KaiSoo S Note [EXO]

ตอนที่ 8 : Can you keep a secret? [KaiSoo] part 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 524
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    30 ก.ค. 59



          คยองซูนอนอ่านหนังสืออยู่บนที่นอนของเขาตอนที่จงอินเดินเข้ามาในห้อง พวกเขาเคยแยกห้องนอนกันมารอบหนึ่งช่วงที่คยองซูจบม.3 แต่หลังจากที่พวกเขาเสียแม่ไป และพ่อก็เริ่มทุบตีพวกเขา คยองซูจึงให้น้องชายกลับมานอนห้องเดียวกับเขาอีกครั้ง มันเป็นหนทางเดียวที่คยองซูจะได้รู้ว่าจงอินปลอดภัย ไม่ถูกลากออกไปทุบตีในยามกลางคืนอีก

          จงอินเพิ่งอาบน้ำเสร็จ และมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันรอบเอวอยู่ มันทำให้คยองซูเห็นรูปร่างของน้องชายได้อย่างชัดเจน คยองซูมองน้องชายตัวเองแล้วก็ได้แต่สงสัยว่าจงอินเอาอาหารที่กินอย่างกับยัดทะนานไปไว้ตรงไหนหมด 
          จงอินผอม ผอมมากเมื่อเทียบกับจำนวนอาหารที่กิน หรือว่าจะเอาไปใช้ยืดตัวหมด จงอินถึงสูงเอาๆ แต่กลับไม่อ้วนขึ้นเลยสักนิด นอกจากจะไม่อ้วนขึ้นแล้วก็ยิ่งดูผอมบางลงอีกเท่าตัวเมื่อเทียบกับคยองซูในช่วงนี้ ตั้งแต่คยองซูรับงานก่อสร้างในช่วงเย็นเป็นงานพิเศษ เขารู้สึกได้เลยว่าตัวของเขาหนาขึ้นมาก ไม่ได้ดูอ้วนอะไรทำนองนั้น แต่มีกล้ามเนื้อ คยองซูคิดว่าตอนนี้ถ้าให้เขาอุ้มจงอินวิ่งรอบบ้านเขาคงทำได้สบายมาก 

          จงอินยกมือที่ถือผ้าเช็ดตัวผืนเล็กขึ้นขยี้ผม ทำให้คยองซูเห็นรอยแผลที่แขนได้อย่างชัดเจน

          พูดถึงรอยแผล จงอินมีแผลแทบทั้งตัว แต่ที่เยอะที่สุดเห็นจะเป็นที่แขนนั่น แขนที่คอยกอดคยองซูเอาไว้ไม่ให้ไม้เรียวหรืออะไรก็ตามที่พ่อจับคว้าได้แล้วฟาดลงมาอย่างไม่ยั้งนั้นโดนหลังของคยองซู ที่จริง คยองซูไม่เห็นความจำเป็นที่จงอินจะต้องทำแบบนั้นเลยสักนิด การปกป้องน้องชายอย่างจงอินมันเป็นหน้าที่ของพี่อย่างคยองซูอยู่แล้ว อีกอย่าง พ่อไม่ตีเขานานหรอก ถึงจงอินไม่เอาแขนมากันให้ ไม่นานพ่อของเขาก็หยุดตีไปเองอยู่ดี แบบนี้จงอินจะยิ่งเจ็บตัวเปล่าๆ คยองซูไม่ชอบเลยจริงๆ

          "จงอิน...ยังเจ็บอยู่ไหม" คยองซูเรียกน้องชาย ก่อนจะถามออกไปเมื่อจงอินเงยหน้าขึ้นมามองเขา
          "นิดหน่อย แต่ไม่เป็นไรหรอก" จงอินตอบ ส่งยิ้มมาให้พี่ชายเพื่อยืนยันว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรแล้วจริงๆ
          "มานี่มา เดี๋ยวพี่เช็ดผมให้" คยองซูวางหนังสือในมือลง แล้วเรียกให้จงอินเดินเข้ามาหา
          จงอินเดินเข้ามาอย่างว่าง่าย หยุดยืนอยู่ข้างเตียง ก่อนที่คยองซูจะตบลงบนที่นอนเป็นทำนองว่าให้จงอินนั่งลงตรงนี้ นั่นแหละ จงอินจึงนั่งลง แล้วยื่นผ้าผืนเล็กที่เขาใช้เช็ดผมก่อนหน้านี้ให้กับคยองซู

