----FAN FIC K PROJECT-----(Fushimi x Yata)

ตอนที่ 1 : ---Fic for Christmas Day---

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,273
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    27 ธ.ค. 55

 

Fic  for Christmas Day

 

Fushimi Saruhiko x Yata  Misaki

 

(From K Project)

 

Warning !!! : ฟิคนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชายท่านใดที่หลงผิดเข้ามาหรือไม่รู้จักศัพท์คำนี้ก็กรุณากดปิดนะคะ เหตุการณ์ในเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติตามจินตนาการของผู้แต่งไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาหลักของเรื่อง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านค่ะ

 

 

25/12/X

 

“เฮ้อ”

 

ยาตะการาสุหรือยาตะ  มิซากิถอนหายใจเสียงดังอย่างเบื่อหน่ายกับความหนาวเย็นของหิมะในวันนี้  มันหนาวเสียจนเห็นไอสีขาวลอยขึ้นในอากาศเวลาหายใจออกเลย

 

 

แล้วทำไมเขาถึงมาเดินตอนนี้น่ะเหรอ

 

 

นั่นก็เพราะวันนี้เป็นวันคริสต์มาสและทุกที่ก็จัดงานเลี้ยงฉลองในวันพิเศษนี้ไม่เว้นที่บาร์ของกลุ่ม Homra ด้วย คุซานางิซังจัดอาหารและเครื่องดื่มเลี้ยงพวกเขาทุกคน (ภายใต้เงื่อนไขที่ว่าต้องไม่เมาแล้วอาละวาดพังบาร์สุดที่รักของเขา) ทีนี้พอเขาเห็นอาหารและเครื่องดื่มเขาก็จัดการกินมันอย่างรวดเร็วจนลืมนึกถึงคนอื่นๆ พอรู้ตัวอีกทีอาหารก็หมดไปกว่าครึ่ง  คนที่กินเยอะที่สุดอย่างเขาจึงต้องรับผิดชอบโดยการออกมาซื้อของกินและเครื่องดื่มเพิ่ม

 

“หนาวจัง”  ยาตะบ่นงุบงิบ ต้องโทษความประมาทของตัวเองที่นึกว่าตนใช้พลังไฟได้แล้วจะไม่หนาวจึงใส่แค่เสื้อยืดและกางเกงตัวประจำแล้วคลุมทับด้วยเสื้อคลุมบางๆเท่านั้น ซึ่งในตอนออกมาน่ะสบายอยู่แต่ตอนขากลับพอเขาแบกของกลับด้วยก็เลยไม่กล้าใช้ไฟเพราะกลัวของจะไหม้หมดเสียก่อน

 

“ แย่จริงๆ ”  เขาบ่นอีกครั้ง รู้อย่างนี้ให้คามาโมโตะมาด้วยก็ดี 

 

แต่ดูเหมือนว่าโชคจะไม่เข้าข้างเขาเพราะจู่หิมะก็ดันตกลงมาอีกยิ่งเพิ่มความหนาวเย็นของค่ำคืนนี้

 

“ บ้าเอ๊ย!” หนาวก็หนาว  รีบก็รีบ  หิมะยังตกลงมาอีก บ้าจริง!โชคไม่เข้าข้างเอาเสียเลย  ยาตะคิดอย่างหัวเสียแต่ดูเหมือนว่าโชคจะไม่ใช่แค่ไม่เข้าข้างเขาเท่านั้นแต่ยังนำพาความซวยมาเพิ่มให้อีกด้วยพร้อมๆกับเสียงยียวนกวนประสาทที่เขาเกลียดแสนเกลียด

 

“ โอ๊ะๆๆๆ นึกว่าใครกันที่บ้าจนมาเดินเวลาอย่างนี้ทั้งเสื้อผ้าบางๆ ที่แท้ก็ มี๊-ซา-กิ นี่เอง”

 

มันน่ากระโดดถีบขาคู่ใส่จริงๆตั้งแต่การเน้นคำว่าบ้าแล้วยังกล้าเรียกชื่อต้นเขาด้วย โดยไม่ต้องเดาหรือหันกลับไปมองเขาก็รู้ว่าเข้าของเสียงนั้นเป็นใครเพราะบนโลกใบนี้ดูท่าจะมีแค่คนเดียว

 

ฟุชิมิ  ซารุฮิโกะเจ้าลิงบ้า!

