สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

ตอนที่ 278 : ตอนที่ 274 กู้ระบบสื่อสารของโลก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,629
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 281 ครั้ง
    14 ก.พ. 63

ตอนที่ 274
หลังจากเสร็จจากร้านหนังสือสตีฟก็พาพวกเด็กๆไปที่ร้านขายขนมที่ซาร่าฝากไอรี่ซื้อและเมื่อมาถึงสตีฟก็เห็นเด็กจำนวนมากยืนต่อแถวอยู่หน้าร้าน
“แอนนาไปช่วยพี่ต่อแถวหน่อยเร็ว !!” ไอรี่พูดพลางลากแอนนาไปต่อแถวทำให้เหลือเพียงแค่สตีฟและซาช่าที่ยืนรออยู่สตีฟยืนมองดูป้ายประกาศขายขนมเมนูพิเศษในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไมซาร่าต้องฝากให้เด็กๆมาซื้อ
เมนูเค้กหน้าฝอยทองมีขายเพียงแค่ 200 ชิ้นเท่านั้นขายเฉพาะให้เด็กอายุต่ำกว่า 15 ปี 1 คนซื้อได้คนละ 3 ชิ้น
“เหอะๆถึงว่าทำไมซาร่าต้องฝากให้ไอรี่มาซื้อเพราะขายให้แต่เด็กต่ำกว่าสิบห้านี่เองว่าแต่เค้กหน้าฝอยทองคือเค้กอะไรหว่าไม่เห็นรู้จักเลย” สตีฟพูด
“คุณลุงเราไปนั่งรอกันตรงนั้นกันเถอะค่ะน่าจะนายเป็นชั่วโมง” ซาช่าพูด
“โอ้” สตีฟพยักหน้าก่อนจะเดินไปนั่งรอที่ม้านั่งและตอนนั้นโอลิเวียที่หลังมาตลอดทางก็ตื่นขึ้นมา
แอ้ !! ทันทีที่ตื่นโอลิเวียก็ร้องไห้ทันที
“โอ๋...ตื่นมาก็หิวเลยเหรอลูกรอเดี๋ยวนะ” สตีฟรีบโอ๋ลูกสาวและหยิบนมของโอลิเวียออกมาจากกระเป๋ามิติออกมาทันทีเมื่อโอลิเวียได้ดื่มนมเธอก็เงียบอีกครั้ง
จ๊วบ !! จ๊วบ !! จ๊วบ !! จ๊วบ !! เสียงโอลิเวียดูดนมจากขวดอย่างขะมักขเม้น
“น้องเลี้ยงง่ายมากเลยนะคะ” ซาช่าพูด
“อืมโชคดีมากเลยล่ะโอลิเวียไม่ค่อยงอแงกินเสร็จก็นอนจะตื่นเฉพาะตอนเปลี่ยนแพมเพิสหรือไม่ก็ตอนหิวเท่านั้น” สตีฟพยักหน้าเห็นด้วยลูกสาวเขานั้นเลี้ยงง่ายมาก
ระหว่างที่สตีฟกำลังนั่งรออยู่นั่นเองจู่ๆเขาก็เจอคนที่ไม่คาดคิด
“อ้าวคุณสตีฟมาทำอะไรแถวนี้คะเนี่ย !!”
