สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

ตอนที่ 265 : ตอนที่ 261 อาตมามาจับโปเกม่อน !!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,938
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 372 ครั้ง
    13 ม.ค. 63

ตอนที่ 261
ครืด !! ครืด !! ครืด !! เสียงสตีฟกำลังขัดทำความสะอาดห้องน้ำอยู่ภายในคอนโดส่วนซาร่านั้นอยู่ที่ห้องนั่งเล่นกำโอลิเวียเธอกำลังเปลี่ยนแพมเพิสให้โอลิเวียอยู่
“นี่สตีฟนายเห็นแพมเพิสโอลิเวียหรือเปล่าฉันว่าฉันวางเอาไว้ตรงนี้นะหยิบแป้งออกมาทาให้เดี๋ยวเดียวแพมเพิสหายไปเฉยเลยชิ้นสุดท้ายแล้วด้วยสิ” ซาร่าที่ตะโกนถามมาจากข้างนอก
“ไม่เห็นเลยที่รักผมขัดห้องน้ำอยู่จะไปเห็นได้ยังไง” สตีฟตะโกนตอบกลับไป
“ว้ายตายแล้วไม่ทันแล้วกำลังฉี่แล้ว !!” ซาร่าอุทานออกมาก่อนจะรีบอุ้มโอลิเวียมาที่โถส้วมในห้องน้ำที่สตีฟกำลังขัดอยู่ซึ่งแน่นอนระหว่างทางฉี่ของโอลิเวียมันหยดเป็นทางทำให้สตีฟบ่นออกมา
“โธ่เลอะหมดเลยผมต้องขัดใหม่อีกสิเนี่ยปล่อยให้มันเลอะโซฟาไปก็ได้นี่ซาร่าเดี๋ยวผมทำความสะอาดเอง” สตีฟพูดพลางมองคราบฉี่ที่หยดมาตามพื้น
“โซฟามันซักยากไม่ใช่เหรอแถมดูดกลิ่นด้วยเดี๋ยวกลิ่นอับมันติดนะ” ซาร่าพูด
“แหมเดี๋ยวนี้รู้เรื่องพวกนี้ด้วยนะ” สตีฟแซว
“คนมันก็ต้องเรียนรู้กันบ้างสิว่าแต่ไหนนายบอกว่าไม่เห็นไงแล้วที่มือนั่นอะไร” ซาร่าพูดพลางมองมาที่มือสตีฟ
“ในมืองั้นเหรอก็แปรง...เฮ้ยมาอยู่นี่ได้ไงฟระ !!” สตีฟกำลังจะตอบแต่พอมองดูมือของตัวเองก็ต้องตกใจเพราะในมือแทนที่จะเป็นแปรงขัดพื้นห้องน้ำมันดันเป็นแพมเพิสชิ้นสุดท้ายของโอลิเวียซะงั้น
“นายว่างมากนักหรือไงถึงได้เอาแพมเพิสลูกมาใช้ขัดห้องน้ำเนี่ยก็บอกอยู่ชิ้นสุดท้ายแล้วหรือว่าแพมเพิสมันใช้ขัดห้องน้ำได้ดีกว่าแปรง” ซาร่าบ่นเข้าให้
“มะ...มะ...มันมาอยู่นี่ได้ไงฟระเนี่ย” สตีฟอุทาน
“เฮ้อ...นายนี่นะฉันรู้ว่าความเร็วนายสูงมากจนตาฉันมองไม่ทันแต่อย่าแกล้งกันแบบนี้ได้มั้ยแบบนี้โอลิเวียจะใส่อะไรล่ะ” ซาร่าถอนหายใจออกมา
“ผมไม่รู้เรื่องนะซาร่าผมไม่ได้แกล้งด้วย !!” สตีฟเถียง
“ไม่รู้ล่ะหลักฐานมันอยู่ในมือนายรีบไปซื้อแพมเพิสมาซะฉันจะใช้ผ้าอ้อมใส่ให้โอลิเวียแทนไปก่อน” ซาร่าบอกพลางอุ้มโอลิเวียออกไปและเดินไปที่ห้องนอนเพื่อรื้อผ้าอ้อมที่อยู่ในตู้ออกมาใส่แทนให้โอลิเวียไปก่อน
