สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

ตอนที่ 234 : ตอนที่ 232 จุดเริ่มต้นของหัวหน้าองค์กรวายร้าย (รีไรท์เนื้อหา)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,322
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 476 ครั้ง
    16 ต.ค. 62

ตอนที่ 232
ณ ประเทศเม็กซิโก
ในเมืองแห่งหนึ่งใกล้ชายแดนมีครอบครัวหนึ่งอยู่กันอย่างมีความสุขนั่นคือครอบครัวของซานตาน่าในวัยสิบปีนั่นเองพ่อของซานตาน่านั้นเป็นนายอำเภอของเมืองแห่งนี้ส่วนแม่ของเขานั้นเป็นเพียงแค่แม่บ้านธรรมดาในเมืองแห่งนี้นั้นเป็นเมืองที่มีค่าอาชญากรรมสูงมากแต่พ่อของซานตาน่าก็พยายามอย่างมากในการปราบปรามอาชญากรรมจนทำให้ค่าอาชญากรรมในเมืองกลับมาเป็นปกติ
พ่อของซานตาน่านั้นเป็นคนที่เถรตรงและยึดมั่นในคุณธรรมเป็นอย่างมากทำให้เหล่าผู้มีอิทธิพลต่างพากันไม่ชอบใจพ่อของเขาเท่าไหร่เพราะพ่อของซานตาน่ามักจะไปขัดผลประโยชน์ทางธุรกิจซึ่งธุรกิจในแถบชายแดนแห่งนี้นั้นคือธุรกิจค้ายาและค้ามนุษย์
ซึ่งธุรกิจพวกนี้นั้นถ้าทางรัฐบาลท้องถิ่นไม่มีส่วนรู้เห็นหรือมีส่วนได้ส่วนเสียด้วยล่ะก็ไม่มีทางที่จะดำเนินการมันได้แน่นอนซึ่งพ่อของซานตาน่าเองก็รู้ดีว่ารัฐบาลท้องถิ่นเม็กซิโกะและรัฐบาลท้องถิ่นของสหรัฐอเมริกาที่อยู่อีกฟากของเขตชายแดนจะต้องมีส่วนรู้เห็นด้วยแน่นอน
“ผมได้จดหมายเรียกตัวให้ไปรายงานเรื่องของคนพวกนั้นที่เมืองหลวงดูเหมือนรัฐบาลกลางจะตัดสินใจที่จะจัดการทำความสะอาดเมืองของเราอย่างเด็ดขาดแล้ว” พ่อของซานตาน่าพูด
“อย่างนั้นเหรอคะแล้วคุณจะไปกี่วัน” แม่ของซานตาน่าถาม
“คงสักสัปดาห์เพราะต้องร่วมวางแผนจัดการทำความสะอาดเมืองด้วย” พ่อของซานตาน่าตอบ
“แล้วจะไปวันไหนครับพ่อ” ซานตาน่าวัยสิบปีถาม
“พรุ่งนี้น่ะ” พ่อของซานตาน่าตอบลูกชายและแล้ววันรุ่งขึ้นพ่อของซานตาน่าก็ออกเดินทางไปยังเมืองหลวงหรือเม็กซิโกซิตี้ซึ่งมันต้องใช้เวลาเดินทางค่อนข้างนานเพราะเมืองของเขานั้นอยู่ติดชายแดนสนามบินที่ใกล้ที่สุดก็อยู่ห่างไปครึ่งวัน
โดยเขาไม่รู้เลยว่าจดหมายเรียกตัวนั้นเป็นของปลอมและเป็นแผนที่ทำให้เขาออกจากเมืองเพื่อที่จะกำจัดเสี้ยนหนามนั่นเอง
