[AU Fic X-Men] The Accidental Love [ErikCharles] Yaoi

ตอนที่ 4 : The Accidental Love [4]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,016
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    10 มิ.ย. 57



The Accidental Love

 

 

Pairing : Erik Lencherr x Charles Xavier

 

AU Fic X-men

 

 

[ 4 ]

 

                ที่สวนสาธารณะมักจะมีบริเวณหนึ่งที่จัดไว้สำหรับพวกที่ชอบเล่นหมากรุกให้ได้มาพบปะพูดคุยและประลองฝีมือกัน สวนสาธารณะที่ชาร์ลส์อยู่ตอนนี้ก็ไม่เว้น เขาชอบมาเล่นหมากรุกที่นี่และชอบที่ได้พูดคุยแลกเปลี่ยนวิธีการเล่นของแต่ละคน โดยเฉพาะของชายชราที่เดินอยู่ข้างเขาตอนนี้
 

                คุณแมกนีโต คุณบอกว่าคุณเคยไปฝรั่งเศสด้วยใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นคุณคงเคยได้เห็นหอไอเฟลน่ะสิ” ชาร์ลส์ถามอย่างอารมณ์ดี ขณะที่เขากำลังบังคับให้รถเข็นเคลื่อนไปข้างๆกับชายอีกคน
 

                “ ไม่ใช่แค่เคยเห็นนะ” แมกนีโตหัวเราะ “ ฉันเคยขึ้นไปเหยียบมันมาแล้ว”
 

                ชายชราคนนี้แม้จะอายุเลยเลขเจ็ดไปแล้วแต่ก็ยังมีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรงมาก ชาร์ลส์เจอเขาที่สวนสาธารณะนี้เอง ตอนนั้นชาร์ลส์พึ่งจะชนะคู่แข่งคนที่สี่ไปแล้วเขาก็โผล่มาขอเล่นด้วย และชนะชาร์ลส์ได้ตั้งแต่ครั้งแรก หลังจากนั้นพวกเขาก็สนิทกันเรื่อยมา
 

 ทุกสายวันศุกร์ขณะที่เรเวนไปเรียนและโลแกนต้องไปทำธุระที่โรงพยาบาลชาร์ลส์จะมาที่นี่เพื่อเจอเขา
 

                “ ผมอิจฉาคุณจริงๆ” ทั้งที่เขาอายุยังน้อย แต่เพราะเขาไม่สามารถเดินได้ โลกที่ได้เห็นจึงมีแค่ที่คฤหาสน์ มหาวิทยาลัย X  สวนสาธารณะ มีบ้างที่ไปห้างสรรพสินค้าหรือที่อื่น แต่ก็ไม่บ่อยเลย
 

                “ คุณต้องทำความเข้าใจกับสิ่งที่คุณเป็นนะชาร์ลส์ เมื่อคุณทำได้คุณจะรู้ว่าต่อให้ไม่มีขา คุณก็สามารถไปท่องโลกได้” แมกนีโตแตะไหล่ของชายหนุ่ม
 

                        “ อันที่จริงผมมีขานะ ถึงมันจะเดินไม่ได้ก็เถอะ ” ชาร์ลส์ยิ้ม “แล้วผมก็เชื่อคุณที่ว่าสักวันผมจะสามารถไปท่องโลกได้ ”
 

                “ คุณเข้มแข็งมาก” ผู้อาวุโสกว่าเอ่ยชม “ ถ้ายังไงให้ผมแนะนำหมอเก่งๆให้คุณไหม”
 

                “ คุณใจดีมากครับ แต่ผมคงรับได้แต่น้ำใจ ตอนนี้ผมมีคุณหมอคนใหม่แล้ว” นึกถึงใบหน้าเย็นชานั้นขึ้นมาเลย ตามมาด้วยอาการหงุดหงิดเล็กๆ
 

                “ งั้นเหรอ น่าเสียดายนะ” แมกนีโตพยักหน้า
 

                พวกเขาใกล้จะถึงโต๊ะสำหรับเล่นหมากรุกแล้ว วันนี้คนไม่เยอะเท่าไร มีโต๊ะว่างหลายตัว
 

                “ คุณหมอที่ว่านั่นเป็นคนรู้จักคุณหรือครับ” ไม่รู้อะไรเหมือนกันทำให้อยากถามเรื่องนี้ขึ้นมา
 

                “ เขาเป็นลูกชายฉันน่ะ” แมกนีโตตอบ
 

                “ ลูกชาย!” ชาร์ลส์รู้สึกอายนิดๆ ที่เผลอแสดงอาการตกใจมากเกินเหตุ
 

                “ ลูกชายบุญธรรมน่ะ” อีกฝ่ายพูดต่อ
 

                “ อ้อเขาคงจะเก่งมากเลยนะครับ ” 
 

                “ คุณอยากรู้จักไหมล่ะ”
 

                “ เอ๋?”
 

