สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

ตอนที่ 260 : ตอนที่ 256 กลับเข้าเกาะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,322
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 413 ครั้ง
    26 ธ.ค. 62

ตอนที่ 256
ฟ้าว !! สตีฟบินพาสัมภาระทั้งสามคนมาส่งที่ดาดฟ้าเรือเมื่อสตีฟบินมาถึงก็เห็นยายหลันยืนรออยู่แล้ว
“ช่วยกลับมาได้แล้วอย่างนั้นรึหน้าตาช่างเหมือนเด็กพวกนั้นจริงๆเลย” ยายหลันพูดหลังจากเห็นหน้าตาของไอรีนที่เหมือนกับเด็กแฝดที่เจอที่แอเรียห้าสิบเอ็ด
“เหอะๆตอนแรกที่ผมเจอยังเข้าใจผิดว่าเป็นเด็กพวกนั้นเลยยาย” สตีฟพูดก่อนจะวางร่างของเหมยลี่และไอวีน่าลงส่วนไอรีนเขาก็พาไปนอนในสระน้ำ
เมื่อเหมยลี่ขาแตะพื้นดาดฟ้าเรือเธอก็พาไอวีน่าไปนอนบนเตียงผ้าใบที่ริมสระ
“แล้วขานั่น” ยายหลันมองดูขาของไอวีน่า
“คงเป็นสกิลอะไรสักอย่างน่ะยายผมเองก็รู้ไม่มากว่าแต่อาการไอวีน่าเป็นไงบ้าง” สตีฟบอกก่อนจะหันไปถามเหมยลี่
“ร่างกายกำลังฟื้นฟูอยู่กระดูกที่แตกน่าจะสมานในสองสามชั่วโมงแล้วทางนั้นล่ะ” เหมยลี่พูดก่อนจะถามอาการไอรีนเงือกสาวอีกคน
“หมดสติเพราะเสียเลือดมากร่างกายกำลังฟื้นฟูตัวเองอยู่น่าจะได้สติเช้าๆนั่นแหละ” สตีฟตอบ
“กระดูกแตกงั้นเหรอพวกลื้อไปเจออะไรกันมาเนี่ยหรือว่าเจอนกฟีนิกซ์แล้ว” ยายหลันมีสีหน้าแปลกใจ
“ก็เจอหลายอย่างเลยล่ะยายส่วนเจ้านกฟีนิกซ์นั่นก็เจอแล้วล่ะ” สตีฟพูด
“เจอแล้วงั้นเหรอเลเวลของมันเท่าไหร่พอจะจัดการได้มั้ย” ยายหลันถาม
“เลเวลเจ็ดร้อยสิบเอ็ดน่ะยายจะจัดการได้มั้ยผมก็ยังตอบไม่ได้แต่น่าจะจัดการยากเพราะขนาดตอนผมซัดกับเทียแมทเจ้านั่นเลเวลไม่ถึงหกร้อยห้าสิบผมยังง่อยเลยถ้าไม่ได้นิวเคลียร์ที่ปรับปรุงให้มีพลังทำลายมากกว่าปกติล่ะก็จัดการเจ้าเทียแมทไม่ได้หรอกตอนนั้น” สตีฟตอบ
“เลเวลมากขนาดนั้นเลยงั้นเหรอ !!” ยายหลันอุทานเมื่อได้ยินเลเวลของนกฟีนิกซ์ที่กำลังตามหา
“ว่าแต่สตีฟทำไมสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในน้ำนั่นถึงไม่ฟื้นตัวล่ะ” เหมยลี่ถามสตีฟอย่างสงสัย
“อืมคงเป็นเพราะไอ้นั่นล่ะมั้งเธอถามขึ้นมาก็ดีเลยช่วยตรวจสอบให้หน่อยดิ” สตีฟนึกถึงก้อนหินอุกกาบาตที่เก็บมาจากใต้แอ่งน้ำร้อนนั่น
