สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

ตอนที่ 337 : ตอนที่ 333 รวมประเทศ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 986
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 135 ครั้ง
    8 ก.ย. 63

ตอนที่ 333
 
 
          “แผนเรือโนอางั้นเหรออย่าบอกนะว่าเกี่ยวกับตำนานเรือโนอาวันสิ้นโลกในพระคัมภีร์น่ะ” สตีฟพูดออกมาก็นะคนที่นับถือศาสนาคริสต์ส่วนใหญ่รู้จักตำนานเรื่องนี้กันอยู่แล้ว
 
 
          “ใช่ครับ” อิจิยะพยักหน้า
 
 
          “อย่าบอกนะว่าคุณอิจิยะจะขนคนขนสัตว์ย้ายไปอยู่นอกโลกอะไรแบบนั้น” สตีฟถาม
 
 
          “ไม่ใช่แบบนั้นครับชื่อแผนเรือโนอาผมก็แค่ตั้งขึ้นมาเฉยๆเท่านั้นแต่จุดประสงค์จริงๆแล้วคือทำให้ประชากรมนุษย์จากทั่วโลกมาอยู่ในทวีปเดียวกันหรือจะเรียกว่าการรวมประเทศก็ได้ครับ” อิจิยะตอบ
 
 
          “รวมประเทศหมายถึงจะให้ทุกประเทศมารวมกันเป็นหนึ่งเดียวงั้นเหรอ !!” สตีฟอุทานออกมา
 
 
          “ใช่ครับถ้ายังแยกกันอยู่แบบนี้ไม่ช้ามนุษย์ต้องสูญพันธ์แน่ครับวิธีเดียวที่จะรักษาเผ่าพันธ์มนุษย์เอาไว้คือรวมกันอยู่” อิจิยะบอก
 
 
          “นั่นสินะถ้ารวมกันอะไรหลายๆอย่างก็ง่ายด้วย” สตีฟพยักหน้า
 
 
          “ใช่ครับจริงๆแล้วแผนนี้ผมกะว่าจะเริ่มในปีหน้าแต่เพราะคุณดันไปปลุกกษัติรย์ยักษ์นั่นขึ้นมาทำให้ทวีปยุโรปสุ่มเสี่ยงต่อการล้มสลายถึงที่นั่นจะมีประชากรเหลืออยู่เพียงแค่เมืองหลวงในประเทศฝรั่งเศษกับรัสเซียเท่านั้นแต่ก็ถือเป้นประชากรหลายล้านคนเราจะเสียคนพวกนั้นไปไม่ได้” อิจิยะบอก
 
 
          “เอ่อเรื่องนั้นก็ขอโทษด้วยครับผมไม่ตั้งใจแต่ว่าจะให้พวกเขาย้ายไปที่ไหนล่ะ” สตีฟถาม
 
 
          “ก็คงต้องเป็นทวีปอเมริกาของเรานี่แหละครับตอนนี้ทวีปอเมริกาเราน่ะปลอดภัยที่สุดแล้วจะให้ใช้ทวีปเอเชียก็ไม่ปลอดภัยนักเพราะไม่รู้ว่าสัตว์กลายพันธ์จากประเทศจีนจะบุกทำลายทวีปเอเชียเมื่อไหร่ประเทศญี่ปุ่นก็เล็กเกินไปส่วนเกาหลีก็มีดินแดนติดกับจีนอีกถือว่าเป็นประเทศที่อันตรายมาก” อิจิยะพูด
 
 
          “อือต้องให้เป็นงานของคุณอิจิยะล่ะนะส่วนผมคงมีหน้าที่แค่เก็บเลเวลให้สูงๆเพื่อไว้ปกป้องซาร่าและโอลิเวีย” สตีฟพูด
 
 
          “จะไปเก็บเลเวลก็อย่าไปปลุกตัวอะไรขึ้นมาอีกล่ะครับไม่งั้นงานของผมคงยากขึ้น” อิจิยะเตือน
 
