สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

ตอนที่ 233 : ตอนที่ 231 สรวงสวรรค์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,565
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 481 ครั้ง
    9 ต.ค. 62

ตอนที่ 231


ภายในห้องพักสตีฟนั้นกำลังทำอาหารอยู่ที่ครัวส่วนซาร่าเองก็กำลังเปลี่ยนผ้าอ้อมให้โอลิเวียลูกสาวของเธออยู่


“ฮ้าว...ง่วงชะมัด” ซาร่าหาวออกมาทำให้สตีฟที่ทำอาหารอยู่อย่างอารมณ์ดีหันมาถาม


“นอนต่ออีกหน่อยมั้ยเดี๋ยวผมดูลูกเอง” สตีฟถาม


“ไม่ต้องหรอกน่า...แต่ที่ฉันนอนไม่พอนั่นก็เพราะนายนั่นแหละเมื่อคืนไปคึกอะไรมาจากไหนสตีฟกว่าฉันจะได้นอนก็เกือบสว่าง” ซาร่าตอบ


“หุหุ...เธอเองก็เครื่องติดเหมือนกันล่ะน่าอย่ามาโทษผมคนเดียวสิ” สตีฟพูดทำให้ซาร่าหน้าขึ้นสีทันทีเพราะเมื่อคืนเธอก็รู้สึกเครื่องติดจริงๆจนถึงขนาดรุกสตีฟก่อนเลย


“นะ นะ นั่นมันก็....” ซาร่าไม่รู้จะตอบกลับอะไรสตีฟเพราะที่สตีฟพูดมันเป็นเรื่องจริงนั่นเอง


ตอนนั้นเองประตูห้องของสตีฟก็มีเสียงเคาะดังขึ้นทำให้ซาร่าต้องเป็นคนเดินไปเปิด


“อ้าวคุณจีเวลนั่นเองมีอะไรแต่เช้าเหรอคะ” ซาร่าสงสัยเพราะหลายวันมานี้จีเวลไม่โผล่มานี่เลย


“เอานี่มาให้สตีฟน่ะมันซ่อมเสร็จแล้ว” จีเวลพูดพลางยื่นถุงมือและรองเท้าให้สตีฟ


“อ๊ะนี่มันขอบคุณมากค่ะ” ซาร่ารับมันมาก่อนจะชวนจีเวลให้เข้ามากินข้าวเช้าด้วยกันก่อนเพราะสตีฟทำใกล้จะเสร็จแล้ว


“ไม่ล่ะขอตัวไปนอนก่อนดีกว่าสองวันแล้วยังไม่ได้นอนเลย” จีเวลพูด


“เฮ่ !! ตาลุงก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องทำงานหักโหมอยากตายไวหรือไงฟระ !!” สตีฟที่อยู่ในครัวได้ยินจีเวลบอกว่ายังไม่ได้นอนก็ตะโกนบอก


“เออรู้แล้วน่าพูดมากจริง” จีเวลพูดก่อนจะเดินกลับห้องไปพักผ่อน


“อ้าวไปแล้วเหรอ” สตีฟเดินออกมาจากห้องครัวหวังมาหาตาลุงจีเวลแต่เขาก็ไม่เจอเสียแล้ว


“อือไปนอนแล้ว” ซาร่าพยักหน้า


“เป็นตาลุงหัวดื้อจริงๆให้ตายเถอะอดหลับอดนอนทำงานทุกทีไม่รู้หรือไงคนที่นอนพักผ่อนไม่เพียงพออายุจะสั้นน่ะ” สตีฟบ่น


“เอาน่านายก็อย่าบ่นคุณจีเวลเขานักเลยอ่ะนี่ของนายสตีฟ” ซาร่ายัดถุงมือและรองเท้าใส่มือสตีฟ


“อืม” ทันทีที่สตีฟรับมาเสียงจานิสก็ดังออกมาจากถุงมือทันที


อรุณสวัสดิ์ครับเจ้านาย จานิสทักทาย


“โอ้เป็นไงบ้างจานิสถูกอัพเกรดอะไรมาบ้างเนี่ย” สตีฟถาม


ถูกเปลี่ยนวัสดุที่ใช้สร้างถุงมือและรองเท้าเป็นเส้นใยผสมไวเบรเนียมทั้งหมดครับ จานิสรายงาน