สตีฟที่ได้ยินเสียงคนทักเขาก็หันไปมอง
“หือ...อาจารย์ไก่งั้นเหรอไม่เจอกันนานเลยนะครับปีนึงได้แล้วใช่มั้ยเนี่ย !!” สตีฟอุทานออกมาเพราะตั้งแต่เจออาจารย์ไก่ล่าสุดก็ตอนที่เขาเข้าไปทำงานในโรงเรียนฮีโร่เมื่อปีก่อน
“ก็ใช่ปีนึงแล้ว” อาจารย์ไก่พยักหน้า
“ว่าแต่ทำไมอาจารย์มาอยู่นี่ล่ะครับไม่มีสอนเหรอ” สตีฟสงสัย
“ฉันเกษียณอายุแล้วน่ะ” อาจารย์ไก่บอก
“หืออาจารย์ไก่เกษียณแล้วงั้นเหรอครับเนี่ยแล้วอาจารย์เอียนล่ะ !!” สตีฟพูด
“จริงๆฉันกับเอียนก็ควรจะเกษียณตั้งแต่หกกว่าแล้วแต่นี่ลากยาวมาจนเกือบแปดสิบก็เพราะเป็นห่วงเด็กรุ่นใหม่หลังจากบาดเจ็บคราวนั้นพอหายก็เลยตัดสินใจเกษียณส่วนเอียนตอนนี้ยังสอนอยู่” อาจารย์ไก่บอก
“งั้นเหรอครับเกษียณก็ดีแล้วอาจารย์ไก่น่ะทำงานหนักมาทั้งชีวิตแล้วนาได้เวลาอยู่บ้านพักผ่อนเฉยๆได้แล้วว่าแต่ทำไมอาจารย์มาอยู่นี่ล่ะมาทำธุระเหรอครับ” สตีฟถาม
“เปล่ามาดูร้านน่ะแล้วแม่หนูคนนี้ล่ะใครกันเด็กวัยนี้ควรจะอยู่ที่โรงเรียนสิ” อาจารย์ไก่ตอบพลางหันมามองซาช่า
“เอ่อ...สวัสดีค่ะหนูชื่อซาช่าคือหนูเรียนจบหลักสูตรพิเศษไปแล้ว” ซาช่าบอก
“เธอเป็นฮีโร่แนวหน้าน่ะอาจารย์ไก่” สตีฟพูด
“หือ...ฮีโร่แนวหน้างั้นเหรอ” อาจารย์ไก่แปลกใจก่อนจะใช้ระบบตรวจสอบระดับของซาช่าและเมื่อเห็นเลเวลของซาช่าอาจารย์ไก่ก็อึ้งไปเล็กน้อยเพราะเลเวลของเธอนั้นเกือบจะสองร้อยเลยทีเดียว
“เฮ้อ...ต้องให้เด็กอายุแค่นี้ไปเป็นแนวหน้ารับกับอันตรายเมื่อไหร่โลกจะสงบสุขกันนะ” อาจารย์ไก่ถอนหายใจออกมา
“อีกไม่นานหรอกอาจารย์ว่าแต่อาจารย์ไก่บอกว่ามาดูร้านเปิดร้านอะไรอยู่เหรอครับ” สตีฟถาม
“ก็ร้านขายเค้กน่ะถึงตอนนี้จะใช้เครื่องครัวทำอาหารไม่ได้แล้วแต่สูตรก็ยังอยู่ในหัวนะ” อาจารย์ไก่พูดพลางชี้ให้ดูร้านเค้ก
“หือ...ร้านเค้กนั่นของอาจารย์ไก่เหรอครับเนี่ย !!” สตีฟอุทานออกมาเมื่อเห็นอาจารย์ไก่ชี้ไปที่ร้านเค้กที่ไอรี่กับแอนนาไปต่อแถวอยู่
“ใช่อย่าบอกนะว่าพวกเธอมาซื้อเค้กน่ะ !!” อาจารย์ไก่พูด
“ใช่ครับอาจารย์ซาร่าฝากเด็กๆมาซื้อเค้กนึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นร้านของอาจารย์ว่าแต่ทำไมเค้กพิเศษฝอยทองอะไรนั่นต้องกำหนดให้เด็กอายุต่ำกว่าสิบห้าซื้อด้วยล่ะครับ” สตีฟสงสัยว่าทำไม
