สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

ตอนที่ 221 : ตอนที่ 220 สัญญาณที่ขาดหาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,664
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 517 ครั้ง
    14 ก.ย. 62

ตอนที่ 220


“เจ้านี่มันกริฟฟอน !!!” สตีฟอุทานออกมาหลังจากเห็นว่ามันคือตัวอะไร


ฟุ่บ !! ยายหลันพุ่งเข้ามายืนข้างๆสตีฟ


“เจ้านี่มันตัวอะไรลื้อรู้จักมันเหรอ” ยายหลันถาม


“ครับตามตำนานมันเป็นสัตว์ในเทพนิยายของชาวตะวันตก ตามตำนานมันเป็นสัตว์พิทักษ์เมืองทองคำในดินแดนไฮเปอร์โบเรีย !!” สตีฟตอบพลางอธิบาย


“เมืองอะไรล่ะนั่น” ยายหลันไม่เคยอ่านตำนานของทางตะวันตกจึงไม่รู้จัก


“เอาเป็นว่าตามตำนานมันอยู่ขั้วโลกเหนืออ่ะยาย !!” สตีฟพูด


“ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าเจ้าตัวนี้มันมาจากทางเหนือมาจากรัสเซียงั้นเหรอ !!” ยายหลันอุทาน


“คงใช่แหละยายแต่เจ้าตัวนี้ดูไม่ธรรมดาเลยความเร็วขนาดนั้นผมมองเห็นแค่เส้นแสงแว่บเดียวเองระดับคงไม่ต่ำกว่าหกร้อย” สตีฟพูด


“คงจะอย่างนั้นเพราะอั้วะมองมันไม่ทันเลยตอนมันโจมตีถ้าลื้อไม่ช่วยไว้อั้วะคงตายไปแล้ว” ยายหลันบอกถึงเธอจะเคืองที่สตีฟผลักจนกลิ้งล้มไม่เป็นท่าแต่สตีฟก็ช่วยเธอเอาไว้จากความตาย


“เราเอาไงดียาย” สตีฟถาม


“อั้วเองก็ไม่รู้แต่อั้วะไม่อยากจะสู้กับมันเลยเพราะลำพังเพียงแค่ความเร็วของมันก็มากกว่าพวกเราสองคนแล้ว” ยายหลันตอบหลังจากเห็นมันยืนจ้องมาทางนี้


ก๊าซ !!!! เจ้ากริฟฟอนมันดูท่าทีสตีฟและยายหลันอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะเห็นว่าสตีฟและยายหลันไม่มีท่าทีจะโจมตีเข้ามามันจึงพุ่งเข้ามาโจมตีทั้งคู่ทันที


“ยายหลบ !!” สตีฟผลักยายหลันออกไปอีกครั้งคราวนี้ยายแกไม่ได้กระเด็นล้มกลิ้งไปเพราะก่อนหน้านี้แกไม่ทันได้ตั้งตัวแต่จากแรงผลักของสตีฟก็ทำให้ยายแกปลิวไปเกือบร้อยเมตรอยู่ดี


ฟ้าว !! ตู้ม !! หลังจากที่สตีฟผลักยายหลันออกไปแล้วเขาก็พุ่งเข้าไปรับการโจมตีของมันเอาไว้สตีฟโดนปีกของมันฟาดเข้าไปเต็มๆจนร่างของเขาปลิวไปไกลกระแทกกับซากตึกเก่าๆหลังหนึ่งจนพังครืนลงมา


“ไม่นะ !!” ยายหลันตะโกนออกมาอย่างตกใจทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากเผลอวู่บเดียวสตีฟก็เสร็จมันเสียแล้วไม่รอช้ายายหลันแกรีบหยิบมีดออกมาใช้มันแทนกระบี่ที่หักไปแกพุ่งเข้าไปหวังแก้แค้นให้สตีฟทันที