บรืน !! เสียงรถยนต์ขับออกไปจากบ้านของซานตาน่าโดยมีแม่และเขายืนส่งจนพ้นสายตา
อีกด้านหนึ่ง
พ่อของซานตาน่าที่พึ่งจะขัดรถออกมาหลายชั่วโมงจนพ้นเขตเมืองขณะขับรถอยู่นั้นจู่ๆเขาก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงนาฬิกาดังมาจากทางที่เก็บของท้ายรถ
ติ๊ก !! ติ๊ก !! ติ๊ก !! ติ๊ก !! เสียงมันยังคงดังรบกวนอยู่อย่างนั้นจนในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวตัดสินใจจอดรถและลงไปดูมีมีใครมาลืมนาฬิกาเอาไว้ท้ายรถและทันทีที่เขาเปิดท้ายรถออกก็มีแสงสว่างวูบทันที
บึ้ม !! ใช่แล้วมันคือระเบิดนั่นเองรถของพ่อซานตาน่านั้นถูกวางระเบิดเอาไว้
ตกเย็น
“ข่าวด่วนค่ะทางตำรวจได้พบรถต้องสงสัยควันลุกท่วมภายในมีร่างของชายคนหนึ่งถูกเผาจนไหม้เกรียม..........” เสียงข่าวดังเรียกความสนใจของซานตาน่าและแม่ของเขา
“แม่รถคันนั้นมันของพ่อหรือเปล่า” ซานตาน่ามองภาพในข่าว
“อ๊ะ...” แม่ของซานตาน่าเองตอนแรกไม่ได้สังเกตแต่พอได้ยินสิ่งที่ซานตาน่าบอกเธอก็อุทานออกมาเพราะรถนั่นเหมือนกับรถของสามีเธอมากๆจนกระทั่งเธอได้ยินสิ่งที่ผู้ประกาศข่าวรายงานต่อเธอก็ทรุดตัวลงทันที
“จากการสืบทราบของตำรวจในพื้นที่ทำให้เรารู้ชื่อของชายที่อยู่ในรถนั่นชื่อของเขาก็คือ....” มันเป็นชื่อพ่อของซานตาน่านั่นเอง
“พ่อ !!” ซานตาน่าถึงกับน้ำตาคลอทันที
“อีกทั้งหน่วยพิสูจน์หลักฐานยังพบเฮโรอีนหลายร้อยกิโลกรัมอยู่หลังรถโชคดีที่มันถูกห่อด้วยวัสดุกันไฟอย่างดีจึงไม่ถูกทำลายไปด้วย” ผู้ประกาศข่าวพูดก่อนบนจอจะมีภาพของห่อยาเสพติดมากมายที่อยู่หลังรถปรากฎขึ้น
“นั่นมันอะไรกันไม่จริงพ่อไม่ได้ขายยา !!” ซานตาน่าตะโกนออกมาหลังจากได้ยินข่าวรายงานแบบนั้น
“และจากข้อมูลที่หน่วยข่าวกรองของรัฐบาลสหรัฐอเมริกาให้เรามาทำให้ทราบว่าชายคนนี้คือพ่อค้ายารายใหญ่ที่มีชื่อเสียงในแถบชายแดนของประเทศเราอีกทั้งเขายังมีตำแหน่งนายอำเภออีกด้วยอีกทั้งภรรยาของเขายังเป็นหนึ่งในผู้สมรู้ร่วมคิดคดีค้ามนุษย์อีกเป็นจำนวนมากซึ่งคือนาง.....” ผู้ประกาศข่าวพูดก่อนจะมีภาพแม่ของซานตาน่าปรากฎขึ้นข้างๆจอพร้อมข้อมูลคดีที่ได้มาจากรัฐบาลสหรัฐ
“มะ มะ แม่....”