ส่วนสตีฟก็ได้แต่มองตามหลังซาร่าไปอย่างไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น
“นี่มันเรื่องบ้าอะไรฟระเนี่ยแล้วแปรงขัดห้องน้ำตรูหายไปไหนกว่าจะใช้ให้ขนแปรงมันนิ่มได้ใช้เวลานานนะเฟ้ย !!” สตีฟสบถออกมาพลางมองแพมเพิสในมือซึ่งไม่เข้าใจว่ามันมาอยู่นี่ได้อย่างไร
สตีฟยกมือขึ้นเกาหัวอย่างเซ็งๆก่อนจะเปิดน้ำทำความสะอาดพื้นให้เรียบร้อยเพื่อออกไปซื้อแพมเพิสมาให้ซาร่าและเมื่อเขาออกมาจากห้องน้ำเขาก็เดินไปที่ครัวเพื่อจะเอาแพมเพิสในมือไปทิ้งใส่ถังขยะแต่ระหว่างนั้นเองสายตาเขาก็ดันไปเห็นแปรงขัดห้องน้ำถูกวางทิ้งไว้ที่โต๊ะกินข้าว
“เห้ยไปอยู่นั่นได้ไงเนี่ย !!” สตีฟอุทานอย่างตกใจก่อนจะเดินเข้าไปหยิบมันขึ้นมา
“ยังเปียกอยู่เลยเป็นแปรงที่ตรูใช้ขัดห้องน้ำแน่นอนเกิดอะไรขึ้นฟระ” สตีฟจับที่ขนแปรงดูตอนนั้นเองจู่ๆเขาก็คิดถึงอะไรบางอย่างแล้วขนลุกซู่ขึ้นมา
หรือว่าคอนโดเราจะมีฝีฟระก่อนที่จะไปฮาวายก็เกิดเรื่องแปลกๆตอนที่เฟอร์นิเจอร์ถูกย้ายไปอยู่ในห้องน้ำทั้งหมด !! สตีฟคิดในใจเขาตัดสินใจถามซาร่าที่กำลังใส่ผ้าอ้อมให้โอลิเวียอยู่ในห้องนอน
“นี่ซาร่าช่วงนี้มีอะไรเกิดขึ้นในคอนโดเราบ้างป่ะ” สตีฟถาม
“มีอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอไม่นะ...อ๊ะไม่สิเมื่อสองวันก่อนห้องข้างล่างเห็นว่ามีคนเสียชีวิตนะเห็นว่าเป็นคุณตากับคุณยายคู่หนึ่งเมื่อเดือนก่อนห้องที่อยู่หน้าลิฟต์ก็เห็นว่ามีคนเสียชีวิตว่าแต่นายถามทำไมเหรอ” ซาร่าตอบพลางสงสัย
“มะ...มะ...ไม่มีอะไร” สีหน้าของสตีฟซีดลงทันทีเมื่อได้ยินคำตอบของซาร่า
ชัดเลยแม่งเอ้ยเป็นฝีมือผีชัวร์ !! สตีฟยิ่งมั่นใจว่ามันเป็นฝีมือของสิ่งเหนือธรรมชาติ
“เอาล่ะเสร็จแล้วอย่าฉี่บ่อยนะลูกแม่มีผ้าอ้อมสำรองอยู่ไม่กี่ผืนส่วนนายน่ะรีบไปซื้อแพมเพิสมาได้แล้วคราวนี้ซื้อมาเยอะหน่อยนะจะได้ใช้ได้นานแล้วก็ซื้อแบบยาวหน่อยด้วยโอลิเวียโตไวมากซื้อแบบสั้นเดี๋ยวก็ใส่ไม่ได้แล้ว” ซาร่าบอก
“เข้าใจแล้วจะรีบไปซื้อมาให้เลย” สตีฟพยักหน้าพลางคิดว่าจะไปหาซื้อไม้กางเขนสักอันมาติดไว้ที่ห้องไม่สิสักสิบอันไปเลยแล้วพอพรุ่งนี้ตอนซาร่าไปทำงานจะลองไปเชิญบาทหลวงมาปัดรังควานไล่วิญญาณด้วยถ้าถามว่าทำไมต้องรอตอนซาร่าไปทำงานน่ะเหรอก็เพราะซาร่าไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกนี้ยังไงล่ะ
