[AU Fic X-Men] The Accidental Love [ErikCharles] Yaoi

ตอนที่ 5 : The Accidental Love [5]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 945
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    18 มิ.ย. 57



The Accidental Love

 

 

Pairing : Erik Lencherr x Charles Xavier

 

AU Fic X-men

 

 

[ 5 ]

 

                เมื่อแสงแดดเริ่มแรงเหล่าคนที่กำลังเพลิดเพลินกับเกมหมากรุกก็จำเป็นต้องลุก พวกเขาคิดว่าได้เล่นสนุกมานานเกินกว่าที่คาดแล้ว บางทีควรจะถึงเวลาแยกกันเสียที ทว่า
 

                “ มีร้านกาแฟอยู่ใกล้ๆนี้ ผมอยากจะไปดื่มเอสเพรสโซสักหน่อย คุณก็อยากจะดื่มชาใช่ไหม” แมกนีโตถามเพื่อนสนิทของเขา
 

                ศาสตราจารย์เอ็กซ์หัวเราะอย่างอารมณ์ดี นั่นแทนคำตอบว่าใช่
 

                คุณหมอร่างสูงเองก็มีหน้าที่ต้องดูแลคนชราทั้งสองเลยตามไปโดยไม่โต้แย้ง และบังเอิญที่ชาร์ลส์ต้องไปรอโลแกนมารับในร้านเสียด้วยเลยไม่มีข้อแย้งอีกคน แต่ความจริงเขาก็ไม่คิดจะแย้งอยู่แล้ว หากนี่เป็นช่วงก่อนที่เขาจะได้เล่นเกมกับอีริคเขาคงจะหาข้ออ้างสารพัดเพื่อไม่ต้องไปนั่งร่วมโต๊ะแต่เวลานี้พวกเขาดีกันแล้ว (คิดว่านะ) เลยไม่มีปัญหา (หวังว่านะ)
 

                “ อ้าว?” ดวงตาสีฟ้ามองภาพตรงหน้า แอบตกใจนิดหน่อย เมื่อเห็นเพื่อนสูงวัยของเขาช่วยเข็นรถให้ศาสตราจารย์ชรา ทั้งคู่คุยกันอย่างสนุกสนานไม่ได้หันมามองบุคคลที่อยู่ด้านหลังเลย
 

                พอเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงข้างตัวก็เจอเข้ากับดวงตาสีเทาที่กำลังมองมาที่เขาเช่นกัน
 

                “ ฉันบังคับเองก็ได้” ชาร์ลส์ชิงบอกก่อน
 

อ๊ะ!?
 

รถเข็นเคลื่อนไปด้านหน้าช้าๆ แต่ที่เจ้าของมันประหลาดใจก็เพราะเขาแค่วางมือบนที่วางแขนยังไม่ทันได้กดปุ่มบนนั้นเลย ปฏิกิริยาตอบโต้แรกจึงเป็นการมองคนที่อยู่ด้านหลังตามสัญชาตญาณ
 

อีกครั้งที่เขาได้สบกับดวงตาสีเทาที่เขารู้สึกไม่ชอบในตอนแรก
 

“ ฉันยังไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะไม่ช่วย” อีริคบอกอย่างรู้ทัน
 

ชาร์ลส์พยักหน้า มองไปด้านหน้า ริมฝีปากแย้มเป็นรอยยิ้มน้อยๆ
 

ฉันเข้าใจดีว่าเขาเป็นคนน่าโมโหขนาดไหน แต่ถ้าคุณได้รู้จักเขาจริงๆคุณจะรู้ว่าเขาเป็นคนหนึ่งที่ดีมาก
 

ตอนนี้เขาเริ่มได้เห็นสิ่งที่เอ็มม่าเคยพูดแล้ว

 

 

                ร้านสตาร์บัคร้านเดิมที่คนหนุ่มทั้งสองได้เจอกัน (แบบไม่น่าประทับใจ) ปรากฏตรงหน้าอีกครั้ง และนาทีต่อมาพวกเขาก็เข้าไปนั่งด้วยกัน
 

