สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

ตอนที่ 219 : ตอนที่ 218 ถูกโจมตี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,681
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 534 ครั้ง
    10 ก.ย. 62

ตอนที่ 218


หลังจากใช้เวลากว่าสี่ชั่วโมงในที่สุดสตีฟและยายหลันก็เดินทางผ่านพ้นมณฑลกุ้ยโจวได้สำเร็จตอนนี้พวกเขาได้เข้าสู่เขตมณฑลหูหนานแล้วหลังจากผ่านข้ามเขตมาสตีฟกะว่าจะเดินทางต่อเลยจะได้เข้าสู่หูเป่ยก่อนเย็นแต่ทว่ายายหลันก็ห้ามเอาไว้เสียก่อน


โดยยายแกให้เหตุผลว่าที่หูหนานนั้นมีสัตว์กลายพันธ์ที่ออกหากินกลางวันเป็นจำนวนมากยายแกแนะนำให้เดินทางตอนกลางคืนซึ่งจะมีสัตว์กลายพันธ์ไม่มากเท่าตอนกลางวันจากข้อมูลของยายแกเมื่อปีก่อนพวกมันมีเลเวลอยู่ที่สองร้อยต้นๆซึ่งผ่านมาปีนึงแบบนี้แล้วเลเวลพวกมันน่าจะแตะสี่ร้อยไปแล้วหลีกเลี่ยงได้ก็ควรหลีกเลี่ยง


ตอนนี้สตีฟเลือกที่จะฟังยายหลันตามสุภาษิตโบราณที่ว่ากันว่าเดินตามหลังผู้ใหญ่หมาไม่กัด


“ว่าไงนะการโจมตีที่ฆ่าค้างคาวเป็นฝูงนั่นไม่ใช่สกิลยายแต่เป็นผลมาจากการใช้ลมปราณผสานกับวิชากระบี่ของยาย !!” ระหว่างที่กำลังพักกินข้าวกันอยู่สตีฟก็สอบถามถึงสกิลที่ยายหลันใช้


“ใช่แล้วล่ะสกิลของอั้วะน่ะไม่มีสกิลเกี่ยวกับการต่อสู้เลยที่อั้วะใช้นั่นเป็นผลจากเพลงกระบี่ของตระกูลกับพลังลมปราณเท่านั้น” ยายหลันพยักหน้า


บ้าน่าลมปราณทำอะไรได้ขนาดนั้นเลยเหรอถ้าเราทำได้บ้างนี่เท่ระเบิดระเบ้อเลยนะ สตีฟนึกถึงตอนที่ยายหลันพุ่งออกจากเฮลิคอปเตอร์ไปแล้วใช้มีดที่เขาให้ยืมแทงออกไปกลายเป็นพายุกลีบดอกไม้พุ่งเข้าไปเข่นฆ่าค้างคาวกลายพันธ์พวกนั้นเป็นพันๆตัว


“ลื้อไม่ต้องอิจฉาอั้วะหรอกอีกหน่อยลื้อสำเร็จลมปราณลื้อก็ทำได้เองนั่นแหละ” ยายหลันพูดหลังจากเห็นสตีฟทำหน้าเหมือนจะอิจฉาแก


“มะ มะ ไม่ได้อิจฉาสักหน่อย” ใช่แล้วสตีฟไม่ได้อิจฉาเขาแค่อยากจะทำได้เท่ๆแบบนั้นบ้าง


“เอาล่ะเรามากินอาหารกันดีกว่าระหว่างที่รอให้ฟ้ามืดอั้วะจะสอนวิชาการต่อสู้ให้ลื้อสักสามสี่กระบวนท่าเอง” ยายหลันบอก


“วิชาการต่อสู้ ???” สตีฟสงสัยว่ายายหลันจะสอนอะไรเขา


“ใช่วิชาการต่อสู้จากที่อั้วะเห็นลื้อต่อสู้ดูเหมือนจะแค่เรียนจากหลักสูตรที่สมาคมฮีโร่มาสินะนั่นน่ะใช้ได้กับพวกสัตว์กลายพันธ์เลเวลน้อยๆเท่านั้นแหละ” ยายหลันบอก


