KaiSoo S Note [EXO]

ตอนที่ 57 : What if I... [KaiSoo] .5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 269
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    16 มิ.ย. 60






          พวกเขาไม่ได้กลับหอพักอย่างที่ตั้งใจไว้ในตอนแรก แต่กลับเป็นห้องเช่าเล็กๆ ที่คยองซูเช่าไว้เพื่อสะดวกต่อการถ่ายทำภาพยนต์ จงอินไม่ค่อยชอบมันนักเพราะเขาคิดว่าอีกเหตผลที่คยองซูเช่าห้องนี้ไว้ก็เพื่อจะได้ไม่ต้องพบกับเขาบ่อยนัก แม้เจ้าตัวจะยืนยันกับคนอื่นว่ามันเพื่อความสะดวกในการถ่ายทำภาพยนต์จริงๆ ก็ตามที

          จริงอยู่ว่าที่หอของพวกเขานั้นออกจะเสียงดังเกินกว่าคยองซูจะตั้งสมาธิไปกับบทได้ แต่แค่เพียงคยองซูออกปาก ทุกคนก็พร้อมจะเงียบเสียงจากกิจกรรมที่ทำลงทั้งนั้น 

          จงอินสลัดความคิดไม่เป็นเรื่องออกจากหัว ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขาก็มีพี่คยองซูอยู่ข้างๆ แล้ว

          ทันทีที่ปิดประตูห้องเรียบร้อย จงอินก็คว้าคยองซูมากอดเสียจนจมอก คยองซูประท้วงเล็กน้อยเพราะเขาทั้งคู่ยังไม่แม้จะถอดรองเท้า แต่คำว่า “ผมคิดถึงพี่” ของจงอินก็ทำให้คยองซูยอมที่จะให้อีกคนยืนกอดเขาอยู่อย่างนั้นสักพัก 
          จงอินสูดหายใจเข้า รับเอากลิ่นหอมของคยองซูเข้าเต็มปอด กลิ่นอ่อนๆ ของน้ำหอมขวดที่เจ้าตัวไม่ได้ใช้มันบ่อยนัก กลิ่นที่จงอินชอบ แต่เจ้าตัวกลับบอกว่ามันสดใสเกินไปเลยไม่ค่อยได้หยิบมาใช้ คงเพราะวันนี้ถือเป็นโอกาสพิเศษ หรืออาจจะแค่เบื่อ จงอินเผลอใจลอยคิดไปถึงเหตุผลในการเปลี่ยนกลิ่นน้ำหอมของคนในอ้อมกอด
          “นี่ คิดอะไรอยู่”
          “กลิ่นน้ำหอมของพี่…”
          “ไม่ชอบแล้วเหรอ”
          “ผมแค่คิดว่าทำไมพี่ถึงเปลี่ยนมันน่ะ” จงอินว่า พลางก้มลงสูดกลิ่นหอมที่ต้นคอคยองซู ส่งผลให้เจ้าตัวต้องย่นคอด้วยรู้สึกจั๊กจี้
          “อ่า… งั้นเหรอ” คยองซูงึมงัมในลำคอ อยู่ๆ เขาก็รู้สึกเขินขึ้นมาเมื่อคิดไปถึงเหตุผลที่เขาเปลี่ยนน้ำหอม เพราะกลิ่นนี้เป็นกลิ่นที่พวกเขาเคยไปเลือกด้วยกัน แล้วคยองซูก็คิดถึงจงอินเลยหยิบมันมาใช้ แต่จะบอกแบบนี้ออกไปได้อย่างไร

          คยองซูผละออกจากอ้อมกอดที่อุ่นจนเริ่มร้อน เขาถอดรองเท้าออก เก็บมันเข้าชั้นวาง ก่อนจะเดินเข้าห้องไป อันที่จริง ถัดจากชั้นวางรองเท้าเล็กๆ เข้ามาก็เป็นตู้ไม้ใหญ่หลังหนึ่ง โทรทัศน์รุ่นกลางเก่ากลางใหม่วางอยู่บนนั้น ตรงข้ามก็เป็นที่นอน ห้องที่เขาเช่าไว้เล็กจนแค่จงอินเข้ามายืนก็ดูเต็มแล้ว แต่คยองซูก็มีมันไว้แค่เพื่อท่องบทเท่านั้น