                “ ผมนัดเขาให้มาเจอวันนี้พร้อมกับเพื่อนเก่าผมน่ะ ความจริงเพื่อนคนนี้ก็เป็นคนไข้ของเขาด้วย” แมกนีโตช่วยจัดรถให้ชาร์ลส์ ให้เขาขยับอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะต่อการเล่นหมากรุก “ คุณทำให้ผมนึกถึงเขาในบางครั้งนะ”
 

                “ เขามีปัญหาเรื่องขาเหมือนผมเหรอ” ชาร์ลส์เดา เพราะเห็นบอกว่าเป็นคนไข้ของหมอกระดูกนี่
 

                “ โอ้ ขอโทษด้วย” แมกนีโตนึกว่าอีกฝ่ายประชด
 

                “ ไม่ครับ ไม่” ชาร์ลส์รีบโบกมือปฏิเสธ “ ผมแค่ทายเฉยๆ ไม่ได้คิดอะไรนะครับ จริงๆ”
 

                “ อันที่จริงเขาก็มีปัญหาเหมือนคุณนั่นแหละ ขออนุญาตนะเขาเดินไม่ได้” แมกนีโตเริ่มเดินหมากสีดำตัวแรก “ แต่สิ่งที่ผมบอกว่าคุณทำให้ผมนึกถึงเขาคือเขาเองก็เป็นศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยเหมือนกัน ชอบเล่นหมากรุก แล้วก็คำพูดก็แลดูคล้าย แต่เพื่อนผมจะค่อนข้างอืมเรียกว่าอะไรดีล่ะ ใช้ศัพท์แบบโบราณแล้วก็พูดช้าๆ”
 

                “ คุณกำลังจะบอกว่าผมใช้คำสมัยใหม่กว่าแล้วก็พูดจาหยาบคายกว่าด้วยใช่ไหม” ชาร์ลส์หัวเราะ ไม่รู้สึกโกรธสักนิด มือเลื่อนไปหยิบหมากสีขาวขยับบ้าง
 

                “ ถ้าคุณได้เจอเขา น่าจะเข้าใจง่ายกว่า” แมกนีโตจบบทสนทนาระหว่างพวกเขาเพียงเท่านี้ ทั้งสองเริ่มจริงจังกับการเล่นเกมตรงหน้า
 

เวลาผ่านไป เมื่อพวกเขาเข้าสู่เกมที่สี่ คนสองคนที่แมกนีโตกำลังรอก็มาถึง ชาร์ลส์เงยหน้าขึ้นมองโดยอัตโนมัติ และคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาก็คือคุณหมอผู้เย็นชาคนนั้น
 

อีริค  เลนเชอร์!
 

อีกฝ่ายก็ดูจะแปลกใจเช่นกันที่ได้เห็นเขา
 

“ คุณเซเวียร์” นี่ก็อีกเรื่องที่ทำให้ประหลาดใจ ดวงตาสีฟ้าเลื่อนลงมามองชายหัวล้านที่เรียกเขา ชาร์ลส์รู้จักดี เขาคือศาสตราจารย์เอ็กซ์เป็นอาจารย์ของเขาสมัยที่เขาเรียนมหาวิทยาลัย แล้วยังเป็นแรงบันดาลใจที่ทำให้เขาเรียนชีววิทยาเกี่ยวกับพันธุศาสตร์
 

“ ดีใจที่ได้พบคุณอีก” ศาสตราจารย์เอ็กซ์ยิ้มอ่อนโยน
 

“ สวัสดีครับศาสตราจารย์” ชาร์ลส์รีบทักทายกลับ ถึงตอนนี้ตัวเขาก็เป็นศาสตราจารย์เหมือนกันแต่เขาก็ยังชินกับการเรียกอีกฝ่ายแบบนี้
 

“ คุณดูสบายดีนะ” อดีตอาจารย์ถามต่อ ขณะที่ดวงตาเลื่อนมองอดีตลูกศิษย์
 

“ ครับ” ชาร์ลส์ตอบรับ “ แต่คุณ
 

คุณเดินไม่ได้เขากลืนคำนี้ลงคอทันก่อนที่มันจะหลุดออกมา
 

“ เป็นธรรมดาของคนชราน่ะ” ศาสตราจารย์ไม่มีท่าทีรู้สึกแย่กับความพิการนี้ เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันไปทักทายเพื่อนเก่าบ้าง
 