สตีฟรีบไปใส่ร้องเท้าทันทีเพื่อเตรียมไปห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อแพมเพิส
“สตีฟถ้ามีเวลาล่ะก็ซื้อซุปไก่สกัดมาด้วยนะเอาหลายๆโหลเลย !!” ซาร่าเดินออกมาบอกสตีฟที่กำลังจะออกจากห้อง
“ซุปไก่สกัดเธอจะเอาไปทำอะไรน่ะไม่ชอบกลิ่นของมันไม่ใช่เหรอไงเธอเคยบอกว่ามันเหม็นคาวนี่” สตีฟสงสัย
“ซื้อมาเถอะน่าช่วงนี้ความจำไม่ค่อยดีเลยวางของเอาไว้แล้วชอบหาไม่เจอสงสัยอายุจะเยอะแล้วความจำเลยเริ่มไม่ดี” ซาร่าบอกใช่แล้วช่วงนี้เธอหาของไม่ค่อยจะเจอเธอคิดว่าความจำเธอน่าจะเริ่มไม่ค่อยดี
อืมซาร่าอายุแค่สามสิบเองจะความจำไม่ดีได้ยังไงสงสัยเป็นเพราะช่วงนี้พักผ่อนน้อยเพราะเธอชอบตื่นมาดึกๆเพื่อให้นมโอลิเวีย สตีฟคิดในใจ
“เดี๋ยวจะดูมาให้นะแต่ผมว่าเอาเป็นน้ำลูกพรุนเข้มข้นดีกว่ามีสรรพคุณคล้ายๆกัน” สตีฟบอก
“อืมแล้วแต่นายแล้วกันรีบไปรีบกลับล่ะ” ซาร่าพยักหน้าจากนั้นสตีฟก็ออกจากห้องไปทันที
ห้างสรรพสินค้า
สตีฟเดินทางมาที่ห้างสรรพสินค้าใกล้บ้านเขาหยิบรถเข็นออกมาก่อนจะเดินไปที่ชั้นวางสินค้าเพื่อซื้อของทันที
“อ้าวนั่นคุณสตีฟไม่ใช่เหรอคะนั่นไม่เห็นตั้งนานเปลี่ยนทรงผมเหรอคะ !!” เสียงแม่บ้านคนหนึ่งเดินเข้ามาทักสตีฟ
“อ๊ะไม่เจอกันตั้งนานเลยนะครับพอดีร้อนๆน่ะครับเลยไว้สกินเฮดซะเลย” สตีฟพูดพลางยกมือขึ้นลูบผมสั้นๆบนหัวของเขา
“ฮ่ะๆแต่แบบนี้ก็ดูหล่อดีนะคะว่าแต่มาซื้ออะไรเหรอคะ” แม่บ้านคนนี้ถาม
“มาซื้อแพมเพิสให้ลูกสาวน่ะครับ” สตีฟตอบ
“นี่มีลูกสาวแล้วเหรอคะเนี่ยก็ว่าทำไมช่วงนี้ไม่เห็นเลยคงเพราะเลี้ยงลูกสินะคะถึงไม่ค่อยได้ออกไปไหน” แม่บ้านคนนั้นทำตาโตเมื่อได้ยินเรื่องนี้
“ฮ่ะๆก็ทำนองนั้นครับ” สตีฟหัวเราะแห้งๆ
ที่ไม่ได้ออกไปไหนเพราะไม่จำเป็นต้องมาซื้อของลดราคาบ่อยๆแล้วต่างหากล่ะแถมก่อนหน้านี้ก็ไปเก็บเลเวลเตรียมซัดกับมังกรดำจากนั้นก็ไปทัวร์อีกซีกโลกมาพอกลับมาถึงอเมริกาก็ไปซัดกับพวกวายร้ายแล้วก็ไปโดนนกฟีนิกซ์มันเผาเล่นที่เกาะฮาวายพึ่งจะได้กลับมาอยู่บ้านสบายๆเนี่ยแหละสตีฟคิดในใจ
“ถ้ายังไงขอตัวก่อนแล้วกันนะคะใกล้ได้เวลาลดราคาสินค้าแล้ว” แม่บ้านคนนั้นพูด
“ครับ” สตีฟพยักหน้าพลางยิ้มให้บางซึ่งระหว่างที่แม่บ้านคนนี้จะเดินพ้นไปหูเขาที่ตอนนี้พัฒนาศักยภาพเรื่องการได้ยินไปมากก็ดันไปได้ยินเสียงของแม่บ้านคนนี้พอดี
“ชิ !! มีลูกแล้วเหรอเนี่ยอดตีท้ายครัวเลย” แม่บ้านคนนั้นพูดออกมาเบาๆ
