สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

ตอนที่ 274 : ตอนที่ 270 สุดยอดพ่อบ้านที่ผ่านทางมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,524
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 366 ครั้ง
    27 ม.ค. 63

ตอนที่ 270
“คุณเป็นมนุษย์แน่นะ !!” นักบินอวกาศชาวญี่ปุ่นถามซ้ำ
“ใช่ผมเป็นมนุษย์ชื่อสตีฟเป็นคนอเมริกาเนี่ยแหละ” สตีฟพูดยืนยัน
“ไม่น่าเชื่อคุณเนี่ยนะเป็นมนุษย์คุณไม่ได้ใส่ชุดนักบินอวกาศด้วยซ้ำคุณทนคลื่นความร้อนได้ยังไงกันแถมในอวกาศยังมีเชื้อโรคมากมายคุณจะตายเอานะ” นักบินอวกาศชาวจจีนสงสัย
“ถ้าให้อธิบายก็ยืดยาวเอาเป็นว่าตอนนี้โลกมันเกิดอะไรขึ้นหลายๆอย่างมนุษย์ธรรมดากลายเป็นยอดมนุษย์ไปแล้ว” สตีฟตอบสั้นๆ
“Спешите и идти, пока он не пришел. (รีบไปก่อนมันจะมา)” นักบินอวกาศชาวรัสเซียที่เห็นคุยกันไม่เลิกจึงเอ่ยปากเตือน
“จริงสิลืมไปเลยรีบกลับฐานทัพใต้ดินก่อนที่เจ้าผีเสื้อมันจะมาดีกว่า” นักบินอวกาศชาวญี่ปุ่นที่ได้ยินดังนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าต้องรีบลงไปใต้ดิน
“หือพูดถึงไอ้ผีเสื้ออวกาศงั้นเหรอไม่ต้องห่วงมันหรอกผมฆ่ามันไปแล้ว !!” สตีฟบอกเขาฟังภาษารัสเซียไม่ออกแต่พอพูดกันเป็นภาษาอังกฤษก็รู้ว่ากำลังคุยเรื่องอะไรกันจึงบอกออกไปว่าจัดการฆ่าเจ้าผีเสื้ออวกาศไปแล้ว
“ฆ่าไปแล้ว !!x2/Уже убит!!(ฆ่าไปแล้ว !!)” เหล่านักบินทั้งสามอุทานออกมาเมื่อได้ยินว่าฆ่าผีเสื้ออวกาศไปแล้ว
“ใช่จัดการไปแล้วพวกคุณไม่ต้องคอยหลบใต้ดินแล้วล่ะเจ้าผีเสื้อนั่นไม่ได้เลเวลสูงจนขนาดจัดการไม่ได้ผมต่อยหมัดเดียวมันเละกลายเป็นก้อนเลือดเลยเจ๋งใช่มั้ยล่ะ” สตีฟพูดอย่างภูมิใจแต่ทันทีที่เขาพูดออกไปนักบินอวกาศทั้งสามก็มองสตีฟด้วยสายตาโกรธเกรี้ยวก่อนคนที่ถือจรวด RPG จะยกมันขึ้นมาและเล็งมาทางสตีฟ
“แก...แกฆ่ามันทำไมตายซะ !!!”
