KaiSoo S Note [EXO]

ตอนที่ 49 : มอง [KaiSoo]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 265
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    21 พ.ค. 60






          คิมจงอินก็ยังคงเป็นจงอินคนป๊อดที่ได้แต่มองคยองซูอยู่อย่างนี้ เซฮุนเคยแซวเขาว่ามองอย่างกับจะกินคยองซูเข้าไปทั้งตัวแล้ว ตอนนั้นจงอินคิดว่าถ้าเขากินอีกคนได้จริงๆ ก็คงดี จะได้ไม่เหลือเอาไว้ให้ใครมามองเลยน่ะสิ


          ท่าทางจริงจังของคยองซูยามอยู่ในห้องซ้อมนั้นดึงดูดสายตาของจงอินได้มากกว่าคนที่เต้นเก่งคนอื่นเสียอีก ดูเหมือนเจ้าตัวจะตกลงกับแขนขาของตัวเองได้ไม่ค่อยดีเท่าไรนัก ท่าเต้นจึงได้ออกมาผิดเพี้ยนไปจากที่ควร จงอินเดินเข้าไปหาพี่ที่ตัวเล็กกว่าตนเอง ก่อนจะเสนอตัวช่วยให้อีกคนแสดงท่าทางได้อย่างถูกต้องมากยิ่งขึ้น คยองซูยิ้มออกมาจนริมฝีปากดูคล้ายรูปหัวใจอย่างที่ใครๆ ชอบว่ากัน แต่ในความคิดจงอินนะ ถึงพี่เขาไม่ยิ้มริมฝีปากก็ดูเหมือนรูปหัวใจอยู่ดีนั่นแหละ


          เสื้อยืดสีขาวชุ่มเหงื่อจนเห็นอะไรต่อมิอะไรชัดเจนไปหมด ถ้าเป็นคนอื่นจงอินก็คงไม่สนใจ แต่เพราะเป็นคยองซู คนที่ทำให้จงอินใจเต้นแรงได้เพียงแค่มองมา จงอินจึงรู้สึกวูบวาบไปหมดแบบนี้


          ในห้องซ้อมเหลือเพียงจงอินกับคยองซู คนเป็นพี่จึงได้เอ่ยปากชวนจงอินกลับ จงอินรู้ว่าคยองซูยังอยากซ้อมต่ออีกหน่อย แต่ก็คงเป็นห่วงอาการป่วยของเขา จะดูเห็นแก่ตัวไหมถ้าจงอินจะบอกว่าเขาดีใจ


          จงอินเดินตามคยองซูเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อ แต่จิตอกุศลยามเห็นเสื้อยืดสีขาวค่อยๆ ถูกเลิกขึ้นนั้นทำให้จงอินต้องรีบเดินหนีไป ความอึดอัดคับแน่นภายใต้กางเกงยีนส์เนื้อหนากำลังทำให้จงอินรู้สึกปวดหนึบไปหมด

          จงอินโทษฮอร์โมน โทษวัยกำลังโตของเขาที่ทำให้คิดในสิ่งที่ไม่ควร


          คยองซูเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว เสื้อเชิ้ตแขนยาวที่คยองซูใช้สวมทับเสื้อยืดมาวันนี้ถูกนำมาสวมและติดกระดุมเสียจนเกือบถึงเม็ดบนสุด จงอินลอบถอนหายใจออกมาทันทีเมื่อเห็นอย่างนั้น


          พวกเขาสองคนเดินกลับหออย่างเงียบๆ เพราะดึกมากแล้ว ร้านอาหารแถวนี้จึงปิดหมด แต่ท้องของเด็กหนุ่มสองคนกลับเรียกร้องหาอาหารออกมาเสียงดังอย่างพร้อมเพรียงจนต่างฝ่ายต่างหัวเราะขำ

          คยองซูชวนให้จงอินเดินเลยหอพักไปที่ร้านสะดวกซื้อที่ไกลออกไปหน่อยแต่ยังเปิดอยู่และมีอาหารให้เลือกเยอะกว่าสาขาใกล้ๆ จงอินพยักหน้าหงึกหงักแล้วเดินตามคนเป็นพี่ไป


