KaiSoo S Note [EXO]

ตอนที่ 63 : Scent [KaiSoo]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 390
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    17 ก.ค. 60





“ไม่ระวังตัวเลยนะ คิมจงอิน”

สิ้นเสียง แรงกดที่มือของเขาก็คลายลง จงอินพลิกตัวกลับ ใช้ทั้งตัวของเขาล็อกอีกคนไว้ใต้ร่าง ก่อนจะก้มลงสูดกลิ่นหอมแปลกปลอมนั่น

เป็นคยองซู…

เขาจำกลิ่นของคยองซูได้ดี แต่ไม่ทันนึกเอะใจว่าอีกคนจะกลับมาแล้ว เพราะในห้องนี้ก็มีกลิ่นของอีกคนเต็มไปหมดอยู่แล้ว 
“กลิ่นนี่ คุณไปทำอะไรมา”
“ไปเล่นอะไรมานิดหน่อยน่ะ”
“หวานจนเอียน”
“แต่ฉันว่ามันน่ารักดีออกนะ”
จงอินแยกเขี้ยวยิงฟันใส่อีกคน ก่อนจะลุกขึ้น แล้วดึงเอาร่างที่นอนอยู่ให้ลุกตามมาด้วย

คยองซูถูกผลักให้ลงไปในอ่างอาบน้ำ ก่อนที่จงอินจะหมุนก๊อกเปิด
มันน่าหงุดหงิดมากกว่ากลิ่นที่หวานจนเอียนนั่นเสียอีก รอยยิ้มของคยองซูน่ะ

เสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกน้ำ แนบลู่ลำตัว เผยให้เห็นสัดส่วนของร่างเล็ก
“ถอดมันออก” จงอินสั่ง ก่อนจะหมุนตัวออกจากห้องน้ำไป

หน้าต่างถูกเปิดออกเพื่อให้กลิ่นหวานเลี่ยนนั้นเจือจาง อากาศภายนอกนั้นหนาวจนจงอินอยากปิดหน้าต่างทันทีที่เปิดมัน แต่เขาไม่ชอบให้ในห้องของเขามีกลิ่นอื่นมากกว่าอากาศหนาวๆ นี่
จงอินเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า ก่อนจะหาชุดที่อีกคนเคยทิ้งเอาไว้ให้คยองซูเปลี่ยนเมื่อออกมาจากห้องน้ำ

ไม่นาน กลิ่นแปลกปลอมก็จางลง จงอินปิดหน้าต่างก่อนจะเดินเข้าไปดูอีกคนในห้องน้ำ

คยองซูนอนอยู่ในนั้น ร่างกายเปลือยเปล่า จงอินกวาดตาสำรวจเรือนร่างของอีกคนจนทั่ว เมื่อไม่เห็นร่องรอยแปลกปลอมจึงได้แต่ถอนหายใจ 
อย่างน้อยก็ปลอดภัยกลับมา...

เขาหยิบชุดที่อีกคนถอดเอาไว้มาบิดน้ำออก โยนลงตะกร้า แล้วดันมันลงไปให้ลึก ใช้เสื้อผ้าของเขากลบกลิ่นที่ยังติดอยู่นั่น จงอินคงจะโยนมันทิ้งไปแล้วถ้าไม่ใช่ของคยองซูล่ะก็นะ 

“เลิกหงุดหงิดได้แล้วน่า”
“ก็ถ้าคุณไม่ทำให้หงุดหงิด”
“หึ”
“ผมจะเอาผ้าลงไปซัก”
“ซักผ้าแล้วนายจะหายหงุดหงิดอย่างนั้นเหรอ”
“ไม่”
“งั้นนายก็อยู่กับฉันดีกว่าน่า”
จงอินปรายตามองอีกคน ก่อนจะก้มลงไปหาคนที่คืนนี้ช่างทำให้เขาหงุดหงิดได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด
ใกล้จนจงอินเห็นเงาของตนในดวงตาของอีกคน ปลายจมูกของจงอินหยุดอยู่ที่ข้างแก้ม
“ถูสบู่อีกรอบ เดี๋ยวผมกลับขึ้นมา”