ฟุ่บ !! ตู้ม !! สตีฟหยิบหินอุกกาบาตออกมาและทันทีที่เขาหยิบออกมานั้นสภาพพื้นที่รอบๆห่างออกไปหลายร้อยเมตรก็เกิดเสียงระเบิดดังลั่นทันทีน้ำทะเลรอบๆเรือห่างออกไปในรัศมีห้าร้อยเมตรถูกกดจมลงไปเหมือนกับมีมือขนาดใหญ่กดลงมา
“เกิดอะไรขึ้น !!” ยายหลุนอุทานอย่างตกใจ
“ก็แค่อาณาเขตแรงโน้มถ่วงน่ะยายดูเหมือนเจ้าหินนี่จะสร้างอาณาเขตแรงโน้มถ่วงนอกรัศมีห้าร้อยเมตรรอบมันน่ะแต่ในรัศมีห้าร้อยเมตรรอบหินจะไม่มีอาณาเขตนั่น” สตีฟอธิบายคร่าวๆ
“หินอุกกาบาตจากนอกโลกงั้นหรือ” ยายหลันตรวจสอบดูหินในมือสตีฟ
“ขอฉันตรวจสอบดูหน่อยนะ” เหมยลี่เดินเข้ามาขอดูหินในมือสตีฟใกล้ๆ
ตรวจสอบ !! เหมยลี่ใช้สกิลตรวจสอบกับหินอุกกาบาตในมือสตีฟ
หน้าต่าง
หินอุกกาบาต
น้ำหนัก 40 กิโลกรัม
ความแข็งระดับ ??
ในรัศมีห้าร้อยเมตรรอบหินสามารถสร้างอาณาเขตไร้การฟื้นฟูได้และภายนอกรัศมีห้าร้อยเมตรนั้นจะสร้างแรงโน้มถ่วงมหาศาล
“ตรวจสอบไม่ได้งั้นเหรอว่าแข็งขนาดไหนแต่ดูเหมือนจะมีสรรพคุณทำให้สิ่งมีชีวิตฟื้นฟูไม่ได้ในรัศมีห้าร้อยเมตรและหินนี่ก็เป็นต้นกำเนิดของแรงโน้มถ่วงนั่นจริงๆด้วย” เหมยลี่พูดก่อนจะเปิดหน้าต่างที่ตรวจสอบหินนี่ได้ให้ทุกคนดู
“ทำให้สิ่งมีชีวิตที่อยู่ในรัศมีฟื้นฟูจากค่าพลังกายไม่ได้จริงด้วยแฮะ” สตีฟพูดก่อนจะเก็บหินนั่นไปทำให้น้ำทะเลรอบรัศมีที่ถูกกดจมลงไปค่อยๆกลับขึ้นมาตามเดิม
“แต่หินนี่ก็ดูเหมือนจะมีข้อดีนะถ้านายใช้มันให้ถูกล่ะก็” เหมยลี่พูด
“นั่นสินะสัตว์กลายพันธ์เลเวลสูงๆน่ะมีการฟื้นตัวสูงถ้าลื้อใช้สัตว์กลายพันธ์ตัวนั้นก็จะฟื้นตัวไม่ได้และทำให้จัดการได้ง่ายขึ้นแถมยังสร้างแรงโน้มถ่วงรอบๆอีกสัตว์กลายพันธ์ตัวอื่นคงไม่สามารถเข้ามารบกวนการต่อสู้ได้” ยายหลันพยักหน้า
“แต่แบบนั้นผมก็จะฟื้นตัวไม่ได้เหมือนกันนะยายตายเอาง่ายๆเลยนะนั่นถ้าโดนโจมตีอ่ะแถมถ้าหมดสติก็ไม่ฟื้นอีกเพราะร่างกายไม่ฟื้นฟูแบบนั้นจะไม่มีใครเข้ามาช่วยได้ด้วยถ้าผมหมดสติไป” สตีฟพูด
“อืมนั่นก็เป็นปัญหาเอาเป็นว่าถ้าจะใช้ก็ต้องวิเคราะห์ก่อนว่าเอาอยู่” ยายหลันพยักหน้า
“เรื่องจะใช้งานมันยังไงเก็บเอาไว้ก่อนแล้วกันคุยเรื่องนกฟีนิกซ์นั่นกันก่อนดีกว่า” สตีฟพูด
