สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

ตอนที่ 227 : ตอนที่ 226 สามีหนูเองค่ะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,800
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 606 ครั้ง
    26 ก.ย. 62

ตอนที่ 226


“ลื้อจะให้กริฟฟอนตัวนี้ไปส่งลื้องั้นเหรอมันจะยอมงั้นรึ” ยายหลันพูดขึ้นมาหลังจากสตีฟบอกว่าต้องการให้กิฟฟารีนไปส่ง


“ผมจะให้เธอไปส่งโดยแลกกับอาหารน่ะยายผมคิดว่าเธอน่าจะยอมนะ” สตีฟพูดก่อนจะเดินไปหากิฟฟารีนเดินออกมาส่งที่หน้าพีระมิดน้ำแข็งในสภาพร่างครึ่งมนุษย์


“เอ่อ...กิฟฟารีนเธอพอจะ.....” สตีฟกำลังจะพูดแต่ทว่ากิฟฟารีนนั้นก็พูดขึ้นมาเสียก่อน


“ข้อตกลงระหว่างข้าและท่านสิ้นสุดกันแล้วท่านต้องการอะไรอีกหรือว่าท่านจะกลับคำจะเอาชีวิตข้า” กิฟฟารีนเปลี่ยนสีหน้าเป็นดุร้ายทันที


“ไม่ใช่นะไม่ใช่ใจเย็นๆก่อนคือฉันต้องการให้เธอไปส่งทางใต้น่ะพอจะได้มั้ย” สตีฟรีบพูดหลังจากเห็นกิฟฟารีนเข้าใจผิด


“ต้องการให้ข้าไปส่ง !!” กิฟฟารีนส่งเสียงแปลกใจ


“ใช่แล้วแลกกับพวกนี้ไงล่ะ” สตีฟล้วงมือลงไปในกระเป๋าผ้าของตนก่อนจะหยิบบางอย่างออกมาโยนไปด้านหลัง


ตู้ม !!!!!!!!! เสียงสิ่งที่สตีฟโยนออกมาจากกระเป๋ากระแทกพื้นเสียงดังจนพื้นน้ำแข็งที่หนาหลายเมตรถึงกับร้าว


“นี่มัน !!!” กิฟฟารีนอุทานออกมาเพราะภาพที่เห็นนั้นคือกองซากศพของสัตว์กลายพันธ์จำนวนมหาศาลจำนวนของมันนั้นถ้าเอามาต่อเป็นพีระมิดข้างหลังเธอล่ะก็สามารถสร้างพีระมิดได้อีกเป็นร้อยหลังเลย


“ว่าไงล่ะจะไปส่งมั้ย” สตีฟยิ้มออกมา


“ส่งๆข้าไปส่งท่านเองจะไปไหนข้าจะไปส่งทันทีถึงแม้ข้าจะไม่ชอบลงใต้เพราะอากาศมันร้อนก็เถอะ !!!” กิฟฟารีนรีบตกลงทันทีเพราะซากสัตว์กลายพันธ์ที่สตีฟเอาออกมานั้นทำให้เธอและพวกเด็กๆในพีระมิดสามารถอยู่ได้อีกเป็นปีๆเลยล่ะ


“เอาล่ะยายเรียบร้อยเราได้สารถีส่วนตัวแล้ว” สตีฟเดินกลับไปบอกยายหลัน


“นี่ลื้อต้องลงทุนขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย” ยายหลันอุทานเบาๆ


“เอาน่ายายแค่กระเป๋าเดียวเองผมยังมีสัตว์กลายพันธ์อีกหลายกระเป๋าอีกอย่างผมสงสารพวกเด็กๆด้วยใจจริงก็อยากพาเด็กๆกลับไปอเมริกานะแต่คิดไปคิดมาให้อยู่นี่คงปลอดภัยมากกว่าเพราะมีกิฟฟารีนคอยปกป้องอยู่แถมสัตว์กลายพันธ์แถวนี้ก็โดนจัดการจนเหี้ยนคงไม่มีตัวอะไรมาทำอันตรายเด็กๆได้” สตีฟพูดพลางมองเข้าไปยังในพีระมิดน้ำแข็ง