จงอินโยนเสื้อผ้าลงถัง ก่อนจะนึกได้ว่าที่เสื้อของตนก็มีกลิ่นหอมที่หวานจนเอียนนั่น เขาจึงถอดมันออก คุ้ยหาเสื้อเก่าที่ยังไม่ติดกลิ่นน่ารังเกียจนั้นมาสวมแทน ก่อนจะหยอดเหรียญเพื่อเริ่มการทำงานของเครื่องซักผ้า

จงอินยังรู้สึกหงุดหงิดอยู่เมื่อกลับมาถึงห้อง แม้กลิ่นแปลกปลอมนั่นจะยังอยู่แต่ก็จางลงจนแทบจะไม่รู้สึกแล้ว ถ้าไม่ได้ตั้งใจดมมันล่ะก็นะ
คยองซูออกมาจากห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว ร่างเล็กนั่งอยู่ที่ปลายเตียง สวมเสื้อผ้าที่เขาเตรียมไว้ให้
ดีที่จงอินปิดหน้าต่างเอาไว้ก่อนออกไป ถึงจะน่าหงุดหงิดที่กลิ่นนั่นยังอยู่ แต่ถ้าคยองซูต้องออกมาเจออากาศหนาวๆ นั่นจงทำให้จงอินไม่ชอบใจมากกว่า

คยองซูเอียงคอและปรายตามองที่เตียงสลับกับจงอิน 
จงอินถอนหายใจ ก่อนจะถอดเสื้อตัวเก่าออกแล้วเดินเข้าไปหาอีกคน

ดวงตาพราวระยับบอกจงอินว่าอีกคนกำลังสนุก สนุกที่ได้ทำให้เขาหงุดหงิดอย่างนี้

จงอินหยุดอยู่ข้างเตียง ไม่ยอมนั่งลงแบบที่อีกคนเชิญชวน

คยองซูคว้าแขนของเขา ก่อนจะดึงให้ลงไปนั่งข้างกัน แล้วร่างเล็กๆ นั่นก็ตวัดขาขึ้นมานั่งทับจงอินเอาไว้
กลิ่นหอมหวานนั่นหายไปแล้ว เหลือเพียงกลิ่นสบู่ของเขา และกลิ่นของคยองซูที่จงอินจำได้ดี
แขนที่ยกขึ้นโอบรอบคอของเขาทำให้จงอินใจเต้นแรงขึ้นได้ทุกครั้ง 
ใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจ
ริมฝีปากอิ่มกดลงที่มุมปากของเขา ก่อนจะค่อยๆ มากขึ้นกว่านั้น
แต่จงอินไม่ได้ตอบรับ
คยองซูถอนหายใจ สองมือกอบหน้าของเขา บังคับให้สบตา
“มันเป็นแค่กลิ่นในห้องทดลอง ฉันไม่ได้เอาตัวไปล่อเหยื่อที่ไหนมา นายคิดว่าฉันจะสนใจใครหน้าไหนได้อย่างนั้นเหรอ ทั้งๆ ที่มีนายน่ะนะ”
จงอินนิ่งเงียบ มองลึกเข้าไปในดวงตาของอีกคน เมื่อสัมผัสได้ถึงความจริงในนั้น ท่าทีของเขาจึงอ่อนโอน

จงอินใช้มือของเขารองที่สะโพกมนก่อนจะลุกขึ้น เพราะอย่างนั้นคยองซูจึงได้แต่เกาะที่ไหล่ของจงอินเอาไว้

แผ่นหลังของคยองซูกระแทกเขากับตู้เสื้อผ้าที่อยู่เยื้องจากเตียงไป 

“เล่นไม่เข้าเรื่อง”
“แต่เหมือนใช่ไหมล่ะ กลิ่นนั้นน่ะ หอม...หวาน…”
คยองซูว่า ปลายประโยคทิ้งหลางเสียงอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะกดจูบลงมาที่ริมฝีปากของเขา
“....”
“นี่ เลิกหงุดหงิดได้แล้วน่า” 
“ไม่ได้หงุดหงิด” 
เป็นเสียงพูดที่ฟังดูน่าเชื่อถือ คยองซูยิ้มหวานให้กับคนปากแข็ง ก่อนที่รอยยิ้มยียวนของเขาจะถูกทำให้หายไปด้วยริมฝีปากของจงอิน