“ไม่จริง...ฉันกับสามีไม่เคยทำอะไรแบบนั้น” แม่ของซานตาน่าตกตะลึงเป็นอย่างมากที่เธอและสามีกลายเป็นอาชญากรและแล้วตอนนั้นเองก็มีตำรวจพังประตูเข้ามาก่อนจะจับแม่ของเขาและตัวเขาไป
แม่ของเขานั้นถูกจับและตั้งข้อหาในคดีค้ามนุษย์โดยไม่สามารถยื่นอุทรอะไรได้เลยเพราะหลักฐานที่ทางอเมริกาส่งมาให้นั้นแน่นหนาเป็นอย่างมากส่วนเขาที่ยังเป็นเด็กก็รอดคดีไปซึ่งหลักจากนั้นไม่กี่เดือนเขาก็ได้ข่าวว่าแม่ของเขาตายในคุกทำให้เขากลายเป็นเด็กกำพร้าส่วนเรื่องเรียนเขาก็ไม่สามารถไปได้อีกต่อไปเพราะโดนทั้งครูและเพื่อนบอยคอตและคอยกลั่นแกล้งเขาจึงตัดสินใจเรียนด้วยตัวเองผ่านอินเตอร์เน็ต
จนกระทั่งเวลาผ่านไปสามปีตอนนี้ซานตาน่าอายุได้สิบสามแล้วและเวลาสามปีที่ผ่านมาเมืองของเขานั้นกลับไปเป็นเมืองที่มีค่าอาชญากรรมสูงปรี๊ดเช่นเดิมซึ่งพวกเพื่อนบ้านต่างโทษว่าเป็นเพราะพ่อและแม่ของเขา
“นี่เราเป็นอัจฉริยะเหรอเนี่ย” ซานตาน่าพูดขึ้นมาหลังจากสามารถทำข้อสอบระดับปริญญาเอกได้หมดเขาตัดสินใจทดสอบไอคิวซึ่งปรากฎว่าไอคิวของเขานั้นสูงเกือบร้อยแปดสิบเลยทีเดียว (คนปกติไอคิวจะอยู่ที่ 90-109 ส่วนอัจฉริยะจะอยู่ที่ 140 ขึ้นไป)
จ๊อก !! เสียงท้องของเขาร้องออกมาก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อหาอะไรกินแต่ทว่าตู้เย็นกลับว่างเปล่าซานตาน่าจึงต้องออกจากบ้านเพื่อไปซื้อของและเมื่ออกมาจากบ้านเขาก็เหลือมองไปยังด้านหลังเผยให้เห็นบ้านของเขาที่เต็มไปด้วยอักษรที่ถูกพ่นด้วยสีมันเต็มไปด้วยคำหยาบมากมายซานตาน่าหลับตาลงก่อนจะหันหน้ากลับไปโดยไม่สนใจมันอีก
ระหว่างที่ซานตาน่าเดินไปตามทางพอมีคนแถวนั้นเห็นเขาแล้วจำได้เขาก็ถูกนินทาทันที
“นั่นมันไอ้ลูกโจรขายยา”
“นั่นลูกฆาตกรค้ามนุษย์นี่อย่าไปมองมันนะลูกครอบครัวมันเป็นคนเลว”
“ที่เมืองเราต้องกลับกลายเป็นแบบนี้เพราะครอบครัวของมันน่าจะตายๆไปซะให้หมด”
ซานตาน่าที่ได้ยินคำนินทาพวกนั้นกลับทำหน้านิ่งเสมือนกับไม่ได้ยินอะไรแต่ทว่าในใจเขากลับร่ำร้องมาตลอดระยะเวลาสามปี
พ่อฉันไม่ได้เป็นโจรขายยานะ...แม่ของฉันไม่ได้เป็นฆาตกรค้ามนุษย์นะ...ที่เมืองเป็นแบบนี้ไม่ใช่เพราะครอบครัวฉันนะ !! ซานตาน่าได้แต่ร่ำร้องอยู่ในใจแต่เขาก็ไม่สามารถไปเถียงอะไรกับพวกนั้นได้เพราเขาไม่มีหลักฐานอะไรและหลังจากเขาซื้อของเสร็จเขาก็เดินกลับบ้านระหว่างนั้นเองเขาได้เดินผ่านร้านขายของเก่าในตอนนั้นเองเขาก็หยุดชะงักก่อนจะมองไปยังหนังสือการ์ตูนเล่มหนึ่ง