          คยองซูเลือกกินรามยอนในขณะที่จงอินเลือกกินข้าวปั้นกับเบอร์เกอร์อย่างคนตัดสินใจไม่ถูก สายตาไม่รักดีของจงอินคอยแต่จะมองไปที่ริมฝีปากของคยองซูอยู่อย่างนั้นทั้งที่รู้ว่าไม่ควร

          จากมุมที่จงอินนั่งอยู่ จงอินยังสามารถมองเห็นขี้แมลงวันที่คอของคยองซูอย่างชัดเจน และเขาก็รู้ว่ามันมีมากกว่าที่เห็นอยู่ตอนนี้ นั่นทำให้ความคิดของเขายิ่งก้าวข้ามความถูกต้องไกลยิ่งขึ้นไปอีก ทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่ควรคิด ทำไมเขาถึงห้ามตัวเองไม่ได้กันนะ


          จงอินลุกออกไปโดยอ้างว่าจะไปหยิบขนมมาเพิ่ม เขาได้ยินคยองซูบ่นเล็กน้อยเกี่ยวกับปริมาณอาหารที่จงอินกินเข้าไปและทำไมจงอินถึงไม่ดูอ้วนขึ้นบ้างทั้งๆ ที่กินเยอะขนาดนี้


          จงอินเลือกขนมที่คยองซูชอบสองสามอย่าง ก่อนจะกลับไปที่โต๊ะด้านหน้าร้านค้า ไม่นาน ขนมที่จงอินซื้อมาเพิ่มก็หมดลง ท้องของเด็กหนุ่มทั้งสองถูกเติมจนเต็ม คยองซูลุกขึ้นแล้วจัดการกับขยะบนโต๊ะทั้งหมด ก่อนที่จะวิ่งกลับเข้าไปในร้านค้าอีกครั้งแล้วออกมาพร้อมกับทิชชู่ห่อเล็กห่อหนึ่ง จงอินมองดูมือขาวๆ นั่นแกะซองออกตามรอยปรุ แล้วดึงเอากระดาษทิชชู่ออกมา ก่อนที่กระดาษแผ่นนั้นจะมาอยู่ที่ปากของจงอิน

          “กินเลอะตลอดเลยนะนายเนี่ย” คยองซูว่าอย่างนั้น

          หัวใจของจงอินเต้นแรงหลังจากที่เขาพยายามสงบใจมาได้สักพักหนึ่งแล้ว คยองซูกลับทำให้มันเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งขึ้นมาอีก จงอินจะทำยังไงกับพี่คนนี้ดี


          เมื่อกลับมาถึงหอคยองซูก็ไล่เขาไปอาบน้ำ รอจนจงอินอาบน้ำเสร็จและเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วคยองซูก็ผลุบหายเข้าไปในนั้นแทน

          ไม่นานนัก คยองซูก็เดินออกมาโดยมีแค่กางเกงขายาวเปื่อยๆ หนึ่งตัวกับผ้าเช็ดตัวพาดคออยู่ ยางยืดที่ขอบกางเกงนั้นหมดสภาพจนแทบจะไม่สามารถเรียกว่าเป็นยางยืดได้อีกต่อไปแล้ว และด้วยความย้วยของมัน กางเกงจึงเกาะอยู่บนสะโพกของคยองซูอย่างหมิ่นเหม่ จงอินมองแล้วก็ได้แต่คิดว่าอยากจะขโมยกางเกงตัวนี้ไปทิ้งเสียจริงๆ

          และเพราะคยองซูยังเดินไปเดินมาในห้องนั่งเล่นด้วยสภาพนั้น ร่างสูงจึงจำเป็นต้องเดินเข้าห้องน้ำไปอีกครั้งด้วยอะไรๆ ที่ตื่นขึ้นมายังไม่ยอมสงบลงเสียที


          คยองซูส่งเสียงถามเข้ามาในห้องน้ำเมื่อเห็นว่าจงอินหายเข้าไปในนั้นนานนานพอสมควรแล้ว แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความเงียบ

