KaiSoo S Note [EXO]

ตอนที่ 51 : Behind [KaiSoo] -10-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    7 พ.ค. 60






          ปิดเทอมหน้าร้อนมาถึง จงอินต้องออกนอกเมืองไปอยู่บ้านคุณตาราวสองอาทิตย์ จงอินชอบบ้านคุณตา แต่จงอินไม่ชอบที่จะไม่ได้เจอคยองซู และมันคงแสดงออกมาทางสีหน้าของเขาจนคุณตาของเขามองออก
          “ไอ้ลูกหมา” คุณตาเรียกเขาว่าอย่างนั้น “ทำหน้าอย่างกับหมีหิวน้ำผึ้ง...”
          จงอินไม่ใช่หมี และจงอินไม่ได้หิวน้ำผึ้ง แต่จงอินกำลังคิดถึงคยองซู จงอินจำกัดความให้กับความรู้สึกของตนเองว่าเขากำลังเห่อเพื่อนใหม่และติดเพื่อนใหม่คนนี้อย่างมากด้วย อย่างที่พี่สาวของเขาเคยเล่าให้ฟังว่าจงอินเคยติดพี่สาวจนงอแงไม่ยอมให้พี่ไปโรงเรียนมาแล้ว จงอินจำไม่ได้หรอก แต่ก็รู้สึกว่ามันน่าอายอยู่ดี และตอนนี้เขาก็คิดว่าเขากำลังเป็นอย่างนั้นกับคยองซู

          เพราะที่บ้านของคุณตามีอะไรให้จงอินทำตั้งมากมาย เขาจึงไม่รู้สึกเหงาเท่าที่คิด แต่พอใกล้ถึงวันกลับ จงอินก็อดรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้

          จงอินแบกแตงโมลูกใหญ่ไปฝากคยองซูที่บ้าน ทั้งๆ ที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคยองซูอยู่ไหม แต่คุณตาเขาเก็บแตงโมที่ปลูกเองมาให้เสียมากมาย แตงโมหวานๆ เนื้อแน่นกรอบเป็นของโปรดของจงอิน และเพราะมันเป็นของโปรดของเขา จงอินจึงอยากแบ่งมันกับคยองซู

          ผู้หญิงที่ดูมีอายุคนหนึ่งเป็นคนเปิดประตูออกมาต้อนรับจงอินเมื่อเขากดกริ่งที่หน้าบ้าน จงอินเดาว่าเธอคงจะเป็นคุณป้าของคยองซูจากคำบอกเล่าของเจ้าตัวว่าอาศัยอยู่กับคุณป้าที่เป็นครอบครัวเพียงคนเดียวของเขา จงอินไม่แน่ใจเสียด้วยซ้ำว่าคยองซูจะอยู่ แต่เพราะอีกคนบอกกับเขาไว้ว่าปิดเทอมนี้ไม่ได้ไปไหน จงอินจึงลองเสี่ยงดู 
          จงอินแนะนำตัวว่าเขาเป็นเพื่อนร่วมห้องของคยองซู ก่อนจะยื่นแตงโมให้เธอไป คุณป้ารับแตงโมไปแล้วบอกให้จงอินเดินไปเรียกคยองซูที่ห้องได้เลย
          “เดี๋ยวป้าผ่าให้ทานกัน ไปเรียกคยองซูมาให้ป้าหน่อยซีจ๊ะ”

          ห้องของคยองซูอยู่ชั้นสอง หน้าห้องมีโต๊ะไม้สีขาวตั้งอยู่ คุณป้าบอกมาแบบนั้น
          จงอินเดินไปตามทางเดิน พื้นไม้ถูกขัดเสียจนเงาวับ ไม่นานก็พบห้องที่น่าจะเป็นห้องของคยองซู เด็กหนุ่มยกมือขึ้นเคาะสองสามทีแต่ไม่มีเสียงตอบรับ เขาจึงลองบิดลูกบิด
          ประตูไม่ได้ล็อก จงอินจึงค่อยๆ แง้มประตูให้เปิดออก 
          คยองซูนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเล็กกลางห้อง หูสวมเฮดโฟนอยู่คงจะเป็นสาเหตุที่ทำให้อีกคนไม่ได้ยินเสียงเคาะประตูเมื่อครู่นี้
คยองซูดูแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ถอดหูฟังออกแล้วเดินมาทางเขา
          “นายมาได้ยังไง”
          “เราเอาแตงโมมาฝาก คุณป้าเลยบอกให้มาตาม ลงไปกินแตงโมกัน”

          เด็กหนุ่มทั้งสองคนเดินออกมาจากบริเวณหน้าห้องของคยองซู คนตัวเล็กกว่าเดินนำอีกคนไปที่ห้องครัว คุณป้าของคยองซูอยู่ในนั้น จงอินรู้สึกว่าคุณป้าเองแม้จะดูใจดี แต่ก็มีบรรยากาศคล้ายๆ คยองซู เหมือนมีกำแพงล้อมรอบอยู่