“เพลงกระบี่ดอกท้อ กระบวนท่าที่สี่กระบวนท่าแทง !!” ยายหลันใช้เพลงกระบี่ของแกโจมตีใส่กริฟฟอนตัวนี้ทันที


ฟู่ม !! เพลงกระบี่ถูกแทงออกไปอย่างคมกระบี่กลีบดอกท้อที่เกิดจากอานุภาพของลมปราณปรากฎขึ้นมาจำนวนมากตามจำนวนครั้งของเพลงกระบี่ที่ยายหลันแทงออกไป


ฟุ่บ !! ฟุ่บ !! ฟุ่บ !! ฟุ่บ !! เจ้ากริฟฟอนที่เห็นการโจมตีนี้ของยายหลันมันไม่ได้ตื่นตระหนกหรืออย่างไรมันเพียงแค่หลบไปหลบมาจนเกิดเป็นภาพติดตาจำนวนมากก็เท่านั้นแต่เพลงกระบี่ของยายหลันก็ยังสามารถสะกดข่มไม่ให้มันพุ่งเข้ามาโจมตียายแกได้


ความเร็วมันมากเกินไปอั้วะทำอะไรมันไม่ได้เลย ยายหลันได้แต่ตื่นตระหนักอยู่ในใจความตื่นตระหนกนี้ทำให้แกชะงักการโจมตีไปครู่หนึ่งจนเกิดช่องโหว่


และดูเหมือนเจ้ากริฟฟอนจะเห็นสัตว์กลายพันธ์ที่ฉลาดมากตัวหนึ่งเมื่อมันเห็นว่ามีช่องว่างมันก็อาศัยโอกาสนั้นพุ่งเข้ามาโจมตียายหลันทันที


แต่ทว่าก่อนที่มันจะโจมตียายหลันก็มีบางอย่างพุ่งใส่มันเสียก่อน


“ย๊ากลูกถีบของสตีฟ !!!!!!” เป็นสตีฟนั่นเองที่พุ่งเข้ามาโจมตีมันแถมยังตะโกนชื่อท่าแปลกๆออกมาด้วย


ตู้ม !! โคร่ม !! ร่างของกริฟฟอนปลิวไปชนกับตึกร้างหลังหนึ่งด้วยลูกถีบของสตีฟ


“อ้าสตีฟลื้อยังไม่ตาย !!” ยายหลันอุทานออกมาน้ำเสียงแกดีใจเป็นอย่างมาก


“ตายบ้าตายบาอะไรยายผมยอมรับนะว่าความเร็วมันสูงมากแต่ค่าความแข็งแกร่งของเจ้านั่นแค่พอๆกับผมเท่านั้นเท่านี้มันยังไม่พอฆ่าผมหรอก” สตีฟพูด


“อั้วะเห็นลื้อโดนโจมตีปลิวไปไกลก็นึกว่าลื้อโดนฆ่าไปแล้วถ้ายังไม่ตายทำไมไม่รีบออกมาให้เร็วกว่านี้แล้วชื่อท่าแปลกๆนั่นมันอะไร” ยายหลันถาม


“โถ่ยายจะไม่ให้จุกหน่อยเรอะผมโดนปีกมันฟาดปลิวไปไกลเลยนะแถมโดนตึกถล่มลงมาทับอีกไอ้ซากตึกเวรนั่นก็ถล่มลงมาได้กลางเป้ากางเกงเล่นเอาจุกลุกไม่ขึ้นเกือบนาที ส่วนชื่อท่าน่ะเหรอผมเห็นยายเวลาใช้เพลงกระบี่อะไรนั่นยายต้องตะโกนชื่อเพลงกระบี่ออกมาก่อนเสมอนี่นาผมเห็นว่ามันเท่ห์ดีเลยลองเอาบ้างแล้วเป็นไงยายชื่อลูกถีบของสตีฟมันเหมาะมั้ย” สตีฟตอบพลางถามถึงความเหมาะสมของชื่อท่าของเขา