“นั่นสินะลื้อจะไปสู้กับมันอีกครั้งใช่มั้ย” ยายหลันถาม
“ใช่ยายยังไงเลือดก็สำคัญนี่” สตีฟพยักหน้า
“นายจะไหวเหรอสตีฟเลเวลมันสูงมากเลยนะฉันไม่อยากให้นายไปตายนะ” เหมยลี่เป็นห่วง
“ไม่ตายหรอกน่าฉันคิดว่าฉันเอาตัวรอดได้แถมที่สำคัญนกฟีนิกซ์นั่นน่าจะคุยกันรู้เรื่องอยู่มั้งจะลองไปคุยกับมันดู” สตีฟพูด
“มันมีสติปัญญางั้นหรือ !!” ยายหลันอุทาน
“ใช่ยายมันมีสติปัญญาหวังว่าจะคุยรู้เรื่องเหมือนกริฟฟอนนะ” สตีฟบอก
ไม่ใช่แค่มีสติปัญญานะยายแม่งยังพูดภาษาไทยแถมยังร้องเพลงได้อีกมันคงคิดว่ามันเป็นตัวการ์ตูนในนิทานของดิสนี่แน่เลย สตีฟคิดในใจ
“หวังว่าจะคุยกันรู้เรื่องนะแต่ถ้าไม่ไหวก็รีบถอยนะสตีฟเรื่องปู่ฉันไม่เป็นไรหรอก” เหมยลี่พูด
“อืมถ้าไม่ไหวจะถอยทันทีทางนี้เองก็ยังมีเมียกับลูกรออยู่ที่บ้านไม่อยากตายฟรีหรอกแยกย้ายกันไปพักผ่อนก่อนเถอะจะเฝ้าพวกนี้ให้เองตอนเช้าพระอาทิตย์ขึ้นแล้วค่อยกลับขึ้นเกาะอีกรอบ” สตีฟพูดก่อนจะเดินไปที่เตียงผ้าใบที่สระน้ำที่ยังว่างอยู่และเอนตัวนอนลง
ส่วนยายหลันกับเหมยลี่ก็ได้แต่มองหน้ากันเองก่อนจะตัดสินใจแยกย้ายไปพักผ่อนตามที่สตีฟว่าเพราะอยู่ไปก็ช่วยอะไรไม่ได้
ทางด้านสตีฟหลังจากเอนตัวลงบนเตียงเขาก็หลับตาลงพักผ่อนจนกระทั่งเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงพระอาทิตย์ก็ขึ้นแสงอาทิตย์เริ่มแยงตาเขาทำให้สตีฟต้องลืมตาขึ้นมา
“เช้าแล้วเหรอเนี่ย” สตีฟพูดออกมาเมื่อเห็นว่าพระอาทิตย์ขึ้นแล้วเขามองดูไอรีนที่ยังนอนลอยไม่ได้สติอยู่ในสระน้ำเกลือก่อนจะเบนสายตาไปดูไอวีน่า
“ยังไม่ฟื้นทั้งคู่เลยแฮะ” สตีฟพูดเขาลุกขึ้นมาก่อนจะเดินไปดูอาการของไอวีน่า
กระดูกที่แตกสมานตัวกันหมดแล้วทำไมยังไม่ฟื้นสักทีนะ สตีฟคิดในใจหลังจากลองใช้นิ้วจิ้มร่างของไอวีน่าดู
“ขานี่ของจริงสินะ” สตีฟมองดูขาที่มาแทนครีบของไอวีน่าเขาเอื้อมมือไปสัมผัสมันดู
หมับ !! สตีฟจับขาของไอวีน่าเอาไว้ก่อนจะลูบขึ้นลูบลง
“ขาเนียนดีแฮะ” สตีฟยิ้มออกมาโดยไม่รู้เลยว่าไอวีน่าตื่นแล้วและกำลังหน้าแดงอยู่
“อะ อะ ไอ้โรคจิต !!” ไอวีน่าพูดออกมาก่อนจะขวดหน้าแข้งใส่สตีฟ
ผัวะ !! สตีฟโดนหน้าแข้งของไอวีน่าเข้าไปเต็มๆจมูกดีที่ค่าพลังกายเขาสูงมากไม่งั้นได้มีบาดเจ็บกันบ้าง