Batmaxx” ซานตาน่ามองหนังสือการ์ตูนเล่มนั้นพลางอ่านชื่อหน้าปกของมันและด้วยไม่รู้ว่าทำไมเขาจึงตัดสินใจซื้อหนังสือเล่มนั้นกลับมาที่บ้าน
หลายวันต่อมา
Batmaxx” ซานตาน่าอ่านชื่อของหนังสือการ์ตูนที่เขาอ่านมาหลายวันเขานั้นได้มุมมองอะไรมากมายจากหนังสือการ์ตูนเล่มนี้
“ฮีโร่ไม่มีจริง” ซานตาน่าพูดพึมพำขึ้นมาและในวันนั้นเองซานตาน่าก็ตัดสินใจทำอะไรบางอย่างเขาออกไปซื้อหนังสือเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์มาหลายเล่มก่อนจะลงมือศึกษามันเพียงเดือนเดียวเท่านั้นซานตาน่าก็สามารถเข้าแฮ็คหน่วยงานต่างๆในประเทศได้โดยไม่มีใครจับได้
ไม่เพียงเท่านั้นเขายังแฮ็คไปยังหน่วยข่าวกรองของสหรัฐจนทำให้เขาได้รู้ว่าข้อมูลเรื่องของพ่อและแม่ของเขานั้นทั้งหมดเป็นของปลอมที่ทำขึ้นมา
“ฮือ...แบบนี้นี่เองที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เองทั้งหมดเป็นแผนของรัฐบาลท้องถิ่นสหรัฐ” ซานตาน่าร้องไห้ออกมาตอนนี้เขารู้แล้วว่าที่ครอบครัวเขาต้องเป็นแบบนี้เพราะเป็นแผนของรัฐบาลท้องถิ่นสหรัฐที่อยู่อีกฟากของชายแดน
พวกมันนั้นร่วมมือกับรัฐบาลท้องถิ่นของเขาเพื่อกำจัดพ่อของเขาเพราะพ่อเขานั้นเป็นหนามชิ้นใหญ่ที่ทำให้สูญเสียเงินเป็นจำนวนมากส่วนแม่ของเขานั้นก็เป็นเพียงแค่แพะรับบาปในคดีค้ามนุษย์ที่กำลังจะปูดออกมานั่นเอง
“ฮ่าๆๆ...ฮีโร่อย่างในหนังสือมันไม่มีจริงหรอกในเมือพวกแกทำให้ครอบครัวของฉันกลายเป็นผู้ร้ายฉันก็จะเป็นให้ดูฉันจะสร้างสรวงสวรรค์ของอาชญากรขึ้นมาซะรัฐบาลงั้นเหรอฉันคนนี้จะโค่นพวกมันลงมาเองไอ้ระบอบที่มีแต่การคอรับชั่นน่ะ !!” ซานตาน่าพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เริ่มจะวิปริตเสียงหัวเราะของเขานั้นทำเอาเพื่อนบ้านที่ได้ยินถึงกับขนลุกซู่
และหลังจากวันนั้นก็ไม่มีใครเห็นเด็กที่ชื่อซานตาน่าอีกเลยเขาได้ทำการแฮ็คเข้าไปเปลี่ยนนามสกุลและประวัติของเขาก่อนจะหายตัวไป
นี่คือจุดเริ่มต้นของหัวหน้าองค์กรวายร้าย
สิบห้าปีต่อมา
“สวัสดีฉันชื่ออิจิยะ อากิฮิโกะอายุยี่สิบแปด นายคงจะเป็นซานตาน่าใช่มั้ย” อิจิยะในวัยยี่สิบแปดทักทายชายอีกคนที่กำลังเดินออกจากสนามบิน (ชื่อจริงของอิจิยะ ตอนที่ 21)
“ใช่ฉันคือซานตาน่า คาร์บาดอส อายุยี่สิบเก้ามากกว่านายปีนึงฉันได้ยินเรื่องของนายมาเยอะอัจฉริยะผู้มีไอคิวสูงที่สุดในโลกส่วนฉันเป็นลำดับที่สาม” ซานตาน่าพูด (ชื่อจริงของซานตาน่า ตอนที่ 139)