“ลื้อนี่ใจดีจริงๆน้อ” ยายหลันยิ้มออกมาบางๆ


“ช่างเถอะน่ายายเอาล่ะเรารีบไปกันดีกว่าผมเป็นห่วงซาร่ากับโอลิเวียนี่จานิสตรวจสอบอีกครั้งว่าซินดี้ยังอยู่ที่เดิมมั้ย” สตีฟพูดพลางสอบถามจานิส


ตอนนี้เราอยู่ห่างจากซินดี้ราวสามพันกิโลเมตรครับ จานิสรายงาน


“ก็ไม่เกินสามชั่วโมงสินะ” สตีฟพยักหน้าจากนั้นกิฟฟารีนก็แปลงร่างกลับเป็นกริฟฟอนขนาดยักษ์ก่อนจะให้สตีฟและยายหลันขึ้นขี่หลังไปจากนั้นกิฟฟารีนก็พาสตีฟและยายหลันบินไปยังเนวาด้าด้วยความเร็วสูงทันที


เนวาด้า


“จ๊ะเอ๋ !!!” ผู้หญิงแม่ลูกอ่อนคนหนึ่งเอามือปิดหน้าตัวเองก่อนจะเลื่อนมือลงเผยให้เห็นหน้าตลกๆของตัวเอง


เอิ๊กๆๆ !! เสียงเด็กทารกผู้หญิงที่เห็นดังนั้นก็หัวเราะออกมาใช่แล้วล่ะผู้หญิงแม่ลูกอ่อนคนนี้ก็คือซาร่าส่วนทารกนั้นก็คือโอลิเวียลูกสาวของสตีฟนั่นเองเธอนั้นกำลังเล่นกับลูกของเธออยู่


“พวกคุณตานั่นจัดการหมดจริงซะด้วยสิ” ซาร่าพูดเพราะการต่อสู้นั้นเงียบลงไปหลายชั่วโมงแล้วพวกวายร้ายถูกเหล่าผู้สูงอายุภายในแอเรียห้าสิบเอ็ดแห่งนี้จัดการจนหมด



“จ๊ะเอ๋ !!” ซาร่ายังคงเล่นกับลูกของเธอต่อไปจนกระทั่งเกิดเสียงบางอย่างขึ้นที่ด้านนอก


ตู้ม !! เสียงบางอย่างระเบิดจากด้านนอก


“กะ เกิดอะไรขึ้นอีกเนี่ยวายร้ายบุกมาอีกแล้วงั้นเหรอ !!” ซาร่าอุทานออกมาเธออุ้มโอลิเวียขึ้นมาก่อนจะวิ่งไปดูที่ระเบียงและก็เห็นว่ามีบางอย่างกำลังโจมตีโดมอยู่ด้านนอก


บึ้ม !! การโจมตีเกิดขึ้นอีกครั้งแต่ทว่าการโจมตีครั้งนี้นั้นรุนแรงกว่าครั้งแรกมากทำให้ซาร่าถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจเพราะโดมพลังงานที่คอยปกป้องแอเรียห้าสิบเอ็ดแห่งนี้มาตลอดนั้นเริ่มเกิดรอยร้าว


“ไหนคุณย่าบอกว่าแม้กระทั่งการโจมตีที่ความรุนแรงเทียบเท่าภัยพิบัติวันสิ้นโลกก็ป้องกันได้ไงล่ะนี่มันอะไรกัน” ซาร่าพูดก่อนจะรีบอุ้มลูกเธอและวิ่งออกจากห้องไปหาคนอื่น


ก่อนหน้านี้


“ขอบใจนะที่มาส่ง” สตีฟพูดก่อนจะลงจากหลังของกิฟฟารีน


“ถ้าอย่างนั้นข้าไปก่อนถ้ามีเรื่องเดือดร้อนอะไรก็แวะไปหาข้าที่รังได้” กิฟฟารีนพูดพลางหวังว่าครั้งหน้าถ้าสตีฟไปหาจะเอาอาหารไปให้มันอีก


“โอ้ถ้าเดือดร้อนจะลองแวะไปแล้ว” สตีฟพยักหน้าเบาๆ


“จานิสจับสัญญาณได้มั้ย” สตีฟถามจานิส


สัญญาณของซินดี้ห่างจากจุดที่เจ้านายอยู่ไปทางตะวันออกราวแปดร้อยเมตรครับ จานิสพูด


“แปดร้อยเมตรงั้นเหรอแต่แถวนี้ไม่เห็นมีวี่แววของสิ่งมีชีวิตเลยแฮะ” สตีฟพูดเพราะไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่ทะเลทราย


