KaiSoo S Note [EXO]

ตอนที่ 9 : Can you keep a secret? [KaiSoo] part 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 510
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    30 ก.ค. 59



          ปิดเทอมแล้ว จงอินกำลังเก็บกระเป๋า เตรียมตัวไปเที่ยว ครั้งนี้เขาไม่จำเป็นต้องขออนุญาตใครให้ลำบากใจเหมือนตอนไปทัศนศึกษากับโรงเรียนแบบคราวก่อน
          พ่อจากไปแล้ว จงอินไม่แน่ใจว่าอยู่หรือตาย อาจจะยังอยู่ จงอินคิด หรืออาจจะหวัง แต่พี่คยองซูกลับบอกว่าพ่อตายไปแล้ว "พ่อจะไม่กลับมาตีพวกเราอีกแล้ว" พี่คยองซูย้ำเมื่อเขาเผลอพูดถึงพ่อเป็นครั้งที่สาม

          สติของจงอินหลุดลอยไปพร้อมๆ กับการคิดถึงช่วงแรกของการหายตัวไปของพ่อ จงอินจำได้ว่าวันที่พ่อหายไปนั้นเป็นวันที่แสนจะปกติธรรมดาวันหนึ่ง วันที่เมื่อเขากลับมาที่บ้านพ่อก็ไม่อยู่แล้ว ข้าวของบางสิ่งของพ่อหายไป รวมถึงอัฐิของแม่ พี่ชายของเขาจูงมือเขาไปที่สถานีตำรวจเพื่อแจ้งความคนหายหลังจากที่พ่อของพวกเขาหายตัวไปสองวันเต็ม ถึงปกติพ่อจะขี้เมา แต่พ่อของพวกเขาก็กลับบ้านทุกวัน กลับมาหาแม่ มานั่งพูดคุยกับแม่ของพวกเขา หรือถ้าจะเรียกให้ถูก น่าจะบอกว่ามานั่งคุยกับรูปและเถ้ากระดูกก็น่าจะใช่กว่า

          แม่ของพวกเขาเสียไปช่วงที่จงอินกำลังจะขึ้นม.ปลาย จงอินไม่รู้เลยว่าเขาผ่านช่วงนั้นมาได้อย่างไร แต่อย่างน้อย ถือว่าโชคดีที่เขาสอบเข้าม.ปลายได้สำเร็จแล้ว ไม่อย่างนั้นถ้าเขาเกิดสติหลุดจนสอบไม่ผ่าน ไม่ได้เข้าม.ปลายที่เดียวกับพี่คยองซู... ถ้าไม่มีพี่คยองซู จงอินยังนึกไม่ออกว่าแต่ละวันของเขาจะเลวร้ายแค่ไหน

          บ่อยครั้งจงอินนึกสงสัยว่าเด็กๆ ที่นี่จะเรียนวิทยาศาสตร์กันมาทำไม ถ้ายังพากันรังเกียจเขาจากสีผิวที่ผิดแปลกกับสีผมที่อ่อนกว่าปกติเพียงเล็กน้อยของเขา มันเกิดขึ้นกันได้จากอะไรบางอย่างที่เรียกว่ายีนเด่นและยีนด้อย แม่เคยบอกว่าจงอินเหมือนคุณตาทวด ถึงจงอินไม่เคยเห็น แต่จงอินคิดว่าคุณตาทวดต้องเป็นคนที่แท่มากแน่ๆ อ่าา แต่เรื่องนั้นก็ช่างมันเถอะ สรุปคือ แม่ของพวกเขาไม่ได้มีชายอื่น แต่ไม่มีใครเชื่อแม้พ่อของเขาจะช่วยยืนยันอย่างหนักแน่น จงอินกับแม่จึงถือเป็นบุคคลที่ 'น่ารังเกียจ' สำหรับคนในหมู่บ้านนี้ แต่ก็แน่นอน ยกเว้นพวกเขา สำหรับคยองซูและจงอิน แม่เป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดในโลกอยู่แล้ว แล้วก็พ่อ พ่อที่รักแม่มากเกินกว่าใครในโลกนี้ทั้งหมด แม้จะทะเลาะกันบ้าง แต่เชื่อได้เลยว่าพ่อรักแม่มาก มากกว่าลูกอย่างพวกเขาเสียด้วยซ้ำ 