“นั่นมันก็แค่ตัวเลขน่าว่าแต่นายเองก็ถูกเรียกตัวไปอเมริกาเพื่อให้ช่วยวิจัยสารเคมีลึกลับที่ตกมาพร้อมกับอุกาบาตใช่มั้ย” อิจิยะถาม
“อ่าใช่แล้วล่ะจากนี้คงเป็นเพื่อนร่วมงานกันน่ะนะฝากตัวด้วยนะอิจิยะ!!” ซานตาน่าพยักหน้าก่อนจะยิ้มให้อิจิยะพลางยกแขนขึ้นโอบไหล่อย่างสนิทสนม
กลับมาปัจจุบัน
ฟุ่บ !! ฟุ่บ !! ฟุ่บ !! ร่างของคนสามคนปรากฏขึ้นใกล้กับเขตแดนรัฐวอชิงตัน
“เอาไงดียาย” สตีฟหันไปถามยายหลัน
“ก่อนอื่นอั้วะว่าต้องไปที่โรงประมูลก่อนเราต้องการข้อมูล” ยายหลันบอก
“คุณล่ะ !!” สตีฟหันไปถามอิจิยะ
“ครับผมเองก็ต้องการข้อมูลเพราะไม่รู้ว่าตอนนี้ในสิบผู้ก่อตั้งมีใครยังเหลืออยู่บ้าง” อิจิยะพยักหน้าเห็นด้วยตอนนี้ที่พวกเขาต้องการที่สุดคือข้อมูลของสถานการณ์ปัจจุบันในตอนนี้
จากนั้นทั้งสามคนก็ค่อยๆเดินทางไปยังใจกลางเมืองวอชิงตันซึ่งมันมีสถานที่ตั้งของโรงประมูลอยู่
“บรรยากาศของวอชิงตันเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย” สตีฟอดพูดขึ้นมาไม่ได้หลังจากได้เข้ามาในเมืองซึ่งบรรยากาศในตอนนี้นั้นดูหดหู่และเงียบเหงาเป็นอย่างมากร้านค้าหลายร้านปิดตัวลงตึกที่เคยเป็นที่อยู่อาศัยของคนในวอชิงตันและคนที่อพยพมาจากเม็กซิโกนั้นถูกปล่อยทิ้งร้างสตีฟไม่รู้ว่าคนเหล่านั้นถูกพาไปอยู่ที่ไหน
“ดูเหมือนโรงประมูลจะยังเปิดอยู่นะครับ” อิจิยะพูดหลังจากมองเห็นโรงประมูลอยู่ไม่ไกล
“อืม...ว่าแต่ขอตัวเดี๋ยวได้มั้ย” สตีฟพูดพลางทำสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่
“ลื้อเป็นอะไรเหรอ” ยายหลันสงสัย
“ก็ไม่เป็นอะไรหรอกยายแค่ปวดขี้น่ะ !!” สตีฟพูด
“โฮ่ถ้าอย่างนั้นก็เข้าไปขอใช้ห้องน้ำด้านในแล้วกัน’ ยายหลันบอกก่อนจะเดินนำเข้าไปที่โรงประมูล
และเมื่อทั้งสามคนเข้ามาในโรงประมูลพวกเขาทั้งสามคนก็ต้องแปลกใจเพราะแทนที่สถานที่แห่งนี้จะเงียบเหงาเหมือนด้านนอกแต่มันกลับครึกครื้นแทนซะงั้นเพราะพื้นที่ด้านในโรงประมูลที่เคยเป็นสถานที่รอซื้อตั๋วเข้าโรงประมูลนั้นถูกเปลี่ยนกลายเป็นสถานที่นั่งดื่มไปเสียแล้ว
“เฮ้ยเอาเบียร์มาอีก !!” เสียงของชายกลุ่มหนึ่งกำลังสั่งเหล้า
“มาแล้วคร่า !!!” เสียงพนักงานตะโกนกลับมาก่อนจะยกเบียร์มาเสิร์ฟ
“พนักงานคนนั้น !!” สตีฟอุทานออกมาเพราะเขาจำหน้าพนักงานคนนี้ได้พนักงานคนนี้นั้นเคยทำหน้าที่ขายตั๋วให้เขา (จากตอนที่ 120)
“นี่ค่ะเบียร์ที่สั่งได้แล้วค่ะทั้งหมดห้าร้อยเหรียญ !!” พนักงานที่เอาเบียร์มาเสิร์ฟบอก