“เส้นใยผสมไวเบรเนียมวัสดุอะไรฟระนั่น” สตีฟไม่รู้จัก


ไวเบรเนียมเป็นแร่ที่แข......... จานิสกำลังจะอธิบายแต่สตีฟนั้นได้กลิ่นไหม้ลอยมาจากในครัวเสียก่อน


“เวรแล้วกับข้าวตรู !!” สตีฟอุทานพลางรีบพุ่งเข้าไปในครัวทันทีแต่ไม่ทันเสียแล้วมันไหม้ไปหมดแล้วจนสตีฟต้องเสียเวลาทำกับข้าวใหม่อีกรอบ


และหลังจากสตีฟทำอาหารเช้ารอบใหม่เสร็จพวกเด็กๆและยายหลันก็มาฝากท้องที่ห้องสตีฟเหมือนเดิม


“ยายถุงมือกับรองเท้าผมซ่อมเสร็จแล้วคงได้เวลาไปวอชิงตันกันแล้วล่ะ” สตีฟพูด


“งั้นเหรออั้วะเองก็พึ่งได้ข่าวจากเจ้าแยงมาเหมือนกันตอนนี้ในวอชิงตันวุ่นวายมากสังคมกลายเป็นสังคมที่อาศัยความแข็งแกร่งเข้าว่าไปเสียแล้ว” ยายหลันบอก


“อะไรคือสังคมที่อาศัยความแข็งแกร่งเหรอคะคุณยาย” ไอวี่สงสัย


“ก็สังคมปลาใหญ่กินปลาเล็กยังไงล่ะยัยหนูใครแข็งแกร่งก็เป็นเจ้าใครอ่อนแอก็เป็นได้แค่เบี้ย !!” ยายหลันอธิบาย


“แล้วอย่างนี้พวกประชาชนที่อาศัยอยู่ที่นั่น !!” ซาร่าอุทาน


“อืม...กลายเป็นพวกคนที่มีฐานะต่ำต้อยสุดในสังคมไปแล้วน่ะทำงานเยี่ยงทาสแลกเพียงอาหารประทังชีวิต” ยายหลันบอก


“หนอยไอ้พวกวายร้ายบ้านั่นมันทำให้สังคมเละเทะแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันมันบ้ารึไงฟระทุกวันนี้คนธรรมดาแค่เอาชีวิตรอดจากสัตว์กลายพันธ์ก็ใช้ชีวิตยากลำบากพอแล้ว” สตีฟอดพูดออกมาไม่ได้สิบปีที่ผ่านมาก่อนที่จะรู้ว่าสกิลเขามันโกงขนาดไหนเขาใช้ชีวิตแบบนั้นมาตลอดเขารู้ดีว่ามันลำบากแค่ไหน


“อั้วะเองก็ไม่รู้เป้าหมายของพวกมันหรอกนะ” ยายหลันเองก็ตอบไม่ได้ว่าทำไม


“คุณลุงจะไปกับคุณยายแค่สองคนเหรอคะ” ซาช่าถาม


“ใช่แล้วล่ะพวกเธออยู่นี่แหละจะปลอดภัยกว่าถึงพวกเธอจะเก่งมากก็เถอะนะส่วนเรื่องวายร้ายพวกนั้นน่ะให้เป็นหน้าที่ผู้ใหญ่อย่างพวกเราเอง” สตีฟพูด


ใช่ถึงพวกเธอจะเก่งมากแต่ฉันไม่อยากให้เด็กอย่างพวกเธอมือเปื้อนเลือดพวกคนชั่วเด็กอย่างพวกเธอน่ะควรใช้พลังนั้นเพื่อปกป้องใครสักคนมากกว่า สตีฟคิดในใจ