 
          “รู้แล้วคร้าบ !!” สตีฟตอบก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานของประธานาธิบดีไป
 
 
          “หือสตีฟคุยเสร็จแล้วเหรอ” ซาร่าที่รออยู่ข้างนอกเมื่อเห็นสตีฟเดินออกมาจึงถาม
 
 
          “อือเสร็จแล้วล่ะ” สตีฟพยักหน้า
 
 
          “คุณพ่อขาหนูอยากไปเยี่ยมคุณยาย” โอลิเวียที่ถูกซาร่าอุ้มอยู่พูดขึ้นมา
 
 
          “หือยายหลันน่ะเหรอ ??” สตีฟนึกถึงคุณยายเพียงคนเดียวที่อยู่วอชิงตันซึ่งน่าจะเป็นยายหลันนั่นเอง
 
 
          “ใช่ค่ะหนูอยากกินเกี๊ยวฝีมือคุณยายด้วย” โอลิเวียบอก
 
 
          “โอเคเดี๋ยวพ่อพาไปจะว่าไปพ่อเองก็ไม่เจอหน้ายายหลันมาพักใหญ่แล้วเหมือนกันไม่รู้แกเป็นไงบ้าง” สตีฟนึกถึงยายหลันที่ตอนนี้แกกลายเป็นเมียปู่แยงไปแล้ว
 
 
          หลังจากนั้นสตีฟและซาร่าก็พาโอลิเวียไปเยี่ยมยายหลันที่โรงประมูลซึ่งตอนนี้ธุรกิจโรงประมูลกลับมากิจการดีเหมือนเก่าแล้วส่วนทางด้านยายหลันเองก็สบายดีปู่แยงก็แข็งแรงเหมือนหนุ่มๆเมื่อเยี่ยมปู่แยงเสร็จสตีฟก็กลับบ้าน
 
 
ครึ่งปีต่อมา
 
 
          “ในที่สุดประเทศญี่ปุ่นตกลงอพยพแล้วล่ะสตีฟ” ซาร่าบอกข่าวให้สตีฟที่ตกแต่งเค้กอยู่
 
 
          “เหรอกว่าจะยอมอพยพเสียเวลาไปกี่เดือนเนี่ยประเทศอื่นเขายอมรวมประเทศกับเรากันไปตั้งแต่เดือนแรกๆที่รู้เรื่องแผนรวมประเทศแล้ว” สตีฟนึกถึงตอนที่อิจิยะเริ่มแผนเรือโนอาซึ่งประเทศแรกที่ยอมรวมคือประเทศรัสเซียซึ่งได้ผลกระทบของกษัตริย์ยักษ์ก่อนใครเพื่อนจากนั้นก็ตามด้วยฝรั่งเศสที่ต้านออร์คซอมบี้ที่กษัตริย์ยักษ์นั่นส่งมารุกรานไม่ไหว
 
 
          “ว่าแต่ยังไม่ค่อยชินกับระบบใหม่นี่เท่าไหร่เลยแฮะ” ซาร่าบอก
 
 
          “เดี๋ยวก็ชินไปเองแหละน่าระบบใหม่ก็แค่ตัดฟังก์ชั่นตรวจสอบสถานะของมนุษย์ออกไปก็เท่านั้นเองซึ่งนั่นคือข้อเรียกร้องที่ญี่ปุ่นต้องการนี่นา” สตีฟบอก
 
 
          ใช่แล้วตอนนี้ระบบที่ใช้ตรวจสอบสถานะชื่อ นามสกุล อายุและเลเวลของคนอื่นถูกปิดไปเรียบร้อยแล้วเพราะประชาชนชาวญี่ปุ่นมองว่าระบบนี้มันคุกคามความเป็นส่วนตัวมากเกินไปจึงเสนอเงื่อนไขว่าถ้าต้องการให้ตนเข้าไปรวมประเทศด้วยต้องเอาระบบนี้ออกซึ่งชาวเอเชียส่วนใหญ่ล้วนอยากให้เอาการตรวจสอบสถานะคนอื่นออกไปนานแล้วต่างจากชาวอเมริกาที่ไม่ค่อยซีเรียสในเรื่องนี้และอิจิยะก็ใช้เวลาตัดสินใจอยู่นานกว่าจะตัดระบบนี้ออก
 
