KaiSoo S Note [EXO]

ตอนที่ 62 : Behind [KaiSoo] -13-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    16 ก.ค. 60



               



               จงอินกลับมาถึงบ้าน ปลดเป้ลงจากบ่าก่อนจะปล่อยให้มันหล่นลงที่พื้นข้างเตียง เขาโถมตัวลงบนที่นอนทั้งชุดนักเรียนอย่างนั้น ซุกหน้าลงกับกองผ้าห่มที่เมื่อเช้าไม่ทันได้พับเก็บก่อนออกจากห้องไป

               บรรยากาศระหว่างจงอินกับคยองซูวันนี้ไม่ดีเลย จริงๆ มันก็ไม่ดีมาสักระยะแล้วล่ะนะ พอจงอินรู้สึกตัวว่าไม่ได้รู้จักอีกคนดีอย่างที่คิด เขาก็รู้สึกว้าวุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก คยองซูก็ยังคงเป็นคยองซูเหมือนเดิม แต่จงอินที่มีเรื่องให้คิดวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลานั้นไม่สามารถทำตัวให้เหมือนเดิมได้เลย

               แย่ชะมัด....



               จงอินแปลกไป ใช่ว่าคยองซูจะไม่รู้  แต่คยองซูไม่คิดว่าเขาควรจะยื่นมือเข้าไปยุ่งเรื่องของคนอื่น

               ใช่ คยองซูไม่ควรจะเอาตัวเข้าไปอยู่ในชีวิตของใครอีกคนมากเกินไป เหมือนๆ กับที่เขาเองก็ไม่ควรให้ใครเข้ามาอยู่ในความคิดของเขาได้มากขนาดนี้เช่นกัน

               คยองซูไม่ได้มีปัญหาอะไรกับการคบหาผู้คนแต่เขาแค่ไม่ต้องการรับใครเข้ามาในชีวิตอีก
               พบเพื่อจาก เรื่องจริงที่ไม่มีใครหลีกเลี่ยงได้ แล้วความสูญเสียมันก็ไม่ใช่เรื่องที่คยองซูอยากจะพบพานมันอีกครั้ง

               แล้วถ้าไม่อยากรู้สึกแบบนั้น ก็แค่ไม่รัก... ง่ายๆ อย่างนั้นแหละ 



               อากาศยังคงร้อนจนเสื้อนักเรียนของพวกเขาเปียกเป็นวงที่แผ่นหลัง อา...ก็หน้าร้อนนี่นะ
               คยองซูที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากจงอินดูเหมือนเป็นเอกเทศจากสิ่งรอบกายทั้งหมด รวมถึงจงอินด้วย
               จงอินคิดว่าเขาอาจจะรู้สึกไปเอง ระยะหลังมานี้เขารู้สึกเหมือนคยองซูจะมีกำแพงที่สร้างขึ้นมาป้องกันตนเองอีกชั้น 

               หรือมันอาจจะมีอยู่แล้วแต่จงอินไม่ทันเห็นกันนะ

               อึดอัดใจ ใช่ มันเป็นความรู้สึกอึดอัดใจ แต่ถึงจะอึดอัดใจแค่ไหน คิดมากไปยังไง จงอินก็ยังรู้สึกชอบคยองซูมากอยู่ดี บวกลบกับความรู้สึกไม่สบายใจนี่จงอินก็ยังชอบคยองซูมากเกินกว่าจะเก็บเอาความไม่สบายใจมาทำให้เขาต้องเดินออกจากวงโคจรของคยองซูนี่
               ตราบใดที่คยองซูยังไม่เหวี่ยงเขาออกไป จงอินก็คิดว่าตนเองจะยังยืนอยู่ตรงนี้ กำแพงอะไรนั่นจงอินจะลืมมันไปก่อน


               วันนี้พวกเขาว่างในช่วงเช้าเพราะครูผู้สอนที่พร้อมใจกันลาหยุด ทั้งจงอินและคยองซูหนีมาใช้เวลาว่างที่ใต้ต้นไม้ต้นใหญ่หลังสนามกีฬาเพราะในห้องเรียนนั้นเสียงดังเกินไป ห้องสมุดก็ยังดูวุ่นวายจากการที่เด็กม.ต้นมีเรียนวิชาหนึ่งในนั้น