“นี่ๆไอรี่เราแอบตามคุณลุงไปกันมั้ย” ไอวี่กระซิบถามฝาแฝดของเธอแต่ก็นะนั่งใกล้แค่นี้เสียงกระซิบยังไงสตีฟก็ได้ยิน


“นี่ๆพวกเธอไม่ต้องคิดจะตามไปเลยนะ” สตีฟดุเข้าให้


“อะจึ๋ย !!” ไอวี่ร้องออกมาหลังจากถูกจับได้


“นายไม่ต้องห่วงสตีฟฉันจะดูพวกเด็กๆเอง” ซาร่าพูดขึ้นมา


“ขอบใจนะซาร่า” สตีฟพยักหน้าเขารู้ดีว่าซาร่าเองก็อยากไปกับเขาแต่ทว่าเธอมีโอลิเวียต้องปกป้องจึงไม่สามารถออกไปกับเขาได้


กึก !! กึก !! ตอนนั้นเองมือของสตีฟก็ถูกดึงโดยมือเล็กๆมันเป็นมือของแอนนา


“หือหนูแอนนามีอะไรเหรอ” สตีฟสงสัยว่าเธอมีอะไร


“หนูจะไม่แอบตามไปแต่ว่าคุณพ่อ...หนูเป็นห่วงคุณพ่อ” แอนนาพูด


“เข้าใจแล้วเดี๋ยวลุงจะไปดูคุณพ่อหนูให้เอง” สตีฟพยักหน้าจากนั้นพวกเด็กๆก็พากันกลับห้องไปส่วนยายหลันก็ไปเก็บของเตรียมตัวเพื่อออกไปวอชิงตันกับสตีฟ


“ซาร่าเธอดูแลตัวเองกับลูกด้วยนะผมไปไม่กี่วันก็กลับแล้ว” สตีฟพูดขณะที่กำลังโอบกอดซาร่าและลูกสาวเขาอยู่


“อืมนายเองก็อย่าประมาทล่ะถึงค่าสถานะนายสูงมากแต่ก็ใช้ว่ามันจะไม่มีสกิลอะไรที่ทำให้นายบาดเจ็บไม่ได้นะ” ซาร่าเตือน


“อืม” สตีฟพยักหน้าจากนั้นสตีฟก็ไปบอกกับคุณย่าของจีเวลว่าเขากำลังจะออกไปจัดการเรื่องทั้งหมด


“งั้นเหรอจะไปแล้วสินะระวังตัวด้วยแล้วกันแล้วก็เอานี่ไปด้วยมันเป็นสิ่งที่ใช้ผ่านโดมพลังงานเข้ามาได้บ่ายนี้พวกเราจะติดตั้งโดมพลังงานรุ่นใหม่แล้ว” ย่าของจีเวลบอก


“ซ่อมเสร็จแล้วเหรอครับ” สตีฟแปลกใจเพราะมันพึ่งจะผ่านมาแค่สามวันเอง


“ซ่อมเสร็จตั้งแต่วันแรกแล้วล่ะแต่เสียเวลาอีกสองวันเพื่ออัพเกรดมันให้สามารถป้องกันการโจมตีจากใต้ดินและป้องกันการโจมตีจากคลื่นกระแทกได้” ย่าของจีเวลพูด


“แบบนี้นี่เองถ้าอย่างนั้นผมไปก่อนนะครับ” สตีฟพยักหน้าก่อนจะขอตัว


“อืมเรื่องของที่นี่น่ะไม่ต้องห่วงหรอกมีพวกเราคอยปกป้องอยู่ไม่มีวายร้ายหน้าไหนมาทำอันตรายอะไรได้หรอก” ย่าของจีเวลพูดเพื่อให้สตีฟไม่ต้องเป็นห่วงลูกและเมียที่อยู่ที่นี่


“ขอบคุณครับ” สตีฟยิ้มออกมาก่อนจะเดินออกจากห้องของคุณย่าของจีเวลมาทันทีและเมื่อเขาออกมาก็ดันมาเจอคนที่ไม่อยากเจอที่สุดอยู่หน้าห้องเสียได้