          เพราะเป็นห่วง คยองซูจึงบิดลูกบิดประตูห้องน้ำดู และเพราะนิสัยไม่ชอบล็อกประตูห้องน้ำของจงอิน คยองซูจึงเปิดเข้ามาเจออะไรที่ไม่ควรเห็น

          นิ่งกันไปอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งได้ยินเสียงของใครบางคนใกล้เข้ามาจงอินจึงคว้าข้อมือของคยองซูแล้วดึงเข้ามาในห้องน้ำด้วยกันก่อนจะรีบปิดประตูลง มาได้จังหวะดีเสียจริง

          แล้วความเงียบก็เข้าปกคลุมบรรยากาศระหว่างพวกเขาทั้งสองคนอีกครั้ง จงอินดึงกางเกงขึ้นสวมทั้งอย่างนั้น รอจนเสียงภายนอกเงียบลงจึงเปิดประตูแล้วรุนหลังคยองซูให้เดินออกไป

          “ผมขอโทษที่ผมดึงพี่เข้ามา พี่ออกไปก่อนนะครับ”

          จงอินถอนหายใจเมื่อคยองซูออกไปแล้ว บางสิ่งของจงอินตื่นตัวจนปวดหนึบ เพราะเมื่อครู่นี้พวกเขาอยู่ใกล้กันมาก กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของคยองซูยิ่งทำให้จงอินปั่นป่วนยิ่งกว่าเดิมเสียอีก หัวใจจงอินเต้นแรงจนกล้วว่าคยองซูจะรู้เข้า และถึงแม้คยองซูจะเดินออกไปสักพักแล้ว แต่ในหัวของจงอินกลับมีแต่คยองซูอยู่เต็มไปหมด


          กว่าจงอินจะเดินออกมาจากห้องน้ำ คยองซูก็เข้าห้องนอนไปแล้วเรียบร้อย จงอินไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจดีที่รูมเมทตัวสูงโย่งอีกคนที่พักห้องเดียวกับเขาและพี่คยองซูไม่อยู่ในคืนนี้ ความคิดที่จะได้อยู่กับคยองซูสองคนมันดีแน่นอนอยู่แล้วล่ะ เพียงแต่จงอินไม่ไว้ใจตัวเองเลย ช่วงนี้ในหัวของเขาคิดแต่เรื่องที่ไม่ควร

          จงอินตบหน้าตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติ เมื่อครู่เขาจัดการตัวเองไปเรียบร้อยแล้ว อย่างน้อยก็คงจะช่วยให้เขาสงบลงได้บ้างล่ะน่า


          คยองซูยืนอยู่ที่หน้าตู้เสื้อผ้าเมื่อจงอินเดินเข้ามาในห้อง กำลังเก็บเสื้อผ้าที่ซักเรียบร้อยแล้วเข้าตู้ ทั้งของคยองซูเอง และของจงอินด้วย คยองซูดูแลเขาดีแบบนี้เสมอ ดีเกินไป

          จงอินพยายามเบนสายตาออกจากสะโพกกลมนั่นแล้วเดินตรงไปยังที่นอนของตนเอง


          “นี่ ผมนายแห้งดีแล้วเหรอจงอิน”

          “อื้ม แห้งแล้ว”

          คยองซูดูจะไม่ค่อยเชื่อจงอินนัก เพราะขาเล็กๆ นั่นก้าวเข้าไปหาจงอิน ก่อนจะจับเช็คให้แน่ใจว่าผมจงอินแห้งไปถึงโคนแล้ว และก็เป็นอย่างที่คยองซูคิด โคนผมของจงอินยังชื้นอยู่หน่อยๆ พวกเขาป่วยง่ายด้วยกันทั้งคู่ แต่จงอินนั้นชอบที่จะละเลยในการดูแลตัวเองจนคยองซูต้องคอยเป็นห่วงเสมอ

          “แห้งแล้วที่ไหนกัน” คยองซูว่า พร้อมกับผลักศีรษะของจงอินเบาๆ ก่อนจะเดินไปหยิบไดร์เป่าผมมาเสียบปลั๊กที่หัวเตียงของจงอินแล้วเริ่มเปิดมัน