“โรคจิตอะไรเล่าเตะหวดมาได้ฟื้นนานแล้วเหรอ” สตีฟยกมือขึ้นลูบหน้าพลางถาม
“ฟื้นเพราะนายมาทำอะไรโรคจิตนั่นแหละว่าแต่นี่เราอยู่บนเรือเหรอจริงสิพี่สาวข้าล่ะ !!” ไอวีน่าถามถึงพี่สาว
“ลอยตุ๊บป่องอยู่นั่นไง” สตีฟตอบพลางชี้ไปที่ไอรีนที่อยู่ในสระน้ำ
“ท่านพี่ !!” ไอวีน่าเมื่อเห็นไอรีนอยู่ในสระก็ร้องขึ้นมาอย่างดีใจ
วิ้ง !! ขาของเธอมีแสงสว่างออกมาก่อนมันจะเปลี่ยนกลับไปเป็นครีบหางเหมือนเดิม
ตู้ม !! ไอวีน่ารีบกระโดดลงไปในสระและไอดูอาการของไอรีนทันที
“ท่านพี่ข้าขอโทษ...ข้าเป็นคนทำให้ท่านเป็นแบบนี้” ไอวีน่าร้องไห้โฮออกมาพลางขอโทษไอรีนยกใหญ่
“อะ...อะ...ไอวีน่า” ไอรีนที่ได้ยินเสียงของไอวีน่าก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา
“ท่านพี่ท่านฟื้นแล้ว !!” ไอวีน่าเมื่อเห็นพี่สาวฟื้นแล้วก็ดีใจเป็นอย่างมาก
“เฮ่...ไม่เป็นไรแล้วนะยังเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” สตีฟส่งเสียงถาม
“ท่านสตีฟท่านมาอยู่นี่ได้อย่างไร” ไอรีนที่ได้ยินเสียงสตีฟก็อุทานออกมา
“เขาเป็นคนไปช่วยท่านพี่ไว้น่ะพอดีตอนข้ากำลังจะไปขอความช่วยเหลือจากท่านพ่อตอนที่ท่านพี่โดนจับไปข้าก็เห็นเรือของเขาเสียก่อนเลยมาขอให้เขาช่วย” ไอวีน่าพูด
“อย่างนั้นเหรอขอบคุณท่านมากที่ช่วยพวกเราสองพี่น้องอีกครั้งเผ่าของเราเป็นหนี้ท่านมากนักท่านสตีฟ” ไอรีนพูด
“โฮ่...นี่สิตัวอย่างที่ดีไม่เหมือนเธอเลยนะไอวีน่าอุส่าไปช่วยไม่ขอบคุณสักคำยังเตะหน้าฉันอีก” สตีฟแกล้งเย้าแหย่ไอวีน่า
“ไอวีน่านี่เจ้ายังไม่ได้ขอบคุณท่านสตีฟงั้นเหรอข้าสอนเจ้าแล้วใช่มั้ยเรื่องมารยาทน่ะ !!” ไอรีนที่ได้ยินดังนั้นก็หันมาทำตาดุใส่น้องสาว
“เอ่อ...คือว่า” ไอวีน่าได้ยินดังนั้นก็เลิกลั่กก่อนจะหันไปหาสตีฟ
“ขะ...ขะ...ขอบคุณ” ไอวีน่าพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเบาหวิว
“น่าๆไม่เป็นไรช่างมันเถอะว่าแต่ถ้าหายดีแล้วก็รีบกลับไปที่เมืองบาดาลเถอะป่านนี้พ่อแม่เธอเป็นห่วงแย่แล้ว” สตีฟพูด
“ได้ข้ากับน้องสาวจะรีบกลับทันทีว่าแต่ท่านล่ะทำไมถึงมาอยู่แถวนี้ได้” ไอรีนถาม
“มีธุระกับไอ้นกไฟนิดหน่อยน่ะ” สตีฟตอบ