“ก็เพราะอยากให้เด็กรุ่นใหม่ได้กินน่ะสิถ้าไม่กำหนดอายุไว้มีหวังคนรุ่นก่อนซื้อไปหมดแน่ว่าแต่คุณสตีฟรู้จักฝอยทองมั้ย” อาจารย์ไก่ถามสตีฟ
“ไม่ครับอาจารย์ผมไม่รู้จักเลย” สตีฟส่ายหน้า
“หือแม้แต่คนรุ่นคุณก็ไม่รู้จักงั้นเหรอสงสัยฉันจะคิดผิดไปหน่อยแฮะ” อาจารย์ไก่อุทานออกมาเมื่อรู้ว่าสตีฟไม่รู้จักฝอยทอง
“ไอ้ฝอยทองนี่มันคืออะไรเหรอครับอาจารย์ไก่พอจะแง้มๆสอนผมได้มั้ยเวลาซาร่าอยากกินจะได้ไม่ต้องวานให้เด็กพวกนี้ออกมาซื้อ” สตีฟพูด
“ฝอยทองคือขนมของประเทศไทยน่ะเป็นขนมโบราณแต่มันค่อยๆสูญหายไปเมื่อหลายสิบปีก่อนเพราะวัฒนธรรมขนมต่างชาติ” อาจารย์ไก่นึกถึงตอนที่ขนมไทยโบราณเริ่มค่อยๆหายไป
“หือไหงเป็นงั้นล่ะครับ” สตีฟสงสัย
“ก็เพราะเด็กรุ่นใหม่ไม่กินมันน่ะขนมไทยน่ะส่วนมากหวานๆทั้งนั้นเด็กรุ่นใหม่เป็นห่วงสุขภาพแถมขนมของต่างชาติก็หน้าตาน่ากินกว่าเยอะขนมไทยเลยค่อยๆหายไปจะมีก็แต่คนรุ่นฉันนี่แหละที่ยังรู้จักมันอยู่” อาจารย์ไก่บอกสตีฟพยักหน้าเข้าใจ
“ว่าแต่คุณสตีฟมีสกิลทำอาหารใช่มั้ย” อาจารย์ไก่ถามสตีฟ
“ใช่ผมมีสกิลทำอาหารเลเวลเต็มแล้วด้วย” สตีฟตอบ
“ถ้าอย่างนั้นจะสอนให้ก็ได้วันนี้ว่างมั้ยล่ะ” อาจารย์ไก่ตกลงที่จะสอนให้สตีฟ
“ว่างครับผมว่าง” สตีฟรีบพยักหน้าทันทีเพราะเรื่องอาหารนี่เขาไม่เคยที่จะหยุดเรียนรู้แถมอาจารย์ไก่นั้นยังเคยเป็นเชฟชื่อดังในสมัยก่อนด้วยแต่พอโลกเข้าสู่ยุคสัตว์กลายพันธ์อาจารย์ไก่ก็วางมือไปเพราะสกิลของเธอนั้นทำให้เธอจับเครื่องครัวเพื่อทำอาหารไม่ได้
“โอเคงั้นไปที่คอนโดคุณแล้วกันเดี๋ยวฉันเข้าไปดูในร้านเดี๋ยวนึงนะ” อาจารย์ไก่บอกก่อนจะขอตัวเดินเข้าไปดูความเรียบร้อยในร้านขายเค้กของแก
“ซาช่าไปตามไอรี่กับแอนนามาไม่ต้องไปต่อแถวแล้วเดี๋ยวเราจะทำเค้กฝอยทองกินเองกัน” สตีฟบอกซาช่า
“ค่ะคุณลุง” ซาช่าพยักหน้าก่อนจะไปตามทั้งสองคนมา
“คุณลุงหนูไม่ต้องต่อแถวแล้วเหรอคะ !!” ไอรี่วิ่งมาหาพลางร้องตะโกนถามสตีฟอย่างดีใจเพราะถ้าเธอต้องต่อแถวซื้อเค้กคงต้องยืนรออีกเป็นชั่วโมง
“ใช่ไม่ต้องแล้วพอดีเจ้าของร้านเป็นคนรู้จักเธอจะสอนฉันทำเค้กฝอยทองที่ว่าน่ะ” สตีฟบอก
“โอ้...ยอดไปเลยไม่ต้องต่อแถวแล้วแถมคุณลุงทำเองแบบนี้ก็กินเท่าไหร่ก็ได้น่ะสิ” ไอรี่ตาลุกวาวทันที