          ก่อนที่คยองซูจะรู้สึกประดักประเดิดมากไปกว่าที่ควร จงอินก็ก้าวเข้ามา ภาพตรงหน้าเขากลายเป็นใบหน้าของจงอิน ใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นๆ รินรด สัมผัสนุ่มที่ริมฝีปากนั้นคุ้นเคย และยังพาให้หัวใจของคยองซูสั่นไหวได้เหมือนกับทุกครั้ง หรืออาจจะมากกว่าด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ที่เจืออยู่ในนั้น คยองซูไม่ได้ดื่มเยอะ แน่นอนอยู่แล้ว แต่เขากลับรู้สึกราวกับได้ดื่มไปหลายขวด

          จงอินผละออกจากริมฝีปากอิ่มเมื่อรู้สึกถึงแรงผลักที่กลางอกเพียงเพื่อที่จะเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ต้นคอ เขาพรมจูบลงไป ซ้ำๆ เลยไปจนถึงลาดไหล่ แผ่นอก และหน้าท้องเนียน 

          คยองซูไม่รู้ว่าเขามาอยู่บนที่นอนได้อย่างไร ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเสื้อของเขาถูกถอดออกไปเมื่อไหร่  รู้เพียงความรู้สึกตึงที่ริมฝีปากบอกเขาว่าตอนนี้มันคงบวมเจ่อ 

          คยองซูดึงคอเสื้ออีกคนขึ้นมาเมื่อจงอินกำลังพรมจูบลงต่ำเกินไป ความรู้สึกร้อนวาบที่หน้าท้องบอกเขาว่าถ้ายังไม่หยุดอีกคนไว้เขาคงจะได้ไปถึงที่หมายก่อนเวลาเป็นแน่ 

          จงอินถูกพลิกให้นอนราบลงไปกับที่นอนนุ่ม คยองซูนั่งคร่อมอยู่บนเอวของเขา จงอินเอื้อมมือไปวางไว้ที่สะโพกมน อดลูบเล่นด้วยเพลินกับความลื่นมือไม่ได้ และนั่นก็ทำให้เขาโดนคยองซูตีมือไปเสียหนึ่งที 

          แสงไฟนีออนถูกบดบังด้วยร่างของคยองซูที่โน้มลงมา มันวูบไหว เหมือนบางสิ่งในอกของจงอินตอนนี้ ริมฝีปากเข้าบดเบียดกันอีกครั้ง ราวกับกำลังจมลงไป จงอินกำลังจมลงไปกับความสุขที่อีกคนมอบให้ เพียงแค่จูบจากคยองซูก็สามารถทำให้จงอินตายได้

          ทุกสัมผัสของคยองซูเพิ่มความรู้สึกหวามไหวในช่องท้องให้แก่เขา จงอินไม่รู้ว่าคยองซูคิดอะไรอยู่ตอนที่ขบลงมาบนสันกรามและลำคอของเขา แต่นั่นแทบทำให้จงอินเป็นบ้าไปได้ง่ายๆ 

          จงอินถูกกระชากคอเสื้ออีกครั้งเพื่อให้ลุกขึ้นมา ใช่ กระชาก คยองซูกระชากคอเสื้อให้จงอินลุกขึ้นนั่งก่อนจะกดจูบลงมาเป็นครั้งที่เท่าไหร่จงอินก็คร้านที่จะนับ ทั้งขบเม้มและดูดดึงราวกับจะเอาคืนที่เขาทำให้ริมฝีปากอีกคนบวมเจ่อ แต่แค่ริมฝีปากของคยองซูคนเดียวเสียที่ไหน และเมื่อปลายแขนเสื้อพ้นจากมือของจงอินไปนอนอยู่บนพื้นห้องโดยฝีมือของคยองซูเรียบร้อยแล้วเขาก็ถูกผลักลงไปกับที่นอนนุ่มอีกครั้ง

          กางเกงยีนส์ของเขาถูกปลดออกอย่างง่ายดาย ทั้งที่มันเป็นกระดุมทั้งแผง แต่ก็ดูเหมือนคยองซูจะสามารถจัดการกับมันได้ง่ายกว่าตอนที่เขาใส่มันเสียอีก ลมหายใจถี่กระชั้นเมื่อส่วนกลางลำตัวของเขาถูกครอบครองด้วยริมฝีปากอุ่น จงอินชอบความรู้สึกนี้ แต่ก็อยากจะดึงตัวคยองซูขึ้นมารัก ในแบบที่เขาอยากจะรักด้วยเช่นกัน 

          คิ้วเข้มขมวดน้อยๆ ท่าทางตั้งอกตั้งใจ แล้วไหนจะการยักคิ้วเมื่อสบตากับเขานั่นอีก คยองซูน่ารักเสียจนจงอินอยากจะรักให้มากกว่านี้ 