“มาดักรออะไรผมตรงนี้ล่ะหรือว่าจะมาเอาคืนที่ผมชกหน้าไปคุณอิจิยะ” สตีฟถามเป็นอิจิยะนั่นเองที่รอสตีฟอยู่ข้างนอกห้องซึ่งตั้งแต่วันที่สตีฟชกหน้าอิจิยะไปนั้นเขาก็ยังไม่ได้คุยอะไรกับอิจิยะอีกเลย


“ผมไม่ได้จะมาเอาคืนอะไรหรอกครับ” อิจิยะตอบ


“แล้วถ้าอย่างนั้น.../ผมจะไปกับคุณด้วยต่างหากล่ะ” อิจิยะพูดก่อนที่สตีฟจะได้ถามอะไรต่อ


“ไปด้วยเนี่ยนะ !!” สตีฟอุทาน


“ใช่แล้วครับ” อิจิยะพยักหน้า


“จะไปด้วยทำไมเดี๋ยวผมเอาเจ้าระบบอะไรนั่นมาให้เองล่ะน่า” สตีฟพูด


“แล้วคุณรู้งั้นเหรอครับว่ามันอยู่ที่ไหน” อิจิยะถามสตีฟ


“เอ่อ...นั่นมันก็” สตีฟไม่สามารถตอบได้


“ให้ผมไปด้วยนั่นแหละครับเพราะผมคิดว่าผมน่าจะรู้ว่าระบบมันถูกเก็บเอาไว้ที่ไหน” อิจิยะบอก


“ห๋าคุณรู้งั้นเหรอรู้ได้ไง !!” สตีฟอุทาน


“ก็เพราะสกิลของผมยังไงล่ะ” อิจิยะอธิบายสั้นๆ


“สกิล ???” สตีฟสงสัยว่ามันเป็นสกิลอะไร


“เอาเป็นว่าสกิลของผมมันมีประโยชน์ก็แล้วกันครับ” อิจิยะไม่ยอมบอกว่าสกิลของเขาคืออะไร


“เออๆอยากไปก็ไป” สตีฟขี้เกียจถามต่อจึงปล่อยเลยตามเลยจากนั้นเขาก็เดินไปที่ห้องยายหลันพร้อมกับอิจิยะยายหลันเองก็เตรียมตัวเสร็จแล้ว


จากนั้นทั้งสามคนก็ออกมายังลานโล่งๆนอกอาคารเขามองไปบนระเบียงก่อนจะเห็นซาร่ายืนอยู่ที่ระเบียงห้องของเธอระเบียงข้างๆเองก็มีพวกเด็กๆยืนส่งยิ้มให้เขาอยู่


สตีฟโบกมือลาพวกเด็กๆและซาร่าที่กำลังจับมือโอลิเวียโบกให้เขาอยู่


“ไปกันเถอะ” สตีฟหันกลับมาบอกยายหลันและอิจิยะทั้งคู่เดินออกจากแอเรียห้าสิบเอ็ดแห่งนี้ไปจนมาอยู่ตรงพื้นทรายโล่งๆ


“เอาล่ะคุณอิจิยะเองก็เอาเฮลิคอปเตอร์บินตามผมไปแล้วกันส่วนยายก็ขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไปแล้วกัน” สตีฟพูดพลางเตรียมเหาะขึ้นฟ้าทันที


“เดี๋ยวก่อนครับเราบินไปวอชิงตันโดยตรงไม่ได้” อิจิยะรีบห้าม


“ทำไม” สตีฟสงสัย


“รัฐบาลน่ะมีเรดาร์รุ่นใหม่ที่ใช้ตรวจจับน่านฟ้าติดตั้งเอาไว้ที่วอชิงตันเราเอาไว้ใช้ตรวจจับสัตว์กลายพันธ์ที่บินบนฟ้าตอนนี้เรดาร์นั่นน่าจะอยู่ในมือของซานตาน่าแล้วถ้าเราบินไปล่ะก็พวกมันต้องรู้ตัวแน่เพราะเทคโนโลยีนั่นต่อให้เป็นแมลงวันตัวเล็กๆก็ไม่สามารถรอดพ้นการตรวจจับไปได้” อิจิยะบอก