“ใช่กินจนกว่าจะอิ่มไปเลย” สตีฟพยักหน้าจากนั้นไม่ถึงสิบนาทีอาจารย์ไก่ก็เดินออกมาจากร้านเค้กของเธอ
“นี่อาจารย์ไก่เป็นเจ้าของร้านเค้กสวัสดีท่านซะ” สตีฟบอกไอรี่และแอนนา
“สวัสดีค่ะอาจารย์ไก่ !!x2” ไอรี่และแอนนาพูด
“เรียนคุณยายไก่ก็ได้จ๊ะฉันไม่ได้เป็นอาจารย์แล้วหนูแอนนากับหนูไอรี่สินะ” อาจารย์ไก่บอกพลางตรวจสอบสถานะของทั้งสองคน
“ค่ะคุณยายไก่ !!x2” ทั้งสองคนพยักหน้า
“เอาล่ะเราไปที่คอนโดคุณสตีฟกันเถอะฉันแอบแบ่งวัตถุดิบมาจากที่ร้านแล้วน่าจะทำได้หลายปอนด์อยู่” อาจารย์ไก่พูดจากนั้นสตีฟก็พาพวกเด็กๆและอาจารย์ไก่กลับไปที่คอนโดซึ่งก่อนกลับสตีฟก็แวะไปเอาเก้าอี้ที่สั่งทำไว้และเศษไม้ที่ซื้อไว้กลับห้องไปด้วย
ที่คอนโด
แกร๊ก !! เสียงสตีฟเปิดประตูเข้าไปไอวี่ที่อยู่ในห้องก็ตะโกนออกมาจากห้องนอนทันที
“คุณลุงทำไมกลับมาช้าจังรีบเอาอาหารมาเร็วเจ้าบีเวอร์มันหิวจนจะแทะเตียงคุณลุงอยู่แล้วหนูพยายามห้ามมันอยู่แต่จะห้ามไม่ไหวแล้ว !!” เสียงไอวี่ตะโกนมาจากในห้องนอน
“ห๋าจะแทะเตียงตรูแล้วเรอะอย่านะเฟ้ยเดี๋ยวเตียงตรูหักมันจะเป็นลางร้าย !!” สตีฟเข้าไปในห้องและหยิบเศษไม้ออกมาทันทีและเมื่อเข้ามาในห้องนอนสตีฟก็เห็นไอวี่พยายามกดร่างของเจ้าบีเวอร์เอาไว้กับพื้นแต่เนื่องด้วยเลเวลของมันค่อนข้างสูงไอวี่เลยเอาไม่ค่อยจะอยู่
“หยุดเลยนะเฟ้ยตรูซื้ออาหารมาแล้วมากินนี่ซะ !!” สตีฟกองเศษไม้ไว้บนพื้นห้องทันทีเมื่อเจ้าบีเวอร์มันเห็นเศษไม้มันก็เลิกสนใจเตียงสตีฟและหันมาแทะเศษไม้ที่สตีฟเอามากองไว้ทันที
“ฟู่ว...รอดไปนึกว่าคุณลุงจะกลับมาไม่ทันเสียแล้วหนูเกือบหมดแรงยื้อไว้แล้วเนี่ย” ไอวี่บอก
“ก็เพราะคิดจะเลี้ยงมันนั่นแหละสัตว์เลี้ยงน่ารักตัวอื่นมีมากมายให้เลี้ยงทำไมต้องมาเลี้ยงบีเวอร์ด้วยเนี่ยอ่ะแล้วก็นี่อาหารของมันเอาไปซะ” สตีฟหยิบกระเป๋าผ้ามิติที่ถักจากเส้นไหมฟ้าเลเวล 295 ให้ไอวี่ไปซึ่งในนั้นบรรจุเศษไม้อยู่มากมาย
“หือคุณลุงกระเป๋าใบนี้มันที่ใบละหมื่นล้านนี่นาแพงมากเลยนะ !!” ไอวี่อุทานออกมาเมื่อเห็นกระเป๋าที่สตีฟเอามาให้
“ไม่ต้องห่วงน่าในกระเป๋าลุงมีอีกเยอะเพราะลุงถักเองทั้งนั้น” สตีฟตบที่กระเป๋าผ้าลายหมีของตน
“หือกระเป๋าผ้าหมื่นล้านนี่คุณลุงถักเอง !!” ไอวี่อุทานออกมา