“เฮ้ยๆทำบ้าอะไรเนี่ยแทนที่จะขอบคุณจะยิงใส่อีกทำไมวะ !!” สตีฟรีบห้ามทันทีเพราะถึงแม้เขาจะโดน RPG ยิงใส่ไม่ตายแต่ระยะประชิดขนาดนี้ด้วยแรงระเบิดจะเป็นนักบินอวกาศสามคนนี้แทนที่ตาย
“ทำไมพวกเราต้องขอบคุณด้วยคุณน่ะทำอะไรลงไปรู้มั้ยคุณฆ่าแหล่งอาหารเพียงหนึ่งเดียวของเรานะเรายังมีนักบินอวกาศอีกกว่าสามสิบชีวิตอยู่ข้างใต้นั่นพวกเขากำลังรอให้เราเอาอาหารกลับไปอยู่ !!” นักบินอวกาศชาวญี่ปุ่นกัดฟันอธิบายก่อนจะชี้ลงไปใต้ดิน
“หือ !!” สตีฟที่ได้ยินคำอธิบายก็ถึงบางอ้อ
ที่แท้เรื่องมันก็เป็นงี้นี่เองเข้าใจแล้วทำไมถึงไม่มีผีเสื้ออวกาศฟักตัวออกจากไข่ของมันเลยเป็นเพราะนักบินอวกาศพวกนี้จัดการเอาตัวอ่อนมันไปกินประทังชีวิตนั่นเองยอดไปเลยนะเนี่ยกินแต่ตัวอ่อนจนรอดชีวิตมาตั้งสิบปีสตีฟคิดในใจ
“แก...ในเมื่อไม่มีอาหารยังไงก็คงต้องตายในไม่ช้าแกก็ตายไปพร้อมกับเรานี่แหละ !!” นักบินอวกาศชาวจีนเตรียมกดยิง RPG ใส่สตีฟ
ฟุ่บ !! หมับ !! สตีฟรีบใช้ความเร็วของตัวเองพุ่งเข้าไปคว้ามือของนักบินอวกาศชาวจีนไว้ทันที
“หะ...หะ...หายตัวได้ !!” นักบินอวกาศชาวจีนพูดออกมาอย่างตกใจเมื่อจู่ๆคนที่กำลังจะยิงจรวดใส่ก็หายตัวและมาโผล่ตรงหน้าคว้ามือเขาเอาไว้
“ไม่ใช่หายตัวหรอกนะความสามารถทางร่างกายล้วนๆเลยก่อนหน้านี้ก็บอกไปแล้วนี่ว่ามนุษย์บนโลกน่ะกลายเป็นยอดมนุษย์ไปแล้ว” สตีฟพูด
นักบินอวกาศทั้งสามที่ได้ยินดังนั้นก็ผงะไปสตีฟมองไปที่พวกเขาทั้งสามก่อนจะพูดออกมา
“เรื่องอาหารพวกคุณไม่ต้องกังวลแล้วผมมีอาหารมาด้วยผมเองก็นึกไม่ถึงว่าจะมีผู้รอดชีวิตอยู่บนดวงจันทร์เดี๋ยวจัดการเรื่องอาหารและพูดคุยกันรู้เรื่องจะแจ้งทางโลกให้ส่งความช่วยเหลือขึ้นมาเพราะพวกคุณไม่ได้บินฝ่าชั้นบรรยากาศได้แบบผมแถมผมเองก็ไม่ได้มียานอวกาศติดในกระเป๋ามิติด้วยสิ” สตีฟพูด
นักบินอวกาศทั้งสามทำหน้างงไม่เข้าใจว่าสตีฟพูดอะไรไม่ว่าจะเป็นเรื่องบินฝ่าชั้นบรรยากาศหรือเรื่องกระเป๋ามิติแต่มีสองสิ่งที่พวกเขาเข้าใจคือสตีฟมีอาหารและสามารถขอความช่วยเหลือจากบนโลกได้
“ถะ..ถะ...ถ้าอย่างนั้นพวกเราจะได้กลับโลกเหรอ!!” นักบินอวกาศชาวญี่ปุ่นพูดเสียงสั่น
“ใช่คุณจะได้กลับโลก” สตีฟพยักหน้า
“ผมและคนอื่นจะไม่ต้องทนกินตัวอ่อนของผีเสื้อแล้วใช่มั้ย” นักบินอวกาศชาวจีนพูดด้วยความดีใจ
“ใช่ในกระเป๋าผมมีเนื้อสัตว์เพียบ” สตีฟตบที่กระเป๋ามิติลายหมีของเขาที่สะพายอยู่
“Смогу ли я вернуться в семью? (ผมจะได้กลับไปหาครอบครัว ?)” นักบินอวกาศชาวรัสเซียถามสตีฟ
“โทษทีผมฟังคุณไม่ออกก็รู้หรอกนะชาวรัสเซียหยิ่งไม่ชอบพูดภาษาอังกฤษ” สตีฟมองไปยังนักบินอวกาศชาวรัสเซีย
“ผะ...ผะ...ผมจะได้กลับไปหาครอบครัวใช่มั้ย” นักบินอวกาศชาวรัสเซียที่ไม่ยอมพูดภาษาอังกฤษนั้นพยายามพูดออกมาอย่างกระท่อนกระแท่นเพื่อนนักบินอวกาศอีกสองคนที่ได้ยินเพื่อนตนพูดภาษาอังกฤษก็เบิกตากว้างอย่างตกใจเพราะตั้งแต่รู้จักกันมานักบินอวกาศชาวรัสเซียคนนี้ไม่ยอมพูดภาษาอังกฤษเลย