“อ้าวเวรตลอดมาที่ขยันมาทักตรูคือนี่กะจะเครมตรูงั้นเหรอเนี่ยอย่าบอกนะว่าแม่บ้านคนอื่นๆด้วย” สตีฟมองหลังแม่บ้านที่เข็นรถเข็นเดินออกไป
สตีฟส่ายหน้าเบาๆก่อนจะเข็นรถเข็นไปที่ชั้นขายสินค้าเด็กเขาเดินไปหยิบแพมเพิสมาจนหมดชั้นวางของและเตรียมจะเดินไปที่ชั้นขายเครื่องดื่มต่อเพื่อซื้อเครื่องดื่มพรุนสกัดเข้มข้นไปให้ซาร่าทันใดนั้นเองเขาก็ดันไปเห็นชายผิวดำหัวโล้นคนหนึ่งกำลังยืนเล่นมือถืออยู่ในชั้นขายสินค้าซึ่งถ้าเป็นปกติสตีฟคงเดินผ่านไปแล้วแต่ทว่าเขาดันรู้จักชายคนนี้
“นั่นมันหลวงพี่จอห์นนี่ใช่มั้ยหว่า !!” สตีฟอุทานออกมาพลางใช้ระบบตรวจสอบเพื่อความแน่ใจอีกที (จากตอนที่ 62)
หน้าต่าง
ชื่อ : จอห์นนี่ แบล็ค Level : 1
อาชีพ : นักแสดงตลก
อายุ : 55
ฉายา : หลวงพี่จอห์นนี่
“ใช่หลวงพี่จริงๆด้วยหลวงพี่จอห์นนี่คร้าบ !!” สตีฟรีบเดินเข้าไปทักทันที
“หือ...เรารู้จักกันด้วยงั้นเหรอโยม” หลวงพี่จอห์นนี่หันกลับมา
“เราเคยเจอกันที่เม็กซิโกไงครับที่ห้องทดลองใต้ดินนั่น” สตีฟบอก
“อ๋อตอนนั้นนั่นเองตอนที่อาตมาปลุกเสกน้ำมนต์สินะ” หลวงพี่จอห์นนี่ร้องอ๋อจำได้ขึ้นมาทันที
“ใช่ๆถ้าไม่ได้หลวงพี่ตอนนั้นนะแย่แน่เลยว่าแต่หลวงพี่ย้ายมาอยู่แถวนี้เหรอครับ” สตีฟถาม
“เปล่าหรอกหลวงพี่แค่เดินธุดงค์ไปเรื่อยน่ะ” หลวงพี่จอห์นนี่ตอบ
“เดินธุดงค์ ??” สตีฟไม่รู้ว่ามันคืออะไร
“เป็นกิจของสงฆ์น่ะ” หลวงพี่จอห์นนี่ไม่อธิบายอะไรเพิ่ม
“อ๋องั้นเหรอครับแล้วนี่หลวงพี่มาซื้ออะไรล่ะครับ” สตีฟสงสัย
“ไม่ได้มาซื้อหรอกโยมอาตมามาจับโปเกม่อนน่ะพอดีแถวนี้มีสัญญาณฮิโตคาเงะ” หลวงพี่จอห์นนี่บอก
“จับโปเกม่อน !!” สตีฟอุทานออกมา
“ใช่นี่ไงโยม” หลวงพี่จอห์นนี่พยักหน้าก่อนจะยื่นมือถือในมือมาให้สตีฟดู
“นี่มันเกมส์โปเกม่อนโกภาคห้าที่ว่ากันว่าเป็นเกมส์โปเกม่อนภาคเดียวที่สามารถเล่นออฟไลน์ได้นี่หลวงพี่เล่นมันด้วยงั้นเหรอครับ !!” สตีฟอุทานอย่างตกใจเพราะเกมส์นี้ในสมัยเด็กๆเขาก็เคยเล่นซึ่งมันเป็นเกมส์ชื่อดังที่ผลิตจากบริษัทญี่ปุ่นภาคนี้นั้นเป็นภาคเดียวที่สามารถเล่นออฟไลน์ได้
และในภาคนี้นั้นการจะเก็บโปเกม่อนได้ทุกตัวนั้นจะต้องเดินทางไปทั่วทุกมุมโลกซึ่งเป็นเรื่องที่ยากมากคนจึงไม่ค่อยนิยมเล่นเท่าไหร่
“ใช่อาตมาเล่นมาสามสิบปีแล้วเดินธุดงค์ไปทั่วโลกเก็บโปเกม่อนใกล้จะครบแล้วเนี่ยขาดอีกไม่กี่ที่” หลวงพี่จอห์นนี่พูด