          จงอินคงเผลอมองคยองซูนานไปนิด เลยโดนอีกคนเตะหน้าแข้งเข้าให้ ตาโตๆ ของคยองซูเหลือบมองจงอินไปด้วยขณะที่ปากอิ่มนั่นกัดเอาแตงโมเข้าปาก 
          “อร่อย”
          “ใช่มั้ยล่ะ คุณตาเราปลูกเองเลยนะ” จงอินยกยิ้มอย่างภูมิใจ คิ้วข้างขวานั่นเลิกขึ้นอย่างที่คยองซูเห็นแล้วอดรู้สึกหมั่นไส้เล็กๆ ไม่ได้
          “เลิกมองแล้วก็กินเข้าไปซะ” คยองซูจับมือจงอินที่ถือแตงโมอยู่ให้ไปจ่ออยู่ที่ปากของเจ้าตัว จงอินเพียงยิ้มให้กับสีหน้าและแววตาน่ากลัวในสายตาคนอื่นของคยองซูก่อนจะงับเอาแตงโมเข้าปาก สายตายังไม่ยอมละไปจากคนตรงหน้า คยองซูขมวดคิ้ว เตะหน้าแข้งของจงอินเสียอีกหนึ่งครั้ง และเมื่อเห็นว่านั่นทำอะไรจงอินไม่ได้คยองซูจึงจำใจปล่อยให้จงอินนั่งมองเขาไปอย่างนั้น

          อันที่จริง คยองซูพบว่าจงอินเป็นเด็กดีกว่าที่เขาคิดไว้ตอนแรก ถึงแม้ว่าคยองซูจะไม่ได้อยากเป็นคนที่ตัดสินคนอื่นจากรูปลักษณ์ภายนอก แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่ออีกคนแต่งกายไม่เคยเรียบร้อย และสายตาที่มองเขาก็ดูไม่ค่อยเป็นมิตรสักเท่าไหร่นัก แต่ความจริงก็คือ จงอินแค่ขี้เกียจเกินกว่าจะแต่งตัวให้เรียบร้อยแบบที่เขาทำ และสายตานั่น คยองซูก็ค้นพบในภายหลังว่าจงอินไม่ได้จงใจมองมาเพื่อก่อกวนป่วนประสาทเขาแต่ประการใด

          ทั้งสองทางแตงโมจนอิ่มแปล้ หลังจากเก็บกวาดกันเรียบร้อยแล้วจงอินที่แสดงตัวเป็นเด็กดีมีน้ำใจช่วยถอดผ้าม่านไปซักก็ถูกคุณป้าของคยองซูชวนให้อยู่ทานมื้อเย็นด้วยกัน จงอินจำต้องปฏิเสธคำชวนของคุณป้าทั้งที่ใจนั้นแสนจะยินดีที่จะได้อยู่กับคยองซูให้นานขึ้นอีกนิด แต่เขาไม่ได้บอกที่บ้านไว้ว่าจะออกมานานขนาดจะอยู่เลยไปจนถึงมื้อเย็นได้ 

          จงอินกล่าวลากับคุณป้าของคยองซูพร้อมกับตอบตกลงอย่างขันแข็งเมื่อถูกชวนให้มาหาคยองซูอีกบ่อยๆ และด้วยเหตุผลที่จงอินเหมือนจะเข้าใจ เขาถูกคยองซูตีเสียงด้งป้าบเมื่อเดินออกมาพ้นจากระยะสายตาของคุณป้าแล้ว 
          “ไม่ต้องมาแล้ว” คยองซูพูดเสียงเบา แล้วจงอินก็รู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่เขาคิดก่อนหน้านี้ถูกต้องแล้ว แม้จะไม่แน่ใจนักว่าทำไมก็ตามที
          จงอินยิ้มกว้าง ไม่ตอบรับกับสิ่งที่คยองซูพูดแม้จะรู้สึกหวั่นๆ กับฝ่ามือของคยองซูก็ตามที เขาโบกมือลาก่อนจะหมุนตัวแล้วเดินจากไป พลางคิดในใจว่า บางทีการตีอาจถือเป็นการสกินชิพในรูปแบบหนึ่ง และถ้าเขาจะสรุปใจความเอาเองว่าเขาสนิทกับคยองซูมากขึ้นอีกนิดแล้วก็คงจะไม่ผิดอะไร




Talk: ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ วันนี้บ้านเราฝนตก อากาศเย็นเชียว รักษาสุขภาพนะคะทุกคน ราตรีสวัสดิ์ค่ะ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

278 ความคิดเห็น

  1. #212 jkyx (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 18:20
    ทำไมน่ารักขนาดนี้ ฮืออออ ช่วยพี่ด้วยยย
    #212
    0
  2. #191 Hamunyong (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 21:12
    น่ารักจริงจังงงงง เขินน
    #191
    0