวกขึ้นกลางวง  ต้นกำเนิดเสียงหน้าแดงแป๊ดและยิ่งแดงเมื่ออีกร่างในห้องหัวเราะเสียงดัง

 

“ฉันว่ามันคงถึงเวลาให้อาหารสัตว์เลี้ยงแล้วล่ะนะ ”

 

“ ฉันไม่ใช่หมา !   ร่างเล็กตวาดเสียงดัง ใบหน้ายังคงแดงก่ำ แต่ฟุชิมิไม่สนใจ ร่างสูงเปิดตู้เย็นแล้วหยิบห่อแฮมเบอร์เกอร์ออกมาทว่าไม่ได้ส่งให้สัตว์เลี้ยง (?)  เขานำมันใส่ในไมโครเวฟใกล้ๆกดเวลาจากนั้นก็รอ

 

ยาตะมองตาปริบๆ ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ    “ นายใจดีแปลกๆคงไม่ได้แอบใส่อะไรลงไปในนั้นใช่ไหม ”

 

“ ไม่หรอก ถ้าฉันจะฆ่าภรรยา(ยาตะโวยวายว่าห้ามเรียกเขาอย่างนี้) มีสาเหตุเดียวคือนอกใจ และถ้าฆ่าจะไม่วางยาให้ตายสบายๆแน่นอน ” พูดเสียงเรียบเย็นเหมือนเป็นเรื่องธรรมดามากๆ

 

เขาไม่น่าชมว่าอีกฝ่ายใจดีเลย

 

ติ๊ง--- เสียงไมโครเวฟดังตามเวลาที่กำหนด ฟุชิมิหยิบแฮมเบอร์เกอร์ออกมาแล้วส่งให้ยาตะ ด้วยความหิวมาทั้งวันยาตะแกะห่อกระดาษออกอย่างรวดเร็ว

 

“ ทำไมมันมีแค่แป้งกับเนื้อล่ะแล้วผักไปไหน    เขาได้คำตอบทันทีที่เห็นหน้าอีกฝ่าย

 

…………………………………………

 

แม้จะทานแฮมเบอร์เกอร์ชิ้นที่สามเสร็จ(แน่นอนว่าทุกชิ้นไม่มีผัก แม้สักนิดก็ไม่มี) ยาตะก็พบว่าตัวเองยังไม่อิ่มอยู่ดีแต่ก็ไม่เห็นจะแปลกเลยเพราะเขาไม่ได้ทานอะไรมาตั้งแต่ตอนที่ฟื้นแล้ว  เขาเปิดคุ้ยตู้เย็นภายในนั้นเต็มไปด้วยอาหารกล่อง  น้ำผลไม้ ไข่  มีนมอยู่สองกล่อง มีผลไม้บ้าง แต่ไม่มีผักแม้แต่ชนิดเดียว

 

นิสัยเสียบางอย่างก็เปลี่ยนไม่ได้สินะ

 

ยาตะเลือกกล่องอาหารที่ชอบที่สุด ยัดมันใส่ตู้ไมโครเวฟแต่……..เขาไม่รู้วิธีใช้ ! ให้ตายเถอะกะอีแค่ไมโครเวฟทำไมปุ่มมันเยอะแยะไปหมดเลยนะ แล้วนี่เขาต้องกดปุ่มไหนล่ะ….

 

เขาลองกดปุ่มดูสองสามปุ่มแต่ไมโครเวฟก็ยังไม่ทำงาน ลองตบดูแรงๆอย่างเหลืออดแต่มันก็ยังไม่ตอบสนอง ฮึ่ย ! เขาไม่กิน

 

โครกกกกกกกกกก

 

บ้าจริง !

 

………………………………………..

 

 

ฟุชิมิกำลังอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำตอนที่ยาตะเปิดประตูเข้ามา  เมื่อครู่เขาได้ยินเสียงโวยวายในห้องครัวและจากสีหน้าของร่างเล็กบอกให้เขารู้ได้เลยว่าอีกฝ่ายพ่ายแพ้ในการสู้รบกับไมโครเวฟ

 

“ ทำไมไม่ล็อคประตู”  ยาตะยืนกอดอกอยู่ตรงบานประตู สภาพของฟุชิมิตอนนี้คือเปลือยท่อนบนเนื่องจากพึ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ เส้นผมเปียกลู่แนบกับใบหน้าชวนมองซึ่งตอนนี้ไม่ใส่แว่น

 

เอ่อนี่คงเป็นฉากชวนมองในนิยายน้ำเน่าใช่ไหมแต่ว่าสำหรับเขาที่อยู่กับร่างสูงมานาน(หมายถึงตอนม.ต้นน่ะนะ) มันก็เลยไม่มีความหมายเท่าไรนอกจากนี้เขาก็เป็นผู้ชายด้วยคงไม่ใจเต้นกับเรื่องนี้หรอก(มั้ง?)