 

เขาแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้วเดินต่อ ตอนนี้หน้าที่เขาคือต้องเอาของกินพวกนี้ไปให้คนอื่นในกลุ่ม แต่อีกฝ่ายไม่สนใจและเดินตามมาติดๆ

 

“ให้ฉันช่วยไหมมิซากิ”  ท่องไว้เพื่อนสำคัญกว่า อย่าไปสนใจ

 

“ ของนั่นดูท่าจะหนักมากนะนายเลยต้องถือจนเกือบลากพื้นเลย”  อย่าไปสนใจๆ

 

“เอ๋-หรือปัญหาไม่ได้อยู่ที่หนักแต่อยู่ที่ส่วนสูงของคนถือกันนะ”  อย่าไปสนใจๆๆๆๆ

“ เตี้ย”

 

ปึด!

 

เส้นประสาทของยาตะขาดผึง  เขาหันมาเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย  ร่างสูง(กว่า)อยู่ในชุดไปรเวทและคลุมด้วยเสื้อคลุมต่างจากชุดสีน้ำเงินในเวลาปกติ 

 

ยาตะมองชุดคลุมของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัวมันคงจะอุ่นดีเขาคิดแต่เมื่อเหลือบตาขึ้นมองก็เห็นฟุชิมิกำลังเหยียดยิ้มแล้วมองมาที่เขานั่นทำให้เขาหน้าแดงเหมือนเด็กที่ถูกจับได้ว่าแอบมองสำรวจการแต่งตัวของคนอื่นแล้วประโยคที่ตามถัดมาก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกอับอายยิ่งขึ้น

 

“ดูเหมือนว่ายาตะการาสุแห่ง Homra กำลังหนาวจัดจนต้องมองเสื้อคลุมคนอื่นอย่างอิจฉา ”

 

“แกต้องการอะไร”  เขาส่งเสียงลอดไรฟัน “ถ้าต้องการหาเรื่องล่ะก็ เดี๋ยวฉันจัดให้หลังจากที่ฉันเอาของไปส่งให้เพื่อนแล้ว”

 

“หึๆๆ”  ฟุชิมิหัวเราะ “นั่นสินะงานเลี้ยงฉลองวันคริสต์มาส ยังแสร้งทำเป็นครอบครัวไม่เปลี่ยน”

 

ใจจริงยาตะอยากจะโต้คำพูดนั้นกลับแต่ไม่รู้เขาหูแว่วหรือเปล่าจึงรู้สึกเหมือนเสียงซารุจะใส่อารมณ์ตอนพูดถึงคำว่าครอบครัว

 

“แล้วพวกชุดน้ำเงินไม่จัดงานฉลองกันหรือไง  ทำงานมากๆไม่รู้จักสนุกซะบ้างระวังจะเครียดตายล่ะ ” ฟุชิมิไม่พูดอะไร ทันใดนั้นเขาก็ดันนึกบางอย่างขึ้นมาได้

 

“ ไม่ใช่พวกชุดน้ำเงินไม่จัดงานแต่นายไม่เข้าร่วมงั้นเหรอ”  หลุดปากออกไปแล้วก็ต้องนึกเสียใจเมื่ออีกฝ่ายเหลือบมองเขาแต่ไม่พูดอะไร  เขาไม่ชอบเวลาที่อีกฝ่ายกวนประสาทเขาก็จริงแต่ไม่ชอบยิ่งกว่าคืออีกฝ่ายไม่พูดอะไร

 

ตั้งแต่สมัยม.ต้นเขามักอยู่ฉลองกับฟุชิมิ งานฉลองไม่ได้ใหญ่หรือมีของกินมากมายเช่นวันนี้  คนอื่นหรือเพื่อนก็ไม่มี มีแค่เขากับฟุชิมิ งานฉลองเป็นไปอย่างเรียบง่ายแต่ก็ต้องยอมรับว่าไม่ได้เงียบเหงาเพราะการพูดจากวนประสาทของอีกฝ่ายและเสียงตอบโต้ของเขา  แต่ทุกอย่างล้วนเป็นอดีตไปแล้วตั้งแต่ตอนที่อีกฝ่ายหักหลังเขาและจากไป

                               

                                แต่มันจะเป็นไปได้ไหมว่าซารุ

 

“นายเคยฉลองวันคริสต์มาสกับคนอื่นนอกจากฉันไหม ” 

 

ฟุชิมิหันกลับมามองเขาก่อนจะเหยียดยิ้มเยาะแล้วพูดว่า “แน่นอน โดยเฉพาะกับพวกผู้หญิงสวยๆ”

 