“อืม...ผมเองก็ให้คำตอบไม่ได้หรอกนะว่าจะได้กลับไปเจอกับครอบครัวมั้ยเพราะตอนนี้โลกไม่ได้เป็นอย่างที่พวกคุณรู้จักแล้วสิบปีก่อนน่ะมนุษย์ตายไปกว่าครึ่งโลกหลายประเทศล่มสลายไปรัสเซียตอนนี้เหลือแค่มอสโกเท่านั้นที่ยังมีมนุษย์อาศัยอยู่” สตีฟบอก
“ไม่นะ !!” นักบินอวกาศชาวรัสเซียที่ได้ยินว่าบ้านเกิดตัวเองเหลือแค่มอสโกก็อุทานออกมาก่อนน้ำตาจะไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่
“แล้วญี่ปุ่นล่ะ/แล้วจีนล่ะ !!” อีกสองคนที่เหลือรีบถามทันที
“ผมว่าเรื่องนี้อย่าพึ่งพูดกันเลยเรารีบลงไปที่ฐานทัพใต้ดินของพวกคุณดีกว่าจะได้อธิบายทีเดียวมีรอดกันอีกเยอะนี่เพื่อนๆนักบินอวกาศที่รออยู่ที่ฐานทัพใต้ดินเองก็คงรออาหารจากพวกคุณอยู่ด้วย” สตีฟบอก
“ได้พวกเราจะพาคุณลงไป” นักบินอวกาศชาวญี่ปุ่นพยักหน้าก่อนจะพาสตีฟลงไปฐานทัพใต้ดิน
ครืด !! ประตูทางเข้าสู่ฐานทัพลับใต้ดินถูกเปิดออกเผยให้เห็นบันไดทอดยาวลงไปใต้ดวงจันทร์
“ฐานทัพอวกาศลับด้านหลังดวงจันทร์มันอยู่ใต้ดินแต่แรกเลยเหรอ” สตีฟสงสัย
“เปล่าครับตอนแรกมันอยู่บนพื้นผิวดวงจันทร์เนี่ยแหละแต่เมื่อสิบปีก่อนเจ้าผีเสื้อนั่นก็ปรากฎตัวมันเริ่มโจมตีและกัดกินฐานทัพของพวกเราโดยเริ่มจากฐานของประเทศจีนพวกเราพยายามฆ่ามันแล้วแต่ไม่สำเร็จอาวุธอะไรก็ไม่สามารถจัดการมันได้เลยดีที่เจ้าผีเสื้อนั่นมันกินเสร็จแล้วก็หลบออกไปฟักตัวอ่อนพวกเราจึงประชุมกันจนได้ข้อสรุปว่าควรหลบลงมาใต้ดิน” นักบินอวกาศชาวญี่ปุ่นอธิบาย
“ใช่พวกเราขนข้าวของเครื่องใช้ออกมาให้ได้มากที่สุดและเริ่มขุดเจาะดวงจันทร์ด้วยวิทยาการจากฐานทัพลับจากทุกประเทศทำให้เราสร้างฐานทัพลับใต้ดินเสร็จในไม่นานก่อนจะย้ายสิ่งก่อสร้างลงไปทำให้พวกเรารอดตายมาได้และด้วยที่รู้ว่าเจ้าผีเสื้อนั่นอันตรายเราจึงจัดการฆ่าตัวอ่อนก่อนที่มันจะฟักตัวโดยหวังว่ารัฐบาลของพวกเราจะส่งความช่วยเหลือมาแต่ผ่านมาจนถึงตอนนี้ก็ไม่ได้ข่าวอะไรจากรัฐบาลเลย” นักบินอวกาศชาวจีนอธิบายเพิ่มเติม
“แบบนี้นี่เองไอ้ผีเสื้อนั่นมันต้องกินเศษเหล็กเพื่อสะสมพลังงานเอาไว้วางไข่มันจึงกินดาวเทียมและฐานทัพบนพื้นผิวดวงจันทร์จนหมด” สตีฟพยักหน้าเข้าใจ
“คุณรู้ด้วยงั้นเหรอครับว่าเจ้าผีเสื้อนั่นมันมีวงจรชีวิตอย่างไร !!” นักบินอวกาศชาวญี่ปุ่นอุทานพวกเขานั้นต้องใช้เวลาตั้งหลายสัปดาห์สังเกตมันกว่าจะรู้ว่ามันมีวงจรชีวิตอย่างไร
“ก็มันมีคำอธิบายในระบบอ่ะ !!” สตีฟพูด
“ระบบมันคืออะไรครับ” นักบินอวกาศชาวญี่ปุ่นสงสัย
“เอาไว้อธิบายทีเดียวเลยแล้วกันเรื่องนี้มันยาวส่วนไอ้เรื่องความช่วยเหลือจากรัฐบาลก็โทษทีนะลำพังบนโลกยังเอาตัวไม่ค่อยจะรอดเลยขนาดนาซ่าของเรายังยุบไปแล้วเพราะต้องมุ่งเน้นการเอาตัวรอดบนโลกก่อน” สตีฟบอกเหล่านักบินอวกาศพวกนั้นพอได้ยินก็พยักหน้าเข้าใจ
พวกเขาทั้งสี่คนเดินลงบันไดมาเรื่อยๆจนกระทั่งพบเจอกับประตูขนาดใหญ่นักบินอวกาศชาวจีนก็เดินเข้าไปที่แผงควบคุมประตูนั่น
เริ่มการสแกนม่านตา !!