          คยองซูถูกดันออกและดึงกลับ จงอินกดจูบลงที่ริมฝีปาก ข้างแก้ม หรือแม้กระทั่งหน้าผากของเขา คยองซูไม่ค่อยชอบมันนักเพราะมันทำให้เขารู้สึกว่าตนเองเป็นเด็กทั้งที่ตนเองอายุมากกว่า แต่ก็ไม่เคยปฏิเสธมันได้ด้วยรู้สึกอุ่นวาบในหัวใจทุกครั้งที่จงอินทำแบบนี้

          พวกเขาจูบกันในทุกที่ที่ต้องการ กอดรัด เค้นคลึง ดูดดึง และขมเม้ม แทบจะกลืนกินอีกฝ่ายลงไปให้สิ้นความกระหายหิว 
จงอินคอยระมัดระวังไม่ให้เกิดรอยในที่ที่โจ่งแจ้งเกินไปนัก เพราะผิวของคยองซูนั้นขาวจนเป็นที่สังเกตได้ง่ายกว่าเขามากหากเกิดรอยอะไรขึ้นมา แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอดใจทิ้งร่องรอยสีกุหลาบเอาไว้ไม่ได้อยู่ดี

          จงอินนึกสงสารหัวใจของตนเองที่ทำงานหนักเสียเหลือเกินในวันนี้เมื่อเขามองคยองซูใช้ฟันฉีกซองคอนดอมก่อนจะค่อยๆ สวมมันให้เขาช้าๆ ราวกับอยากจะให้จงอินขาดใจตายเสียตรงนั้น หัวใจของจงอินเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง เป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ที่เขาคิดอย่างจริงจังว่าตนเองอาจจะตายเพราะคยองซูจริงๆ ก็ได้

          แม้ว่าจงอินจะใช้นิ้วของเขาเป็นตัวเบิกทางไปก่อนแล้ว แต่ระยะเวลาที่ห่างหายไปนานก็ยังสร้างความเจ็บปวดให้คยองซูอยู่ไม่น้อย ความคับแน่นเป็นตัวบอกจงอินได้ดี ส่วนกลางลำตัวปวดหนึบจนเขาอยากจะกระแทกกระทั้นตนเองเข้าไปในตัวของคยองซูให้สุดแรง แต่หากทำอย่างนั้นก็จะมีแต่ความเจ็บปวดตามมา จงอินใช้มือของเขาปลอบประโลมคยองซูให้ผ่อนคลาย หยอกล้อกับส่วนอ่อนไหวหวังให้ความวาบหวามช่วยบรรเทาความเจ็บ ไม่นานนักมันก็ได้ผล 

          จงอินเอาแต่ใจ ตักตวงความสุขจากร่างเล็กในอ้อมกอดไม่ยอมห่าง แต่ไม่ว่าจะมากแค่ไหนก็ดูเหมือนไม่เคยพอ เขากลับต้องการมากขึ้นและมากขึ้น ส่วนคยองซูก็ดูเหมือนยินดีที่จะตามใจจงอินเสียด้วย พวกเขาร่วมรักกัน ครั้งแล้วครั้งเล่า เติมเต็มช่วงเวลาหลายเดือนที่ขาดหายไป จนทั้งคู่เหนื่อยหอบจนตัวโยนนั่นแหละ พวกเขาถึงหยุด

          จงอินยังไม่ยอมปล่อยคยองซูออกจากอ้อมกอดแม้ว่าอีกคนจะหลับไปแล้ว เขาดึงผ้าห่มขึ้นมา คลุมกายของทั้งเขาและคยองซูเอาไว้ จรดปลายจมูกลงบนแก้มนิ่มแล้วสูดหายใจเข้าเสียฟอดใหญ่ ก่อนที่มือของคนที่จงอินเคยคิดว่าหลับไปแล้วจะยกขึ้นมาลูบผมจงอินเป็นจังหวะซ้ำๆ เหมือนทุกครั้งที่คยองซูต้องการจะบอกจงอินว่าให้นอนได้แล้ว 
          จงอินกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด ส่งผ่านความรู้สึกไปทางอ้อมกอดของเขา ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราไปด้วยกัน






          Talk: สวัสดีค่ะ เพราะอยากเขียนฉากที่จงอินเอาแต่ใจกับคนพี่เขาก็เลยออกมาอย่างที่เห็น ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ เราจะปั๊ดตะนาฝีมือไปเรื่อยๆ หวังว่าจะมีคนชอบ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

278 ความคิดเห็น

  1. #203 kimwain (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 11:01
    ขอต่ออออออออ
    #203
    0