                “ คุณคงรู้จักเพื่อนผมแล้วสินะ” แมกนีโตผายมือไปที่ศาสตราจารย์เอ็กซ์ แล้วเลื่อนไปที่ชายหนุ่มที่ยืนด้านหลัง กำลังจะอ้าปากแนะนำให้รู้จัก แต่ชายหนุ่มในชุดดำชิงพูดเสียก่อน
 

                “ เรารู้จักกันแล้ว” อีริคบอก “ เขาเป็นคนไข้ของผม”
 

                “ โลกช่างกลมนะ” ศาสตราจารย์ชราเอ่ยลอยๆ
 

                “ มันไม่น่ากลมเลย ว่าไหม” ชาร์ลส์มองคนเย็นชา อีริคไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่พูดเรื่องอื่นแทน
 

                “ คุณจะว่าอะไรไหมถ้าผมจะขอเล่นหมากรุกกับเขา” เขาพูดกับพ่อบุญธรรม
 

                “ ได้แน่นอน”
 

                เมื่อแมกนีโตอนุญาต อีริคก็เดินเข้ามาขยับรถเข็นของชาร์ลส์เลื่อนมายังกระดานข้างๆ โดยมีเสียงโวยวายของคนที่ถูกขยับแทรก เมื่อขยับศาสตราจารย์หนุ่มเรียบร้อยก็มาเลื่อนรถเข็นให้ศาสตราจารย์ชราบ้าง กลายเป็นว่าตอนนี้ศาสตราจารย์ทั้งสองนั่งข้างเดียวกัน อีกฝั่งเป็นเลนเชอร์พ่อลูก โดยชาร์ลส์ต้องเล่นหมากรุกกับอีริค
 

                “ คุณไม่ได้ถามผมก่อนเลยนะว่าอยากจะเล่นกับคุณไหม” ชารลส์ยังไม่หยุดบ่น
 

                “ วันก่อนมีคนเอาชนะหมากรุกฉันได้ วันนี้ฉันเลยจะแก้มือ” อีริคก็ยังไม่สนใจเช่นเดิม เริ่มจัดตัวหมากบนตาราง
 

                “ คุณเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น”
 

                “ มาก”
 

                “ ผมไม่อยากเล่นกับคุณ”
 

                “ แต่ฉันจะเล่นกับนาย”
 

                “ คุณไม่ฟังผมเลย”
 

               
 

                “ เลนเชอร์!
 

                “ หืม?” สองเสียงตอบขึ้นพร้อมกัน เสียงหนึ่งมาจากคนพ่อ อีกเสียงจากคนลูก
 

                “ ขอโทษครับ” เขาหันมาขออภัยกับแมกนีโต แล้วหันกลับมาที่อีริค “ ผมหมายถึงคุณ”
 

                “ ฉันจัดกระดานเสร็จแล้ว นายใช้หมากสีขาวละกัน”
 

                “ นี่นาย” เริ่มเปลี่ยนสรรพนาม แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ เลิกบ่นคนที่ฟัง ถอนหายใจสั้นๆ ยอมเล่นด้วยสักเกมละกัน ตอนแรกก็เริ่มแบบไม่เต็มใจ ทว่าเริ่มเล่นไปก็รู้สึกเอาจริงมากขึ้น พอเดินครั้งที่ห้าเขาก็เอาจริง ยอมับเลยว่าอีกฝ่ายเล่นได้เก่งจริงๆ แล้วผลก็ออกมาคือเขาแพ้
 

                “ ฉันชนะ” อีริคยกยิ้ม
 

                ชาร์ลส์กะพริบตา
 

                “ อุ๊บ!” ยกมือขึ้นปิดปากแต่คงไม่ทัน เขาเผลอหลุดหัวเราะออกมา เมื่อเจอสายไม่พอใจที่ส่งมาจากด้านตรงข้าม ก็ฝืนหยุดเพื่ออธิบายว่าเพราะอะไร “ ขอโทษจริงๆ แต่ท่าทางของนายมันเหมือนกับเด็กที่ดีใจในชัยชนะของตัวเอง”
 

                อีริคเลิกคิ้วขึ้น เขาไม่รู้ตัวว่าตัวเองเป็นแบบนั้น
 

                “ ยังไงก็ช่าง ฉันชนะแล้ว ต่อไป” จะขอเล่นกับศาสตราจารย์เอ็กซ์บ้าง “ ศาสตราจารย์
 

                “ ครับ/ว่าไง” นี่ก็มีสองเสียงตอบกลับ เสียงแรกเป็นของศาสตราจารย์ชรา เสียงที่สองเป็นของศาสตราจารย์หนุ่ม คราวนี้ถึงตาอีริคชะงักบ้าง
 