                “ อะไร” อีริคเลิกคิ้ว ถามคนที่กำลังจ้องเขาจากด้านตรงข้าม
 

                “ เปล่าๆ” ชาร์ลส์ไม่บอก เขาแค่กำลังนึกถึงเหตุการณ์แรกที่พวกเขาได้เจอ ตอนนั้นอีกฝ่ายปฏิเสธจะให้เขานั่งด้วย นั่นทำให้เขานึกฉุนอย่างมากและไม่ชอบอีริคจนถึงเมื่อครู่
 

                “ ทำหน้าอย่างนี้แสดงว่าคุณคงเคยโดนลูกชายผมไล่ไม่ให้นั่งโต๊ะเดียวกันน่ะสิ” แมกนีโตทักซึ่งตรงกับสิ่งที่ชาร์ลส์กำลังคิดพอดี
 

                “ ทำไมคุณถึง
 

                “ เพราะมันไม่ใช่ครั้งแรกน่ะสิ” ผู้เป็นพ่อ (บุญธรรม) หัวเราะ “ อีริคไม่ชอบให้คนแปลกหน้าเข้าใกล้ตั้งแต่สมัยก่อนแล้ว ยิ่งเป็นพวกผู้หญิงที่มาตามจีบนะยิ่งโดนเลย ”
 

                “ แต่ผมไม่ใช่ผู้หญิงที่จะมาตามจีบเขาสักหน่อย” เผลอหลุดปาก
 

                “ไม่มีใครบอกว่านายจะมาจีบฉันเลยนะ” อีริคสวนกลับ แล้วยกยิ้มตรงมุมปาก “ ร้อนตัวหรือไง”
 

                ศาสตราจารย์หนุ่มกำลังพยายามนึกถึงคำพูดหยาบคายที่เจ็บแสบมากที่สุดที่เคยรู้จักและเขาคงจะบอกออกไปแล้วหากไม่มีชายชราสองคนร่วมโต๊ะด้วย
 

                “ นายจะดื่มอะไร” คุณหมอลุกขึ้น อาสาเป็นคนไปสั่งเครื่องดื่มให้ทุกคน
 

                ” ชาร์ลส์อ้าปากจะบอกแต่แล้วก็เปลี่ยนใจ “ ลองทายสิ”
 

                คนฟังเลิกคิ้ว
 

                “ ถ้านายทายถูกฉันจะเลี้ยงเครื่องทั้งโต๊ะนี้เลย” ศาสตราจารย์หนุ่มยกยิ้มอย่างนึกสนุก
 

                “ จะแก้แค้นที่แพ้หมากรุกสามตารวดเหรอ”
 

                “ เคยมีใครบอกนายไหมว่านายเป็นคนที่ไม่รู้จักพูดน่ะ”
 

                อีริคยักไหล่ ไม่ใส่ใจ
 

                “ ฉันพูดนะแต่เขาไม่ฟัง” แมกนีโตรีบออกตัวก่อนเรียกเสียงหัวเราะจากศาสตราจารย์สองคนได้
 

                “ เล่นเป็นเด็กไปได้ ศาสตราจารย์ผมไม่ได้หมายถึงคุณนะ”
 

                ศาสตราจารย์เอ็กซ์ไม่ว่าอะไร
 

                “ ว่าไงล่ะเลอีริค” ชาร์ลส์เลิกคิ้ว ยิ้มกวนๆ “ นายไม่กล้าเล่นเหรอ”
 

                การท้าใช้ได้ผลเสมอกับคนที่ไม่ยอมแพ้ใคร
 

                “ ถ้าฉันทายถูกนายอย่าลืมที่พูดละกัน”
 

                “ ด้วยเกียรติเลย” ชาร์ลส์ยืนยัน
 

                อีริคยิ้มเจ้าเล่ห์ เป็นครั้งแรกที่ชาร์ลส์เห็นอีกฝ่ายยิ้มแบบนี้ “ รอจ่ายเงินได้เลยชาร์ลส์”