 
          “ญี่ปุ่นเข้าร่วมด้วยแบบนี้ประเทศเกาหลี ประเทศไทย และประเทศแถบนั้นทั้งหมดคงเข้าร่วมแผนรวมประเทศด้วย” ซาร่าพูด
 
 
          “เข้าร่วมก็ดีแล้วจะได้ปลอดภัยเพราะจากข้อมูลที่สฟิงซ์บอกมาประเทศแถบเอเชียก็มีปีศาจร้ายกาจเพียบเลยถ้ามันตื่นขึ้นมาคนคงตายเป็นเบือ” สตีฟบอก
 
 
          “คงงั้นแหละนะแล้วตอนนี้นายเลเวลเท่าไหร่แล้วสตีฟ” ซาร่าถามสตีฟ
 
 
          “อืมขอดูเดี๋ยวนะ” สตีฟตรวจสอบสถานะตัวเอง
 
 
หน้าต่าง
ชื่อ : สตีฟ แมคดูวัลล์ Level : 750 (485)
อาชีพ : ฮีโร่
อายุ : 30
ฉายา : สุดยอดพ่อบ้าน
Rank : SSS
 
 
“เจ็ดร้อยห้าสิบแล้วล่ะ !!” สตีฟบอกเลเวลของตนให้ซาร่ารับรู้หลังจากตรวจสอบแล้ว
 
 
“เฮ้อ...ยังไงก็ตามนายไม่ทันสักทีสินะฉันเก็บเลเวลแทบตายเดือนละสามสัปดาห์หยุดวันเสาร์และอาทิตย์พึ่งจะเลเวลหกร้อยสามสิบแปดขนาดนายเก็บเลเวลแค่เดือนละเจ็ดวันนะเนี่ย” ซาร่าถอนหายใจออกมาพลางตรวจสอบสถานะของตัวเอง
 
 
หน้าต่าง
ชื่อ : ซาร่า แมคดูวัลล์ Level : 638
อาชีพ : ฮีโร่
อายุ : 33
ฉายา : ซุปเปอร์เกิร์ล
Rank : SSS
 
 
“คิดมากน่าว่าแต่จะได้เวลาเลิกเรียนของโอลิเวียแล้วนะเธอจะไปรับหรือจะให้ผมไป” สตีฟมองดูนาฬิกาที่เป็นเวลาบ่ายสามโมงแล้ว
 
 
“ฉันไปเองนายตกแต่งเค้กไปเถอะ” ซาร่าบอกก่อนจะออกจากบ้านเพื่อไปรับโอลิเวียที่โรงเรียน
 
 
“อืม...ตกแต่งเสร็จแล้วที่เหลือก็เขียนเจ้านี่ลงไป” สตีฟหยิบครีมที่ผสมสีแล้วขึ้นมาก่อนจะลงมือบีบครีมเขียนตัวอักษรลงไปบนหน้าเค้ก Happy Birthday ใช่แล้ววันนี้เป็นวันเกิดของโอลิเวียสตีฟจึงทำการอบเค้กและตกแต่งเองให้เธอไม่นานสตีฟก็ตกแต่งเค้กเสร็จก่อนจะเก็บมันไว้ในตู้เย็นส่วนซาร่าก็ใช้เวลาไม่นานไปรับโอลิเวียกลับมาถึงบ้าน
 
 
“คุณพ่อขาหนูกลับมาแล้ว !!” โอลิเวียวิ่งถลาเข้ามาหาสตีฟทันทีที่ถึงบ้าน
 
 
“กลับมาแล้วงั้นเหรอวันนี้ที่โรงเรียนเป็นไงบ้างสนุกมั้ย” สตีฟถามโอลิเวีย
 
 
“สนุกค่ะคุณพ่อวันนี้คุณครูให้พวกหนูปั้นดินน้ำมันหนูปั้นเป็นรูปคุณกระต่าย” โอลิเวียบอก
 