“จริงด้วยหลวงพี่ขาดอีกไม่กี่ตัวเอง” สตีฟพยักหน้าหลังจากดูสมุดโปเกม่อนของหลวงพี่
“ใช่แต่ละตัวหายากๆทั้งนั้นเลยโดยเฉพาะเจ้ามิวทูที่อยู่ในอเมริกานี่อาตมาเดินธุดงค์ไปทั่วแล้วยังไม่เจอวี่แววเลย...เฮ้อ” หลวงพี่จอห์นนี่ถอนหายใจออกมา
“มิวทูงั้นเหรอถ้าผมจำไม่ผิดสมัยก่อนผมได้ข่าวว่ามันอยู่ในแอเรียห้าสิบเอ็ดนะหลวงพี่” สตีฟนึกถึงความทรงจำสมัยเด็กๆ
“แอเรียห้าสิบเอ็ดงั้นเหรอมันเป็นพื้นที่หวงห้ามนี่ถ้าอย่างนั้นอาตมาคงไม่มีวันได้จับมิวทูแล้วล่ะ” หลวงพี่จอห์นนี่ที่ได้ยินดังนั้นก็เริ่มปลง
“เฮ้หลวงพี่ผมช่วยพาหลวงพี่ไปจับมันได้นะที่แอเรียห้าสิบเอ็ดน่ะแต่หลวงพี่ต้องช่วยอะไรผมก่อน” สตีฟพูด
“โยมพูดจริงงั้นเหรอ !!” หลวงพี่จอห์นนี่อุทานออกมา
“ใช่ผมพูดจริงหลวงพี่ขอแค่หลวงพี่ช่วยผม...ผมก็จะพาหลวงพี่ไปแอเรียห้าสิบเอ็ด” สตีฟพยักหน้า
“ถ้าอย่างนั้นโยมอยากให้อาตมาช่วยอะไร” หลวงพี่จอห์นนี่ถาม
“ผมอยากให้หลวงพี่ช่วยไล่ผีให้หน่อย” สตีฟตอบพลางยิ้มออกมา
จบ...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 372 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,668 ความคิดเห็น

  1. #3380 deknoomza (จากตอนที่ 265)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 19:43
    หลวงพี่มันเวล1แล้วมันข้ามประเทศไง
    #3,380
    0
  2. #3359 chaiyuki (จากตอนที่ 265)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 18:20

    เมียพึ่งบ่นไปให้เลิกนิคิดเองเออเองไปเองนะไม่รู้จักจำเลย

    #3,359
    0
  3. #3358 Aceriz (จากตอนที่ 265)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 01:21
    ขอบคุณครับ
    #3,358
    0
  4. #3356 mummummi (จากตอนที่ 265)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 20:26
    คือสตีฟ แกเหมือนจะฉลาดแต่คิดมากไปโว้ยยยยย
    #3,356
    0
  5. #3355 Shadow Reader ♡♡ (จากตอนที่ 265)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 19:11

    แล้วเมื่อไรจะรู้ว่าเป็นสกิลของลูกตัวเองละเนี้ยยยยย

    #3,355
    0
  6. #3353 505861 (จากตอนที่ 265)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 19:03
    ตีลังกาคิดยังไงก็สกิลของโอลิเวียนิ??
    #3,353
    0