 

“ทำไมไม่เคาะประตู”   ฟุชิมิโต้

 

“ช่วยใส่เสื้อก่อนได้ไหม”

 

“ส่งมาสิ ข้างๆนายน่ะ ระวังแว่นด้วย ” ฟุชิมิหมายถึงเสื้อยืดสีขาวและแว่นตาบนชั้นวางข้างประตู ยาตะหยิบส่งให้แต่ชั้นอยู่สูงกว่าเขาพอดูแว่นตาจึงหล่นลงมาตอนที่เขาคว้ามัน  ยาตะก้มเก็บ

 

“ แว่นกรอบสีดำ ? ใช่อันนั้นไหม ?  ยาตะไม่ได้สูญเสียความทรงจำตอนม.ต้นเขาเลยพอจำได้ว่าแว่นอันนี้เป็นแว่นอันเดียวกับที่เขาซื้อด้วยค่าขนมของตัวเองจากการที่ถูกฟุชิมิหลอก

 

“ แปลกใจนิดหน่อยที่คนสมองปลาทองอย่างนายจำได้   ฟุชิมิทักพร้อมใส่เสื้อที่ยาตะส่งให้

 

“ ว่าไงนะ ” ยาตะขู่แฮ่ๆ “ฉันไม่ได้ความจำเสื่อมทั้งหมดแล้วมันก็เป็นเรื่องหนึ่งที่ทำให้ฉันไม่ไว้ใจแกไปอีกนานเลย  ” แต่ว่าแว่นตานี้ก็ผ่านเวลามานานแล้วแต่รู้สึกว่ามันยังดูใช้ได้อยู่เลย  เหมือนกับว่าเจ้าของแว่นดูแลมันอย่างดี

 

“ส่งแว่นมาสิแล้วอยู่นิ่งๆสิ  ” ยาตะยื่นให้ฟุชิมิ  ร่างสูงรับไปแล้วหันกลับมามองร่างเล็กอย่างพิจารณาแล้วก็เอียงคอถอนหายใจท่าทางนั้นช่างกวนประสาทเหลือเกิน

 

“ อะไร ” ผู้ถูกพิจารณากระชากเสียงถาม

 

“ เปล่า ฉันคิดว่านายคงจำไม่ได้หรอกแต่ก่อนที่นายจะความจำเสื่อมน่ะ สักสามวันได้มั้งฉันบอกนายว่าให้ลดขนมหน่อยเพราะนายอ้วนขึ้น ”  ช็อค!

 

ฟุชิมิจับเอวของยาตะเบาๆแต่ก็เพียงพอให้สะดุ้งด้วยความตกใจ  เกือบยั้งมือไม่ทันแล้วชกคนที่บังอาจแตะต้องเขา

 

“ อ้วนขึ้นสักอืม…2…ไม่สิ  3  กิโลมั้ง ” ช็อค!!

 

“ ถ้าเป็นช่วงอายุ 19 ล่ะก็ด้วยน้ำหนักขนาดนี้เล่นสเก็ตบอร์ดคงหัก    ช็อค !!!

 

“ ไอ้อ้วนเตี้ย    ช็อค!!!!

 

ยาตะฟาดเท้าออกไปหวังจะเตะหน้าแข้งของคนปากเสียแต่ก็ไม่อาจว่องไวเท่าอีกฝ่ายที่หลบได้แล้วเดินออกไปจากห้องน้ำ ซึ่งก่อนจากก็ยังฝากระเบิดเอาไว้ให้อีกลูก  “มีเครื่องชั่งในห้องน้ำไม่เชื่อก็ลองชั่งดูละกัน แต่อย่าทำพังล่ะ”

 

จากนั้นไม่กี่นาทีฟุชิมิก็ได้ยินเสียงกรีดร้องโวยวายบางอย่างจากในห้องน้ำ

 

……………………………………………

 

 

ยาตะหมดอารมณ์หิวทันทีที่เห็นน้ำหนักของตนบนเครื่องชั่ง เขาไม่รู้หรอกว่าฟุชิมิพูดจริงเรื่องน้ำหนักขึ้นหรือเปล่าแต่จากการชั่งเมื่อครู่ก็บอกได้ว่าน้ำหนักเขามากขึ้นกว่าแต่ก่อน (ทั้งๆที่ส่วนสูงก็ไม่ได้เพิ่ม เจ็บปวดจริงๆ)  พอหมดอารมณ์จะกินแล้วยาตะเลยตัดสินใจไปอาบน้ำดีกว่า

 

หลังจากอาบน้ำเสร็จยาตะก็กลับมายังบริเวณที่เป็นห้องนอน เมื่อเขาเปิดประตูเข้าไปสิ่งแรกที่เห็นก็คือเตียงขนาดใหญ่กลางห้องและฟุชิมิที่กำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียงบนตักมีคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คเหมือนว่าจะทำงานอยู่แต่

 

นั่นไม่ใช่ประเด็น!

