สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

ตอนที่ 222 : ตอนที่ 221 สมาคมผู้สูงอายุ ??

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,398
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 539 ครั้ง
    17 ก.ย. 62

ตอนที่ 221


ปุดๆๆ !! เสียงน้ำในหม้อกำลังเดือดจากการต้มภายในหม้อนั้นไม่ได้มีเพียงแค่น้ำเท่านั้นมันยังมีผงสีขาวๆด้วยซึ่งมันก็คือสารฟอกขาวที่ได้มาจากผงซักฟอกนั่นเอง


“เหลือเชื่อนี่ลื้อผลิตออกซิเจนเองเป็นจริงๆด้วย” ยายหลันพูดออกมาพลางดูสตีฟกำลังผลิตออกซิเจนอยู่


“แน่นอนดิยายสมัยเรียนผมเคยทำการทดลองนี้มาก่อน” สตีฟพูดพลางมองดูน้ำที่กำลังเดือดปุดๆ


“แต่วิธีของลื้อนี่ยอดไปเลยนะน้ำเดือดจะกลายเป็นไอให้ความอบอุ่นทำให้เราไม่หนาวตายแล้วเมื่อใส่สารฟอกขาวจากผงซักฟอกนี่ลงไปเมื่อมันทำปฏิกิริยากับน้ำร้อนก็จะเกิดเป็นก๊าซออกซิเจนลอยขึ้นที่สูงตราบใดที่ยังมีน้ำและผงซักฟอกอยู่พวกเราก็อยู่ที่นี่ได้ไปเรื่อยๆ” ยายหลันพูด


“โอยยายเอาจริงๆผมยังมีวิธีสร้างออกซิเจนอีกเยอะใช้ดินประสิวที่ผมเอาไว้ใช้หมักแตงดองก็ได้วิธีการก็ไม่ยากเพียงแค่เอาดินประสิวใส่ในหมอแล้วให้ความร้อนแก่มันเท่านี้ก็ได้ออกซิเจนแล้วแต่วิธีนี้มันไม่ทำให้ในถ้ำอุ่นผมเลยไม่ทำ แล้วผมยังรู้วิธีแยกน้ำเป็นไฮโดรเจนและออกซิเจนโดยใช้โซดาไฟด้วยอีกนะ” สตีฟอธิบาย


“โซดาไฟ ???” ยายหลันทำสีหน้าสงสัย


“ยายไม่รู้ใช่มั้ยล่ะโซดาไฟถ้าผสมกับน้ำแล้วแยกมันด้วยไฟฟ้าล่ะก็จะสามารถแยกไฮโดรเจนกับออกซิเจนออกมาจากโซดาไฟได้” สตีฟพูด


“แยกด้วยไฟฟ้างั้นเหรอลื้อใช้สกิลเกี่ยวกับไฟฟ้าได้หรือไง” ยายหลันแปลกใจ


“ได้ที่ไหนกันเล่าผมจะใช้ถ่านไฟฉายต่างหากได้แถมมาตอนซื้อของลดราคาสมัยก่อนผมยังเก็บเอาไว้เต็มกระเป๋าเลย” สตีฟพูดพลางหยิบถ่านไฟฉายออกมาโชว์ให้ดูซึ่งเขามีเป็นพันๆก้อนโซดาไฟเองก็มีเต็มกระเป๋าเช่นกันเพราะเขาซื้อมันแบบเหมาโหลตอนลดราคาเมื่อก่อนก็นะซื้อทีละเยอะๆมันถูกกว่านี่นา


(วิธีการแยกน้ำเป็นไฮโดรเจนและออกซิเจนด้วยโซดาไฟหรือสารละลาย NaOH นั้นสามารถหาดูได้ตาม Youtube นะครับผมเองก็ไม่ใช่เด็กสายวิทย์แต่ก่อนจะเขียนตอนนี้ขึ้นมาก็พยายามหาข้อมูลจากทั้ง Google และ Youtube มาก่อนแล้วถ้าผิดพลาดประการใดก็ขอโทษด้วยนะครับ)