“ติดไว้ก่อนแล้วกันน้องสาว” ผู้ชายหนึ่งในกลุ่มนั่นพูดก่อนจะฟาดมือลงไปที่ก้นของพนักงานสาวคนนั้น
เผียะ !! ว้าย !! พนักงานสาวอุทานอย่างตกใจก่อนจะค่อยๆพูดอย่างกล้าๆกลัวๆ
“ตะ ตะ ติดอีกแล้วเหรอคะพวกคุณกินไปเกือบสองหมื่นเหรียญแล้วนะคะ” พนักงานสาวพูด
“สองหมื่นแล้วยังไงวะก็กูยังไม่อยากจ่ายนี่ทำไมจ่ายตอนกินเสร็จไม่ได้หรือไง !!” ผู้ชายคนั้นพูดพลางยกมือขึ้นเตรียมจะตบพนักงานคนนั้น
“หนอย !!” สตีฟที่เห็นดังนั้นเตรียมพุ่งเข้าไปจัดการชายคนนั้นทันทีแต่ยายหลันก็รีบคว้าไหล่เอาไว้เสียก่อน
“ยายจะห้ามผมทำไม” สตีฟถามยายหลันตอนนี้เขาหงุดหงิดมากเพราะกำลังปวดขี้อยู่
“ลื้อใจเย็นๆก่อนดูนั่นมีคนออกมาจัดการเรื่องให้แล้ว” ยายหลันตอบพลางชี้ไปให้เห็นว่ามีผู้หญิงอีกคนกำลังเดินมา
“เหมยลี่ !!” สตีฟอุทานเพราะคนที่กำลังเดินมานั้นคือหลานสาวของปู่แยงที่มีฉายาว่านักประเมิน
“เธอถอยไปก่อน” เหมยลี่บอกกับพนักงานของเธอ
“ค่ะคุณหนู !!” พนักงานพยักหน้าก่อนจะรีบถอยไปทันที
“โว้วเธอเป็นใครกันเนี่ยสวยดีนี่หว่าไงสนใจมาสนุกกับพวกพี่มั้ย” ชายคนนั้นเมื่อเห็นคนที่เข้ามาใหม่มีหน้าตาสวยมากก็พูดจาแทะโลมทันที
“ตอนนี้ฉันเป็นคนดูแลที่นี่และที่โรงประมูลแห่งนี้ก็มีกฎว่าเวลาสั่งอาหารหรือเครื่องดื่มให้จ่ายทันทีเพราะพวกเราเกรงว่าเวลาลูกค้าเมาแล้วจะชักดาบน่ะค่ะถ้ายังไงที่กินไปสองหมื่นเหรียญนั่นรบกวนลูกค้าจ่ายส่วนนั้นมาก่อนด้วยนะคะไม่อย่างนั้นเราคงไม่สามารถเสิร์ฟเบียร์ขวดนี้ให้ได้” เหมยลี่พูด
“เฮ้ยหมายความว่ายังไงพูดงี้คิดว่าพวกข้าไม่มีปัญญาจ่ายค่าเบียร์สองหมื่นเหรียญหรือไงเห็นอย่างนี้พวกข้าเป็นวายร้ายระดับ SS นะเห้ย !!” ชายในโต๊ะคนหนึ่งลุกขึ้นมาเมื่อเขาคิดว่าเหมยลี่กำลังดูถูกพวกเขา
“ประเมิน !!” เหมยลี่พูดขึ้นมาเบาๆเมื่อได้ยินชายคนนี้บอกว่าพวกเขาอยู่ระดับ SS
“หึเลเวลไม่ถึงเก้าสิบสักคนอยู่แค่ระดับ A” เหมยลี่ใช้สกิลของเธอประเมินดูเลเวลของคนพวกนี้ก่อนจะพูดออกมาอย่างดูถูก
“ระ ระ รู้ได้ยังไง !!” ชายคนที่ลุกขึ้นเตรียมจะหาเรื่องเหมยลี่เมื่อได้ยินเหมยลี่บอกเลเวลของพวกเขาก็อุทานออกมา
“รู้ได้ยังไงไม่สำคัญเอาล่ะจ่ายมาได้แล้วรึจะให้ต้องฆ่าทิ้ง !!” เหมยลี่พูดด้วยน้ำเสียงดุดันเธอดึงสนับมือจากในกระเป๋ามิติออกมาสวมเตรียมจัดการพวกนี้
“จะ จะ จ่ายพวกเราจ่ายอย่าทำอะไรพวกเราเลย” หนึ่งในคนพวกนั้นรีบควักเงินออกมาจ่ายก่อนจะรีบพาพรรคพวกหนีไปทันที