          คยองซูเช็ดผมให้จงอินจนแห้ง ก่อนจะสั่งให้จงอินหันหน้ามาหาเขา
          "ยื่นแขนมา" คยองซูสั่ง 
          และแน่นอน จงอินทำตามอย่างว่าง่าย คยองซูหยิบยาบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะเปิดฝา ป้ายเนื้อยากลิ่นฉุนออกมาจำนวนหนึ่ง ค่อยๆ ทาลงบนแผลที่ยังสดใหม่เหล่านั้น ส่วนแผลไหนที่หายแล้วแต่เหลือเป็นรอยขาว คยองซูก็บีบยารักษาแผลเป็นมาทาทับลงไปจนหมดทุกรอย

          จงอินกำลังโดนพ่อตีตอนที่คยองซูเดินออกมาจากห้องน้ำ เขาอาบน้ำแค่แป๊บเดียวเท่านั้น แป๊บเดียวจริงๆ แต่ดูเหมือนเขาจะเลือกอาบผิดเวลา พ่อของพวกเขากลับมาถึงบ้านในระหว่างที่คยองซูอาบน้ำ แล้วจงอินก็ถูกตี
          คยองซูรีบวิ่งเข้าไปหาน้องชาย กอดบังจงอินให้พ้นจากด้ามไม้กวาดในมือพ่อ ความรู้สึกเจ็บแสบประเดประดังมาที่หลังของเขาอย่างไม่ขาดสายก่อนที่จงอินจะใช้สองแขนกอดบังให้หลังของคยองซูพ้นจากด้ามไม้กวาด จนพ่อเหนื่อย หรืออย่างน้อยจงอินกับคยองซูก็คิดว่าพ่อของพวกเขาคงจะเหนื่อย เพราะการกระหน่ำตีนั้นหยุดลง ไม้กวาดถูกโยนไปไว้มุมใดมุมหนึ่งแถวนั้น ก่อนที่พ่อจะเดินไปที่ห้องเก็บอัฐิของแม่ แล้วเสียงสะอื้นไห้ก็ดังลอดออกมาจากห้องนั้น มันเป็นแบบนี้เสมอ

          "แล้วหลังพี่เป็นยังไงบ้าง" จงอินถามขึ้นมา ขัดจังหวะความคิดของคยองซู
          "ไม่เป็นอะไรสักหน่อย" คยองซูตอบ ก่อนจะปล่อยมือจากแขนของจงอิน ผิดฝาขวดยาที่ใช้ทาแผลเมื่อครู่ ก่อนจะเก็บมันไว้ที่โต๊ะข้างเตียงตามเดิม
          "ไม่จริงหรอก ให้ผมดูหน่อย" จงอินเถียง เห็นกันอยู่ว่าพ่อตีแรงขนาดนั้น จะไม่เจ็บเลยได้อย่างไร จงอินเองที่ว่าผิวหนาๆ ยังได้แผลใหม่มาตั้งหลายรอย
          คยองซูนั่งจ้องตาน้องชายอยู่อย่างนั้นสักพัก แต่บอกแล้วว่าเขาเคยชนะจงอินเสียที่ไหน ในที่สุด คยองซูก็ยอมแพ้ เขาถอนหายใจ ก่อนจะหันหลัง แล้วถอดเสื้อยืดเปื่อยๆ สำหรับใส่นอนที่สวมอยู่ออก