               เงาของใบไม้ที่ไหวอยู่บนตัวของคยองซูดูน่าอิจฉา มันเต้นระบำอยู่บนตัวของคยองซูอย่างนั้นราวกับเป็นส่วนหนึ่งในโลกของคยองซู
               จงอินมองคยองซูเก็บใบไม้ที่ร่วงอยู่แถวนั้นมาฉีกเล่น สายตาของคยองซูชวนให้จงอินนึกสงสัยว่าเพื่อนตัวเล็กของเขากำลังคิดอะไรอยู่
               แม้จงอินจะคิดว่าริมฝีปากของคยองซูตอนฉีกยิ้มกว้างนั้นน่ามอง แต่ช่วงตาของคยองซูก็ดึงดูดสายตาได้ยิ่งกว่า
               คิ้วเข้ม ตากลมโต และแพขนตาที่ทอดลงยามเปลือกตาหลุบลงมากว่าครึ่งค่อนนั้นเป็นส่วนที่จงอินชอบที่สุด เพราะเวลาอย่างนี้จงอินจะสามารถแอบมองคยองซูได้นานเท่าใจต้องการ

               เมื่อคยองซูทำท่าคล้ายจะเปลี่ยนอิริยาบท จงอินก็เสมองไปทางอื่น



               คยองซูมองจงอินที่กำลังทำสีหน้าครุ่นคิดอย่างที่ไม่มีให้เห็นบ่อยนัก ปกติแล้วเมื่อพวกเขาอยู่ด้วยกันจงอินจะยิ้มกว้างจนตาแทบปิด 
คยองซูไม่ได้ชอบมันนักหรอก รอยยิ้มที่ชวนแสบตานั่น 

               คยองซูไม่ได้ผลักไสจงอินที่พยายามเข้าหา มันไม่เป็นไรที่จะมีใครเดินข้ามผ่านเส้นกรอบที่เขาขีดไว้ตราบใดที่คยองซูยังมีกำแพง 

               คยองซูเคยคิดว่าตนเองสามารถรักษาระยะห่างได้ดีมาตลอด แต่นานวันเข้าจงอินก็ดูเหมือนจะยิ่งเข้ามาในโลกของเขามากขึ้นเรื่อยๆ 
               จงอินกลายเป็นความเคยชินหนึ่งของคยองซู เขาชินกับการที่มีจงอินมายืนรออยู่หน้าบ้านทุกเช้า กินมื้อเที่ยงด้วยกัน กลับบ้านพร้อมกัน หรือแม้กระทั่งการออกไปดูหนังด้วยกันในวันหยุด 
               คยองซูชินกับการมีจงอินในชีวิตเสียแล้ว การที่ยืนรอจงอินวันที่อีกคนมาช้ากว่าปกตินั่นก็เป็นความเคยชินด้วย
               มันไม่ได้แย่หรอก เพราะจงอินทำให้คยองซูรู้สึกว่าเวลาผ่านไปไวกว่าเดิมด้วยซ้ำ แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องดี


               เหมือนจงอินจะรู้ตัวว่าคยองซูมองอยู่ เพื่อนตัวสูงจึงหันมาทางเขา พวกเขาสบตากันอยู่ครู่หนึ่ง อาจเป็นเพราะแสงที่ตกกระทบ หรืออาจจะเป็นเพราะลมที่พัดผ่าน คยองซูคิดว่ากำแพงของเขาได้ถูกอีกคนเจาะจนเป็นรูโหว่เสียแล้ว





Talk:       สวัสดีค่ะ เหมือนไม่ได้ลงเรื่องนี้นานเลยเนอะ ตอนนี้เป็นตอนที่ใช้เวลาเขียนนานมาก ได้วันละประโยคสองประโยค พิมพ์ๆ ลบๆ อยู่อย่างนั้น และคิดว่าตอนต่อไปก็คงจะนานเหมือนกันค่ะ ฮาาาาาาา
               อยากบอกว่าตอนนี้มีบรรทัดหนึ่งที่เราชอบมาก และคิดว่าถ้ามีคนชอบเหมือนกันก็คงจะดีนะคะ
               สุดท้าย ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ /โค้ง/ แล้วเจอกันตอนต่อไปค่ะ ^---^






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

278 ความคิดเห็น

  1. #218 jkyx (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 18:01
    อืมม ยังไงดีอ่ะ อ่านตอนนี้แล้วรู้สึกอึนๆแต่ยังแฝงไปด้วยความอบอุ่นอยู่ อยากให้สองคนปล่อยให้มันเป็นไปอ่ะ ไม่อยากให้คิดอะไรมาก ฮือ (จะทำได้มั้ยทำได้รึเปล่า555) แต่โดยส่วนตัวแล้วคิดว่าความเคยชินนี่น่ากลัวอ่ะ ทั้งที่เมื่อก่อนก็อยู่ได้ดีไม่เห็นเป็นไร พอมีอะไรเข้ามาละทำให้เห็นประจำทำให้ติดเป็นนิสัย(?)นี่รู้อีกทีก็แทบขาดมันไม่ได้ละ
    #218
    0