“ก็ใช่น่ะสิวัตถุดิบหายากแบบนี้ใครจะไปหามาได้ล่ะนอกจากนี่” สตีฟยิ้มออกมา
“เอ่อ...ครัวอยู่ทางนั้นใช่มั้ยคุณสตีฟ” เสียงอาจารย์ไก่ดังมาจากหน้าห้องนอน
“อ๊ะอาจารย์ไก่โทษทีครับลืมเชิญเข้าห้องไปเลย” สตีฟหันไปก่อนจะรีบขอโทษอาจารย์ไก่เพราะเขาลืมเชิญเธอเข้ามาในห้องจนอาจารย์ไก่แกต้องเดินเข้ามาเอง
“ฉันเองก็ต้องขอโทษที่ถือวิสาสะเดินเข้ามานะฉันว่าเราเริ่มทำเค้กหน้าฝอยทองกันเถอะขั้นตอนมันค่อนข้างเยอะคงใช้เวลาประมาณสองชั่วโมง” อาจารย์ไก่บอก
“ได้ครับเราไปที่ครัวกัน” สตีฟพยักหน้าก่อนจะเดินไปที่ครัวโดยฝากโอลิเวียให้ซาช่าและแอนนาคอยดูเอาไว้
และเมื่อเข้ามาในครัวสตีฟก็เริ่มอบขนมเค้กทิ้งเอาไว้ก่อนส่วนฝอยทองนั้นอาจารย์ไก่ก็เริ่มอธิบายถึงประวัติวัตถุดิบและส่วนผสมว่าต้องใช้อะไรยังไงบ้าง
ซึ่งขั้นตอนมันก็ซับซ้อนอย่างที่อาจารย์ไก่แกบอกจริงๆ
“โหผมเข้าใจละทำไมเด็กรุ่นใหม่ถึงเลิกกินมันดูสิไข่กับน้ำตาลล้วนๆเลย” สตีฟพูดพลางเทน้ำตาลจำนวนมากลงไปในไข่แดง
“ใช่พวกเราคนรุ่นก่อนก็พยายามหาวัตถุดิบแทนความหวานอื่นๆมาแทนแล้วแต่ก็ยังหาวัตถุดิบทีเข้ากันไม่ได้เลย” อาจารย์ไก่พูด
“เอาไว้สักวันผมจะหาให้ได้แล้วกันครับตอนนี้โลกเปลี่ยนไปแล้วไม่แน่ว่าอาจจะมีวัตถุดิบให้ความหวานบางชนิดที่มีรสหวานเหมือนน้ำตาลแต่ไม่ทำให้อ้วนก็ได้” สตีฟพูด
“นั่นสินะคะฉันเองก็แก่เกินแกงแล้วจะให้ตะลุยออกไปสู้กับสัตว์กลายพันธ์เพื่อหาวัตถุดิบให้ความหวานแทนน้ำตาลชนิดใหม่ๆก็คงไม่ไหวแล้วคงต้องฝากเรี่องนี้ให้คนรุ่นหลังเอาล่ะไหนๆแล้วฉันจะสอนสูตรขนมไทยโบราณให้คุณสตีฟรู้ทั้งหมดเลยแล้วกัน” อาจารย์ไก่คิดจะสืบทอดความรู้เรื่องของหวานที่ตนมีให้สตีฟทั้งหมด
“จริงเหรอครับอาจารย์ไก่ถ้าอย่างนั้นผมขอไปหยิบสมุดจดแปปนะ!!” สตีฟร้องออกมาอย่างตื่นเต้นเมื่อรู้ว่าอาจารย์ไก่จะมอบสูตรขนมไทยโบราณที่รู้ทั้งหมดให้ตน
สามชั่วโมงต่อมา
“อะเฮือกหมดแรงนี่ขนาดแค่ขนมไทยโบราณที่ทำจากไข่นะเนี่ยทำไมมันเยอะขนาดนี้ล่ะครับ !!” สตีฟคว่ำหน้าลงบนเคาน์เตอร์ทำอาหารหลังจากจดสูตรขนมไทยที่ทำจากไข่มากว่าสามสิบชนิด
“เพราะคนไทยสมัยโบราณมีความคิดสร้างสรรค์ไงล่ะ” อาจารย์ไก่พูดอย่างภูมิใจในฐานะที่เป็นคนไทย