“เป็นอย่างนั้นเหรอครับแล้วถ้าสมมุติว่าผมเรียนวิชาการต่อสู้กับยายผมกลับไปสู้เจ้าตัวที่ยิงลำแสงเป็นหินนั่นผมจะชนะมันมั้ย” สตีฟถาม


“ก็พอมีทางเป็นไปได้นะถ้าลื้อฝึกลมปราณสำเร็จและสามารถใช้วิชาฝ่ามือได้ช่ำชอง” ยายหลันพยักหน้าพลางตอบสตีฟ


“วิชาฝ่ามือ ???” สตีฟไม่รู้วิชาฝ่ามือคืออะไร


“วิชาฝ่ามือก็คือกระบวนท่าแขนงหนึ่งมันเอาไว้ใช้สำหรับโจมตีอวัยวะภายในของคู่ต่อสู้ถ้าลื้อเชี่ยวชาญล่ะก็สามารถทำแบบนี้ได้เลย” ยายหลันอธิบายพลางพุ่งไปยังต้นไม้ต้นหนึ่งก่อนจะฟาดฝ่ามือลงไปช้าๆโดยไม่ได้ใส่ลมปราณลงไป


ผัวะ !! ปั้ง !! เสียงยายหลันฟาดฝ่ามือลงไปก่อนจะมีเสียงระเบิดของต้นไม้ตามมาสตีฟที่เห็นดังนั้นถึงกับอ้าปากค้างเพราะจุดที่ยายหลันฟาดฝ่ามือลงไปนั้นต้นไม้ไม่มีความเสียหายเลยแต่ทว่าอีกด้านของต้นไม้กลับระเบิดออกมาซะฉิบ


“ยะ ยะ ยายทำได้ไงอ่ะ” สตีฟชี้ไปที่ต้นไม้พลางถามยายหลันเสียงสั่น


“อั้วะก็ใช่วิชาฝ่ามือตบลงไปยังไงล่ะ” ยายหลันตอบ


สตีฟได้ยินดังนั้นก็ลองลุกขึ้นเดินไปที่ต้นไม้อีกต้นบ้างก่อนจะลองทำตามที่เห็นจากยายหลันดู


ผัวะ !! โคร่ม !! ทันทีที่สตีฟลองฟาดฝ่ามือลงไปแบบยายหลันต้นไม้ทั้งต้นก็หักโค่นลงมาทันที


“อะไรฟระเนี่ยทำตามเป๊ะๆแล้วนะ” สตีฟถึงกับงงว่าทำไมผลลัพธ์ที่ได้ถึงไม่เหมือนที่ยายหลันทำเขามองไปยังต้นไม้อีกต้นก่อนจะลองอีกครั้ง


ผัวะ !! โคร่ม !! ผัวะ !! โคร่ม !! ผัวะ !! โคร่ม !! ผัวะ !! โคร่ม !! สุดท้ายไม่ว่าสตีฟจะลองกับต้นไม้ไปกี่ต้นต่อกี่ต้นก็ทำแบบยายหลันไม่ได้เลย


ยายหลันที่มองอยู่อดส่ายหน้าเบาๆไม่ได้ก่อนจะเดินเข้ามาแนะนำสตีฟ


“ที่ลื้อทำไม่ได้เพราะตอนฟาดลงไปลื้อใช้ฝ่ามือฟาดลงไปเคล็ดลับคือลื้อต้องใช้อุ้งมือนิ่มๆตรงนี้” ยายหลันกดไปที่อุ้งมือของสตีฟ


“แบบนี้งั้นเหรอ” สตีฟลองอีกครั้งแต่ก็ยังทำไม่ได้


“เดี๋ยวหลังกินข้าวเสร็จอั้วะจะสอนให้เองตอนนี้กินข้าวก่อนเถอะอั้วะหิวแล้ว” ยายหลันพูดพลางชวนสตีฟให้มากินข้าว


“ได้ครับยายอย่าลืมสอนผมล่ะเผื่อผมเจอพวกสัตว์กลายพันธ์หนังเหนียวๆต่อยไม่ตายฟันไม่เข้าอีกผมจะได้ใช้วิชานี้จัดการมัน” สตีฟพูดอย่างกระตือรือร้นก่อนจะนั่งลงและเอาอาหารที่พอจะมีเก็บเอาไว้ในกระเป๋าออกมากินกับยายหลันแก