“อ๊ะผงซักฟอกละลายจะหมดแล้วน้ำก็ใกล้หมดแล้วยายรีบเติมเร็วเข้า” สตีฟพูด


“ลื้อนี่ได้ทีใช้คนแก่ใหญ่เลยนะ” ยายหลันบ่นแต่ก็ยอมหยิบน้ำและสารฟอกขาวหรือผงซักฟอกมาเติมในหม้อให้


“แต่อั้วะนึกไม่ถึงเลยนะว่าเจ้าเตาปฏิกรณ์อะไรนี่จะให้ความร้อนได้สูงถึงขนาดต้มน้ำจนเดือดได้” ยายหลันพูดพลางมองสิ่งที่ถูกวางเอาไว้ใต้หมอซึ่งมันมีขนาดเพียงแค่เหรียญเพนนีเท่านั้น


“อืม...ผมเองก็ไม่ได้สังเกตุว่ามันมีความร้อนด้วยเหมือนกันเพราะปกติมันถูกแปะเอาไว้ในถุงมือซึ่งถุงมือนี่ก็ทำมาจากกระดูกมังกรซึ่งมันทนความร้อนแค่นี้ได้สบายๆเลยไม่รู้สึกว่ามันร้อนน่ะ” สตีฟพูด


“ว่าแต่ป่านนี้พายุจะสงบหรือยังนะถ้าพายุยังไม่สงบลื้อกับอั้วะคงออกไปไหนไม่ได้” ยายหลันพูด


“คงยังนั่นแหละยายเสียงลมข้างนอกยังแรงอยู่เลยหนอยไอ้เจ้ากริฟฟอนเวรทำให้ตรูต้องเสียเวลาอยู่ที่นี่เจออีกรอบจะตัดหัวมาประดับบ้านให้ได้เลย” สตีฟพูดออกมา


“อั้วะว่าก่อนที่ลื้อจะไปจัดการมันอีกครั้งลื้อคงต้องกวาดสัตว์กลายพันธ์ระหว่างทางก่อนเพราะอั้วะมีลางสังหรณ์ว่าจะเจอมันหลังจากเดินทางขึ้นเหนือไปใกล้กับขั้วโลกเหนือ” ยายหลันพูด


“ได้เลยยายผมเองก็อยากลองใช้ลมปราณให้คล่องเหมือนกัน” สตีฟพยักหน้าตอนเดินทางที่ประเทศจีนยายหลันแนะนำให้เขาหลบเลี่ยงสัตว์กลายพันธ์ตลอดจึงไม่ได้ออกแรงเลย


จากนั้นสตีฟและยายหลันก็ใช้เวลาเป็นมนุษย์ถ้ำอยู่เกือบวันเต็มๆกว่าพายุด้านนอกจะสงบลงหลังจากพายุสงบลงแล้วพวกเขาทั้งคู่ก็ออกมาจากถ้ำ


“บรื๋อหนาว !!” สตีฟถึงกับรู้สึกหนาวทั้งที่ร่างกายเขาควรจะทนความเย็นได้สูงแท้ๆสตีฟมองออกไปยังด้านนอกมันเต็มไปด้วยหิมะขาวโพลนที่ท่วมสูงมากจนซากตึกสิบกว่าชั้นถึงกับจมหายลงไปในหิมะ


“รีบเดินทางกันเถอะ” ยายหลันหันมาบอกสตีฟก่อนจะเริ่มออกเดินทางทันทีแต่ทว่าทันทีที่ยายหลันก้าวขาลงไปบนพื้นหิมะร่างของแกก็จมหายลงไปทันที


สวบ !! เสียงร่างยายหลันจมลงไปบนพื้นหิมะ


“ยาย !!” สตีฟตกใจมากที่จู่ๆยายหลันก็หายไปต่อหน้าต่อตาแต่ก่อนที่สตีฟจะทำอะไรยายหลันก็ค่อยๆปีนขึ้นมาเสียก่อน


“พื้นมันนุ่มเกินไปหิมะพวกนี้เป็นหิมะละเอียดเราต้องหาทางเดินทางบนหิมะให้ได้ก่อน” ยายหลันพูด


“ผมจัดการเอง” สตีฟพูดก่อนจะรื้อๆค้นๆของในกระเป๋ามิติของเขาจนได้ซี่โครงของตัวอะไรสักอย่างออกมาซึ่งมันมีลักษณะแบนและยาวคล้ายกับสกี