“นี่ดูเหมือนที่นี่จะมีการต่อสู้เกิดขึ้นมาก่อนนะ” ยายหลันชี้ให้ดูบางอย่างซึ่งมันคือร่องรอยการต่อสู้แถมไม่ไกลนั่นยังมีหลุมบางอย่างด้วยซึ่งมันคือหลุมที่พวกวายร้ายขุดเอาไว้และลอบเข้าไปด้านในนั่นเอง


“แย่แล้วซาร่าตกอยู่ในอันตราย !!” สตีฟอุทาน


“หือนี่มัน” ตอนนั้นเองด้วยประสบการณ์อันมากมายยายหลันเหมือนจะสังเกตุเห็นอะไรบางอย่างเธอหยิบมีดออกมาและแทงออกไปทันที


ฟุ่บ !! ตู้ม !! คลื่นกระบี่ถูกแทงออกไปอย่างรวดเร็วก่อนจะไปกระทบกับบางอย่างเข้าและระเบิดออกและนั่นทำให้สตีฟและยายหลันเห็นโดมสีฟ้าปรากฎขึ้นจางๆ


“นั่นมันอะไรกัน” สตีฟไม่รู้ว่าสิ่งที่เห็นคืออะไรแต่เขามั่นใจว่าซาร่าและลูกสาวเขาจะต้องอยู่ในโดมสีฟ้านั่นเขามองไปยังร่องรอยของการต่อสู้ก่อนจะจินตนาการถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับซาร่า


“หรือว่าซาร่าจะถูกจับอยู่ในนั้นไม่ได้การแล้วต้องรีบบุกเข้าไปช่วย !!!” สตีฟพูดออกมาก่อนจะกัดฟันแน่นและพุ่งเข้าไปโจมตีใส่โดมนั่นทันที


ย๊าก !!!! ตู้ม !!!! สตีฟฟาดฝ่ามือไปเต็มแรงตามกระบวนท่าที่ได้ร่ำเรียนมาจากยายหลันการโจมตีของเขานั้นถึงกับทำให้โดมสีฟ้านี่เกิดรอยร้าว


“แข็งมากเอาอีกทีแล้วกันย๊าก !!!!!!!!!!!” สตีฟเห็นว่ายังไม่สามารถเจาะโดมนี่เข้าไปได้จึงฟาดมือลงไปอีกที


ตู้ม !! เพล้ง !! การโจมตีอีกครั้งของสตีฟถึงกับทำให้โดมนี่แตกออกทันที


เมื่อโดมสีฟ้านี่แตกออกก็เผยให้เห็นเมืองเล็กๆเมืองหนึ่ง


“มะ มะ เมืองงั้นเหรอซาร่าถูกจับเอาไว้ในนี้เหรอเนี่ย” สตีฟพูด


“อั้วะนึกไม่ถึงเลยว่านี่คือสิ่งที่อเมริกาซ่อนเอาไว้นานนับศตวรรษงั้นเหรอ” ยายหลันพุ่งเข้ามายืนเคียงข้างสตีฟแอเรียห้าสิบเอ็ดแห่งนี้คือสถานที่อันเป็นความลับสุดยอดของประเทศอเมริกาเธอนึกไม่ถึงเหมือนกันว่าที่นี่จะซ่อนเมืองเอาไว้ (ศตวรรษ = 100 ปี)


“ยายผมบุกเข้าไปช่วยเมียกับลูกก่อนนะดูเหมือนเธอจะถูกจับเอาไว้ที่ไหนสักแห่งในนี้” สตีฟบอกกับยายหลัน


“ดูเหมือนลื้อจะต้องจัดการคนพวกนี้ก่อนนะ” ยายหลันพูดพลางรีบยกมีดขึ้นมาสิ้นเสียงยายแกก็มีคนจำนวนมากโผล่มาขวางหน้าสตีฟและยายหลันเอาไว้