“ชื่อโคตรเห่ยนั่นลื้อยังจะมาถามอั้วะอีกงั้นเหรอมองยังไงๆก็แค่ท่าถีบธรรมดาชัดๆเอาไว้ไปถึงอเมริกาแล้วอั้วะจะให้อาซีเกียงมันสอนกระบวนท่าให้ลื้อสักหน่อยแล้วกัน” ยายหลันบอก


“โอ้วดีเลยถ้าจำไม่ผิดปู่แยงแกฉายาหมัดมังกรนี่นาแสดงว่าปู่แกคงถนัดต่อสู้ด้วยมือเปล่าสินะ” สตีฟพยักหน้าอย่างดีใจ


ครืน !! ตู้ม !! เสียงซากตึกที่ทับร่างของเจ้ากริฟฟอนอยู่ระเบิดออกมาก่อนจะได้ยินเสียงคำรามของมันซึ่งบ่งบอกความโกรธของมันได้เป็นอย่างดี


ก๊าซ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


“ยายเห็นทีเราต้องช่วยกันลำพังแค่ผมถ้าไม่มีคนดึงความสนใจเอาไว้ผมคงจัดการมันไม่ได้เพราะความเร็วมันมากเกินไปแต่จากที่ผมสามารถถีบมันปลิวไปได้แสดงว่าค่าพลังกายมันไม่ได้มากเท่าไหร่ดังนั้นถ้ายายดึงความสนใจมันให้ผมแล้วมีโอกาสให้ผมโจมตีมันจังๆล่ะก็มันเสร็จเราแน่” สตีฟพูดพลางหยิบมีดมาถือในมือไว้อีกเล่มเขากะจะใช้สกิลชำแหละผ่าร่างของมันให้เป็นชิ้นๆ


และหลังจากเจ้ากริฟฟอนมันลุกขึ้นมาจากซากตึกที่ถล่มทับร่างมันได้แล้วมันก็จ้องมองมายังสตีฟและยายหลันทันที


ก๊าซ !!! เจ้ากริฟฟอนคำรามออกมาก่อนจะค่อยๆขยับปีกไปมาจนร่างของมันลอยขึ้นจากพื้นสตีและยายหลันเห็นดวงตาของมันเริ่มเรืองแสงสีเขียวอ่อนๆ


“มันเริ่มใช้สกิลแล้วลื้อระวังไว้อั้วะไม่รู้ว่าสกิลของมันคืออะไรแต่ตอนนี้มันโมโหจัดน่าจะเอาจริงแล้ว” ยายหลันเตือนจากประสบการณ์ของเธอสามารถบอกได้เลยว่าเจ้าสัตว์กลายพันธ์ตัวนี้กำลังจะใช้สกิลโจมตีแล้ว


“โอเคยายผมขอแค่ยายดึงความสนใจจากมันได้แค่สักวินาทีเดียวถึงตอนนั้นผมจะจัดการมันเอง” สตีฟพูด


ฟิ้ว !! เสียงลมรอบๆตัวเริ่มพัดแรงขึ้นจนสตีฟกับยายหลันรู้สึกถึงความผิดปกติ


“มันควบคุมลมได้ !!x2” ทั้งคู่อุทานออกมาตอนนี้พวกเขาทั้งคู่รู้แล้วว่าสกิลของเจ้ากริฟฟอนตัวนี้คือการควบคุมลม


ฟิ้ว !! วู่ม !! ตอนนั้นเองเจ้ากริฟฟอนก็ขยับปีกขึ้นก่อนจะมีสายลมแรงกรรโชกเข้ามาก่อเป็นพายุลูกใหญ่โดยมีมันเป็นจุดศูนย์กลาง


“แบบนี้ไม่ดีแล้วถ้ามันอยู่ในตาพายุแบบนี้อั้วะคงไม่สามารถโจมตีหลอกล่อมันได้” ยายหลันพูด