 

 

                อีริคหายไปราวๆสิบนาทีเขาก็กลับมาพร้อมแก้วสองแก้วและแก้วกระดาษหนึ่งถ้วย เขาส่งเอสเพรสโซให้พ่อ ส่งชาให้ศาสตราจารย์เอ็กซ์ ส่วนแก้วกระดาษเป็นของตัวเอง
 

                “ แล้วของฉันล่ะ”ชาร์ลส์ทวง
 

                “ ใจเย็นๆ ของนายพิเศษกว่าคนอื่น”
 

                “ คงไม่ได้สั่งอะไรประหลาดๆมาใช่ไหม” เริ่มไม่ไว้ใจ
 

                “ ถ้าทำแบบนั้นฉันก็ไม่ชนะพนันน่ะสิ”
 

                “ ดูมั่นใจเหลือเกินนะ” ชาร์ลส์เริ่มหมั่นไส้ท่าทีไม่เดือดร้อนคิดมากนั้นนิดๆ
 

                อีริคไม่ตอบ เขารอกะเวลาที่เครื่องดื่มจะมาเสิร์ฟแล้วบอกให้อีกฝ่ายหลับตา แน่นอนว่าชาร์ลส์ไม่ทำ แต่พอเจอมุกตัวเองย้อนว่าไม่กล้าเหรอ คนที่ไม่ยอมแพ้อย่างเขาก็เลยหลับตาลงทันที ตอนที่ไม่เห็นอะไรแล้วเขาได้ยินเสียงหัวเราะแว่วๆ แม้ไม่อยากเชื่อแต่เสียงนั่นก็ทุ้มต่ำเกินจะเป็นเสียงหัวเราะของชายชราทั้งสอง
 

                เขาได้ยินเสียงแก้ววางลงตรงหน้า ขณะที่กำลังจะคลำหาก็สัมผัสได้ว่ามีอะไรมาชนกับริมฝีปาก จากสัมผัสมันน่าจะเป็นหลอด
 

                เมื่อได้ลิ้มรสเครื่องดื่มในแก้วชาร์ลส์ก็ลืมตาโพลง
 

                ภาพที่เห็นยิ่งตอกย้ำว่าเขาแพ้พนันครั้งนี้ เพราะแก้วที่อีริคกำลังช่วยถือให้เขามันคือชาเขียวปั่น
 

                ชาร์ลส์จะถามแล้วว่าอีกฝ่ายรู้ได้อย่างไร ทว่าเขาเห็นหน้าคนที่อุตส่าห์เอามาเสิร์ฟให้ถึงโต๊ะเสียก่อน คิตตี้นั่นเอง! เธอเป็นพนักงานที่คุ้นเคยกับเขาอย่างดีและทุกครั้งที่เขามาเขาก็จะสั่งเมนูเดิมกับเธอ
 

                “ นายถามเธอใช่ไหมว่าฉันชอบดื่มอะไร”
 

                “ นายไม่ได้ห้ามฉันถามพนักงานนี่”
 

                เสียรู้จนได้!!!
 

                ถึงจะรู้สึกเสียหน้าแต่ชาร์ลส์ก็เป็นผู้ใหญ่พอจะไม่โวยวายในที่สาธารณะ เขาขอบคุณคิตตี้และบอกว่าให้เธอมาเก็บเงินกับเขานะ
 

                “ เขาจ่ายเงินทั้งหมดแล้วค่ะศาสตราจารย์” คิตตี้รายงาน
 

                “ เอ๊ะ?” ชาร์ลส์กะพริบตาไม่เข้าใจในครั้งแรก เด็กสาวย้ำอีกครั้ง  เขาจึงมองหน้าชายหนุ่มเบื้องหน้าที่นั่งจิบเครื่องดื่มของตนโดยไม่พูดอะไร สิ่งนี้ทำให้เขาอายยิ่งกว่าการเสียรู้เมื่อครู่เสียอีก มันเหมือนเขาเผลอแสดงอะไรไม่สมกับเป็นผู้ใหญ่ออกไป “ ขอโทษทีที่ฉันเล่นพนันเหมือนเด็กๆ ให้ฉันรักษาคำพูดเลี้ยงเครื่องดื่มพวกนี้เถอะ มันราคาเท่าไร ”
 