“เฮ้อให้ตายสิพวกนี้นี่พอเห็นว่าระบบใช้การไม่ได้หน่อยก็ชอบเข้ามาหลอกว่าตัวเองระดับสูงอย่างนั้นอย่างนี้เพื่อหลอกกินฟรี นี่ถ้าเราไม่มีสกิลประเมินอยู่คงโดนพวกมันหลอกไปหลายรอบแล้วฮึ่ย !!” เหมยลี่บ่นออกมาอย่างหงุดหงิดก่อนจะกวาดเงินบนโต๊ะใส่กระเป๋ามิติไป
“หือคนๆนั้นคุ้นๆแฮะ” เหมยลี่หันมาเห็นกลุ่มคนสามคนที่ยืนอยู่หน้าประตูเธอรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาชายคนหนึ่งที่หัวโล้นๆแต่เธอจำไม่ได้ว่าเคยรู้จักมาก่อน
“ลื้อรออยู่ที่นี่นะอั้วะจะเข้าไปคุยเอง” ยายหลันพูดขณะนั้นเองทางด้านเหมยลี่ก็กำลังจะใช้สกิลประเมินเพื่อดูว่าทั้งสามคนที่เข้ามาใหม่เป็นใครแต่จู่ๆหญิงชราที่อยู่ข้างชายอีกสองคนก็หายไปและมาโผล่ตรงหน้าเธอ
ฟุ่บ !! ยายหลันมาปรากฏตรงหน้าเธอด้วยความเร็วของเธอ
เหมยลี่กระโดดถอยหลังไปช่วงใหญ่ด้วยความตกใจเธอตั้งการ์ดขึ้นเตรียมสู้ทันทีถ้าหญิงชราคนนี้โจมตีเธอแต่ก่อนที่จะได้ทำอะไรหญิงชราคนนั้นก็ถามอะไรบางอย่างกับเธอ
“ลื้อเป็นญาติของเจ้าแยงหรือเปล่า” ยายหลันถามเหมยลี่
“เจ้าแยง ???” เหมยลี่ไม่รู้ว่ายายหลันแกหมายถึงใคร
“ก็เจ้าแยง ซีเกียงยังไงล่ะลื้อน่ะต้องเป็นญาติของเจ้านั่นแน่ๆเพราะลื้อมีดวงตาเหมือนเจ้านั่นตอนหนุ่มๆเลย” ยายหลันบอก
“ห๋า...คุณเป็นคนรู้จักของคุณปู่เหรอคะ !!” เหมยลี่อุทานออกมาก่อนจะใช้สกิลของเธอตรวจสอบยายหลัน
“หลัน ลู่เหวิน อดีตหัวหน้าสมาคมฮีโร่สาขาใหญ่ของประเทศจีน อายุหนึ่งร้อยสิบสองปี !!” เหมยลี่อุทานออกมา
“โอ้นี่ลื้อมีสกิลประเมินที่หายากสุดๆนั่นด้วยเหรอเนี่ยแสดงว่าลื้อรู้สินะว่าคนที่มากับอั้วะเป็นใคร” ยายหลันพูดด้วยความแปลกใจเพราะสกิลประเมินนั้นหายากมากขนาดในประเทศจีนที่มีจำนวนประชากรมหาศาลยังมีคนที่มีสกิลประเมินแค่หลักพันคนเท่านั้นในประเทศ
เหมยลี่มองไปด้านหลังของหญิงชราก่อนจะใช้สกิลของเธอประเมินคนด้านหลังดูว่าเป็นใครและเมื่อเธอเห็นค่าสถานะที่เธอประเมินได้เธอก็อ้าปากค้างก่อนจะค่อยๆพูดออกมา
“อะ อะ อันดับหนึ่งผะ..ผะ..ผู้ก่อตั้ง...ละ ละ แล้วก็นั่นคะ คะ ใครกันเลเวลสี่ร้อยสิบสี่ !!!” ตอนแรกเธอตกใจที่มาเจออิจิยะที่นี่แต่เมื่อเธอลองประเมินชายหัวโล้นอีกคนเธอก็ตกใจจนแทบช็อกเพราะเลเวลที่เธอเห็นนั้นมันมากถึงสี่ร้อยสิบสี่นั่นเอง
(ไรท์ : สรุปเหมยลี่จำสตีฟไม่ได้เพราะสตีฟหัวโล้นนั่นเอง)
“โอ้นี่อาสตีฟอีเลเวลทะลุสี่ร้อยแล้วงั้นเหรอเนี่ยเยี่ยมๆ” ยายหลันที่ได้ยินเหมยลี่หลุดพูดเลเวลของสตีฟออกมาก็อดพยักหน้าไม่ได้