 
“เห...อยากเห็นคุณกระต่ายที่หนูปั้นจัง” สตีฟพูด
 
 
“มันอยู่ที่โรงเรียนค่ะคุณพ่อว่าแต่มื้อเย็นมีอะไรกินบ้างคะ” โอลิเวียถามมื้อเย็น
 
 
“ก็มีไก่ทอด...พิซซ่า...แล้วก็มีทบอล” สตีฟบอกเมนูที่เตรียมไว้มื้อเย็น
 
 
“งือ...ไม่มีเค้กเหรอคะวันนี้วันเกิดหนูนะคะคุณพ่อ” โอลิเวียทวงถามถึงเค้กวันเกิดของเธอ
 
 
“หือวันนี้วันเกิดลูกเหรอโอลิเวียตายล่ะพ่อยังไม่ได้เตรียมอบเค้กเลย” สตีฟแกล้งทำเป็นลืมวันเกิดโอลิเวีย
 
 
“ฮึก...คุณพ่อ...ลืมวันเกิดหนู...” โอลิเวียเริ่มน้ำตาคลอตอนนั้นเองซาร่าก็ตรงเข้ามาฟาดที่แขนสตีฟ
 
 
เผียะ !!
 
 
“อย่าไปแกล้งหลอกลูกสิสตีฟ” ซาร่าดุเข้าให้
 
 
“คุณพ่อแกล้งหนูหลอกหนูเหรอคะ !!” โอลิเวียมองสตีฟตาขวาง
 
 
“แหมแกล้งนิดหน่อยเองเค้กพ่ออบเอาไว้ให้แล้วน่าตอนนี้ไปอาบน้ำเถอะเดี๋ยวพ่อจะรีบทอดไก่กับอบพิซซ่าให้” สตีฟบอก
 
 
“มากับแม่มาโอลิเวียแม่จะพาหนูไปอาบน้ำ” ซาร่าพูดพลางอุ้มโอลิเวียออกไปจากสตีฟเพื่อพาเธอไปอาบน้ำ
 
 
“อืม...จัดงานวันเกิดกันแค่สามคนแบบนี้มันดูเหงาไปหน่อยแฮะโทรไปชวนคนอื่นด้วยดีกว่า” สตีฟคิดว่าจัดงานวันเกิดลูกสาวทั้งทีมีแค่เขาซาร่าและโอลิเวียมันดูเหงาไปหน่อยเขาจึงหยิบมือถือออกมาโทรชวนคนรู้จักไปทั่ว
 
 
สตีฟใช้เวลาโทรตามคนอื่นอยู่เกือบสิบนาทีในที่สุดเขาก็ได้คนมางานวันเกิดของโอลิเวียเพียบ
 
 
“จริงสิอาหารแค่สามอย่างไม่พอแล้วแบบนี้ต้องทำเพิ่ม” สตีฟตัดสินใจเข้าครัวไปทำอาหารเพิ่ม
 
 
หกโมงเย็น
 
 
          “คุณพ่อขาไหนบอกว่ามีแค่ไก่ทอด พิซซ่าแล้วก็มีทบอลไงคะไหงบนโต๊ะนี้มีเพียบเลยล่ะ” โอลิเวียมองโต๊ะอาหารที่มีอาหารวางอยู่นับสิบชนิด
 
 
          “นั่นสิสตีฟทำไมนายทำอาหารเยอะขนาดนี้ล่ะ” ซาร่าเองก็สงสัยว่าทำไมสตีฟถึงทำอาหารเยอะขนาดนี้
 
 
          “ก็เพราะว่า....”
 