ยืนยันเอกลักษณ์บุคคลด็อกเตอร์เฉิน ห้าวหนาน !!
ยืนยันด้วยเสียง !!
“เฉิน ห้าวหนาน !!” นักบินอวกาศชาวจีนพูด
ถูกต้องยินดีต้อนรับด็อกเตอร์เฉิน ห้าวหนาน !!
ครืด !! ทันทีที่ยืนยันเสร็จประตูก็ถูกเปิดออกอย่างช้าๆด้านหลังประตูนั้นมีห้องสี่เหลี่ยมโง่ๆอยู่ห้องหนึ่งและมีประตูอีกบานหนึ่งพวกเขาทั้งสี่คนเดินเข้าไปในประตูนั่นก่อนประตูจะค่อยๆปิดลง
“ที่แท้ก็ชื่อเฉิน ห้าวหนาน” สตีฟพยักหน้าเขาลองใช้ระบบตรวจสอบดูใหม่
หน้าต่าง
เฉิน ห้าวหนาน Level : 1
นักบินอวกาศในฐานทัพลับโครงการจากประเทศจีน
พอรู้ชื่อแล้วระบบมันอัพเดทให้เลยแฮะสะดวกดี สตีฟคิดในใจ
“พวกคุณสองคนชื่ออะไรผมสตีฟ แมคดูวัลล์” สตีฟถามอีกสองคนพลางแนะนำตัวเอง
“ผมอากิโอะ...มุซาคาเบะ อากิโอะยินดีที่รู้จักนะครับคุณสตีฟ” นักบินอวกาศชาวญี่ปุ่นแนะนำตัวเอง
หน้าต่าง
มุซาคาเบะ อากิโอะ Level : 1
นักบินอวกาศในฐานทัพลับโครงการจากประเทศญี่ปุ่น
“ส่วนผมอิวาน รูเดวิกส์” นักบินอวกาศชาวรัสเซียบอก
หน้าต่าง
อิวาน รูเดวิกส์ Level : 1
นักบินอวกาศในฐานทัพลับโครงการจากประเทศรัสเซีย
“หือ...อิวาน รูเดวิกส์งั้นเหรอ”สตีฟพูดออกมาอย่างสงสัย
“มีอะไรกับชื่อผมเหรอครับ” อิวานถามอย่างสงสัย (พอรู้ชื่อแล้วจะเขียนแทนตัวคนนั้นด้วยชื่อแทนนะครับจะได้ไม่ยาว)
“แค่รู้สึกคุ้นนามสกุลคุณน่ะแต่นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน” สตีฟบอก
(ไรท์ : นามสกุลอิวานคุณกันมั้ย ? ถ้าไม่คุ้นย้อนกลับไปดูตอนที่ 50 นะ อิอิ)
ครืด !! ตึง !! เมื่อประตูถูกปิดลงเสียงอิเล็กทรอนิคก็ดังขึ้น
ทำการฆ่าเชื้อ !!
ฟู่ !! ก๊าซบางอย่างถูกปล่อยออกมาสตีฟยืนมองด้วยความประหลาดใจ
ทำการปรับสภาพแรงดัน !!