“เออนั่นดิยายผมเองก็รู้สึกว่าเราควรหนีนะก่อนที่พายุจะรุนแรงขึ้นกว่านี้” สตีฟพูด


“ถ้าอย่างนั้นเราหนีกันเถอะอย่าไปฆ่ามันเลยโบราณว่าไว้การหนีคือกลยุทธอย่างหนึ่ง !!” ยายหลันพูดก่อนจะหันหลังและวิ่งหนีไปเป็นคนแรกทันที


“เฮ้ยรอด้วยดิยาย !!” สตีฟร้องออกมาหลังจากเห็นยายแกวิ่งหนีไปก่อนเขารีบวิ่งตามยายไปทันที


สตีฟและยายหลันใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็หนีจากเจ้ากริฟฟอนมาหลายกิโลเมตร


โอ้วแม่เจ้าความรุนแรงของพายุนั่นมันอะไรกันระดับ F3 แล้วมั้งนั่นนี่มันจะไปถึง F5 เลยหรือเปล่าเนี่ย สตีฟหันไปมองข้างหลังก่อนจะเห็นพายุลูกใหญ่กำลังพัดเอาเศษซากของตึกที่ถูกทิ้งร้างไว้ขึ้นไปบนท้องฟ้า


พายุ F0 ความเร็วลม 64-116 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
พายุ F1 ความเร็วลม 117-180 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
พายุ F2 ความเร็วลม 181-253 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
พายุ F3 ความเร็วลม 254-332 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
พายุ F4 ความเร็วลม 333-418 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
พายุ F5 ความเร็วลม 419-512 กิโลเมตรต่อชั่วโมง


“เร่งความเร็วขึ้นอีกเร็วเดี๋ยวจะหนีแรงดูดของพายุไม่พ้น !!” ยายหลันตะโกนก่อนจะเร่งความเร็วขึ้นอีกตอนนี้พวกเขาทั้งคู่กำลังหนีไปทิศทางไหนก็ไม่สามารถบอกได้พวกเขาทำได้แค่หนีจากแรงดูดอันมหาศาลของพายุนี่ให้พ้นเท่านั้น


หนึ่งชั่วโมงต่อมา


กึกๆๆๆๆ !! เสียงฟันของสตีฟกำลังกระทบกันสตีฟค่อยๆหันไปมองยายหลันที่ทั้งร่างปกคลุมไปด้วยเกล็ดน้ำแข็ง


“ยะ ยะ ยายพวกเราจะตายมั้ยอ่ะ” สตีฟถามยายแก


“อั้วะก็ไม่แน่ใจแต่ตอนนี้พวกเราต้องนั่งชิดกันให้มากที่สุดตอนนี้เพราะพายุหมุนรุนแรงนั่นทำให้ความกดอากาศลดลงต่ำอย่างรวดเร็วจนทำให้อุณหภูมิตอนนี้ติดลบหลายองศาแล้ว” ยายหลันพูดพลางมองไปด้านนอก


ตอนนี้สตีฟและยายหลันนั้นอยู่ในถ้ำที่ไหนสักแห่งในรัสเซียจากพายุที่เจ้ากริฟฟอนนั่นสร้างขึ้นมาทำให้อุณหภูมิลดต่ำลงอย่างรวดเร็วข้างนอกนั่นพายุยังคงพักโหมกระหน่ำจนเต็มไปด้วยหิมะและลูกเห็บที่ตกลงมา


และด้วยสภาพภูมิประเทศของรัสเซียนั้นเป็นประเทศที่ปกคลุมด้วยหิมะตลอดแทบทั้งปีอยู่แล้วเมื่อเจอกับพายุเข้าไปทำให้อุณหภูมิยิ่งลดต่ำลงไปอีกจนตอนนี้อุณหภูมิมันติดลบเกินร้อยองศาไปแล้ว



สตีฟนั้นนึกขึ้นได้ว่าในกระเป๋ามีเทอร์โมมิเตอร์อยู่ซึ่งมันเป็นแบบปืนที่เขาเอาไว้ใช้เช็คอุณหภูมิเวลาทำขนม