                “ ทำไมพวกเธอไม่เรียกตัวเองด้วยชื่อล่ะ” แมกนีโตเสนอ “ จะได้ไม่สับสน”
 

                สองคนหันมามองหน้ากัน แสดงสีหน้าชัดเจนว่าไม่อยากเรียกชื่ออีกฝ่าย
 

                “ ผมว่าไม่เป็นไรหรอก รู้อย่างนี้แล้วก็คงไม่เข้าใจผิดอีก” ชาร์ลส์บอกชายชราทั้งสอง
 

                หลังจากนั้นก็เกิดเหตุการณ์สับสนแบบนี้อีกถึงสามครั้ง
 

                        สุดท้ายก็เลย
 

                “ ฉันรุกฆาตแล้วนะเลนอีริค”  เริ่มเรียกชื่อต้น และพูดเป็นกันเองมากขึ้น
 

                “ อืม” อีริคพยักหน้า จัดกระดานใหม่อีกครั้ง “ ครั้งหน้าฉันชนะแน่ชาร์ลส์”

 

……………………

 

มาสั้นๆ จบห้วนๆอีกแล้ว แต่สำหรับคู่นี้มันนึกออกแต่แบบนี้แหละ

 

คนที่ไม่ได้ดู X-men อาจจะไม่รู้ความจริงแล้ว แมกนีโตก็คืออีริค และ ศาสตราจารย์เอ็กซ์ก็คือชาร์ลส์นั่นแหละ มันเป็นฉายาของทั้งคู่ค่ะ แต่สำหรับฟิคนี้พวกเขากลายมาเป็นบุคคลสำคัญที่ทำให้สองหนุ่มยอมเรียกชื่อกันได้แล้ว

 

เราชอบคนแก่ทั้งสองคนนะคะ พอแก่แล้วเริ่มหายซึน พูดจาชวนจิ้นกันเยอะมาก การแสดงออกว่าห่วงก็ค่อนข้างตรงๆ ที่สำคัญคือนิสัยใจเย็นขึ้นเยอะเลยค่ะ

               

                 

               

               

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

95 ความคิดเห็น

  1. #84 pierce (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 18:11
    คู่คนแก่ดูใจเย็น ในขณะที่หนุ่มๆดูลิ้นกับฟันใช่ย่อย

    ชอบค่ะ คุณสื่อคาร์แรคเตอร์ออดมาได้ดีมากเลย หลงเหลือลุคของคาร์แรคเตอร์ในหนังทั้งที่เป็น au ชอบค่ะ
    #84
    0
  2. #64 Jolly CCP (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 13:07
    น่ารัก แอบฮาตรงเรียกเลนเชอร์แล้วขานรับทั้งพ่อลูก ????????
    #64
    0
  3. #21 ~.oOBaM...bAmOo.~ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2557 / 20:48
    นี่มันเปนการพบพ่อตาก่อนขอแต่งงานชัดๆๆๆ
    เนียกชื่อกันแล้วววว ปากร้ายะพ่อสุดหล่อออออออออ
    ชอบชาร์ลจัง มากๆๆด้วย
    #21
    0
  4. #20 LE BASIlIC (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2557 / 20:03
    เห็นด้วยค่ะ แก่แล้วหายซึนกันเลย พ่อแง่แม่งอนกันมาครึ่งศตวรรษ เอิ่ม....
    #20
    0
  5. #19 สายฝน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 03:22
    น่ารักมากๆเลย >_
    #19
    0
  6. #18 MooK_KunG_Zaa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 13:25
    สนุกมากกกกกกก  โอย ชอบบบ  ฮาตรงเรียกกันแล้วงงมาก ฮ่าๆๆ
    #18
    0
  7. #17 ทีเกียร์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 11:49
    เรียกแล้วงงกันเอง55555555

    อีริคนี่เจ้าคิดเจ้าแค้นน่าดู-..-
    #17
    0
  8. #16 BlAcK_PearL (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 06:44
    ไรท์เตอร์มาแล้ววววว มีแม็กนีโต้กับศาตราจารย์เอ๊กซ์ด้วยยยยน //กรี๊ดแป็บบ ชอบโมเมนท์เล่นหมากรุกค่ะ แต่ชอบยิ่งกว่าคือโมเม้นท์เรียกชื่ออ(ฮามาก) มาต่อไวๆนะคะะะ
    #16
    0
  9. #15 ~PiToN~ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 00:33
    ฟินคู่คนแก่เบาๆอ่า ทำไมน้อออ
    #15
    0