แรงบีบที่สะโพกเพิ่มมากขึ้นจนคยองซูนิ่วหน้า
คยองซูคิดว่าเขาได้กลิ่นสนิมและรสเค็มปร่าอวลอยู่ในปากก่อนที่จงอินจะละออกไป

ภายในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ และถ้าตั้งใจฟังให้ดี คุณก็อาจจะจะได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง

จงอินปล่อยมือแล้ว แต่ขาของคยองซูยังเกี่ยวอยู่ที่สะโพกสอบ 
“นี่ จงอิน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแผ่วเบา
“.....”
“ฉันไปตั้งนานเลยนะ”
“ทำไมแวะไปที่แลปก่อนมานี่” 
คยองซูถอนหายใจกับท่าทีของอีกคน แต่ก็ตอบคำถามนั้น
“เอาของไปส่งมาน่ะสิ”
จงอินไม่พูดอะไรต่อ เพียงแต่พยักหน้าเป็นเชิงรับรู้เท่านั้น

ร่างสูงไม่ได้เดินกลับไปที่เตียง แต่กลับพาเอาร่างเล็กที่เกาะเขาอยู่ไปยังโซฟาตัวยาวที่อยู่อีกมุมหนึ่งของห้องแทน

จงอินแกะมือคยองซูที่คล้องอยู่ที่คอเขาออก 
“คุณนอนที่โซฟานี่ เดี๋ยวผมเอาหมอนกับผ้าห่มมาให้”
“ไม่เอาน่าจงอิน”
“คุณคงไม่คิดว่าผมจะให้คุณนอนบนที่นอนหลังจากสิ่งที่คุณทำหรอกใช่ไหม ให้ตายเถอะคยองซู กลิ่นนั่น…”
“ทำไม มันทำให้นายอดใจไม่ไหวหรือยังไง”

“คุณก็รู้ว่าพรุ่งนี้ผมต้องเข้าประชุม”
“รู้ ฉันก็ต้องเข้าเหมือนกัน”

“อย่าให้ผมหมดความอดทน”
“ก็ไม่ได้จะให้ทนอยู่แล้ว”

คนตัวเล็กนั่งคร่อมทับเจ้าของห้อง หันหน้าเข้าหา บดเบียดสะโพกนุ่มลงบนหน้าขาแข็งแน่นของอีกคน

มือของคยองซูวุ่นวายอยู่กับเข็มขัดและกระดุมกางเกงของจงอิน
จงอินเพียงแค่เอนตัวไปข้างหลัง พาดแขนไว้บนพรักโซฟาแล้วมองดูคนตรงหน้าอยู่อย่างนั้น
เมื่อไร้สิ่งกีดขวาง มือเล็กนั่นก็เพียงสัมผัสแผ่วเบาที่แกนกายของเขา
“ไม่เจอกันตั้งนาน คิดถึงนะ” พูดจบคยองซูก็หัวเราะออกมา
และเพราะคยองซูก้มหน้าอยู่กับส่วนกลางลำตัวของเขา จงอินจึงไม่แน่ใจว่าอีกคนหมายถึงเขา หรือส่วนนั้นของเขากันแน่ 

คยองซูถดกายลงไปนั่งอยู่บนพื้น ดึงกางเกงของจงอินออกไปให้พ้นทาง
จากปลายเท้า ขึ้นมาถึงกึ่งกลางลำตัว คยองซูจูบไล่ขึ้นมาเรื่อยๆ ในขณะที่ปลายตามองเขาไปด้วย เหมือนกับที่เขาเคยทำกับร่างเล็กข้างหน้านี่เมื่อปลายเดือนก่อนไม่มีผิด 
จงอินไม่แน่ใจว่าคยองซูต้องการจะกวนประสาทเขาหรือยั่วยวนเขากันแน่ บางทีอาจจะทั้งสองอย่าง

ให้ตายเถอะ จังหวะที่ปากอิ่มนั่นครองครองความเป็นชายของเขาเข้าไปจงอินแทบจะจับกระชากให้คยองซูลงไปนอนบนเตียงแล้วรักแรงๆ ให้สมกับความซนนั่นเสียทีจริงๆ แต่ไม่สิ ครั้งเดียวคงไม่พอ