หลังจากสตีฟและยายหลันกินข้าวเสร็จยายหลันก็เริ่มฝึกสอนวิชาฝ่ามือให้สตีฟทันที


หกชั่วโมงต่อมา


ผัวะ !! ปั้ง !! เสียงสตีฟฟาดฝ่ามือลงไปที่ต้นไม้ขนาดใหญ่ต้นหนึ่งทันทีที่สตีฟฟาดฝ่ามือลงไปเปลือกไม้อีกด้านก็ระเบิดกระจุยออกมาทันที


“ทะ ทะ ทำได้แล้ว !!” สตีฟมองดูฝ่ามือตัวเองอย่างดีใจในที่สุดเขาก็ทำได้แล้ว


“ลื้อไม่ต้องมาดีใจเลยทำมาเป็นร้อยครั้งสำเร็จแค่ครั้งเดียวเนี่ยนะลื้อต้องทำให้ได้ทุกครั้งสิถึงจะเอาไปใช้ในการต่อสู้จริงได้” ยายหลันพูดออกมาแต่ทว่าในใจแกกลับคิดอีกอย่าง


สำเร็จวิชาฝ่ามือได้ในครึ่งวันลื้อเป็นใครกันแน่เนี่ย นี่คือสิ่งที่ยายหลันคิดเพราะวิชาฝ่ามือนี้นั้นอย่างน้อยๆก็ต้องหนึ่งเดือนถึงจะฝึกสำเร็จ


“โธ่ยายสำเร็จครั้งนึงก็ดีเท่าไหร่แล้วการโจมตีด้วยฝ่ามือนี่ยากชะมัดต้องกะจังหวะให้พอดีแล้วไหนจะวินาทีที่ฝ่ามือสัมผัสกับเป้าหมายต้องหยุดฝ่ามือให้พอดีเป๊ะๆอีกโคตรยากเลยอ่ะ” สตีฟบ่นออกมาก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้า


“อ๊ะนี่พระอาทิตย์ตกดินแล้วเหรอยายถ้างั้นเราก็เดินทางต่อได้แล้วสิ” สตีฟพูด


“อืม...เราเตรียมตัวเดินทางกันเถอะถึงกลางคืนสัตว์กลายพันธ์ที่นี่จะไม่เยอะมากแต่ก็คงจะมีบ้างที่ต้องปะทะ” ยายหลันพยักหน้าก่อนจะเก็บข้าวของเตรียมตัวเดินทางต่อ


จากนั้นสตีฟและยายหลันก็เริ่มเดินทางแต่ทว่าไม่นานสตีฟก็เริ่มเดินทางได้ลำบากเขาเงยหน้ามองไปบนฟ้าก่อนจะเห็นว่าวันนี้เมฆครึ้มจนแสงจันทร์ไม่สามารถส่องผ่านลงมาเพื่อช่วยเป็นแสงสว่างได้เลย


กึก !! ครืด !! เสียงสตีฟสะดุดกับอะไรสักอย่างจนร่างของเขาไถลไปกับพื้น


“ลื้อเป็นอะไรหรือเปล่า” ยายหลันหยุดก่อนจะกลับมาถามสตีฟ


“ไม่เป็นไรหรอกยายแต่มันมืดชะมัดมองไม่เห็นทางเลยนี่วิ่งตามโดนอาศัยเสียงฝีเท้ายายนะเนี่ย” สตีฟตอบ


“อ้อเพราะคืนนี้มีเมฆสินะ” ยายหลันพยักหน้าเข้าใจ


“ผมเอาไฟฉายออกมาได้มั้ยอ่ะยาย” สตีฟถามยายหลัน


“ไม่ได้เด็ดขาดถ้าลื้อเอาออกมาจะเป็นเป้าให้สัตว์กลายพันธ์ที่หากินตอนกลางคืนโจมตีนะ” ยายหลันตอบพลางตวัดมือไปท่ามกลางความมืด


ฉัวะ !! ตึง !! สตีฟได้ยินเหมือนเสียงอะไรบางหนักๆอย่างล้มลง


“ตะกี้เสียงอะไรน่ะยาย” สตีฟสงสัย


“ไม่มีอะไรก็แค่มีสัตว์กลายพันธ์ได้ยินเสียงที่เราคุยกันมันเลยจะเข้ามาโจมตีแต่อั้วะจัดการมันไปแล้ว” ยายหลันบอก