“เอาล่ะลื้อพาพวกอั้วะไปหาเจ้าแยงซะก่อนที่ชายคนนั้นจะถล่มที่นี่ทิ้งเร็วเข้าเห็นมั้ยชายคนนั้นกำลังทำสีหน้าหงุดหงิดเลย” ยายหลันแกล้งขู่ส่วนที่สตีฟกำลังทำหน้าหงุดหงิดอยู่นั้นเพราะกำลังปวดขี้อยู่นั่นเอง
เมื่อไหร่ยายจะคุยเสร็จฟระตรูปวดขี้ !!!!!! สตีฟร่ำร้องอยู่ในใจ
“ขะ ขะ เข้าใจแล้วค่ะฉันจะพาไปเดี๋ยวนี้ตามมาทางด้านนี้เลยค่ะ” เหมยลี่พูดอย่างกลัวๆเพราะถ้าชายที่เลเวลสี่ร้อยคนนั้นคิดอยากจะทำลายนี่ที่ขึ้นมาเธอคงไม่มีปัญญาไปห้ามอะไรได้เลย
จบ...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 476 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,668 ความคิดเห็น

  1. #3157 Snop kung (จากตอนที่ 234)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 02:57
    รีใหม่สนุกเลยครับ
    #3,157
    0
  2. #3150 ployreudeejaitad (จากตอนที่ 234)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 14:36
    รออ่านนะคะ
    #3,150
    0
  3. #3149 Meritneith (จากตอนที่ 234)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 13:46
    ผมจะงอกมั้ยเนี่ยไซตามะ เอ้ย สตีฟ
    #3,149
    0
  4. #3148 Fikusa (จากตอนที่ 234)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 09:20
    ปวดขี้น่ะปวดขี้ สตีฟแค่อยากเข้าห้องน้ำ
    #3,148
    0
  5. #3146 ReaderX (จากตอนที่ 234)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 09:11

    มันเขียนว่า โสเภณี ครับไม่ใช่โสเพณี

    #3,146
    0
  6. #3145 0897375544 (จากตอนที่ 234)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 08:43
    สตีฟ อย่าไประเบิดส้วมเขาพังล่ะ 555
    #3,145
    0
  7. #3144 Lucky_777 (จากตอนที่ 234)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 08:30
    หงุดหงิดอยากปล่อยขี้โว้ยยยยยยย55555
    #3,144
    0
  8. #3143 VFX25s (จากตอนที่ 234)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 07:54
    วันพ้านนนนนนนน
    #3,143
    0
  9. #3142 suanoi101 (จากตอนที่ 234)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 07:38
    สภาพตอนนี้โล้นผ้าคลุมสินะ
    #3,142
    0
  10. #3141 mimiffy (จากตอนที่ 234)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 07:30
    พระเอกเรา แต่ละตอนสภาพไม่จืดจริงๆ
    #3,141
    0