คยองซูปรนเปรอจงอินด้วยริมฝีปากอิ่มและลิ้นเล็กๆ นั่น ดวงตากลมโตที่จ้องตรงมาดูเหมือนจะทำให้จงอินยิ่งรู้สึกได้ดีกับความอุ่นร้อนภายในโพรงปาก

ดีเสียจนจงอินอดจะส่งเสียงครางต่ำในลำคอออกมาไม่ได้

คยองซูดูจะชอบใจกับท่าทีของจงอิน เพราะเมื่อจงอินหลุดเสียงนั้นออกไป คยองซูก็เพิ่มแรงดูดดึงและการเคลื่อนไหวของลิ้นเล็กๆ ให้เร็วขึ้น

หน้าท้องของจงอินแข็งเกร็ง ปลายเท้าของเขาจิกลงไปบนพื้นพรม แล้วความอุ่นร้อนนั่นก็จางหายไป

จงอินขมวดคิ้วมุ่นกับการกระทำของคยองซู แต่ก็ก่อนที่คนตัวเล็กนั่นจะลุกขึ้นมา

“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิจงอิน ของจริงมันเริ่มต่อจากตรงนี้ต่างหาก”
“คุณเหมือนจิ้งจอกมากกว่าแมวนะรู้ตัวไหม” 
“ไม่เอาน่า ถ้าฉันเป็นเป็นแมวน้อยน่ารัก...นายจะชอบหรือไง”

คยองซูไม่รอให้จงอินตอบคำถาม เพราะมันดูจะเป็นการเสียเวลาจนเกินไป

ไฟถูกจุดขึ้นในค่ำคืนอันหนาวเหน็บ
พวกเขาค่อยๆ เพิ่มอุณหภูมิในร่างกายให้แก่กันและกัน
ครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งเนิบช้า และเร่งเร้า
บอกผ่านความรู้สึกผ่านสัมผัส ทั้งอ้อมกอด และรอยจูบ…

คิดถึง


“กลับมาแล้วนะ คิมจงอิน”
“อืม ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ”





Talk: สวัสดีค่ะ วันนี้มากับฟิคที่พลอตยิ่งใหญ่มากแต่จะเขียนแค่ฉากนี้ /โดนคนอ่านไล่ตี/
เป็นคยองซูในแบบที่เราไม่เคยเขียนมาก่อน หวังว่าจะชอบกันนะคะ 
สุดท้าย ขอคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านค่ะ /โค้ง/

ป.ล. คุณ jkyx ไม่เจอกันนานเลย ฮืออออออออ คิดถึงนะคะ behind นี่ไม่ใช่แค่คนอ่านอึน คนเขียนก็อึนค่ะ เป็นตอนที่เขียนยากมากสำหรับเรา และตอนต่อไปก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะง่าย ฮืออออออ /เรื่องไม่คิดอะไรมาก ที่จริงก็มีคนหนึ่งทำอยู่ล่ะค่ะ แต่ก็กำลังจะต้องคิดอีกแล้ว .__.

ป.ล. 2 เรื่องนี้มีตอน 0 ด้วย เผื่อใครเปิดมาเจอตอนนี้ตอนแรกยังไงก็ย้อนไปอ่านกันได้นะคะ เพื่อความเข้าใจที่มากขึ้น (คิดว่านะ)



#ไคซูเอสโน้ต
.


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

278 ความคิดเห็น

  1. #223 misobass (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 08:01
    สงสัยเลยค่ะ
    ทำไมจงอินไม่ชอบกลิ่น
    กลิ่นหวานมาจากอะไร ทดลองอะไร
    ฮืออออ อยากรู้
    #223
    0
  2. #221 wrkiiy (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 23:50
    กลิ่นนี้มันมีความหมายอะไรแอบแฝงหรือป่าว
    #221
    0
  3. #220 jkyx (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 13:42
    มีความสงสัยในอาชีพ(?)และสิ่งที่คยองซูทำ เป็นนักวิทยาศาสตร์ป่าวหรือตำรวจหรือนักปรุงน้ำหอมหรืออะไร กลับไปอ่านตอน0 สรุปสงสัยกว่าเดิมอีกค่ะ555555
    ถ้ามีตอนต่อไปก็จะดีน้า ฮือ555
    #220
    0
  4. #219 Bow Keswaree (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 21:51
    พี่เขาไปทำอะไรมา 555555
    #219
    0