 

ประเด็นก็คือเขาต้องนอนห้องเดียวกับเจ้าลิงเหรอ !!!

 

 

……………………………………………………..

 

 

ตอนนี้แลสั้นแปลกๆ แต่เอาเถอะนึกไม่ออกว่าจะเติมอะไรดี

 

ในที่สุดก็ได้กลับบ้าน(คอนโด)แล้วนะแต่ว่าดันมีห้องนอนห้องเดียวนี่สิ  มิซากิจะรอดหรือไม่ต้องตามตอนต่อไปค่ะ

 

เรื่องแว่นนี่ถ้าใครไม่เข้าใจสามารถกลับไปอ่านฟิคเก่าได้นะคะที่นี่>>> http://writer.dek-d.com/snow-woman/writer/viewlongc.php?id=892645&chapter=3 เพื่อความเข้าใจเพิ่มเติม

 

 

Next>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

 

“ นายคงไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นสาวน้อยเวอร์จิ้นใช่ไหม ”

.

.

.

“ ไหนๆฉันก็จำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว แกก็ปล่อยฉันไปแล้วทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็สิ้นเรื่อง ”

.

.

.

มันคงไม่ได้เป็นเพราะเขาใช่ไหม ?

 

.

.

บางครั้งการรักใครสักคนก็ทำให้คนอ่อนแอลงได้อย่างมากมาย

 

 

Coming soon >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>……..>

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

469 ความคิดเห็น

  1. #431 งง งง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 03:35
    ดิชั้น : น้ำหนักขึ้นเหรอเจ้าค่ะมิซากิซัง

    มิซากิ : ชั้นจะทำยังไงดี!!!!!//ตระโกน

    ซารุ : ทำไมเธอถึงเรียกมิซากิว่ามิซากิได้ฟระ

    ดิชั้น : เรื่องของดิชั้นท่านซารุไม่เกี่ยวเจ้าค่ะ

    มิซากิ : ชั้นจะทำไงดีบีมน้ำหนักขึ้น//พูดพร้อมวิ่งหนี้ไป

    ซารุ : รอด้วยมิซากิ//วิ่งตามไป

    ดิชั้น : สามีภรรยาคู่นี้รักกันดีจังนะเจ้าค่ะ

    สนุกมากเลยเจ้าค่ะไม่ต้องไปสนใจข้างบนเลยเจ้าค่ะมันไรสาระ
    #431
    0
  2. #373 I_am_Hana (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2556 / 17:47
    ยาตะกังวลเรื่องนำ้หนักยังกะผญ.แนะ น้าร้ากกกกกกกกกกกก
    #373
    0
  3. #294 Twin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 16:56
    ซารุรักโลก  ซารุไม่กินผ้ัก //โดนfcซารุ ลุมตื๊บบบ
    #294
    0
  4. #269 Mint-noi (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 16:35
    น้ำหนักขึ้น!!!//นึกถึงหน้ามิซากิช็อคแล้ว.... โอ้ย ฮา
    #269
    0
  5. #84 KanataAkito (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มกราคม 2556 / 19:48
    เย้ๆ ลิงยังคงเกลียดผักก //แล้วแกจะดีใจทำอะไรฟระ

    #84
    0
  6. #61 Zepryrus (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มกราคม 2556 / 02:01
    นิสัยเสียไม่เปลี่ยนเลยลิงไม่กินผัก 555+
    #61
    0
  7. #48 $aBA★SaMA (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มกราคม 2556 / 19:56
    ขอวิ่งไปเอาทิชชู่มาซับเลือดสักนิด... ฟินค่ะ  ลิงก็ยังไม่กินผักเหมือนเลย.. ฮา

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 6 มกราคม 2556 / 19:59
    #48
    0
  8. #47 Doodo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มกราคม 2556 / 16:46
    ฟุชิมิไม่กินผักเพราะจะกินแต่หมาน้อยชิวาว่าเท่านั้น!!



    ทำไมสองคนนี้มันหวานแบบแปลกๆ กันจังเลยแฮะ



    นอนเตียงเดียวกันแบบนี้ ยาตะจังไม่ถูกฟุชิมิกินหรือเนี่ย!?
    #47
    0
  9. #45 Annular eclipse (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มกราคม 2556 / 14:55
    เจ้าลิงไม่กินผักเลยมันไม่ดีนะ ที่สำคัญนายยังกวนเหมือนเดิม!

    แล้วก็มิซากิจัง!!! ถึงจะอ้วนขึ้น แต่ก็ยังน่ารักอยู่ดีน่ะ!!!
    #45
    0