ฟุ่บ !! ฟุ่บ !! ฟุ่บ !! ฟุ่บ !! ฟุ่บ !! คนจำนวนมากมาขวางทั้งคู่เอาไว้


“คนพวกนี้งั้นเหรอที่จับซาร่ามา” สตีฟหรี่ตามองคนที่มาขวางเอาไว้ซึ่งจากที่เห็นนั้นมีแต่คนแก่สูงอายุทั้งนั้นถึงแม้บางคนจะใส่หน้ากากแปลกทำให้ไม่เห็นใบหน้าเอาไว้แต่จากการยืนที่หลังค่อมมาด้านหน้าแบบนั้นก็บ่งบอกได้เลยว่าคนภายใต้หน้ากากนั้นอายุรุ่นราวคราวเดียวยายหลันแน่นอน


“ลื้อระวังตัวให้ดีตาแก่พวกนี้ไม่ธรรมดาเลยไม่มีช่องว่างให้โจมตีเลย” ยายหลันเตือนสตีฟ


“เข้าใจแล้วยายผมจะใช้ความเร็วของผมจัดการสักคนก่อน” สตีฟพูดก่อนจะพุ่งเข้าไปทันที


ฟุ่บ !! ร่างของสตีฟหายไปจากสายตาทุกคนไปปรากฎที่ข้างหลังชายคนหนึ่งที่ใส่ชุดเสือดำสตีฟเตรียมฟาดมือจัดการชายคนนี้แต่ทว่าก่อนที่เขาจะได้จัดการจู่ๆก็มีชายแก่คนหนึ่งใส่ชุดสีแดงที่หน้าอกมีสัญลักษณ์รูปสายฟ้าปรากฎขึ้นมาข้างๆเขาและจับมือเขาเอาไว้เสียก่อน


หมับ !! สตีฟโดนจับแขนเอาไว้


“ความเร็วใช้ได้พ่อหนุ่ม !!” ชายแก่คนนั้นพูดออกมาทำให้สตีฟตกตะลึงมาก


บ้าน่าตามความเร็วตรูทันงั้นเหรอเนี่ยตาแก่นี่เป็นใครกัน สตีฟตกตะลึงเพียงแค่เสี้ยววินาทีก่อนเขาจะใช้อีกมือหวังจัดการชายแก่คนนี้แต่ทันทีที่เขาขยับก็มีใยแมงมุมยิงมาที่มือของเขาจนมือของเขานั้นไปติดกับหน้าอกตัวเองไม่เพียงแค่นั้นยังมีใยแมงมุมจำนวนมากถูกยิงมาไม่หยุดจนพันร่างเขาทั้งตัวจนเขากลายเป็นดักแด้


อะไรอีกวะเนี่ยใยแมงมุมมาจากไหน สตีฟพยายามหาว่าใยแมงมุมนี่มาจากไหนก่อนจะเห็นชายในชุดสีแดงดำคนหนึ่งกำลังทำท่าพ่นใยใส่เขา


“จากตรงนั้นเหรอ” สตีฟพูดพลางเตรียมกระชากร่างตัวเองหลุดออกจากในแมงมุมซึ่งปรากฎว่าใยพวกนี้เหนียวและยืดหยุ่นมากทำให้เขากระชากมันขาดไม่ได้


ใยแมงมุมบ้าอะไรฟระทำไมมันเหนียวขนาดนี้ สตีฟได้แต่สบถอยู่ในใจทันใดนั้นเองจู่ๆก็มีค้อนด้ามหนึ่งพุ่งมาที่ค้อนด้ามนั้นห่อหุ้มไปด้วยกระแสสายฟ้า


เปรี้ยง !! ตู้ม !! สตีฟโดนค้อนนั่นกระแทกไปเต็มๆท้องทำให้ร่างเขาปลิวไปหลายสิบเมตรปลิวไปติดกับอาคารหลังหนึ่งทันทีสตีฟนั้นไม่เป็นอะไรมากแต่ตอนนี้เขาขยับไม่ได้เพราะโดนใยแมงมุมพันจนเป็นดักแด้เลย


“เฮ้ย !!” สตีฟยังไม่ทันได้ทำอะไรเขาก็ตะโกนออกมาอย่างตกใจเพราะเขาเห็นตาแก่คนหนึ่งกำลังเล็งลูกธนูมาทางเขา


