KaiSoo S Note [EXO]

ตอนที่ 48 : Behind [KaiSoo] -8-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 160
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    25 เม.ย. 60










          จงอินหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูบ้าน หัวใจค่อยๆ เต้นช้าลงจนกลับมาเป็นจังหวะปกติอีกครั้งระหว่างที่เขามองคยองซูก้าวออกไป

          คยองซูก้าวออกไปตามเส้นทางเดิมเหมือนทุกวัน แต่คนตัวเล็กกว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดยืนก่อนจะหันกลับมาทางจงอินพลางขมวดคิ้ว สายตาที่คยองซูใช้จ้องมองเขานั้นอาจทำให้หลายคนต้องหลบตา แต่ไม่ใช่จงอิน แม้จะถูกมองด้วยสายตาที่ใครต่อใครต่างบอกว่ามันดูน่ากลัวแต่รอยยิ้มกว้างยังคงประดับอยู่บนริมฝีปากไม่จางไปไหน เขายืนอยู่อย่างนั้นจนคยองซูถามออกมาในที่สุดว่าเขาไม่ไปโรงเรียนหรือ นั่นแหละ จงอินถึงได้ก้าวตามคยองซูออกไป


          คยองซูเดินคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยตามประสา และเมื่อคิดมาถึงเรื่องที่ว่าเขาไม่ได้รู้สึกอึดอัดกับการที่มีคนเดินตามอย่างที่เคยเป็นก็อดแปลกใจตัวเองไม่ได้ อันที่จริง คยองซูไม่ชอบให้ใครมาเดินอยู่ข้างหลังของเขาสักเท่าไหร่นัก มันมักจะทำให้เขารู้สึกอึดอัดและวางตัวไม่ถูก แต่จงอินเป็นข้อยกเว้น เพื่อนตัวสูงคนนี้ดูเหมือนจะสามารถหาระยะห่างที่ทำให้เขาไม่อึดอัดกับการเดินด้วยกันได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ


          จงอินรักษาระยะห่าง ก้าวเดินไปตามเส้นทางเดิม เขามองแผ่นหลังของคยองซูที่ก็คงเหมือนเดิม แต่เป็นเขาเองที่รู้สึกว่าวันนี้มันไม่เหมือนเดิม


          คยองซูดูจะก้าวขาถี่กว่าปกติ จงอินรู้ดีว่าเป็นเพราะเขา เพราะคยองซูรอเขาที่ตื่นสายจนเจ้าตัวต้องออกจากบ้านช้ากว่าปกติ ขาเล็กๆ นั่นจึงต้องเร่งความเร็ว เพิ่มความถี่ในการย่างก้าวแบบนี้ หรืออย่างน้อยจงอินก็อยากเข้าข้างตัวเองว่าเป็นอย่างนั้น


          จงอินยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา ยังไม่เฉียดใกล้เวลาเข้าเรียนเลยสักนิด

          “นี่ ยังเหลือเวลาอีกตั้งเยอะ เดินแบบปกติก็ยังไปทันนะคยองซู” จงอินที่รีบเดินตามคยองซูเริ่มรู้สึกเหนื่อยจนรู้สึกเสียดที่สีข้าง ถ้าเป็นปกติก็คงไม่เหนื่อยขนาดนี้หรอก แต่เมื่อคืนจงอินแทบไม่ได้นอนเลย เวลานอนไม่พอทีไรจงอินคนที่แข็งแรงและเป็นนักกีฬาในเวลาปกติก็กลายร่างเป็นคนอ่อนแอปวกเปียกขึ้นมาเสียทุกที มีไม่กี่คนที่รู้เรื่องนี้และจงอินก็ยังไม่อยากให้คยองซูเป็นหนึ่งในนั้น แต่ถ้าให้เดินด้วยความเร็วแบบนี้ต่อไปจงอินก็ไม่อยากเหมือนกัน

          “.....อยากแวะร้านหนังสือก่อน” คยองซูทิ้งระยะสักพักถึงบอกออกมา เป็นสักพักที่นานพอให้จงอินนึกกลัวไปเองในใจว่าอีกคนจะรำคาญเขาจนไม่อยากพูดด้วยเสียแล้ว

          “ร้านหนังสือ?” จงอินทวนคำ ในน้ำเสียงมีความสงสัยอย่างปิดไม่มิด

แต่คยองซูไม่ตอบอะไรอีก เพียงแค่หยุดเดินแล้วหันมามองจงอินชั่วครู่หนึ่งก่อนจะก้าวต่อ พวกเขาทั้งคู่ออกเดินไปในเส้นทางเดิม แต่ครั้งนี้คยองซูลดความเร็วลงเล็กน้อย แม้จะไม่เท่ากับที่เดินไปโรงเรียนปกติ แต่ก็ไม่ได้เร็วเท่าก่อนหน้านี้


          ระหว่างทาง จงอินตัดสินใจเรียกคยองซูเอาไว้ ก่อนจะปลดสายสะพายเป้ข้างหนึ่งออก แล้วเหวี่ยงเป้มาไว้ด้านหน้าเพื่อเปิดซิปก่อนจะหยิบเอาสิ่งที่ต้องการออกมา