ติ๊ด !! สตีฟใช้มันวัดอุณหภูมิในตอนนี้


“ละ ละ ลบหนึ่งร้อยสี่สิบห้าองศาตรูตายชัวไม่นะโอลิเวียลูกพ่อจะกำพร้าแล้วเหรอเนี่ย” สตีฟถึงกับใจเสีย


“นี่ถ้าพวกเราไม่เลเวลสูงป่านนี้ตายไปตั้งนานแล้วอ๊ะจริงสิอั้วะจำได้เวลามนุษย์สามารถถ่ายเทความร้อนของร่างกายไปมากันได้ด้วยการเปลือยกายแล้วกอดกันลื้อรีบถอดเสื้อผ้าออกแล้วกอดกับอั้วะเถอะไม่แน่ว่าบางทีอาจจะรอดไปได้” ยายหลันพูดก่อนจะเริ่มถอดเสื้อผ้าออกทันที


ม่ายให้แก้ผ้ากอดกับยายตรูยอมตาย !!!!!! สตีฟเมื่อเห็นยายหลันเริ่มถอดเสื้อผ้าก็เบิกตาโพล่งด้วยความตกใจทันทีเขายอมตายดีกว่าต้องแก้ผ้ากอดกันเพื่อถ่ายเทความร้อนกับยายแก่อายุร้อยกว่าปี


ทันใดนั้นเองสตีฟก็รู้สึกอุ่นๆที่มือเขารีบมองไปก่อนจะเห็นว่าถุงมือที่ใส่อยู่นั้นข้างหนึ่งไม่มีน้ำแข็งเกาะอยู่เลย


“หือ....” สตีฟร้องอุทานออกมาก่อนจะยกถุงมือข้างที่ไม่มีน้ำแข็งเกาะอยู่เข้ามาดูใกล้ๆ


นี่มันเตาปฎิกรณ์จิ๋วที่เป็นแห่งพลังงานนี่นา !! สตีฟมองดูมันชัดๆก่อนจะเห็นเตาปฏิกรณ์ขนาดจิ๋วที่ติดอยู่ที่ถุงมือขนาดของมันนั้นใหญ่แค่เหรียญหนึ่งเซนต์เท่านั้น (เหรียญ 1 เซนต์หรือเหรียญเพนนีคือเหรียญที่มีค่าน้อยที่สุดในสกุลดอลล่า)


“นี่ลื้อมัวรีรออะไรอยู่รีบๆถอดเร็วเข้าสิ” ยายหลันเห็นว่าสตีฟยังไม่เริ่มถอดเสื้อผ้าสักทีจึงเอ่ยถาม


“หยุดเลยยายไม่ต้องถอดแล้วผมเจอวิธีที่เราจะรอดแล้วล่ะ” สตีฟรีบหยุดยายหลันตอนนี้ยายแกถอดชุดชั้นนอกออกไปแล้วเหลือแต่ชุดด้านใน


“นี่ลื้อเจอวิธีที่ทำให้รอดไปจากความเย็นนี่แล้วงั้นเหรอ !!” ยายหลันอุทาน


“ใช่แล้วยายก่อนอื่นเอานี่ไปขึงปิดปากถ้ำก่อนเราต้องทำที่นี่ให้ไม่มีอากาศเข้ามาอากาศจะได้ไม่เย็นไปมากกว่านี้” สตีฟพูดก่อนจะหยิบหนังสัตว์กลายพันธ์ที่เลาะเอาไว้ออกมาซึ่งเขามีมันอยู่ในกระเป๋ามากมาย


“ถ้าทำแบบนั้นเราจะขาดอากาศตายก่อนที่จะหนาวตายนะ” ยายหลันบอก


“ไม่ต้องห่วงยายเห็นแบบนี้ตอนสมัยเรียนผมได้วิทยาศาสตร์เกรด B นะ” สตีฟพูดก่อนจะแกะเจ้าเตาปฏิกรณ์จิ๋วออกมาจากถุงมือ