“ขนมไทยน่ะมีทั้งหมดสิบสามประเภทได้แก่ประเภทไข่ นึ่ง ต้ม กวน อบ ทอด เชื่อม ฉาบ น้ำกะทิ น้ำเชื่อม บวด และก็แช่อิ่มนี่คุณน่ะยังเรียนไปได้แค่ประเภทไข่เองนะ” อาจารย์ไก่บอก
“โอยเยอะชะมัดถ้าเรียนหมดนั่นไม่มีเป็นร้อยเมนูเลยเหรอครับเนี่ย!!” สตีฟบ่นออกมาแต่ถึงเขาจะบ่นสายตาของเขาก็เป็นประกาย
ตอนนั้นเองซาร่าก็เลิกงานและเหาะมาลงที่ระเบียง
ครืด !! ซาร่าเปิดประตูระเบียงเข้ามาพลางถามหาไอรี่ทันที
“ไอรี่เค้กที่พี่สาวฝากซื้อล่ะ !!” ซาร่าถามถึงเค้ก
“ไม่ได้ซื้อมาค่ะเพราะคุณลุงบอกไม่ต้องซื้อแล้ว” ไอรี่ตอบ
“หือสตีฟเค้กนั่นฉันอยากกินมากเลยนะทำไมถึงบอกไอรี่ไม่ต้องซื้อล่ะรู้มั้ยเค้กร้านนั่นน่ะสัปดาห์นึงขายแค่สองร้อยชิ้นเองนะแถมกำหนดอายุด้วย...อ้าวอาจารย์ไก่ไหงมาอยู่ที่นี่ล่ะคะเนี่ย” ซาร่าพูดพลางหันมาต่อว่าสตีฟแต่พอเห็นอาจารย์ไก่ยืนอยู่ด้วยก็ร้องอ้าวออกมา
“สวัสดีอาจารย์ซาร่าพอดีมาสอนสตีฟทำขนมน่ะ” อาจารย์ไก่บอก
“ที่ไม่ต้องซื้อแล้วเพราะผมทำให้แล้วยังไงล่ะอบเองใหม่ๆเลยเนี่ยจะกินเลยมั้ย” สตีฟเงยหน้าขึ้นมาพลางคุยกับซาร่า
“หือนายอบเองงั้นเหรอ !!” ซาร่าแปลกใจ
“ใช่พอดีร้านนั่นเป็นของอาจารย์ไก่เธอเลยสอนสูตรให้ผม” สตีฟบอก
“หืออาจารย์ไก่เกษียณไปแล้วแอบไปเปิดร้านเหรอคะทำไมไม่บอกล่ะคะจะได้แวะไป” ซาร่าพูดอย่างแปลกใจเพราะเธอไม่รู้เรื่องนี้เลยแถมอาจารย์เอียนก็ไม่บอก
“ฉันไม่ได้บอกใครน่ะอาจารย์ซาร่ามาลองชิมเค้กหน้าฝอยทองสิคุณสตีฟทำได้อร่อยกว่าลูกจ้างที่ร้านฉันทำอีก” อาจารย์ไก่บอก
“ค่ะ” ซาร่าพยักหน้าก่อนจะเดินไปที่ครัวสตีฟเห็นดังนั้นก็รีบเอาเค้กที่อบเสร็จแล้วออกมาจากกระเป๋ามิติพร้อมทั้งโรยฝอยทองลงไปก่อนจะตัดแบ่งหลายๆชิ้นและเรียกทุกคนมากินกัน

error loaded

พอทุกคนได้ชิมก็เบิกตากว้างทันทีเพราะมันอร่อยมากซาร่ากินเค้กไปคนเดียวเกือบปอนด์ส่วนพวกเด็กๆเองก็กินไปคนละเกือบครึ่งปอนด์
ส่วนอาจารย์ไก่เห็นว่าเย็นมากแล้วจึงขอตัวกลับและวันหลังจะแวะมาสอนสูตรขนมให้สตีฟอีก
กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปจนกระทั่งหนึ่งสัปดาห์อาจารย์ไก่นั้นแวะมาสอนสูตรขนมให้สตีฟแทบทุกวันระเย็นวันหนึ่งระหว่างที่สตีฟกำลังลองหัดทำขนมหม้อแกงอยู่จู่ๆเสียงตามสายที่ไว้ใช้เตือนเหตุการณ์ฉุกเฉินของเมืองนิวยอร์คก็ดังขึ้น