          จงอินมองรอยแผลมากมายบนหลังของพี่ชาย ส่วนใหญ่แผลของคยองซูได้มาจากการปกป้องเขาทั้งสิ้น จงอินเอื้อมมือออกไปลูบรอยแผลบนหลังของพี่ชาย มันเป็นรอยแดงชัดจนน่ากลัว น่าจะเพราะพี่ชายของเขาขาวมาก รอยแผลสีแดงนั่นจึงยิ่งเด่นชัด สมัยเด็กๆ จงอินสงสัยอยู่บ่อยครั้งว่าทำไมคยองซูถึงมีผิวที่ขาวได้ขนาดนี้ทั้งๆ ที่เป็นพี่น้องกันแท้ๆ แม้จะออกไปเล่นมาด้วยกันทั้งวันกับจงอินจนตัวคล้ำลงบ้างแต่ก็กลับมาขาวได้อย่างรวดเร็ว ผิดกับจงอินลิบลับ 

          คยองซูทำท่าจะสวมเสื้อคืน แต่จงอินกลับหยุดไว้เสียก่อน
          "ให้ผมใส่ยาให้ก่อน"

          จงอินค่อยๆ ใส่ยาให้กับพี่ชายของตัวเอง เขาสังเกตเห็นว่ากล้ามเนื้อของคยองซูกระตุกน้อยๆ ยามที่นิ้วของเขาแตะต้องถูกบาดแผลสด จงอินจำความรู้สึกเจ็บแสบที่แล่นริ้วขึ้นมาเวลาใส่ยาได้ดี พี่คยองซูของเขาก็คงไม่ต่าง และทุกครั้งที่จงอินเห็นว่าคยองซูเจ็บ ในใจเขาก็เจ็บปวดไปด้วย ให้เขาเจ็บคนเดียวยังดีเสียกว่า



Talk: สนุกมั้ยคะ ชอบกันหรือเปล่า เหมือนยิ่งเขียนคนอ่านยิ่งลด อย่าเพิ่งไปไหนนะ อยู่กับเราก่อน /เกาะขา

ป.ล. สำหรับคนที่อ่านมาจนถึงตอนนี้ คิดว่าเรื่องนี้จะเป็นแนวไหนกันคะ แบบว่า รู้สึกยังไงตอนที่อ่าน มีอะไรสงสัยกันมั้ย ถามไว้ได้เลยนะคะ เดี๋ยวพาร์ทหน้าเราจะมาตอบ ขอบคุณที่คิดตามกันมาค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

278 ความคิดเห็น

  1. #238 REAL LIFE IS NOT LIKE THAT (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 22:57
    ไม่น่เชื่อคยองรับงานก่อสร้างเลยหรอ แมนมากอ่ะ แบบคยองเป็นพี่ชายที่ดีมากจริงๆ
    #238
    0
  2. #126 R-NO (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 23:33
    กลัวใจไรท์มากค่ะจริงๆ ไม่เอาม่ามากน้าาาฮื่อ
    #126
    0
  3. #66 puzzle97 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 15:34
    พ่อโหดจังเลยยย ;_;
    #66
    0
  4. #42 Nannapak Whangchai (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 20:34
    จะไม่ใช่พี่น้องแท้ๆเพราะเรื่องสีผิวก็ดูไม่สมเหตุสมผลเพราะพี่น้องหลายคนเค้าก็ขาวไม่เท่ากัน ถ้าพ่อหรือแม่สีผิวเข้มมากๆคนนึงไรงี้ แต่เราก็ยังคิดว่าไม่น่าใช่พี่น้องแท้ๆอ่ะ ไม่รู้ทำไม ฮือ ปลอบใจตัวเองรึเปล่าก็ไม่รู้
    #42
    0
  5. #10 jkyx (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 14:21
    เดาเนื้อเรื่องไม่ได้เลยค่ะ แบบไม่กล้าเดาด้วยซ้ำ ฮือTT แต่พี่น้องดูแลกันดีมากๆ มันน่ารักอะแต่บรรยากาศหม่นจังเลย
    #10
    0
  6. #9 ppeemmii (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 10:01
    หวังว่าจะไม่ได้กินมาม่านะคะ แหม่! มีมาทายาให้กันถอดส้งเสื้ออ้ายยย พี่น้องกันนี่ก็จะชงค่ะ
    #9
    0
  7. #8 Texzer (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 07:39
    เดาเนื้อเรื่องไม่ได้ค่ะ กลัว 55555555
    ฮื่อออ รีบมาต่อเลยค่ะ รอ รอ รอ
    #8
    0