วู่บ !! แรงดันรอบตัวถูกปรับสภาพและหลังจากเสร็จสิ้นกระบวนการเหล่านักบินอวกาศก็ถอดหมวกของพวกเขาออก
“หือถอดออกได้แล้วเหรอครับ” สตีฟถาม
“ใช่ครับใต้ดินเรามีออกซิเจนคล้ายกับสภาพบนพื้นโลกมากสามารถหายใจได้ครับ” อากิโอะตอบ
“โอ้ดีจังใส่หมวกนี่อึดอัดจะตาย” สตีฟพูดก่อนจะรีบถอดหมวกที่ใช้สำหรับหายใจในอวกาศของเขาออกและเก็บมันลงไปในกระเป๋ามิติ
ฟุ่บ !! หมวกใบใหญ่หายเข้าไปในกระเป๋าผ้ามิติของสตีฟนักบินอวกาศทั้งสามคนที่เห็นดังนั้นถึงกับตาโตเมื่อเห็นสิ่งประหลาดตรงหน้า
“อ้อนี่คือกระเป๋ามิติน่ะสร้างโดยการหาลูกแก้วมิติที่ดรอปมาจากสัตว์กลายพันธ์พวกนั้นอย่างเจ้าผีเสื้ออวกาศแต่ก็หาไม่ง่ายหรอกนะฆ่าไปเป็นหมื่นจะเจอสักชิ้นกระเป๋าผมน่ะมีความจุถึงสิบตารางกิโลเมตรเลยล่ะ” สตีฟพูดอย่างภูมิใจ
“สิบตารางกิโลเมตร !!x3” ทั้งสามคนอุทานออกมาเมื่อได้รู้ความกว้างของกระเป๋าที่สตีฟสะพายอยู่
“เอาไว้ทีหลังน่าก่อนอื่นพาไปเจอทุกคนกันก่อนเถอะ” สตีฟบอก
“โอเค” อากิโอะพยักหน้าก่อนเดินไปที่ประตูและหมุนเปิดมันด้วยมือ
เอี๊ยด !! เอี๊ยด !! เอี๊ยด !! เอี๊ยด !! ประตูค่อยๆเปิดออกก่อนจะเผยให้เห็นฐานทัพด้านใน
“เฮ่อากิโอะนายกลับมาแล้วได้ตัวอ่อนมาใช่มั้ยรีบเอามาแบ่งกันเร็วหิวจะแย่แล้ว !!” เสียงจากเหล่านักบินอวกาศด้านในตะโกนบอกทันทีที่ประตูถูกเปิดออกและตอนนั้นเองพวกเขาก็สังเกตุเห็นมนุษย์คนที่สี่
“เอ๋...นั่นใคร !!”
สตีฟยิ้มออกมาก่อนจะเดินออกไปแสดงตัว
“สวัสดีครับผมสตีฟ แมคดูวัลล์ สุดยอดพ่อบ้านที่ผ่านทางมาครับ !!” สตีฟโค้งตัวลงก่อนจะกล่าวแนะนำตัวเอง
ห๋า !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! เหล่านักบินอวกาศกว่าสามสิบชีวิตที่ได้ยินดังนั้นก็ร้องออกมาเสียงดังเมื่อได้ยินการแนะนำตัวของสตีฟ
จบ...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 366 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,668 ความคิดเห็น

  1. #3398 Ning killer (จากตอนที่ 274)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:56
    พ่อนิ 555
    #3,398
    0
  2. #3393 partey (จากตอนที่ 274)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:31
    ก็แค่ทางผ่านอะนะ
    #3,393
    0
  3. #3392 mummummi (จากตอนที่ 274)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:09
    ผ่านทางมา? ได้เหรอสตีฟ
    #3,392
    0
  4. #3391 ployreudeejaitad (จากตอนที่ 274)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:57
    รออ่านนะคะ
    #3,391
    0
  5. #3390 0897375544 (จากตอนที่ 274)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 04:42
    สตีฟ รีบทำอาหารด้วยสกิลสุดยอดซะ
    #3,390
    0
  6. #3389 PHATTHORN (จากตอนที่ 274)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:37
    พ่อซาช่า งั้นหรออ!!
    #3,389
    0
  7. #3376 Lucky_777 (จากตอนที่ 274)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 20:54
    อึ้งไปดิ!!
    #3,376
    0
  8. #3374 ป่ามืด (จากตอนที่ 274)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 21:08
    สนุกมากคราบ อุดหนุนๆ
    #3,374
    0