          เขายื่นหนังสือในมือออกไปให้คนตรงหน้าเห็น

          “ของนายเหรอ” คยองซูนิ่งไปเล็กน้อย มองหน้าปกหนังสือในมือจงอินพลางขบคิด

          “เปล่า ของพี่น่ะ ยืมมาให้อ่าน” จงอินบอกออกไปเมื่อเห็นสายตาสงสัยของเพื่อนร่วมทาง

          คยองซูรับหนังสือจากจงอินไป พลิกดูหน้าหลัง ตากลมจับจ้องไปที่หนังสืออยู่พักหนึ่งโดยไม่ได้พูดอะไร ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นกันสักพัก จงอินที่เห็นว่าคิ้วเข้มของคนตรงหน้าขมวดเข้าหากันอยู่อย่างนั้นก็สูญเสียความสามารถในการพูดคุยไปชั่วขณะเหมือนกัน เขาไม่ได้คาดหวังว่าคยองซูจะแสดงท่าทีดีใจอะไรมากมายแจ่ก็ไม่คิดว่าจะได้ปฏิกิริยาแบบนี้ตอบกลับมาจึงทำตัวไม่ถูก และในเมื่อจงอินไม่รู้ว่าตัวเองจะพูดอะไรดี เขาจึงได้แต่เดาความคิดที่อยู่ในหัวกลมๆ ของคยองซูอย่างที่เคยแทน

          ในที่สุด คยองซูก็ใส่หนังสือลงในกระเป๋า ก่อนจะเริ่มเดินต่อโดยไม่ลืมหันมาผงกหัวให้จงอินที่ยังยืนนิ่งให้เดินตามไปด้วย

          “ขอบใจ” คยองซูพูดออกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่จงอินรู้ดีว่ามันหมายถึงเรื่องอะไร


          เดินต่อไปอีกไม่นาน พวกเขาก็เห็นรั้วโรงเรียนอยู่ข้างหน้า แต่คยองซูกลับเดินข้ามถนนไปอีกฝั่งเสียก่อนที่จะถึงประตูโรงเรียน

          “นี่ ทำไมถึงยังจะแวะร้านหนังสือล่ะ ไม่ได้อยากได้เล่มนั้นหรอกเหรอ” จงอินร้องทักขึ้นเมื่อคยองซูทำท่าว่าจะเลี้ยวเข้าไปในร้านหนังสือที่อยู่ตรงหัวมุมถนนก่อนเข้าโรงเรียนของเขา

          “เปล่า หนังสือที่อ่านอยู่มันวางแผงวันนี้ต่างหาก ล่าปลาวาฬนี่จะรอยืมห้องสมุดอ่านอยู่แล้ว” คยองซูตอบเสียงนิ่ง หน้าตาย เหมือนที่เจ้าตัวมักเป็นอยู่เสมอ และนั่นก็ทำให้จงอินที่เพิ่งจะรู้สึกว่าตัวเองเท่อยู่ชั่วครู่กลายเป็นคนเด๋ออีกครั้งหนึ่งแล้ว





Talk: เราเด๋อเปิดตอนไปก่อนใช่มั้ยคะ แหะๆ ขอโทษคนที่เปิดเข้ามาเจอความเวิ้งว้างว่างเปล่าก่อนหน้านี้ด้วย แต่ตอนนี้มาแล้วนะคะ อ่านแล้วคิดเห็นอย่างไรก็บอกกันได้ค่ะ อย่างที่บอกไปแล้วว่าฟิคเราหายหมดเลย หายไปพร้อมกับคุณแซมซังที่นอนตายอย่างไม่สงบเพราะแรงแค้นจากเรา โทษฐานที่ทำให้เราประสาทเสียไปหลายวัน ทั้งตอนต่อของเรื่องยาว ฉากคัทที่ยังไม่ได้ลงทั้งหลาย และเรื่องสั้นอีกสองสามเรื่องที่พิมพ์ไว้ระหว่างที่คอมเจ๊งก็แน่นอนว่าได้หายไปอย่างไม่มีวันกลับ ไม่รวมพลอตเรื่องยาวที่ร่างไว้อีกนะคะ เล่นเอาเราตื้อไปหลายวันเลยค่ะ แต่ตอนนี้เราจะค่อยๆ ต้วมเตี้ยมกลับมาค่ะ ฮืออออ เราจะสู้ 
          ว่าแต่เอสโน้ตที่ตอนนี้ไม่ได้พิมพ์ในเอสโน้ตจะต้องเปลี่ยนชื่อไหมคะเนี่ย ไม่เปลี่ยนเนอะ เพราะคิดชื่ออื่นไม่ออก ฮาาาาาาา 
          ใครที่อ่านมาถึงตรงนี้ ขอบคุณที่ฟังเราบ่นนะคะ คุณน่ารักจนเราอยากจะเข้าไปกอดแน่นๅ เสียที เยิ๊บมากมายแต่น้อยกว่าคยองซู
          สุดท้าย หวังว่าทุกคนคงมีความสุขกับการอ่านฟิคนะคะ และขอบคุณอีกทีที่เข้ามาอ่านไคซูเอสโน้ตของเราค่ะ /โค้ง/
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

278 ความคิดเห็น

  1. #205 jkyx (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 14:12
    คิดถึงฟิคของไรท์จังค่ะ ไม่ได้อ่านฟิคนานมากกก555
    #205
    0
  2. #185 Nek WD (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 12:50
    ทำไมมันดูเศร้าจัง
    #185
    0