          จงอินนอนหงาย เอนหัวไปที่ขอบเตียงฝั่งที่คยองซูยืนอยู่ ปล่อยให้อีกคนใช้ลมร้อนๆ เป่าผมของเขาตามต้องการ

          ด้วยระยะห่างระหว่างพวกเขาทั้งคู่นั้นใกล้จนหากจงอินเอื้อมมือออกไปคยองซูก็จะอยู่ในอ้อมแขนของเขา จงอินจึงได้กลิ่นโลชั่นที่คยองซูใช้อยู่ ผิวขาวๆ และกลิ่นหอมจางๆ จากตัวคยองซูยังคงมีผลกับร่างกายของจงอินอยู่เสมอ ทำให้จงอินต้องคว้ามือออกไปหยิบเอาสิ่งใกล้ตัวมากอดไว้เพื่ออำพรางมันจากสายตาของคยองซู แต่สิ่งที่เขาคว้าได้กลับเป็นตุ๊กตาหมีตัวใหญ่แทนหมอนหรือผ้าห่มเสียได้ อันที่จริง หมีก็ไม่ผิดหรอก จงอินเห็นว่ามันน่ารักดีเสียด้วยซ้ำ เพียงแต่จงอินไม่อยากจะดูเด็กไปกว่านี้ในสายตาของคยองซูก็เท่านั้นเอง

          คยองซูเช็คจนแน่ใจว่าผมของจงอินแห้งดีแล้วจึงปิดสวิตช์และถอดปลั๊กไดร์เป่าผมที่เสียบไว้ข้างหัวเตียงของจงอิน

          จงอินมองมือขาวๆ ของคยองซูม้วนสายไฟเก็บ ในหัวคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ยังคงส่งผลให้จงอินรู้สึกคันยิกในหัวใจอย่างไรบอกไม่ถูก เขาจึงเอ่ยปากขอโทษอีกครั้ง

          “พี่ เมื่อกี้น่ะ ผมตกใจเลยเผลอดึงพี่เข้าไปด้วย ขอโทษนะครับ”

          “พี่ต้องตกใจมากกว่ามั้ย” คยองซูพูดด้วยเสียงที่ใครฟังก็รู้ว่ากำลังกลั้นหัวเราะอยู่ แต่เมื่อเห็นว่าจงอินเงียบไป คยองซูก็พูดหยอกให้อีกคนรู้ว่าเขาไม่เป็นไรจริงๆ กับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ นอกเสียจากการตกใจน่ะนะ

          “ช่างมันเถอะ แต่วันหลังก็อย่าลืมล็อกประตูล่ะ พี่ไม่อยากเปิดประตูไปเจอนีนี่น้อยของนายอีก”

          จงอินพรูลมหายใจออกมาทางจมูกทันทีเมื่อได้ยินประโยคท้ายของคยองซู ก็อยากจะบอกอยู่หรอกว่านีนี่ไม่น้อยแล้ว แต่เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องน้ำ และเพราะเป็นคยองซู จงอินจึงไม่อยากพูดอะไรมากนัก

          คยองซูเก็บไดร์เป่าผม เดินไปปิดไฟห้อง แล้วเดินกลับมาที่เตียงของตนเองโดยมีแสงจากโทรศัพท์ของจงอินช่วยนำทาง

          

          แล้วทั้งห้องมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศดังหึ่ง


          เสียงสวบสาบของผ้าห่มดังชัดภายในห้องเงียบๆ แบบนี้

          “พี่ยังไม่นอนเหรอ”

          “กำลังจะนอนแล้ว”

          “งั้น...ฝันดีครับ”

          “อือ ฝันดีจงอิน”

          “.....”

          “.....”

          “พี่”

          “.....”

          “หลับแล้วเหรอครับ”

          “.....”

          “รักนะครับ”

          จงอินกระซิบเสียงเบา แต่ดังพอให้อีกคนได้ยินในห้องเงียบๆ อย่างในเวลานี้






Talk:
        หวังว่าคนอ่านจะชอบกันนะคะ ขอบคุณที่แวะเข้ามาค่ะ /โค้ง/

#ไคซูเอสโน้ต

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

278 ความคิดเห็น