อีกด้านหนึ่ง


แย่แล้วค่ะคุณซาร่าจู่ๆสัญญาณจับคู่ฉุกเฉินของคุณสตีฟก็หายไป เสียงซินดี้แจ้งเตือนแก่ซาร่าที่กำลังเฝ้ามองลูกเธอหลับอยู่บนเตียง


“หายไปหมายความว่ายังไงซินดี้ !!” ซาร่าอุทาน


ไม่ทราบค่ะแต่สัญญาณล่าสุดที่จับได้นั้นคุณสตีฟอยู่ที่รัสเซียกำลังมุ่งหน้าขึ้นเหนือแต่แล้วจู่ๆก็หยุดอยู่กับที่ก่อนสัญญาณจะหายไปไม่นานค่ะ ซินดี้แจ้งข้อมูลล่าสุดที่จับได้ให้รู้


“เกิดอะไรขึ้นกับสตีฟกันนะ” ซาร่าพูดทว่าตอนนั้นเองด้านในโดมของแอเรียห้าสิบเอ็ดที่พวกเธออาศัยอยู่จู่ๆพื้นดินก็ระเบิดขึ้น


บึ้ม !! เสียงพื้นระเบิดออกทำให้ซาร่ารีบวิ่งไปดูที่หน้าต่างก่อนจะเห็นว่าที่พื้นนั้นกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่ฝุ่นจากการระเบิดทำให้เธอมองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นแต่พอเมื่อฝุ่นเริ่มจางลงเธอก็เห็นว่ามีคนกำลังปีนออกมาจากหลุมที่ระเบิดนั่น


อุ้แว้ๆๆ !! เสียงโอลิเวียร้องไห้ออกมาเธอถูกปลุกเพราะเสียงระเบิดเธอรีบเดินไปอุ้มโอลิเวียขึ้นมาเพื่อกล่อมให้ลูกสาวของเธอเงียบลงก่อนจะวิเคราะห์ว่าเกิดอะไรขึ้น


“พวกมันขุดอุโมงลอดเข้ามาบ้าน่าทำไมถึงไม่มีเสียงอะไรเลย” ซาร่าวิเคราะห์ตอนนั้นเองซาร่าก็นึกถึงการโจมตีตลอดเจ็ดวันของพวกวายร้ายที่มันโจมตีใส่โดมพลังงานตลอดเจ็ดวันเจ็ดคืน


หรือว่าพวกมันโจมตีเพื่อให้เกิดเสียงดังเพื่อจะใช้เสียงนั่นกลบเสียงขุดเจาะผ่านใต้ดิน !! ซาร่านึกถึงความเป็นไปได้มากที่สุดก่อนจะรีบวิ่งออกไปหาคนอื่นๆเพื่อรวมตัวกัน


และแล้วแอเรียห้าสิบเอ็ดที่ย่าเป็ปเปอร์ของจีเวลมั่นใจหนักหนาว่าเป็นสถานที่ปลอดภัยที่สุดของมนุษย์ชาติก็ถูกวายร้ายบุกเข้ามาด้านในได้สำเร็จ


จบ...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 517 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,668 ความคิดเห็น

  1. #2986 Aceriz (จากตอนที่ 221)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 01:48
    ขอบคุณครับ
    #2,986
    0
  2. #2985 Fikusa (จากตอนที่ 221)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 14:18
    เอ้า นึกว่าจะกันถึงใต้ดิน
    #2,985
    0
  3. #2982 nuang1 (จากตอนที่ 221)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 12:10
    ลืมอาวุธเรียกน้ำได้ไปซะสนิท เติมน้ำให้เต็มหลุมเลย
    #2,982
    0
  4. #2981 Nazzga2 (จากตอนที่ 221)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 11:48
    และขอมดำดินก็จะตายอนาจเพราะตรีสูรโพไซดอน
    #2,981
    0