          แตกต่างกัน การจากไปของพ่อนั้นทำใจง่ายกว่า จงอินที่อยู่ม.ปลายปีสองและคยองซูที่เรียนม.ปลายปีสุดท้ายไม่ได้รับผลกระทบมากมายเช่นการจากไปของแม่ ที่จริง หลังทำใจได้ มันออกจะดีเสียด้วยซ้ำในเมื่อพวกเขาไม่ต้องคอยระวังตัว หลบหลีกจากการทำให้พ่ออารมณ์เสียและถูกตีเวลาอยู่บ้านอีก พี่คยองซูมีอาการเหม่อและดูกังวลใจอยู่บ้างในช่วงแรกที่พ่อหายไป แต่ไม่นานพวกเขาก็กลับมาใช้ชีวิตปกติ

          หลังจากคืนที่สองที่พ่อไม่กลับบ้าน พี่คยองซูก็เป็นคนที่ตัดสินใจได้ว่ามันไม่ใช่เรื่องปกติ และพวกเขาควรจะไปแจ้งความ ช่วงนั้นเป็นสัปดาห์ที่วุ่นวายที่สุดในชีวิตของพวกเขา พี่คยองซูดูเหนื่อยอ่อนและเหม่อลอย...อาจจะเศร้าหมองนิดๆ แต่จงอินไม่อยากยอมรับ เพราะการที่คิดว่าพี่ชายคนเดียวของเขากำลังจมอยู่กับความเศร้ามันเป็นเรื่องที่น่าปวดใจที่สุดเรื่องหนึ่งของจงอิน อาจจะเป็นเพราะจงอินคิดว่าพ่อยังไม่ตาย เขาจึงไม่ได้รู้สึกเศร้าเสียใจอะไรมากนัก อาจจะมีบ้างก็แค่กลัวว่าพ่อจะกลับมาก็เท่านั้น 
          ใช่ จงอินไม่อยากให้พ่อกลับมา แต่ก็ไม่อยากเชื่อว่าพ่อตายแล้ว มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายยาก จะว่าไปตัวจงอินเองยังมีช่วงทีเรียกได้ว่าอยู่ในสภาพตกใจจนตั้งตัวไม่ได้อยู่เสี้ยวเวลาหนึ่งก่อนที่คยองซูจะจูงมือพาเขาไปแจ้งความ แน่ล่ะ พ่อทั้งคน จงอินจะไม่รู้สึกอะไรเลยได้อย่างไร แต่หลังจากนั้น หลังจากการแจ้งความ ตอบคำถามมากมายของทั้งเจ้าหน้าที่ตำรวจและเหล่าผู้คนที่อยากรู้อยากเห็นมากพอจะเดินเข้ามาถามเขา และจงอินเผลอหลุดปากพูดกับตัวเองเป็นครั้งที่สามว่าพ่อไปแล้วจริงๆ หรือ  จนพี่ชายของเขาต้องย้ำว่าพ่อไปแล้วจริงๆ มันก็เหมือนจงอินถูกตั้งระบบใหม่ว่าจะไม่มีพ่อในชีวิตอีกต่อไป ไม่ต้องกลัวว่าจะโดนตีอีกแล้ว แล้วเขาก็กลับมาใช้ชีวิตปกติ

          ปีหน้าจะเป็นปีสุดท้ายของชีวิตม.ปลายของจงอิน และก็อาจจะเป็นปีสุดท้ายที่ต้องใช้ชีวิตในหมู่บ้านบ้าๆ ที่มีแต่คนหัวเก่า ความคิดประหลาดๆ ที่คอยตั้งแง่รังเกียจจงอินเพียงเพราะมีรูปลักษณ์ไม่เหมือนคนอื่นในหมู่บ้านแบบนี้

          ไม่ต้องคอยระวังตัวตลอดเวลา มิหนำซ้ำเขากำลังจะได้ไปเที่ยว มันเป็นปิดเทอมที่จงอินคิดว่าโคตรจะดี แม้ว่าปีหน้าจะต้องเจอการสอบที่โหดร้ายแค่ไหน ชีวิตต่อไปข้างหน้าจะเป็นอย่างไรเขาก็ไม่หวาดหวั่นอีกแล้ว ในเมื่อจงอินมั่นใจว่าเขาจะมีพี่คยองซูอยู่ด้วย ใช่ พี่คยองซูสัญญาไว้ว่าจะพาเขาไป จะอยู่กับเขา ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม จงอินไม่สนใจว่าใครจะมองว่าเขาเป็นลูกแหง่ติดพี่ ในเมื่อการได้อยู่กับคยองซูเป็นความสบายใจของเขา เขาจะสนใจคนอื่นไปทำไมเล่า