ฟ้าว !! ลูกธนูนั่นถูกปล่อยออกมาจากคันธนูแถมมันยังไม่ได้มาเพียงลูกเดียวตาแก่นั่นยิงปล่อยมาเป็นชุดและทันทีที่ลูกธนูนั่นกระทบกับร่างของเขามันก็ระเบิดทันที


ตู้ม !! ตู้ม !! ตู้ม !! ตู้ม !! ตู้ม !! เสียงลูกธนูหัวระเบิดดังขึ้นถี่ยิบ


วู่บ !! หมับ !! เพียงแค่ชายแก่คนที่ขว้างค้อนยกมือขึ้นมาค้อนก็ลอยกลับไปที่มือของชายแก่คนนั้นทันที


“ไอ้หนุ่มนั่นแข็งแกร่งมากโดนค้อนข้าเข้าไปยังไม่เป็นอะไรเลยทั้งที่ร่างควรจะเละไปแล้ว” ชายแก่คนที่ขว้างค้อนใส่สตีฟพูดก่อนจะหันไปตะโกนถามคนอยู่ยืนอยู่บนระเบียง


“เฮ้ยเป็นไงบ้างจัดการได้มั้ย” ชายแก่ผู้มีค้อนในมือตะโกนถามตาแก่ผู้ถือธนู


“ไม่ระเบิดนั่นทำอะไรวายร้ายหนุ่มนั่นไม่ได้เลยครั้งนี้สงสัยพวกมันจะส่งตัวเป้งเข้ามา” ตาแก่คนที่ยิงธนูใส่สตีฟพูด


ส่วนทางยายหลันนั้นก็กำลังสู้กับพวกตาแก่สามคนอยู่


วู่บ !! มีชายแก่อีกคนลอยลงมาชายแก่คนนี้ใส่ผ้าคลุมสีแดงเอาไว้อยู่ใช่แล้วชายแก่คนนี้คือคนที่ถูกเรียกว่าด็อกเตอร์นั่นเอง


“ถ้าอย่างนั้นเราต้องหยุดการเคลื่อนไหวพ่อหนุ่มวายร้ายนั่นเอาไว้ก่อนแล้วไปจัดการผู้หญิงคนนั้นกันผู้หญิงคนนั้นน่าจะไม่ธรรมดามีประสบการณ์สูงมาก” ด็อกเตอร์พูดก่อนจะหันไปพยักหน้าให้ชายแก่ที่สวมชุดไอ้แมงมุม


“พลังที่ยิ่งใหญ่มาพร้อมกับความรับผิดชอบที่ใหญ่ยิ่ง” ชายแก่ที่สวมชุดไอ้แมงมุมพูดเขานั้นรับหน้าที่หยุดสตีฟนั่นเอง


ฟืด !! ฟืด !! ฟืด !! ฟืด !! เสียงใยแมงมุมจำนวนมากถูกพ่นพันร่างสตีฟเอาไว้ไม่เพียงเท่านั้นสตีฟยังถูกยกขึ้นและผูกห้อยหัวเอาไว้กับระเบียงบ้านหลังหนึ่งอีกด้วย


“ม่ายปล่อยตรูนะเฟ้ยเลือดลงหัวหมดแล้วอย่าเห็นหลุดออกไปได้นะคนแก่ก็คนแก่เถอะพ่อจะเตะตูดให้ !!!” สตีฟตะโกนโหวกเหวกโวยวายจนชายแก่ที่สวมชุดไอ้แมงมุมนั้นรำคานจึงใช้ใยของเขาพ่นปิดปากสตีฟเอาไว้


“สตีฟลื้ออดทนเอาไว้เดี๋ยวอั้วะจัดการตาแก่พวกนี้เสร็จอั้วะจะไปช่วย !!!” ยายหลันที่เห็นสตีฟโดนจัดการไปแล้วตะโกนบอก


ตอนนั้นเองก็มีผู้หญิงคนหนึ่งอุ้มเด็กทารกเพศหญิงลอยลงมาจากไหนไม่รู้เธอลอยลงมาหยุดอยู่กลางวงการต่อสู้


“หยุดก่อนค่ะ !!!” เธอรีบบอกให้ยายหลันและพวกตาแก่ที่สู้อยู่หยุดทันทีส่วนสตีฟนั้นกำลังพยายามดิ้นและส่งเสียงอะไรบางอย่างอยู่