ปึด!!! เป็นครั้งที่สองที่ความอดทนเขาหมดลง ยาตะหันกลับมาหยิบถุงของกินที่ตนทิ้งไว้ที่พื้นตอนเส้นความอดทนขาดครั้งแรกแต่เพราะอากาศที่หนาวเย็นอย่างรวดเร็วจึงทำให้มือเขาชาจนจับถุงไว้ไม่อยู่  ของในถุงจึงลงไปกองที่พื้นหมด

 

ยาตะสบถเบาๆแล้วก้มลงเก็บของที่หล่นแต่ยังไม่ทันได้เก็บอะไรตัวเขาก็ถูกกระชากคอเสื้อให้ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว และบางอย่างก็เข้าคลุมหัวและตัวเขาไว้

 

ยาตะตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ เขาเอื้อมมือไปเพื่อจะกระชากสิ่งที่บังหน้าตนออกแต่มือหนึ่งกับคว้ามือเขาไปจับไว้แน่น พร้อมกันนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆที่เป่ารดก่อนจะแนบชิดลงบนมือ

 

ความอุ่นร้อนของมือที่จับและลมหายใจของอีกฝ่ายบนหลังมือทำให้ยาตะชะงัก  ไม่อยากที่จะยอมรับแต่ว่าสิ่งที่คนที่หักหลังเขาทำอยู่มันอุ่นเหลือเกินและมันก็ทำให้ความชาค่อยๆหายไป ความรู้สึกค่อยๆกลับมาที่มือทีละน้อย

 

เหมือนว่าอีกฝ่ายจะรู้ว่ามือเขาเริ่มหายชาแล้ว ลมหายใจอุ่นจึงละออกจากมือของเขาแต่ว่าไม่ได้หายไปไหนไกลมันแค่ย้ายมาอยู่ข้างๆหูของเขาแทน

 

แต่คนที่ฉันอยู่ด้วยแล้วมีความสุขมีแค่นายมิซากิ

 

เสียงนุ่มนวลที่แทบนับครั้งได้กระซิบบอก  ยาตะเกร็งไปหมดหัวหูอื้อจนไม่ได้ยินประโยคถัดมาอื่นๆจากฟุชิมิ จนกระทั่งอีกฝ่ายผละออกไปแล้ว เขาจำได้แค่แว่วๆว่าอีกฝ่ายบอกว่าเสื้อคลุมนี้ให้ยืมก่อน แต่ถึงอีกฝ่ายไม่บอกเขาก็ไม่คิดจะคืนให้ตอนนี้แน่เพราะว่า

 

มันเป็นสิ่งเดียวที่จะปิดบังสีเลือดที่พากันมากองบนใบหน้า ใบหูและคอของเขาน่ะสิ

 

 

 

………………………………

 

 

แถมท้าย

 

            “ยาตะจังทำไมกลับมาช้าจัง” คุซานางิทักทันทีเมื่อเห็นบุคคลที่หายไปนานจนรู้สึกเป็นห่วงแต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายกลับมาเขาก็โล่งอกแต่ว่า ทำไมถึงได้สวมเสื้อคลุมตัวยาวกลับมาด้วยก็ไม่รู้ ดูยังไงก็ไม่ใช่ของยาตะแน่ๆ

“ ไปเอาเสื้อคลุมใครมาล่ะ ”   พอถามออกไปอีกฝ่ายก็หน้าแดงและพยายามจะถอดเสื้อคลุมออกอย่างรีบร้อนเพียงเท่านี้เขาก็พอจะได้คำตอบแล้วล่ะว่าเจ้าของเสื้อตัวนี้คือใคร

 

เขาขำท่าทางของเด็กหนุ่มที่ในที่สุดก็ถอดเสื้อคลุมออกแต่กลับไม่ยอมเขวี้ยงทิ้งหรือเผาทิ้ง

 

“ เอาไปคืนเจ้าของแล้วขอบคุณเขาด้วยล่ะ ”

 

“ เรื่องอะไร ! ” ยาตะเบ้ปาก ปฏิเสธอย่างรวดเร็ว  คุซานางิหัวเราะกับความดื้อรั้นและทิฐิของอีกฝ่าย

 

“ วันนี้ดูท่างานจะเลิกเร็วเพราะมีบางคนช่วยกินอาหารกับเครื่องดื่มหมดอย่างรวดเร็วนะ ” ว่าพลางเหลือบมองอีกฝ่ายที่ยิ่งทำหน้าเบ้เข้าไปอีก “ ไปแล้วก็อย่ากลับดึกมากล่ะ ”

 

ยาตะมองคุซานางิแล้วก้มมองเสื้อคลุมในมือตนก่อนจะพึมพำบางอย่างเบาๆให้ตัวเองได้ยินคนเดียว

 

“ ผมกลัวว่าถ้าไปแล้วจะได้กลับเช้าเลยน่ะสิ”

 

 

………….The EnD……….