ประกาศจากรัฐบาลขณะนี้รัฐบาลได้ทำการส่งดาวเทียมขึ้นไปบนอวกาศสำเร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้วประชาชนชาวอเมริกันทุกท่านตอนนี้ท่านสามารถโทรออกติดต่อข้ามรัฐโดยไม่ต้องผ่านเสาสัญญาณประจำรัฐได้แล้ว...ประกาศอีกครั้งขณะนี้รัฐบาลได้ทำการส่งดาวเทียมขึ้นไปบนอวกาศสำเร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้วประชาชนชาวอเมริกันทุกท่านตอนนี้ท่านสามารถโทรออกติดต่อข้ามรัฐโดยไม่ต้องผ่านเสาสัญญาณประจำรัฐได้แล้ว !!
สิ้นเสียงประกาศสตีฟก็ได้ยินเสียงเฮโลดังมาจากด้านนอกคอนโดทันที
เฮ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!
“คุณลุงได้ยินที่ประกาศมั้ยคะ !!” ไอวี่และไอรี่วิ่งออกมาจากในห้องนอน
“แน่นอนได้ยินสิ” สตีฟพยักหน้า
“สตีฟเป็นเพราะนายการสื่อสารโลกเราจึงถูกกู้ขึ้นมาได้แล้วอีกไม่นานการคมนาคมคงสามารถกู้กลับมาได้เช่นกัน” ซาร่าเดินออกมาพลางพูดและยิ้มอย่างภูมิใจในสิ่งที่สตีฟทำให้กับโลก
“โอยผมแทบไม่ได้ทำอะไรเลยก็แค่บินขึ้นไปบนอวกาศต่อยไปเปรี้ยงเดียวเองเป็นพวกคุณอิจิยะกับตาลุงจีเวลต่างหากล่ะพวกนั้นน่ะแกนหลักเลย” สตีฟพูดเขาไม่กล้ารับความดีความชอบนี้ทั้งหมดไว้คนเดียวเพราะเขาเองก็แค่ออกแรงนิดหน่อยเขาน่ะไม่สามารถวางแผนได้เหมือนอิจิยะและไม่สามารถสร้างดาวเทียมหรือยานอวกาศได้เหมือนจีเวลจึงพูดไม่ได้หรอกว่าการที่สามารถกู้การสื่อสารของโลกกลับมาได้เป็นเพราะเขาคนเดียว
“อ๊ะจริงสิถ้าส่งดาวเทียมไปนอกโลกได้แบบนี้แล้วแสดงว่าไปรับนักบินอวกาศกลับมาได้แล้วสินะ” สตีฟนึกถึงเหล่านักบินอวกาศพวกนั้น
“นี่สตีฟนักบินอวกาศพวกนั้นชื่ออะไรกันบ้างเหรอไม่เคยเล่าให้ฟังเลย” ซาร่าถาม
“อืม...ผมเองก็จำชื่อไม่ได้หมดหรอกนะแต่พอจะจำบางคนได้อย่างเช่นคนญี่ปุ่นเขาชื่อมุซาคาเบะ อากิโอะ แล้วก็คนจีนเขาชื่อเฉิน ห้าวหนาน และก็คนรัสเซียชื่ออิวาน รูเดวิกส์......” สตีฟนึกถึงชื่อนักบินอวกาศพวกนั้นก่อนจะเงียบไปเมื่อพูดถึงนามสกุลของนักบินอวกาศชาวรัสเซีย
ควับ !! สตีฟรีบหันไปมองหน้าซาช่าที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนโต๊ะกินข้าวก่อนจะเห็นเธอมีสีหน้าตกใจมาก
ซาช่าพยายามพูดอะไรบางอย่างออกมาด้วยน้ำเสียงขาดๆหายๆ