อู้ !! อู้ !! อู้ !! สตีฟพยายามส่งเสียงร้องสายตาของเขานั้นดีใจและเป็นประกายเป็นอย่างมากเมื่อเห็นผู้หญิงที่ลอยลงมาคนนี้


“ยัยหนูหลีกไปสองคนนี้ไม่ใช่วายร้ายปลายแถวแบบพวกที่บุกมาก่อนหน้า !!” ด็อกเตอร์บอกกับผู้หญิงที่มาหยุดพวกเขาเอาไว้ใช่แล้วผู้หญิงที่อุ้มเด็กทารกเพศหญิงที่ลอยลงมานั่นก็คือซาร่านั่นเอง


“ไม่ค่ะพวกคุณตาน่ะหยุดเลยหนูจัดการเอง” ซาร่าพูดก่อนจะเดินไปหายายหลันยายหลันเองที่เห็นดังนั้นก็ถอยไปหลายก้าวด้วยความระวังทันที


“ไม่ต้องระแวงค่ะยายหนูแค่จะถามอะไรหน่อย” ซาร่าบอกกับยายหลัน


“ลื้อมีอะไรจะถามอั้วะ !!” ยายหลันสงสัยว่าคนพวกนี้จะถามอะไรเธอ


“เมื่อครู่ยายพูดว่าสตีฟหรือว่าจะหมายถึงสตีฟ แมคดูวัลล์คะ !!” ซาร่าถาม


“ลื้อรู้จักชื่อนี้ได้ยังไง !!” ยายหลันตกใจมากที่ยายหนูคนนี้รู้จักสตีฟเธอเผลอหันไปมองสตีฟวูบหนึ่งทำให้พวกตาแก่ที่ล้อมเธออยู่รู้ได้ทันทีว่าคนที่โดนพันเป็นดักแด้อยู่นั้นชื่อสตีฟ แมคดูวัลล์


“จะไม่รู้จักได้ไงล่ะคะก็นั่นน่ะผั...สามีหนูเอง” ซาร่าพูดออกมาทำให้คนที่ได้ยินตะลึงไปทันที


“ว่าไงนะ !!!!” เสียงทุกคนร้องอุทานออกมาเสียงดัง


จบ...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 606 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,668 ความคิดเห็น

  1. #3048 Fikusa (จากตอนที่ 227)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 13:33
    ได้เจอกันแล้ว
    #3,048
    0
  2. #3047 nuang1 (จากตอนที่ 227)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 13:08
    โดมพังแล้วซ่อมยังไงล่ะ
    #3,047
    0
  3. #3046 Aceriz (จากตอนที่ 227)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 13:01
    ขอบคุณครับ
    #3,046
    0
  4. #3045 Saishiro (จากตอนที่ 227)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 11:53

    พึงนึกขึ้นได้ ไม่รู้ใครทักหหรือยัง เหล่าฮีโรวัยชราคนอืนไม่สงไส แต่ตาแก่ถือค้อนนั้นเผาเทพนะ แก่ไวจัง

    #3,045
    1
    • #3045-1 tawaninsamran(จากตอนที่ 227)
      26 กันยายน 2562 / 12:43
      อาจเป็นโอดินก็ได้
      #3045-1
  5. #3044 AnmW (จากตอนที่ 227)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 10:59
    จริงๆแค่ใยแมงมุมไม่น่าจะหยุดสตีฟได้เลยนะนั้นน่ะ ต่อให้จะเป็นสไปดี้ก็เถอะ 😂😆
    #3,044
    0
  6. #3043 SNOWSIX (จากตอนที่ 227)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 10:31
    อ่าวโดมพัง แล้ววายร้ายตายหมดยัง แล้วจะเป็นยังไงต่อไป ฮรื้ออ ขออีกตอนได้บ่
    #3,043
    1
    • #3043-1 Paradox of chaos(จากตอนที่ 227)
      26 กันยายน 2562 / 13:17
      น่าจะพังแค่จุดเดียวมั้งครับจุดที่สตีฟต่อยเพื่อจะเข้ามาอะ
      #3043-1
  7. #3042 Snop kung (จากตอนที่ 227)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 10:21
    แล้วโดมละ
    #3,042
    0
  8. #3041 PalmPump (จากตอนที่ 227)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 10:12
    เจอกันซักที
    #3,041
    0