          จงอินยิ้มเมื่อคิดมาถึงตรงนี้ อีกแค่ปีเดียว เขาจะได้ออกไปอยู่กับพี่คยองซู 

          "จงอิน เสร็จหรือยัง" เสียงคยองซูร้องเรียกดังมาจากหน้าบ้าน
          "เสร็จแล้วๆ" จงอินตอบ ก่อนคว้าเป้สะพายหลัง แล้วเดินออกไปหาพี่ชายของเขา
          "ออกมาได้แล้ว เดี๋ยวไม่ทันรถนะ" คยองซูเรียกอีกครั้งเมื่อยังไม่เป็นวี่แววของจงอิน
          จงอินไม่ตอบ แต่เปลี่ยนจากเดินเป็นวิ่งออกมาหยุดยืนยิ้มแฉ่งอยู่หน้าประตู จุดที่คยองซูยืนเรียกเขาอยู่นานสองนานนั่นแหละ
          "เสร็จแล้วนี่ไง" จงอินพูด พร้อมยิ้มกว้างจนเห็นฟันแทบครบสามสิบสองซี่ 
          "ปิดบ้านเร็ว" คยองซูพูด แล้วโยนกุญแจบ้านไปให้จงอิน
          จงอินหยิบรองเท้ามาสวม ก่อนจะเดินอกมาจากตัวบ้านแล้วหันหลังไปปิดล็อกให้เรียบร้อย
          "ปลั๊กไฟกับสวิตซ์ไฟดูดีแล้วใช่ไหม" คยองซูถามย้ำ
          "เรียบร้อยแล้ว ไปกันเถอะ" จงอินตอบ จูงจักรยานออกไปหน้ารั้วบ้าน หยุดคล้องโซ่ใส่แม่กุญแจที่ประตูรั้ว ก่อนจะขึ้นขี่จักรยาน รอคยองซูนั่งซ้อนเรียบร้อย แล้วจึงออกแรงปั่น


          แล้วการเดินทางไปเที่ยวกันสองคนครั้งแรกของคยองซูกับจงอินก็เริ่มต้น





Talk: พาร์ทนี้เป็นยังไงบ้างคะ ไม่มีตรงไหนงงใช่มั้ย พอเริ่มเข้าประเด็นหลักแล้วกลัวสื่อสารไม่ดีพอน่ะค่ะ
ที่จริงเมื่อกี้ทอล์คยาวมาก แต่เด็กดีทำร้ายเรา เพราะฉะนั้น เราจะมาคุยกันยาวๆ ในพาร์ทหน้านะคะ มีอะไรสงสัยถามมาได้เลย เราอยากตอบ อยากคุยด้วย เป็นคนพูดมากน่ะเอาตรงๆ 5555555
        สุดท้าย ขอบคุณที่ยังติดตามกันมาจนถึงตอนนี้นะคะ /โค้ง
          
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

278 ความคิดเห็น

  1. #239 REAL LIFE IS NOT LIKE THAT (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 23:02
    ในที่สุดก็ไปได้สักที พ่อแบบนี้เป็นพ่อคนได้ยังไง
    #239
    0
  2. #67 puzzle97 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 15:55
    พ่อไปไหน ทำไมทิ้งได้ลงอ่า // เป็นพี่น้องที่น่ารักมาก
    #67
    0
  3. #43 Nannapak Whangchai (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 20:41
    กลัวไปหมดทุกอย่าง ไม่อยากจะเดาอะไรเลยให้ตายสิ ฮือ
    #43
    0
  4. #13 viruszii (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 19:22
    เรากลัวในสิ่งที่เราเดาอ่ะ
    แงงงวงง
    #13
    0
  5. #12 jkyx (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 05:10
    ไม่ขอเดาละกันค่ะ มีความกลัวอย่างไรชอบกล คุณทำใจไม่ได้รึป่าวหรือยังไง หนีไปเลย(?)
    #12
    0
  6. #11 Texzer (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 22:33
    ไม่กล้าเดาอีกแล้วค่ะ แงงงงงง
    #11
    0