“ฮะจัดการนี่แถวนี้มีสัตว์กลายพันธ์ด้วยเหรอเนี่ย !!” สตีฟอุทานออกมาเขาไม่รู้สักนิดว่ามีตัวอะไรเข้ามาใกล้ๆพวกเขาแต่ที่สำคัญกว่านั้นคือยายหลันแกรู้ได้ยังไงมากกว่าว่ามีตัวอะไรเข้ามาใกล้ๆ


“สงสัยล่ะสิว่าอั้วะรู้ได้ยังไง !!” ยายหลันเหมือนจะรู้ว่าสตีฟกำลังสงสัยอะไร


“ใช่เลยยายสงสัยสุดๆ” สตีฟบอก


“เพราะอั้วะไม่ได้ใช้สายตามองน่ะสิ อั้วะใช้ประสาทสัมผัส !!” ยายหลันอธิบาย


“ยังไงอะยาย” สตีฟไม่เข้าใจ


“ถ้าอย่างนั้นลื้อก็หลับตาสิแล้ววิ่งตามอั้วะมา” ยายหลันพูดก่อนจะรีบวิ่งออกไปทันที


“เฮ้ยยายรอด้วยสิเฟ้ยเดี๋ยวหลงยิ่งมืดๆอยู่” สตีฟรีบลุกขึ้นและพุ่งตามยายแกไปทันที


ตึก !! ตึก !! ตึก !! สตีฟพยายามฟังเสียงฝีเท้าเบาๆของยายแกว่ามุ่งไปทางไหนเขาพยายามตามไปสุดชีวิตเพราะถ้าคลาดกันมีหวังหลงกันแน่


“แค่นี้ก็มองอะไรไม่เห็นแล้วยังจะให้หลับตาวิ่งตามไปอีกยายนี่เหลือเกินจริงๆ” สตีฟบ่นออกมาแต่ก็รีบตามไป


หลับตางั้นเหรอลองดูหน่อยแล้วกันเพราะยังไงก็มองอะไรไม่เห็นอยู่แล้ว สตีฟลองคิดถึงคำพูดของยายแกก่อนจะลองหลับตา


และเมื่อสตีฟเริ่มหลับตาลงการได้ยินของเขาก็เริ่มชัดเจนขึ้น


ตึก !! ตึก !! ตึก !! เสียงฝีเท้าของยายหลันดังขึ้นมาเสมือนกับมาวิ่งอยู่ข้างๆเขา


ส่วนยายหลันที่วิ่งอยู่ด้านหน้าเมื่อเห็นว่าสตีฟสามารถเร่งประสาทสัมผัสได้ทันทีเมื่อได้ลองทำก็เผลอยิ้มออกมา


ลื้อนี่อัจฉริยะจริงๆการฝึกประสาทสัมผัสปกติจะต้องถูกนำไปขังในถ้ำเป็นสัปดาห์แต่นี่เพียงแค่ลองให้ทำดูลื้อก็ทำได้เลยในทันทีเอาล่ะระหว่างนี้อั้วะจะสอนทุกอย่างที่รู้ให้ทั้งหมดลื้อจะต้องเป็นคนกอบกู้มนุษย์ชาติช่วยเหลือโลกให้พ้นจากยัคสัตว์กลายพันธ์ไปให้ได้ ยายหลันคิดในใจแกมาดมั่นจะสอนทุกอย่างให้สตีฟ


“ตามมาให้ทันล่ะอั้วะจะเร่งความเร็วแล้ว” ยายหลันตะโกนบอกสตีฟ


“โอ้วเต็มที่เลยยาย” สตีฟตะโกนกลับไป


วู่บ !! ฟุ่บๆๆๆ !! ยายหลันเร่งความเร็วขึ้นทันทีแถมฝีเท้าแกยังเบาลงเรื่อยๆแต่สตีฟก็ไม่ได้ลำบากได้การตามเพราะประสาทสัมผัสทางการได้ยินของสตีฟในตอนนี้ถูกเร่งจนเขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเหมือนกันว่าเขาจะทำอะไรแบบนี้ได้


อีกด้านหนึ่ง


“ตอนนี้สตีฟอยู่จีนงั้นเหรอ !!” ซาร่าพูดขึ้นมาอย่างแปลกใจหลังจากได้ยินสิ่งที่ซินดี้เอไอของเธอบอก