 

 

 

จบเถอะ! ยิ่งเขียนยิ่งรู้สึกว่าจะหลุดคาแรกเตอร์  ถ้าเนื้อเรื่องมันขัดๆ ไม่ได้เรื่องหรือผิดพลาดตรงไหนก็อภัยให้ด้วยนะคะเพราะว่าจะแต่งเอานิสัยจริงของทั้งคู่มีหวังเรื่องนี้คงต้องเป็นดราม่ายาวแน่นอน

 

อ่านจบแล้วก็เม้นให้ด้วยนะคะ

 

ขอบคุณค่า ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

469 ความคิดเห็น

  1. #463 {WriterAwi} (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 23:19
    หึยย ทำไมเราเพิ่งเห็นเรื่องนี้ สนุกมากกกกก
    #463
    0
  2. #460 OtaQueen (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 09:35

    ถึงไรต์จะตัดจับยังงี้ แต่เราก็มโนไปไกลแล้ว
    #460
    0
  3. #436 Nura Sasuke (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2557 / 22:22
    5555+น่ารักมากเลย
    #436
    0
  4. #435 Nura Sasuke (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2557 / 22:03
    Kawaii>
    #435
    0
  5. #363 I_am_Hana (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2556 / 16:16
    ได้กลับตอนเช้าหรือว่าจะไม่ได้กลับมาเลยกันแน่นะ>////<
    #363
    0
  6. #357 Lilly (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 22:27
    กลับเช้าาาา???? :)
    #357
    0
  7. #350 ▌Allure Al▐ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 18:51
    ไปเถอะค่ะ กลับเช้าเลยก็ได้
    นักอ่านโบกธงเชียร์ //ผิดส์
    #350
    0
  8. #251 •loส x boys• (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มีนาคม 2556 / 16:23
    ไปเถอะ >.,<
    #251
    0
  9. #236 MagurobakA (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มีนาคม 2556 / 16:49
    กลับเช้า... กลับเช้า... กลับเช้า... //เลือดกำเดาไหลสะพรวด
    #236
    0
  10. #229 ❤ßlack Çandy❤ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มีนาคม 2556 / 19:49
    น่ารักกกกกกกจังเลย >w< ชอบๆ ติดตามต่อไปค่ะ
    #229
    0
  11. #107 HoodRed*USUK (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มกราคม 2556 / 15:36
    แต่งได้น่ารักมากเลยค่า!!! >w< ชอบประโยคสุดท้าย จะกลับไปตอนเช้า =,.=
    #107
    0
  12. #98 ` แดนเจอรัส(?)เกิร์ล:) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มกราคม 2556 / 12:00
    น่ารักจัง>w< ชอบประโหยคสุดท้ายอ่ะ55555.
    #98
    0
  13. #75 KanataAkito (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มกราคม 2556 / 18:44
    ชอบตรง กลัวว่าจะได้กลับเช้า จังเบย
    #75
    0
  14. #41 $aBA★SaMA (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มกราคม 2556 / 21:03
    ว้ากกกก ยาตะน่ารักมากเลย ลิงโม่ยก้เหมือนกัน ฟิน~
    #41
    0
  15. #9 Zepryrus (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2555 / 16:04
    อร๊ายยย =w=
    รู้สึกมิซากิจะไม่ค่อยโวยวายเท่าไหร่แฮะ 5555+
    อดทนเก่งกว่าทุกที แต่แอบดราม่าอ่ะ ;w;
    #9
    0
  16. #4 N'SweeTH* (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2555 / 18:38
    แหล่มมากเยยเพ่~

    ชอบคู่นี้ตั้งแต่เห็น 2 คนนี้สู้กันแล้วอะ

    2 คนนี้สู้กันทีไร รังสีความวายออกมาทุกที

    แต่แต่งแบบนี้ก็น่ารักดีนะ 

    เอาเป็นว่าให้ 3 คำและกัน "ชอบ มาก มาย"

    ^^
    #4
    0
  17. #1 Zeran (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2555 / 14:12
    กรี๊ดดดดดดด แต่งได้น่ารักมาก ๆ เลยค่ะ ><
    เห็นชื่อเรื่องแล้วรับกดเข้ามาเลย แอร๋ยยยย
    เป็นสาวก เค โปรเจ็กเหมือนกันเลยค่ะ :)
    จะเป็นกำลังใจให้นะคะ (v^_^)v
    #1
    0