“เวรแสดงว่าต้องไปทางบกสินะ” สตีฟบ่นออกมา


“คงต้องเป็นอย่างนั้นครับ” อิจิยะพยักหน้า


“ถ้าอย่างนั้นพวกลื้ออย่ามัวเสียเวลาเลยเราเร่งเดินทางกันเถอะ” ยายหลันพูดก่อนจะพุ่งออกไปทันที


ฟุ่บ !! ร่างของยายหลันหายไปทันทีก่อนจะไปปรากฎไกลออกไปเป็นกิโลสตีฟเมื่อเห็นยายหลันไปแล้วเขาและอิจิยะก็รีบตามไปทันที


วอชิงตัน


ภายในทำเนียบขาวที่เดิมทีเป็นสถานที่สำคัญของรัฐบาลสหรัฐมาเนิ่นนานตอนนี้มันได้ถูกเปลี่ยนเป็นรังของพวกวายร้ายไปเสียแล้วภายในห้องทำงานที่เคยเป็นของประธานาธิปดีมีชายคนหนึ่งกำลังนั่งหัวเราะอยู่บนเก้าอี้ของประธานาธิปดี


“ฮ่าๆๆๆๆๆสำเร็จแล้วในที่สุดฉันก็สร้างสรวงสวรรค์ของเหล่าอาชญากรสำเร็จแล้ว” ชายคนนั้นหัวเราะออกมาอย่างสะใจใช่แล้วคนที่กำลังหัวเราะอยู่นั้นคือซานตาน่านั่นเอง


ซานตาน่าเปิดลิ้นชักออกพลางหยิบหนังสือบางอย่างออกมามันคือหนังสือการ์ตูนนั่นเองแต่ทว่าหนังสือเล่มนั้นเก่าเป็นอย่างมากซึ่งหน้าปกของหนังสือเล่มนั้นมันเขียนชื่อเรื่องเอาไว้ซึ่งชื่อเรื่องของมันก็คือ Batmxx นั่นเอง


“ในที่สุดความฝันวัยเด็กของฉันก็สำเร็จฉันสร้างเมืองไม่สิฉันสร้างประเทศของอาชญากรสำเร็จแล้วฮ่าๆๆๆๆ” ซานตาน่านั้นมีความฝันมาตั้งแต่ตอนเด็กเขานั้นได้รับหนังสือการ์ตูนเล่มนี้มาจากร้านขายของเก่าและนั่นเป็นจุดเริ่มต้นของหัวหน้าองค์กรวายร้ายของซานตาน่า


(ตอนหน้าจะเป็นตอนที่เล่าย้อนอดีตว่าทำไมซานตาน่าถึงทำแบบนี้นะครับตอนนี้อาจจะงงจุดประสงค์ของซานตาน่านิดหน่อยแต่ถ้าจะให้เขียนไปเลยมันคงยาวเกินไปเลยเลือกที่จะเอาไปเขียนตอนหน้า)


จบ...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 481 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,668 ความคิดเห็น

  1. #3183 คนอ่าน (จากตอนที่ 233)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 14:15

    เริ่มาสึกว่าพวกเด็กน้อยเป็นตัวป่วนเกินอ่ะ แอบตามไปโน่นนี้บ่อยเกิน แถมก่อเรื่องตลอดแต่ไม่ค่อยสำนึกเลย

    #3,183
    0
  2. #3147 Fikusa (จากตอนที่ 233)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 09:14
    กรรม นายชอบวายร้ายสินะ
    #3,147
    0
  3. #3140 ployreudeejaitad (จากตอนที่ 233)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 16:21
    รออ่านนะคะ
    #3,140
    0
  4. #3139 Aceriz (จากตอนที่ 233)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 23:03

    ขอบคุณครับ

    #3,139
    0
  5. #3138 VFX25s (จากตอนที่ 233)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 15:59
    ก็คิดไว้แล้วว่ามีโจ๊กเกอร์ แต่คาดไม่ถึงมาไกลเลย
    #3,138
    0