                “ ไม่เป็นไรหรอก” อีริคตอบเสียงเบา
 

                ชาร์ลส์ทำท่าจะยืนยันคำเดิมแต่แล้วเขาก็เปลี่ยนใจ เปลี่ยนเป็นพูดว่า
 

                “ ถ้าอย่างนั้นครั้งหน้าให้ฉันเลี้ยงนะ”
 

                เมื่อพูดว่า ครั้งหน้า นั่นแปลว่าพวกเขาจะต้องได้มานั่งดื่มกาแฟด้วยกันแบบนี้อีก
 

                “ ก็ได้” อีริคตอบสั้นๆ แต่แค่นี้ก็มากเกินพอแล้ว
 

                ชายชราสองคนลอบอมยิ้มเงียบๆ
 

                “ ขอถามอะไรได้ไหม”  หลังเงียบกันไปพักหนึ่งชาร์ลส์ก็ถามอีริคอีก “ ทำไมต้องใส่แก้วกระดาษในเมื่อนายทานที่ร้าน”
 

                และคนอื่นก็เป็นแก้วแบบใช้ที่ร้านกันหมด
 

                ชาร์ลส์คิดว่าเขาเห็นอีกฝ่ายตะลึงนะ ดวงตาสีเทากลอกไปข้างๆ ไม่มีคำตอบให้ ขณะเดียวกันชายชราสองคนที่น่าจะรู้เหตุผลก็พากันหลุดขำออกมาแทบจะพร้อมกัน
 

                “ อะไรกัน” ชาร์ลส์เป็นคนเดียวที่ไม่เข้าใจ แต่เขาเดาว่ามันต้องเกี่ยวกับเครื่องดื่มในแก้วนั้นแน่นอน “ นายดื่มอะไร”
 

                คราวนี้ดวงตาสีเทาจ้องมองเขาเขม็งเลย แมกนีโตยิ่งหัวเราะเสียงดังกว่าเดิม ไม่มีใครยอมบอกเขา แต่นั่นกลับทำให้อยากรู้มากกว่าเดิมเสียอีก
 

ชาร์ลส์เลยต้องฉวยโอกาสตอนที่โลแกนกับเรเวนโผล่มารับ หลังบอกลาทุกคนก็ให้ชายร่างใหญ่ช่วยเข็นพาเขาไปที่เคาน์เตอร์ ว่าจะถามคิตตี้ว่าอีริคสั่งอะไร
 

“ เขาสั่งอุ๊บ!
 

มือใหญ่ข้างหนึ่งโผล่มาปิดปากของเขา คงไม่ต้องบอกนะว่าใคร อุตส่าห์ลุกตามมาไม่ให้เขาถามอีก
 

ดวงตาสีฟ้ามองกลับอย่างไม่พอใจแต่มันไม่ได้ทำให้ชายร่างสูงนึกกลัวเลย
 

“ พากลับไปเร็วๆเลย” อีริคสั่งโลแกน
 

“ นายเป็นใครถึงมาสั่งฉันน่ะ” โลแกนกวนกลับ
 

 “ใช่แล้ว ขนาดเจ้านายสั่งยังไม่ฟังเลย” เรเวนต่อประโยคให้
 

สองคนหันมาไฟท์กันเอง ดูท่าจะลืมชาร์ลส์ที่อยู่คั่นกลางซะแล้ว
 

“ อื้อๆ” เขาประท้วงให้อีริคเลิกปิดปากเขาได้แล้ว เมื่อได้รับอิสระ(?)ก็บอกว่า “ ฉันถามคิตตี้ทีหลังก็ได้”
 