“ไอ้นี่น่าจะใช้ได้ยายเคยเล่นสกีเปล่า ??” สตีฟถามยายหลัน


“อั้วะเคยเห็นแต่ไม่เคยเล่น” ยายหลันตอบ


“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมสอนเอง” สตีฟพูดก่อนจะหยิบเชือกออกมาผูกซี่โครงนั่นติดไว้กับรองเท้าของยายหลันทำให้มันกลายเป็นสกีเมื่อสร้างสกีให้ยายหลันเสร็จแล้วเขาก็หันมาจัดการสร้างให้ตัวเองต่อจากนั้นสตีฟก็สอนการใช้สกีบนหิมะให้ยายแกแบบเร่งด่วนสำหรับสตีฟนั้นการสกีบนหิมะนั้นเป็นสิ่งที่คนอเมริกันแทบทุกคนต้องเล่นมันเป็นอยู่แล้ว


หนึ่งชั่วโมงต่อมา


โคร่ม !! เสียงยายหลันล้มลงกับพื้นหิมะทำให้สตีฟต้องหยุดก่อนจะใช้สกีนั่นย้อนกลับมาดูยายแก


“ยายนี่ห่วยจริงๆเลยนี่ล้มเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย” สตีฟพูดแกล้งแหย่ยายแก


“ลื้อไม่ต้องมาพูดมากคนเราก็ต้องมีของที่ถนัดและไม่ถนัดกันทั้งนั้น อย่างลื้อเองก็ต้องมีสิ่งที่ไม่ถนัดบ้างนั่นแหละ” ยายหลันพูด


“โอเคๆยายคงไม่ถนัดสกีจริงๆนั่นแหละเอาแบบนี้แล้วกันยายไม่ต้องสกีเองแล้วขี่หลังผมดีกว่าเพราะถ้ารอให้ยายสกีจนเก่งกว่าจะเดินทางพ้นจากรัสเซียคงเป็นอาทิตย์” สตีฟพูด


“โอ้ลื้อก็น่าจะบอกแต่แรกให้อั้วะสกีเองตั้งนาน” ยายหลันร้องออกมาอย่างดีใจก่อนจะรีบแกะเจ้าสกีที่ทำจากกระดูกของสตีฟออกจากรองเท้าทันทีหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมานั้นแกล้มหน้าคะมำมาไม่ต่ำกว่าสิบครั้งแล้ว


ฮึบ !! หมับ !! จากนั้นสตีฟก็ให้ยายหลันแกขึ้นขี่หลังก่อนจะเริ่มออกเดินทางต่อทันทีคราวนี้ความเร็วในการเดินทางของเขาเร็วขึ้นมากถึงจะยังไม่เทียบเท่าตอนที่ใช้ความเร็วหนึ่งมัคในการเดินทางแต่ตอนนี้สตีฟก็ใช้สกีเดินทางด้วยความเร็วเกือบสามร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง


ว่าแต่พายุที่เจ้ากริฟฟอนนั่นสร้างขึ้นมามันลูกใหญ่ขนาดไหนกันเนี่ยเราเดินทางมาเป็นร้อยกิโลเมตรแล้วยังเจอแต่หิมะอยู่เลย สตีฟคิดในใจ


“จะว่าไปเราไม่เจอสัตว์กลายพันธ์เลยเนอะยายสงสัยเพราะพายุของเจ้ากริฟฟอนนั่นทำเอาสัตว์กลายพันธ์เผ่นป่าราบไปหมดแล้ว” สตีฟพูดกับยายหลันเขาตั้งใจจะเก็บเลเวลระหว่างทางแท้ๆแต่ดันไม่เจอตัวอะไรเลยแล้วแบบนี้จะเก็บเลเวลอย่างไรดีล่ะ


“อั้วะว่าไม่ใช่ทั้งหมดหรอกดูนั่นสิหมี !!” ยายหลันชี้ให้สตีฟดูข้างหน้าก่อนเขาจะเห็นหมีขนสีขาวจำนวนมากกำลังมุ่งหน้ามาทางเขา


ไม่สิไม่ใช่หมีพวกนั้นมันเยติ !! เมื่อสตีฟเห็นหน้ามันชัดๆก็ได้รู้ว่าพวกมันไม่ใช่หมี