“คะ...คะ...คุณพ่อ !!” เมื่อทุกคนได้ยินสิ่งที่ซาช่าพูดก็อึ้งกันไปทันทีเพราะสิ่งที่ซาช่าพูดออกมานั้นคือคำว่าคุณพ่อนั่นเอง
จบ...

     ขอฝากนิยายเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด และนิยายเรื่อง ศึกชิงจ้าวยุทธออนไลน์ด้วยนะครับ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 281 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,668 ความคิดเห็น

  1. #3421 MondayJ (จากตอนที่ 278)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:36
    พอดีสงสัยว่าทำไมซาร่าถึงพอทำอาหารได้แต่อาจารย์ไก่ทำอาหารไม่ได้ทั้งที่ไม่มีสกิลเหมือนกัน หรือไรต์แอบแก้สกิลซาร่าในบทก่อนๆแล้ว555
    #3,421
    0
  2. #3420 แมวหนีกินแหนม (จากตอนที่ 278)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:02
    รักเลย ทั้ง 3 เรื่องคือสนุกมากกก โดยเฉพาะ ศึกชิงเจ้ายุทธภพ ปกติไม่อ่านที่ตัวละครหญิงดำเนินเรื่อง แต่เรื่องนร้บอกเลยสุดยอดมากกกก รักไรท์เลยครับ
    ปล. ผีกับ-ังไม่ได้อ่าน ต้องรีบไปอ่านซะแล้ว
    #3,420
    0
  3. #3417 Aceriz (จากตอนที่ 278)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:06
    ขอบคุณครับ
    #3,417
    0
  4. #3416 0897375544 (จากตอนที่ 278)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:48

    ปันใจให้ทั้ง 3 เรื่องเลย
    #3,416
    0
  5. #3403 ployreudeejaitad (จากตอนที่ 278)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:02

    รออ่านนะคะ
    #3,403
    0
  6. #3402 ป่ามืด (จากตอนที่ 278)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:50
    สนุกๆๆๆๆ
    #3,402
    0
  7. #3401 jocker in the moon (จากตอนที่ 278)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:14
    กดซื้อไม่ได้ครับ
    #3,401
    0
  8. #3400 ดอกอินทนิล (จากตอนที่ 278)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:00
    ช่วยชีวิตพ่อตา
    #3,400
    0
  9. #3399 orawun teetong (จากตอนที่ 278)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:34
    ฟินนนนน
    #3,399
    0