 
          ติ๊งต่อง !! ก่อนที่สตีฟจะได้อธิบายเสียงกริ่งประตูบ้านก็ดังขึ้นเสียก่อน
 
 
          “สงสัยมากันแล้วแฮะโอลิเวียหนูไปเปิดประตูบ้านให้หน่อยสิลูก” สตีฟยิ้มให้โอลิเวีย
 
 
          “หนูเหรอคะ !!” โอลิเวียทำหน้างงว่าทำไมพ่อของเธอถึงวานให้เธอไปเปิดประตูบ้านให้
 
 
          “ใช่หนูนั่นแหละ” สตีฟพยักหน้ายืนยันซาร่าเองก็ได้แต่สงสัยว่าสตีฟจะทำอะไรตอนนั้นเองเธอก็เอะใจอะไรบางอย่าง
 
 
          “สตีฟอย่าบอกนะว่า...” ซาร่าที่กำลังจะพูดมันออกมาโดนสตีฟยกมือขึ้นปิดปากเอาไว้เสียก่อนทำให้เธอพูดมันไม่จบประโยค
 
 
          “ชู่ว...เอาล่ะโอลิเวียไปเปิดประตูให้พ่อหน่อยนะคะคนดี” สตีฟบอกโอลิเวียอีกครั้ง
 
 
          “ค่ะ” โอลิเวียพยักหน้าก่อนจะหันกลับไปเดินไปที่หน้าประตูเพื่อไปเปิดประตูให้ตามที่สตีฟบอก
 
 
          แกร๊ก !! ทันทีที่เปิดประตูออกแขกที่มากดกริ่งประตูบ้านก็ตะโกนออกมาทันที
 
 
          “เซอร์ไพรส์ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”
 
 
          “พี่สาวฝาแฝด...พี่แอนนา...พี่ซาช่า...ลุงอิจิยะ...ป้าชีน่า...คุณย้ายหลัน...พี่สาวเหมยลี่...คุณลุงจีเวล...คุณยายพริกไทย...ทุกคนมาทำอะไรกันคะ !!” โอลิเวียมองคนมากมายที่ยืนอยู่เต็มหน้าบ้านเธอเรียกชื่อทุกคนจนครบ
 
 
          “แฮร่...พี่ก็มางานวันเกิดหนูไงล่ะ” ไอวี่บอก
 
 
          “ใช่ๆพี่สาวมางานวันเกิดหนูโอลิเวียไงพี่เอาของขวัญมาด้วยนะเป็นซากเต่าทะเลยักษ์เลเวลตั้งห้าร้อยพี่พึ่งได้มาเมื่อสัปดาห์ก่อน” ไอรี่พูดพลางหยิบเอาเต่าทะเลยักษ์กลายพันธ์ออกมาวางไว้หน้าบ้านซึ่งขนาดตัวของมันใหญ่พอๆกับรถตู้เลยทีเดียว
 
 
          โอลิเวียที่เห็นซากเต่ายักษ์ถึงกับงงเพราะเธอไม่รู้ว่าจะเอามันมาทำอะไร
 
 
          “พี่ไอรี่เก็บเต่านั่นไปดีกว่าค่ะหนูไม่เห็นว่ามันเป็นของขวัญตรงไหนเลยพี่ต้องดูของหนูสิคะหนูเอาตุ๊กตามาเป็นของขวัญ” แอนนาบอกพลางหยิบตุ๊กตาตัวใหญ่ออกมา
 
 
          ตอนนั้นเองซาร่าและสตีฟก็เดินออกมาสมทบ
 
 
          “โอลิเวียหนูเชิญทุกคนเข้าบ้านก่อนสิหนูจะให้แขกที่มางานวันเกิดหนูยืนอยู่หน้าบ้านแบบนี้ไม่ได้นะคะ” สตีฟเอ่ยเตือนลูกสาว
 
 
          “อ๊ะ...ขอโทษค่ะทุกคนเข้ามาในบ้านก่อนสิคะ” โอลิเวียที่นึกขึ้นได้รีบเชิญทุกคนเข้ามาในบ้านทันที
 
 
จากนั้นงานวันเกิดครบรอบอายุสี่ขวบอันแสนครึกครื้นของโอลิเวียก็เริ่มต้นขึ้น
 
 
จบ...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 135 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,668 ความคิดเห็น