ใช่ค่ะคุณซาร่าตอนนี้สัญญาณของคุณสตีฟอยู่ที่เมืองจีนกำลังมุ่งขึ้นเหนือด้วยความเร็วคงที่ถ้ายังรักษาความเร็วเท่านี้เอาไว้คาดว่าน่าจะมาถึงอเมริกาในครึ่งเดือนค่ะ ซินดี้ตอบ


“สองสัปดาห์สินะ” ซาร่าพยักหน้า


แอ้ !! เสียงโอลิเวียร้องออกมาเบาๆ


“อ้าวอิ่มแล้วเหรอลูก” ซาร่าก้มมองลูกของเธอตอนนี้เธอกำลังให้นมลูกอยู่เธอจัดการใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย


แอ้ !! เสียงโอลิเวียร้องออกมาพลางหัวเราะคิกคัก


“น่ารักจริงๆเลยลูกแม่ !!” ซาร่าที่เห็นความน่ารักของลูกสาวเธอก็ทนไม่ไหวจนต้องยกขึ้นมาฟัดก่อนจะพาเดินไปรอบๆห้องเพื่อให้นมที่พึ่งกินเข้าไปย่อย


“รีบกลับมาเร็วๆนะสตีฟฉันกับลูกรอคุณอยู่” ซาร่าพูดพลางมองออกไปด้านนอกที่มีโดมสีฟ้าครอบคลุมอยู่แต่ทว่าจู่ๆก็มีเสียงระเบิดดังขึ้น


ตู้ม !! เสียงระเบิดมันดังมาจากด้านนอก


“เกิดอะไรขึ้น !!” ซาร่าอุทานออกมาเธอเตรียมจะเดินออกจากห้องเพื่อไปสอบถามคนอื่นๆว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ประตูห้องของเธอก็ถูกเปิดขึ้นเสียก่อนและก็มีไอวกับไอรี่พุ่งเข้ามา


“แย่แล้วพี่สาว !!” ไอวี่ที่วิ่งเข้ามาก่อนเพื่อนร้องบอกเธอ


“เกิดอะไรขึ้นใครแย่แล้วเหรอ” ซาร่าถามพวกเด็กๆ


“คุณย่าบอกว่ามีคนบุกมาค่ะพี่สาว” ไอรี่ตอบ


“มีคนมาบุกเนี่ยนะ !!” ซาร่าอุทานออกมา


“ใช่ค่ะเห็นคุณย่าบอกว่าเป็นพวกวายร้ายสงสัยพวกมันอยากได้วิทยาการพรางตัวของที่นี่” ไอรี่พูด


นั่นสินะวิทยาการของที่นี่มันสุดยอดมากทั้งโดมที่ใช้ป้องกันและม่านที่ใช้พรางตาคนจากด้านนอกถ้าได้มันไปก็ไม่ต้องห่วงว่าจะมีสัตว์กลายพันธ์มาโจมตี ซาร่าคิดในใจ


“แล้วคุณยาเป็ปเปอร์ตอนนี้อยู่ที่ไหน” ซาร่าถาม


“อยู่ที่ห้องข้างล่างค่ะย่าเขาให้พวกหนูมาตามพี่สาว” ไอรี่พูด


“อืม...ถ้าอย่างนั้นพวกเรารีบลงไปรวมตัวกับคนอื่นๆเถอะ” ซาร่าพยักหน้าก่อนจะเก็บข้าวของแอะอุ้มโอลิเวียตามพวกเด็กๆไป


จบ...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 534 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,668 ความคิดเห็น

  1. #2983 Fikusa (จากตอนที่ 219)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 14:05
    กลายเป็นจอมยุทธพลังซุปเปอร์แมนแน่
    #2,983
    0
  2. #2973 Aceriz (จากตอนที่ 219)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 01:34
    ขอบคุณครับ
    #2,973
    0
  3. #2972 nuang1 (จากตอนที่ 219)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 17:44
    รอสตีฟมากวาดล้างพวกวายร้ายให้หมด
    #2,972
    0
  4. #2971 SNOWSIX (จากตอนที่ 219)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 15:21
    กะลังมันเลยยยย ขอบคุณครับบ
    #2,971
    0