“ งั้นฉันจะปิดปากเธอซะก่อนเลย” อีริคขู่เสียงเย็น ถึงจะแค่พูดเล่นแต่หน้าตากับท่าทางโหดๆมันทำให้ดูเหมือนเขาเอาจริง
 

เด็กสาวที่ถูกลากเข้าไปเกี่ยวด้วยสะดุ้ง
 

“ ครั้งหน้าฉันก็จะรู้อยู่ดีอีริค” ชาร์ลส์ยังไม่ยอมเลิกง่ายๆ พูดออกไปแล้วจึงนึกได้ว่าถ้าหากอีกฝ่ายโต้ว่า จะไม่มีครั้งหน้าจะทำอย่างไรดีนะ
 

แต่อีริคกลับพูดว่า “ ครั้งหน้าหรือครั้งไหนๆก็ไม่ได้รู้แน่”
 

แปลว่ามีโอกาสอีกหลายครั้งเลยน่ะสิ
 

“ ฉันจะรู้แน่ๆอีริค รอดูละกัน”
 

หากครั้งถัดไปไม่ได้รู้ เขาก็จะนัดครั้งที่สาม หากยังก็นัดครั้งที่สี่ ที่ห้า ที่หก ไปเรื่อยๆ จนกว่าเขาจะได้รู้ มันไม่ได้มีอะไรเสียหายนี่นา
 

ชาร์ลส์คิดว่าบางทีเขาควรจะกลับไปจัดบันทึกตารางเวลาของเขาเสียใหม่ ตอนนี้ต้องเพิ่มการเล่นหมากรุกและเข้าร้านกาแฟกับอีริคลงไปเพิ่มซะแล้ว
 

 

………….

 
 

ทำไมรู้สึกตอนนี้มันแปลกๆนะ = =^
 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

95 ความคิดเห็น

  1. #28 ทีเกียร์ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 03:05
    อุ้ยยย พี่หลามเริ่มทำตัวดี-..-

    ฮันแหนนน่ มีครั้งต่อไปใช่ม้าาา เก๊าจะรอน้ะะะ
    #28
    0
  2. #27 ~Little_Killer~ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2557 / 16:15

    น่ารักอ้ะ ชอบบ ><
    อยากรู้เหมือนกันแฮะว่าอิริคสั่งอะไร
    ต้องมีครั้งหน้าอีกหลายๆๆๆครั้งเลยนะ ทั้งชีวิตเลยยิ่งดี....#เสี่ยวจังเรา

    น่ารักดีค่ะไรท์เตอร์ ไม่แปลกหรอก

    #27
    0
  3. #26 BlAcK_PearL (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 22:28
    โอ้ยยยย อยากรู้จังอีริคดื่มอะไร ถ้าไม่ใช่เครื่องดื่มแบบเดียวกันก็หวังว่าคงจะไม่ใช่สตอเบอร์รี่ปั่นหรืออะไรเทือกๆนั้นนะ 55 //โดนรังสีอาฆาตเต็มสตรีมเข้าไปเต็มๆ //โยนชาร์ลส์ใส่ ปลล..มาต่อไวๆนะคะะะะะ
    #26
    0
  4. #25 LE BASIlIC (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 19:21
    ไม่แปลกเลยค่ะ เราอ่านแล้วเขินมากเลย ยิ้มจนแม่ทักว่าบ้าเลย
    #25
    0
  5. #24 MooK_KunG_Zaa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 09:37
    แปลกเหรอ?? ไม่นะ สนุกดีออก ฮ่าๆๆๆ
    #24
    0
  6. #23 ~.oOBaM...bAmOo.~ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 21:43
    อยากรู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อีริคดื่มอะไรอะ มันน่าอายขนาดนั้นเลยหรอ ดื่มนมหรอ?อยากรู้อะ ชาร์ลหาคำตอบมาให้ได้นะๆ
    #23
    0