“พวกนั้นไม่ใช่หมีมันคือเยติว่าแต่ยายพอจะรู้เลเวลของพวกมันมั้ย” สตีฟถามยายหลัน


“มันคือเยติงั้นเหรออั้วะไม่รู้หรอกว่าเลเวลของมันคือเท่าไหร่แต่ที่นี่ถูกสัตว์กลายพันธ์ยึดไปตั้งนมนานแล้วเลเวลของพวกมันคงไม่ต่ำกว่าสี่ร้อย” ยายหลันพูดทันใดนั้นเองเมื่อสตีฟและยายหลันเข้าใกล้พวกเยติพวกมันก็เริ่มก้มลงหยิบหิมะบนพื้นขึ้นมาปั้นเป็นลูกบอลก่อนจะขว้างใส่สตีฟด้วยความเร็วสูง


ฟ้าว !! ฟ้าว !! ตู้ม !! ตู้ม !! สตีฟใช้หมัดของเขาชกบอลหิมะพวกนั้นจนระเบิดออก


“อ่ะฮ้ามาให้พ่อเชือดซะดีๆขนพวกเอ็งเหมือนกับหมีน่าจะเอามาทำเสื้อกันหนาวอย่างดีได้อยู่” สตีฟหยิบมีดออกมาและทันทีที่เขาถือมีดสตีฟก็มองเห็นจุดอ่อนของเจ้าเยติพวกนี้ทั้งหมดในพริบตา


ไม่รอช้าสตีฟพุ่งเข้าไปกลางดงพวกมันทันทีก่อนจะใช้มีดของเขาหั่นไปตามร่างของเจ้าเยติ


ฉัวะๆๆๆ !! เสียงสตีฟใช้มีดในมือจัดการเยติพวกนี้ในพริบตา


“นี่มัน !!” ยายหลันพึ่งจะเคยเห็นสตีฟใช้สกิลชำแหละของเขาก็อดอุทานออกมาอย่างตกใจไม่ได้เพราะเยติพวกนี้ถูกจัดการโดยไม่มีเลือดสักนิดแถมขนของมันยังถูกเลาะออกมายังกับเสื้อตัวหนึ่งชิ้นส่วนอื่นๆของพวกมันไม่ว่าจะแขน ขา อวัยวะถูกสตีฟแยกส่วนออกมาเป็นชิ้นๆในพริบตา


“เป็นไงล่ะยายสกิลชำแหละของผมโคตรเทพเลยใช่มั้ยล่ะ” สตีฟพูดอวด


เทพงั้นเหรอไม่เลยสกิลลื้อมันโกงมากกว่า ยายหลันคิดอยู่ในใจเพราะตราบใดที่สตีฟมองสัตว์กลายพันธ์พวกนี้เป็นวัตถุดิบตราบใดที่ค่าพลังกายของพวกมันไม่ได้มากไปกว่าค่าความแข็งแกร่งของสตีฟเขาก็สามารถชำแหละพวกมันได้ง่ายๆยังกับชำแหละไก่มาทำอาหาร


จากนั้นสตีฟและยายหลันก็มุ่งหน้าขึ้นเหนือต่อไปเรื่อยๆเจอสัตว์กลายพันธ์กลางทางเมื่อไหร่สตีฟก็จัดการเรียบ


อีกด้าน


“เอ่อ...เราจะไม่เข้าไปช่วยหน่อยเหรอคะ” ซาร่าถามย่าของจีเวลที่ยืนอยู่ข้างๆอย่างไม่แน่ใจตอนนี้พวกซาร่าเด็กๆและทุกคนยังอยู่ที่บ้านพักไม่ได้ออกไปไหนตอนแรกพวกเธอรวมตัวกันแล้วกะจะไปจัดการพวกวายร้ายที่บุกเข้ามาเสียหน่อยแต่ทว่าย่าเป็ปเปอร์ของจีเวลก็ห้ามเอาไว้เสียก่อนซึ่งเธอบอกว่าให้คนของที่นี่จัดการเถอะ