“นี่ท่านจะไปสู้กับเจ้านั่นงั้นเหรอเจ้านั่นน่ะแข็งแกร่งกว่าท่านพ่อของเราอีกนะ !!” ไอรีนได้ยินดังนั้นก็อุทานออกมา
“อืมรู้แล้วแต่ทำไงได้จำเป็นต้องได้เลือดของมันน่ะทางนี้ก็ได้แต่หวังว่าจะไม่ต้องสู้กับมัน” สตีฟบอก
“สตีฟเป็นไงบ้าง...อ้าวองค์หญิงสองคนนี่ฟื้นแล้วงั้นเหรอ” เหมยลี่เดินออกมาจากในตัวเรือพลางเห็นว่าไอรีนและไอวีน่าฟื้นแล้วก็เดินเข้าไปถามทันที
“ก็อย่างที่เห็นน่ะดูเหมือนจะหายดีแล้ว” สตีฟพูด
“เอาล่ะนี่ก็เช้าแล้วฉันคงได้เวลาขึ้นเกาะแล้วล่ะว่าแต่ไอรีนพอจะรู้จุดอ่อนเจ้านกฟีนิกซ์นั่นบ้างมั้ยศัตรูคู่อาฆาตเผ่าเธอไม่ใช่เหรอ” สตีฟถามไอรีน
“ข้าเองก็ไม่รู้ท่านพ่อกับท่านแม่ไม่เคยเล่าอะไรเกี่ยวกับมันให้ฟังมากนักบอกเพียงแค่ว่าอย่าเข้าใกล้อาณาเขตหาอาหารของมันวันก่อนที่ข้าโดนจับไปเป็นเพราะข้าและน้องเข้าไปในเขตหาอาหารของมันพอดีโดยไม่ทันได้รู้ตัว” ไอรีนพูด
“อืมไม่รู้จุดอ่อนสินะแต่โดนทั่วไปคงแพ้น้ำแต่คงต้องเป็นน้ำปริมาณมหาศาลเตะมันตกทะเลดีมั้ยนะ” สตีฟพูดพลางนึกถึงภาพที่เขาเตะมันตกทะเล
“เหอะๆนายนี่พูดเป็นหนังการ์ตูนเลยนะสตีฟจะเตะนกฟีนิกซ์นั่นตกทะเลเนี่ยนะ” เหมยลี่ที่ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมา
“เอ้าไม่เชื่อกันเหรอไงเดี๋ยวตรูทำให้ดู...นี่อาหารถ้ายังไงไปก่อนล่ะจะได้เสร็จไวๆคิดถึงเมียจะแย่แล้ว” สตีฟพูดก่อนจะหยิบอาหารที่มีติดกระเป๋าออกมาให้เหมยลี่เป็นจำนวนมากส่วนเขานั้นก็แค่หยิบขนมปังออกมากินรองท้องเท่านั้นและก็หยิบรองเท้ากับถุงมือออกมาใส่
“เอาล่ะจานิสเราไปตื๊บนกไฟกันเถอะ !!” สตีฟพูด
ครับเจ้านาย !! จานิสตอบ
ฟู่ม !! ฟ้าว !! ไอพ่นถูกจุดขึ้นมาที่รองเท้าของสตีฟก่อนร่างของเขาจะลอยขึ้นไปบนฟ้าและมุ่งหน้าเข้าไปในเกาะฮาวายอีกครั้งทันที
จบ...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 413 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,668 ความคิดเห็น

  1. #3327 ployreudeejaitad (จากตอนที่ 260)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 10:09
    รออ่านนะคะ
    #3,327
    0
  2. #3325 Aceriz (จากตอนที่ 260)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 14:05
    ขอบคุณครับ
    #3,325
    0