ให้คนของที่นี่จัดการเนี่ยนะมีแต่คนแก่ๆไม่ใช่เหรอ ซาร่ามองไปข้างล่างที่มีคนแก่เดินออกมาจากบ้านเต็มไปหมดแต่ละคนนั้นเดินหลังค่อมใช้ไม้เท้าด้วยกันแทบทั้งนั้นที่แอเรียห้าสิบเอ็ดแห่งนี้น่ะถ้าให้เธอตั้งชื่อใหม่ล่ะก็ตั้งชื่อมันว่าสมาคมผู้สูงอายุยังได้เลย


“ก็แค่พวกลิ่วล้อน่ะให้พวกคนแก่ๆอยากยืดเส้นยืดสายจัดการไปเถอะแต่นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าพวกวายร้ายจะขุดลอดใต้ดินมาแบบนี้สงสัยคราวหน้าต้องสร้างโดมให้ครอบคลุมพื้นที่ใต้ดินเสียแล้ว” ย่าของจีเวลบอก


“คุณตาสู้เขานะคะ !!!” ไอวี่ส่งเสียงเชียร์คุณตาคนหนึ่ง


“โอ้ให้ตาจัดการเองวายร้ายพวกนี้ก็แค่พวกกระจอกสมัยก่อนน่ะตาเป็นซุปเปอร์ฮีโร่ที่ดังมากเลยนะ” คุณตาคนนั้นพูดก่อนจะหยิบอะไรบางอย่างมาจากกระเป๋ากางเกง


“หน้ากากงั้นเหรอ” ซาช่าพูดขึ้นมาเบาๆหลังจากเห็นว่าคุณตาคนนั้นหยิบหน้ากากสีแดงลายคล้ายกับใยแมงมุมออกมาก่อนจะสวมมัน


“หือหน้ากากแมงมุมงั้นเหรอหรือว่าคุณตาคนนั้น !!!” ซาร่าอุทานออกมาหลังจากเห็นว่าคุณตาคนนั้นหยิบหน้ากากอะไรออกมา


“โอ๊ะหนูเป็นคนนิวยอร์คนี่นาคงเคยได้ยินตำนานของเขามาบ้างล่ะมั้งใช่แล้วล่ะสมัยก่อนเขาคนนั้นก็คือ................”


จบ...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 539 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,668 ความคิดเห็น

  1. #2998 ฮิซาโอะ (จากตอนที่ 222)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 12:18
    เดดพลู 555555//ทำไมเราคิดไม่เหมือนคนอื่นกันนี้
    #2,998
    0
  2. #2997 Saishiro (จากตอนที่ 222)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 09:17
    เจาคนั้นก็คือ หน้ากากเฮนไตคาเมน
    #2,997
    0
  3. #2996 Aceriz (จากตอนที่ 222)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 01:33
    ขอบคุณครับ
    #2,996
    0
  4. #2995 แว่นใส (จากตอนที่ 222)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 18:40

    มาครบไหม สไปเดอร์แมน แบดแมน ซุปเปอร์แมน (คนละค่ายกับอีตา ไอรอนแมนหรือเปล่านะ ชักไม่แน่ใจ)

    #2,995
    0
  5. #2994 นามมังกรสำคัญไฉน (จากตอนที่ 222)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 16:52

    แกยังร่วมทีมรึค้าบ เหงโซนี่ดึงตัวไป อิอิ

    #2,994
    0
  6. #2993 Fikusa (จากตอนที่ 222)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 16:04
    รุ่นเก่าเก๋าไม่หยอก
    #2,993
    0
  7. #2992 partey (จากตอนที่ 222)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 13:08
    เหล่า Avengers ออกโรง
    #2,992
    0
  8. #2991 Nazzga2 (จากตอนที่ 222)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 13:04
    เพื่อนบ้านผู้แสนดีไงล่ะ กำลังรอชายแกผิวดำถือโล่กลมกางปีก พูด อเวนเจอร์ แอสแซมเบิร์ลอยู่น่ะ
    #2,991
    0
  9. #2990 ghosty55th (จากตอนที่ 222)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 12:54
    ปีเตอร์​ ลานจอดรถก็มา
    #2,990
    0
  10. #2989 Pheedip (จากตอนที่ 222)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 12:51
    โอ้ !! สไปดี้
    #2,989
    0